Thursday, August 7, 2008

႐ွစ္ဆယ့္႐ွစ္ နဂၢတစ္မ်ား (၂)


ညိဳထက္ညိဳ
ၾကာသပေတးေန႔၊ ၾသဂုတ္လ 07 2008 09:42 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္
အားလံုး၏ မ်က္ႏွာေတြက စိတ္ထက္သန္ တက္ၾကြမႈျဖင့္ အေရာင္ထြက္ေနသေလာ ထင္ရသည္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ ကလည္း အမ်ားအျပား။ အလံတို႔ကလည္း တလူလူ။ ကမာၻမေၾက သီခ်င္းသံက တပ်ံ႕ပ်ံ႕။ တို႔အေရး တို႔အေရး ဟူေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံ ေတြကလည္း တခဲနက္။ မဟာဗႏၶဳလလမ္း ေပၚ႐ွိ ဧမာေႏြလ ဘုရားေက်ာင္း နားမွေန၍ သည္ျမင္ကြင္းကို သူ တျပန္႔တေျပာ ျမင္ေနရသည္။ သည္မွ်ႏွင့္ အားမရသည့္အဆံုး သူ အေဖ့ကို ခ်ီခုိင္းသည္။ ကေလးအ႐ြယ္သာ ႐ွိေသး၍ သူ႔ေ႐ွ႕တြင္ လူတို႔က ပိတ္ဆို႔ကာဆီး ေနေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ည ကိုးနာရီ ေက်ာ္ေလာက္တြင္ေတာ့ အေဖ က ျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ေလထုထဲတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔စ ျပဳေနၿပီ ျဖစ္ေသာ တစံုတရာကို ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ၇ ဇူလိုင္ အေရးအခင္း ကို ေတြ႔ၾကံဳ ျဖတ္သန္း ခဲ့ရသည့္ အေဖ ရ႐ွိေနေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အႏၲရာယ္ ၏ အေငြ႔အသက္... ဟုတ္သည္။ အႏၲရာယ္ ၏ အေငြ႔အသက္ တို႔က ေလထုထဲတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

ထိုည ဆယ့္တနာရီ ေလာက္တြင္ သူ အိပ္ရာ ဝင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူ အိပ္မေပ်ာ္။ တစ္ေန႔လံုး ေတြ႔ျမင္ခံစား ခဲ့ရသည့္ အေရာင္မ်ား၊ အရိပ္မ်ား၊ အသံမ်ား က သူ စားျမံဳ႕ျပန္ ဖို႔အတြက္ ခမ္းနား ႀကီးက်ယ္လြန္းေနသည္။ ည ၁၂ နာရီ ထိုးခါနီးတြင္ေတာ့ ခပ္ေဝးေဝးမွ မသဲမကြဲ အသံဗလံမ်ား သူ ၾကားရသည္။ ဘာသံေတြပါလိမ့္…အိပ္ရာမွ သူ ေငါက္ခနဲ ထထိုင္သည္။ ေအာက္ဆင္းၿပီး ဝရန္တာဆီ သြားမည္လုပ္ေတာ့ အေဖ က သူ႔ကို လွမ္းတားသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဝရန္တာမွ ေခါင္းျပဴမထြက္ ရန္ ေျပာၿပီး သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ ဝရန္တာတြင္ ရပ္ၾကည့္ၾကသည္။ ၁၂ နာရီ ၁၅ ေလာက္တြင္ အေနာ္ရထာ လမ္းဘက္ဆီမွ လူတစု ဗိုလ္တေထာင္ဘက္ဆီသို႔ ဦးတည္ေျပးလာ ၾကတာ သူ ေတြ႔ရ သည္။ "ပစ္တယ္ဟ ပစ္တယ္ဟ ေခြးမသားေတြ တကယ္ပစ္တယ္" ဆိုေသာ စကားသံကိုလည္း သူ ၾကားရသည္။ ည တနာရီ ခန္႔တြင္မွ ေျပးလႊားသူမ်ား စဲသြားသည္။ ထိုအခ်ိန္က်မွ သူ အိပ္ရာဝင္ခဲ့ ပါသည္။

ကိုးရက္ေန႔ မနက္တြင္ေတာ့ ည က ပစ္ခတ္ႏိွမ္နင္း ခဲ့မႈေၾကာင့္ ၿမိဳ႕လယ္တြင္ ဆႏၵျပပြဲ မ်ား က်ဲပါး ေနခဲ့သည္။ ထိုေန႔တြင္ ဆႏၵျပပြဲ အမ်ားစု ျဖစ္ပြားသည္က ေတာင္ဥကၠလာ၊ ေျမာက္ဥကၠလာ ႏွင့္ သာေကတ အစရွိေသာ ၿမိဳ႕ျပင္ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္( ထိုစဥ္က အေနႏွင့္ ျဖစ္သည္)။ တႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာ ႏွင့္မူ ၿမိဳ႕ေပါင္း ၄၀ အထိ ဆႏၵျပပြဲ မ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ သြားခဲ့သည္။ ထိုေန႔အတြက္ အျပင္းထန္ ဆံုး ပစ္ခတ္မႈမွာ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါသည္။ စစ္ကိုင္း ရဲတပ္ဖြဲ႔မွ စက္ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္မႈ ေၾကာင့္ လူေပါင္း ၃၀၀ ေသဆံုးခဲ့ရသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္လည္း ပစ္ခတ္မႈ မ်ားက ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား ဆက္လက္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ညပိုင္းတြင္မူ သူတို႔ မိသားစု ေရဒီယို နားမွ မခြာၾကေတာ့။ ဘီဘီစီ၊ ဗီအိုေအ တို႔မွ ထုတ္လႊင့္ေသာ သတင္းမ်ားကို အငမ္းမရ နားေထာင္ၾကရ ေလသည္။ ဆယ္ရက္ေန႔ တြင္ေတာ့ လူထု ၏ အမ်က္ေဒါသက ေလာင္ကြ်မ္း ေပါက္ကြဲ ခဲ့ရၿပီ ျဖစ္သည္။ ဘရင္းကယ္ရီယာ မ်ားေပၚမွ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္ခတ္ေနေသာ စစ္သားမ်ားအား ဓားမ်ား၊ ဂ်င္ဂလိမ်ား အသံုးျပဳ၍ ျပန္လည္ တိုက္ခိုက္ၾကေတာ့သည္။ အဆိုးဆံုး ျဖစ္ရပ္ တခုကလည္း ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး တြင္ ျဖစ္ပြား ခဲ့သည္။ မြန္းလြဲ တနာရီ ခန္႔တြင္ စစ္ကားတစီးမွ ေဆး႐ံုႀကီး ထဲ႐ွိ သူနာျပဳမ်ားၾကားသို႔ ပစ္ခတ္ သျဖင့္ လူ အခ်ိဳ႕ ေသဆံုးခဲ့ရ ျခင္းျဖစ္သည္။ ညေန အေဖ ႐ံုးမွ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သတင္းတခု သူ ၾကားရျပန္သည္။ ေျမာက္ဥကၠလာတြင္ ေဒါသထြက္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ လူထုႀကီးက ရဲတပ္သား အခ်ိဳ႕ အား ေခါင္းျဖတ္ သတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

၁၂ ရက္ေန႔တြင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္ သမတ ဦးစိန္လြင္ ရာထူးမွ ႏႈတ္ထြက္ေၾကာင္း သတင္းကို ျမန္မာ့ အသံ မွ ေၾကညာလိုက္ေလသည္။ အၿပီးသတ္ေအာင္ပြဲ မဟုတ္ေသးေသာ္လည္း သူ အပါအဝင္ ျပည္သူအမ်ား ေပ်ာ္႐ႊင္ ခဲ့ၾကရသည္။ သည့္ေနာက္ပိုင္း ရက္မ်ားတြင္ေတာ့ ဆႏၵျပပြဲမ်ား ေန႔စဥ္ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ၾသဂုတ္လ တတိယပတ္တြင္ သမတသစ္အျဖစ္ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ တက္ေရာက္ လာသည္။ "၁၄ ႏွစ္ဆိုတာ (၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒ ကို ရည္ညႊန္းသည္) သမိုင္းအေနနဲ႔ ဆိုရင္ မေန႔ တေန႔ကပါ" ဟု အစခ်ီကာ တပါတီစနစ္ သို႔မဟုတ္ ပါတီစံု စနစ္ က်င့္သံုးရန္ ဆႏၵခံယူပြဲ ျပဳလုပ္ ေပးမည္" ဟု နိဂံုးခ်ဳပ္သည္။ ထိုရက္မ်ား အတြင္း ဆႏၵျပပြဲ မ်ားက ေန႔စဥ္ျဖစ္ပြား ခဲ့ေလသည္။ ၾသဂုတ္ လ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ေတာ့ မာ႐ွယ္ေလာကို ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းလိုက္သည္။ ၾသဂုတ္လ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ ေ႐ႊတိဂံုဘုရား အျပင္ဘက္၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က ျပည္သူလူထု အား မိန္႔ခြန္းေျပာသည္။ ၾသဂုတ္လ ကုန္ပိုင္းေလာက္တြင္ေတာ့ တႏိုင္ငံလံုး လူထုလူတန္းစား အသီးသီး ႐ုပ္႐ွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ မ်ားႏွင့္ အဆိုေတာ္မ်ားပါ မက်န္ အေထြေထြ သပိတ္ထဲသို႔ ပါဝင္ခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ လမ္းစဥ္ပါတီ ဝင္မ်ား ပါတီမွ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ ႏႈတ္ထြက္ၾကၿပီး ဝန္ထမ္းေပါင္းစံု ပါဝင္လာၿပီ ျဖစ္ေသာ သပိတ္ ႀကီးက အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲရား ကို လံုးဝ ရပ္ဆိုင္း ပစ္လိုက္သည္။

ထိုကာလ အေတာအတြင္းေတာ့ သူတို႔ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရား ပ်က္ျပားေနၿပီ ျဖစ္ သျဖင့္ အဖ်က္အေမွာင့္ လုပ္ရပ္မ်ား မေပၚေပါက္ႏိုင္ေစရန္ လမ္းလံုျခံဳေရးကို ရပ္ကြက္ထဲ႐ွိ လူငယ္ မ်ားႏွင့္ စုဖြဲ႔ထားရ ေလသည္။ လမ္း ဟိုဘက္ထိပ္ သည္ဘက္ထိပ္ တြင္ ဝါးကပ္မ်ားျဖင့္ ကာရံကာ လူ အဝင္အထြက္ကို စစ္ေဆးရသည္။ ည ဘက္တြင္လည္း အလွည့္က် ကင္းေစာင့္ၾကရသည္။ သူတို႔ ၿမိဳ႕ထဲ႐ွိ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ေတာ့ မည္သည့္ ျပႆနာမွ် ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္း သူ မွတ္မိ ေနပါသည္။ ေနာက္ထပ္ သူ မွတ္မိေနသည္က အစိုးရပိုင္ စတိုးဆိုင္မ်ား (ပဒုမၼာစတိုး ဟု သူ ထင္သည္) မွ ပစၥည္းမ်ားကို လမ္းေဘးတြင္ ခ်ေရာင္းၾကတာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔လို သာမန္ ျပည္သူ လူထု ဝယ္ယူခြင့္ မ႐ွိသည့္ ပစၥည္းမ်ား၊ စားေသာက္ကုန္မ်ား၊ အသံုးအေဆာင္မ်ား ျဖစ္သည္။ သုတ ရတနာသိုက္ ဟု အမည္တြင္ေသာ ကေလးမ်ားအတြက္ ဖတ္႐ႈစရာ စာအုပ္ အေကာင္းစားမ်ား ကိုလည္း သည္ေတာ့မွပင္ သူ ဖတ္႐ႈဖူးေတာ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

စက္တင္ဘာလ ပထမပတ္တြင္ အစိုးရ ႐ံုးဌာန အသီးသီးက ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ဝန္ထမ္းသမဂၢမ်ားကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္ၾကသည္။ သူ႔ ဖခင္၏ ႐ံုးတြင္လည္း ဝန္ထမ္းသမဂၢ ကို သူ႔ ဖခင္မွ ဥကၠဌ တာဝန္ယူကာ ဖြဲ႔စည္းလိုက္သည္။ သည္မွာပင္ သူလည္း သူ႔ဖခင္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ လိုက္၍ ဆႏၵျပျဖစ္သည္။ သူ႔ ဘဝတြင္ ပထမဆံုး အႀကိမ္ အျဖစ္ လူထုတိုက္ပြဲ တြင္ ပါဝင္ဖူးျခင္း။ သူ႔ အ႐ြယ္ လူမမယ္ေက်ာင္းသား ငယ္ကေလးမ်ား ကိုလည္း ဆႏၵျပစစ္ေၾကာင္းမ်ား ထဲတြင္ သူ ေတြ႔ရသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား၊ သီလ႐ွင္ လည္းပါသည္။ မိတ္ကပ္ အလွဖန္တီး႐ွင္ မ်ားလည္းမက်န္။ အိမ္႐ွင္မမ်ား သမဂၢ (ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္ က ဆႏၵျပသူ မ်ားတြင္ အိမ္ရွင္မမ်ား မပါဝင္ေသးေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္) မွ သူ႔ အေမအ႐ြယ္ အမ်ိဳးသမီး မ်ားကိုလည္း သူ ေတြ႔ရသည္။ ထို အခ်ိန္တြင္ ျပည္သူပိုင္ သတင္းစာ မ်ားကလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဖာ္ထုတ္ေရးသား ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ လုပ္သား၊ ေၾကးမံု၊ ဗိုလ္တေထာင္ စသည္…။ ျပင္ပတြင္ ေန႔စဥ္ ထုတ္ေဝေနေသာ ဂ်ာနယ္ မ်ားကလည္း သူ႔ စိတ္ထင္ ဆယ့္ငါးမ်ိဳး အမ်ိဳးႏွစ္ဆယ္ ႐ွိသည္။ ဒို႔အေရး ဂ်ာနယ္ စသျဖင့္။ သမတ႐ံု ၏ နဖူးစည္းတြင္ WE WANT DEMOCRACY ဟူေသာ စာတန္းႀကီးအား အနီေရာင္ ေဖာင္းၾကြ စာလံုးမ်ားျဖင့္ ေရးထိုး ထားတာလည္း သူ မွတ္မိသည္။ တရက္တြင္ေတာ့ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးႏု က စင္ၿပိဳင္အစိုးရ ဖြဲ႔စည္းေၾကာင္း ေၾကညာသည္။ ထိုေန႔ ညေနဘက္တြင္ သူ ပန္းဆိုးတန္း သို႔ ေရာက္႐ွိေနသည္။ ညေန ေလးနာရီ ခန္႔တြင္ေတာ့ သူ တခါမွ မေတြ႔ဖူးေသးေသာ ဆႏၵျပ စစ္ေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္း ကို သူ တအံ့တၾသ ေတြ႔႐ွိ ရေလသည္။ တပ္မေတာ္ယူနီေဖာင္း မ်ားကို ဝတ္ဆင္လ်က္။ တပ္မေတာ္(ေလ) မွ စစ္သည္မ်ား။ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္ တို႔တပ္မေတာ္ ဟူေသာ လူထုႀကီး၏ ေကာင္းခ်ီးေပးမႈ ေအာက္တြင္ သူလည္း ေပ်ာ္ဆင္းသြားသည္။ လမ္းေဘးမုန္႔ဆိုင္ မွ ပူတင္းေပါင္မုန္႔ တထုပ္ကို သူ ကမန္းကတမ္း ေျပးဝယ္သည္။ ထို႔ေနာက္ စစ္သည္တဦး လက္ထဲသို႔ သူ ထည့္လိုက္သည္။ ေဘာင္းဘီတို ႏွင့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္…. တပ္မေတာ္(ေလ)မွ စစ္သည္တဦး…. ပန္းဆိုးတန္း လမ္းမထက္တြင္….။ စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္ေန႔ ျဖစ္ပါသည္။

ထို႔ေနာက္ပိုင္း ရက္မ်ားတြင္ေတာ့ ျပည္သူ႔ရဲ မ်ားကပါ ဆႏၵျပပြဲ၌ ပူးေပါင္း ပါဝင္လာၾကသည္။ ျပည္သူ လူထုက အစိုးရ ႏႈတ္ထြက္ေပးရန္ ႏွင့္ ၾကားျဖတ္အစိုးရ ဖြဲ႔စည္းေပးရန္ ေတာင္းဆိုလာသည္။ အစိုးရ က ျငင္းဆန္ခဲ့သျဖင့္ ဆႏၵျပပြဲ မ်ား၏ အ႐ွိန္အဟုန္က ပိုမို ျပင္းထန္လာသည္။ အခ်ိန္က စက္တင္ဘာ တတိယပတ္ထဲတြင္။ ၾကားျဖတ္ အစိုးရ ဖြဲ႔စည္းေပးျခင္း မ႐ွိပါက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕႐ွိ စစ္ေရး ပစ္မွတ္မ်ားကို ေလတပ္ မွ ဗံုးၾကဲ ၍ ေရတပ္ မွ အေျမာက္ျဖင့္ ပစ္မည္ ဟူေသာ ေကာလဟလ ကလည္း ထြက္ေပၚ လာသည္။ တပ္မေတာ္ တခုလံုးကို ျမန္မာ့ဆို႐ွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ မွ ႏႈတ္ထြက္ခြင့္ ျပဳလိုက္ေၾကာင္း ေၾကညာသည္။ ေၾကညာၿပီး ႏွစ္ရက္မွ်သာ ၾကာပါသည္။ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔ ညေန ေလးနာရီ ခန္႔တြင္ ေရဒီယိုမွ စစ္ခ်ီသီခ်င္း သံမ်ား ေပၚထြက္လာသည္ကို သူတို႔ ၾကားရသည္။ မွန္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေစာေမာင္ ဦးေဆာင္၍ တပ္မေတာ္မွ အာဏာသိမ္းယူ လိုက္ၿပီ ျဖစ္သည္။

ထိုညသည္ သူ မေမ့ႏိုင္ေသာ ညျဖစ္သည္။ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ား ျဖတ္ေတာက္ထား၍ ရန္ကုန္ တၿမိဳ႕လံုး ေမွာင္အတိက်လ်က္။ ည ကိုးနာရီ သာသာခန္႔တြင္ ဝုန္းခနဲ ဒိုင္းခနဲ ျမည္ဟီးေပါက္ကြဲ သံႀကီးမ်ားကို သူ ၾကားရသည္။ သူ ၾကားဖူးေနခဲ့ ၿပီ ျဖစ္သည့္ လက္နက္ငယ္ ပစ္ခတ္သံမဟုတ္။ သူ တခါမွ မၾကား ဖူးေသာ အသံႀကီးမ်ား (ထုိညက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ တြင္ ေနထုိင္ခဲ့သူမ်ား မွတ္မိလိမ့္ဦးမည္ ဟု သူ ထင္သည္)။ ေျခာက္သည့္ လွန္႔သည့္ သေဘာျဖင့္ အသံသက္သက္ ထြက္ေအာင္ ျပဳလုပ္သည္လား။ ဒါကိုေတာ့ ယေန႔တိုင္ သူ ေဝခြဲမရ။ ေနာက္ သူ ထပ္ၾကားရသည္က သူ႔ ရပ္ကြက္မွ ကင္းသမားတို႔၏ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ား။ "ႏွစ္ေယာက္က်ရင္ ေလးေယာက္တက္မယ္ ေလးေယာက္က်ရင္ ႐ွစ္ေယာက္ တက္မယ္" စသျဖင့္။ ေနာက္တေန႔ (စက္တင္ဘာ၁၉) တြင္ေတာ့ ဆႏၵျပ စစ္ေၾကာင္းမ်ားကို စစ္တပ္ မွ အျပင္းအထန္ ပစ္ခတ္ႏိွမ္နင္း ေတာ့သည္။ တေန႔လံုး ပစ္သံခတ္သံ မ်ားကို သူ႔ အိမ္မွ အတိုင္းသား ၾကားေနခဲ့ရေလသည္။ အသံက်ယ္က်ယ္ ျမည္ဟိန္းေသာ ဂ်ီသရီးသံ၊ တေဖာက္ေဖာက္ အသံသာ ျမည္ေသာ ကာဘိုင္သံ အစ႐ွိသျဖင့္ သူ ၾကားေနရသည္မွာ မိုးခ်ဳပ္သည္ အထိျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ညဘက္တြင္ေတာ့ သူ႔ လမ္းထဲသို႔ စစ္ကားတစီး ဝင္လာသည္။ ဝွက္ထားေသာ လက္နက္ မ်ား ႐ွိပါက အပ္ႏွံရန္ ႏွင့္ ႐ွာေဖြေတြ႔႐ွိ ပါက ပစ္သတ္ခံရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ကို အသံခ်ဲ႕စက္ႏွင့္ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ေျပာတာ သူ မွတ္မိသည္။ သည္အသံကို ၾကားေတာ့ အေမက အေရးေတာ္ပံု အတြင္း သူ ေန႔စဥ္ ဝယ္ယူစုေဆာင္း ထားခဲ့သည့္ ဂ်ာနယ္မ်ားကို ေရစည္ပိုင္းထဲ ထည့္ဝွက္သည္။ သူ သိမ္းဆည္း ထားေသာ သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ား ထာဝရ ပ်က္စီးသြားရေတာ့သည္။

သူ႔ အေတြးစ ေတြကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္ေတာ့ ၁၂ ႏွစ္သား အ႐ြယ္ ခ်ာတိတ္ကေလးက ၃၂ အ႐ြယ္ လူလတ္ပိုင္း တဦး ျဖစ္သြားသည္။ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ တိုင္ခဲ့ၿပီပဲ….အခုေတာ့…။ သည္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ အတြင္း မွာလည္း ဇာတ္ကြက္ဇာတ္လမ္း အခန္းခန္း ကို သူ ျဖတ္သန္းေတြ႔ၾကံဳ ခဲ့ရသည္။ တခုပဲ႐ွိတာက သူ က ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္မဟုတ္။ ကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ သ႐ုပ္ေဆာင္သူ ျဖစ္ေနခဲ့ တာပဲ ျဖစ္သည္။ သူ အပါအဝင္ ျပည္သူလူထု ႀကီးတရပ္လံုး။ ေၾသာ္…အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေတာင္တိုင္ခဲ့ၿပီပဲ။ သည္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္အတြင္းတြင္ အေျခခံ ေက်ာ႐ိုး မခိုင္မာသူ တို႔ကိုလည္း သူ ဒုႏွင့္ေဒး ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ အေသြး အေရာင္ ျဖဴသြားေဖ်ာ့သြား သူတို႔ကလည္း မ႐ွား။ တဖက္တြင္လည္း အာဇာနည္ တို႔က ၾကံၾကံခိုင္ခိုင္ ရပ္ၿမဲ ရပ္တည္လ်က္။ အသစ္အသစ္ ေမြးဖြားလ်က္။ သည္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ က လူ႔စည္း/ ဘီလူးစည္း ကို ပိုင္းျခားေပးခဲ့ ေလသည္။ သမိုင္းက ဆန္ကာတိုက္ခ်ျခင္း…။ သူကေတာ့ သည္လိုပဲ ေခၚေဝၚ သတ္မွတ္မိသည္။ အာဏာပိုင္ တို႔ဘက္ကလည္း ႐ွစ္ဆယ့္႐ွစ္ အေရးေတာ္ပံု ၏ အခန္းက႑ ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ ပစ္ရန္ တရံမလပ္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အေရးေတာ္ပံု ၏ ဂုဏ္သိမ္က ေသးသိမ္ မသြား။ အေရးေတာ္ပံု ၏ ဝိညာဥ္က ေမွးမွိန္မသြား။ လူထုအင္အား ျဖင့္သာ အေရးေတာ္ပံု က ညႊန္ျပ ခဲ့ေသာ ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရး ပန္းတိုင္ဆီ အေရာက္ခ်ီရန္ ျပည္သူလူထု တရပ္လံုးက ပိုင္းျဖတ္ ထားၿပီး ျဖစ္သည္။ အေမွ်ာ္ ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေၾကာက္ ကိုေသာ္လည္းေကာင္း အၿပီးတိုင္ ဖယ္႐ွားပစ္ရန္ သႏၷိ႒ာန္ ခ်ထားၿပီး ျဖစ္သည္။ အေရမေပ်ာ္ အေရာင္မေျပာင္း၊ ပတၱျမား မွန္လွ်င္ ႏြံမနစ္။ စင္စစ္ အာဏာ႐ွင္စနစ္ တစ္ရပ္ ကို ၿဖိဳဖ်က္ျခင္း ဟူသည္ သူ ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးခဲ့ေသာ "ေတာင္ၿဖိဳျခင္း" ပံုျပင္ ႏွင့္ အလားသ႑ာန္တူသည္ ဟု သူ ခံစားရသည္။ အဖိုးမွသည္ အေဖ၊ အေဖ မွသည္ သား။ တစ္ေန႔တစ္လံ ပုဂံ ဘယ္ေ႐ြ႕မလဲ….။ အဆံုးတစ္ေန႔ တြင္ေတာ့ ေတာင္က မုခ် ၿပိဳရ ေပလိမ့္မည္။ သူတို႔ ဆင္ႏႊဲ ခဲ့သမွ် တိုက္ပြဲ တိုင္းက ေတာင္ကို ၿဖိဳသည့္ ေပါက္တူးခ်က္မ်ား….သူတို႔ ေပးလႈ ခဲ့သမွ် အသက္တိုင္းက ေတာင္ကို ဖ်က္သည့္ တူ႐ြင္းခ်က္မ်ား….။ သူကေတာ့ သည္သို႔ပဲ ယံုၾကည္ ေနမိသည္။ ယံုၾကည္ခ်က္ နွင့္ တဆက္ထဲတြင္ စက္တင္ဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ ညေနက က်ဆံုး သြားခဲ့ရ႐ွာေသာ ညီမေလး ဝင္းေမာ္ဦး ၏ မ်က္ႏွာႏုႏုကေလးကို သူ ကြက္ခနဲ ျမင္ေယာင္ လာသည္။ ထာဝရ အသက္ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္ေသာ ညီမေလး ဝင္းေမာ္ဦး ႏွင့္တကြ အာဇာနည္ မ်ား၊ ဒီမိုကေရစီ ရမွ အမွ်ေဝပါ ဟု မွာၾကားသြားခဲ့ ၾကေသာ တိုင္းျပည္အတြက္ စြန္႔လႊတ္သြားၾက သူမ်ား၊ ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲ….လမ္းေပၚတြင္ ျပန္႔ႀကဲ ေနေသာ ဖိနပ္ကေလးမ်ား……။ သည္ ဖိနပ္ကေလး မ်ား၏ ပိုင္႐ွင္ ျပည္သူလူထု တစ္ရပ္လံုး ကေတာ့ သူတို႔ လိုလားေတာင့္တရာ လြတ္လပ္ေရး ပန္းတိုင္ ဆီ တစ္ေန႔ မုခ် ေရာက္ရ ေပလိမ့္မည္။ သူတို႔ခြန္ သူတို႔အား ျဖင့္ သူတို႔ျပည္ သူတို႔႐ြာ ကို အသစ္ တဖန္ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ ႏိုင္ၾက ေပဦးမည္။ သည္သို႔ပင္ သူ ခိုင္ခိုင္မတ္မတ္ ယံုၾကည္ေနမိ သည္။ ေနာင္တြင္လည္း ယံုၾကည္ေနလိမ့္ ဦးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ။

ရည္ညႊန္းကိုးကား။ ။ ႐ွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ျဖစ္ရပ္မ်ား ျပကၡဒိန္၊ ကိုယ္ပိုင္မွတ္စုမ်ား

ညိဳထက္ညိဳ


0 အၾကံျပဳျခင္း: