Monday, October 20, 2008

ေရးေခ်ာင္း၀သုိ႔ ...

ေရႊအိမ္စည္
တနလၤာေန႔၊ ေအာက္တုိဘာလ 20 2008 17:35 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

(က)

`စံခရဘူရီ` က ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ရွိ ထုိင္းဘက္မွ ၿမိဳ႕ငယ္ေလး ျဖစ္သည္။ နယ္စပ္စည္း၏ ျမန္မာဘက္တြင္မူ `ဘုရားသံုးဆူ` ရွိသည္။ ဘုရားသံုးဆူက ၁၉၉၀ ခုႏွစ္အထိ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ ေဒသျဖစ္ခဲ့သည္။ ဟုိစဥ္က ဘုရားသံုးဆူတြင္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ ရွိသည္။ KNU တပ္မဟာ ၆ ရွိသည္။ ၿပီးလွ်င္ ….. ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ေက်ာင္းသားတပ္ရင္းမ်ား ရွိၾကသည္။ ၁၉၉၀ ေနာက္ပိုင္း ဘုရားသံုးဆူက်ၿပီးေနာက္ …. ဘုရားသံုးဆူအား စစ္အုပ္စုမွ ၾကာအင္းဆိပ္ၾကီး ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ တုိက္နယ္ၿမိဳ႕ငယ္ေလးအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့၏။

`စံခရဘူရီ` ၿမိဳ႕အ၀င္လမ္းက အျခားၿမိဳ႕မ်ားႏွင့္မတူ။ ၿမိဳ႕အား ၀င္သည္ႏွင့္ `စံခရဘူရီ` သည္ ခ်ဳိင့္၀ွမ္းအတြင္း ျပားျပားေလး၀ပ္ေနသည္အား ျမင္ရသည္။ ေတာင္ထိပ္မွ ဆီး၍ ျမင္ရေသာၿမိဳ႕ …..။ ၿမိဳ႕ငယ္သည္ `ထပ္ခႏုံ` ေရကာတာၾကီး၏ အနားသတ္ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ ၿမိဳ႕အ၀င္ေတာင္ထိပ္မွ ၾကည့္လွ်င္ …. ေရျပင္က်ယ္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ရြာအိမ္ငယ္တုိ႔သည္ ထိထိစပ္စပ္ ေရာေရာေထြးေထြး….။ ကားသည္ ေတာင္ေပၚမွ ေတာင္ေအာက္သို႔ ေ၀ွ႔ကာ ၀ိုက္ကာ ဆင္းလာသည္။ ေတာင္အေကြ႔တြင္ စံခရဘူရီအား မျမင္ေတြ႔ရ….။ ေတာင္ကမ္းပါးၾကီးသာ ေတြ႔ရ၏။ မၾကာ….။ ကားသည္ တဖက္သို႔ ေကြ႔၍ ၊ ၀ိုက္၍ ဆင္းျပန္၏။ ဤတြင္ ေရျပင္က်ယ္ႏွင့္ စံခရဘူရီအား ျမင္ရျပန္၏။ ကားသည္ မတ္ေစာက္အေကြ႔မ်ားမွ …..တျဖည္းျဖည္း ဆင္ေျခေလွ်ာသို႔ ….။ ထုိမွ ေျမျပန္႔…..။ ေျမျပန္႔လမ္းက က်ယ္သည္။ လမ္း၏ တဖက္တြင္ ေရျပင္ ….တဖက္တြင္မူ ေတာင္ယာကုန္းမ်ား….။ လမ္း၏ ဘယ္ဘက္တြင္ ပင္မလမ္းအား ဦးခိုက္ထားသည့္ လမ္းမသြယ္အား ေတြ႔ရသည္။ ဆုိင္းပုဒ္ေထာင္ထားသျဖင့္ ….` ဘုရားသံုးဆူ သို႔ ……` ….ဟူသည့္စာအား ဖတ္ရ၏။ ဤလမ္းမသြယ္က ဘုရားသံုးဆူသို႔ သြားရာလမ္း….။ ကားသည္ ေျမျပန္လမ္းမၾကီးအတိုင္း စံခရဘူရီၿမိဳ႕သို႔ ၀င္လာ၏။


(ခ)

စံခရဘူရီႏွင့္ ခေလာ့ခနီ ဒုကၡသည္စခန္းက ေမာ္ေတာ္ကားလမ္း ေပါက္သည္။ စံခရဘူရီမွ ေဟြ႔မလိႈင္းရြာငယ္အထိကမူ ကတၱရာခင္းလမ္း ျဖစ္သည္။ ေဟြ႔မလႈိင္း လြန္သည္ႏွင့္ လမ္းက ေျမနီလမ္း …..။ လမ္းၾကမ္း၏။ `ဖုိး၀ီး` မ်ားသာ သြားၾကသည္။ ခေလာ့ခနီဒုကၡသည္သို႔ ေရာက္ခါနီး တက္ရသည့္ ေတာင္က ျမင့္သည္။ မတ္ေစာက္သည္။ ယွက္အားေကာင္းသည့္ ကားမ်ားမွ တက္ရသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ စံခရဘူရီတြင္ ကားေျပာင္း၍ စီးၾကသည္။ စံခရဘူရီႏွင့္ ခေလာ့ခနီက တနာရီခရီးခန္႔သာ ရွိ၍ ခေလာ့ခနီသို႔ အေရာက္သြား၍ ညအိပ္ရန္ စီစဥ္လုိက္ၾက၏။ ခေလာ့ခနီဒုကၡသည္စခန္းသို႔ မေရာက္မီ ထုိင္း နယ္ျခားဂိတ္တခုကို ေတြ႔ရသည္။ ထုိင္းနယ္ျခားေစာင့္တပ္လား …. ထုိင္းျပည္သူ႔စစ္လားဟူ၍ မခြဲျခားတတ္ ေျပာက္က်ား စစ္ယူနီေဖာင္းမ်ားအား ၀တ္ထားၾက၏။ ဂိတ္စခန္း၏ ေဘးတြင္မူ နယ္ျခားမွတ္တိုင္ စိုက္ထား၏။ ဤေနရာတြင္ နယ္ျခားစည္းက သဘာ၀ အတားအဆီးမရွိ …..။ ထုိင္းနယ္ျခားေစာင့္တပ္က က်ေနာ္တုိ႔ ကားအား ခဏစစ္ေဆးၿပီး သြားခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ ဂိတ္စခန္းအလြန္လမ္း၏ လက္ယာဘက္တြင္ ဒုကၡသည္ အိမ္ငယ္မ်ားကို ကားလမ္းႏွင့္ ယွဥ္၍ ေဆာက္ထားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကရင္ဒုကၡသည္မ်ား …..။ ခေလာ့ခနီ ဒုကၡသည္စခန္း မဟုတ္ေသး….။ `ေသာပ` ဒုကၡသည္စခန္း ျဖစ္သည္။ အိမ္ေျခနည္းသည္။ ၁၉၉၇-၁၉၉၈ ခုႏွစ္တြင္မွ အသစ္ထပ္ဖြင့္သည့္ ဒုကၡသည္စခန္း ျဖစ္သည္။

`ေသာပ` ဒုကၡသည္ စခန္းလြန္သည္ႏွင့္ ဆန္ဂိုေဒါင္ၾကီး ၂ လံုးကို ေတြ႔ရ၏။ ဂိုေဒါင္မ်ားအလြန္ လမ္း၏ လက္၀ဲဘက္တြင္မူ …. ခေလာ့ခနီ ဒုကၡသည္စခန္း …..။ ခေလာ့ခနီ ဒုကၡသည္စခန္းက ေတာင္ေၾကာႏွစ္ခုအၾကား လွ်ဳိျပန္႔ငယ္အတြင္း ေဆာက္ထားသည့္ …. ရြာတန္းရွည္ၾကီး ျဖစ္သည္။ ဒုကၡသည္စခန္း တည္ထားသည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္၍ အေျခက်ေနၿပီ….။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္၊ ဗီဒီယို႐ုံတို႔ႏွင့္ စည္ကား၏။ ေစ်းဆုိင္မ်ားမွာလည္း ျမန္မာပစၥည္း၊ ထုိင္းပစၥည္း အစံုရသည္။ ခေလာ့ခနီ ဒုကၡသည္စခန္းက မိန္းလမ္းမၾကီးတခုသာ ရွိသည္။ အိမ္မ်ားက လမ္းမၾကီးအား ခြ၍… ညွပ္၍ ေဆာက္ထားၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က ေတာင္ေစာင္းတြင္ ေျမညွိ၍ ေဆာက္ထားၾကသည္။

က်ေနာ္တုိ႔ စီးလာေသာကားသည္ ဒုကၡသည္ လမ္းမၾကီးအတိုင္း ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ပင္ ေမာင္းလာ၏။ က်ေနာ္တုိ႔ တည္းမည့္ေနရာက `ဘလက္ဒြန္ဖုိက္` တြင္ ရွိသည့္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၏ ၿမိဳ႕နယ္႐ုံးတြင္ ျဖစ္သည္။ ခေလာ့ခနီႏွင့္ ဘလက္ဒြန္ဖုိက္က တဆက္တည္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဘလက္ဒြန္ဖုိက္က ျမန္မာျပည္အတြင္းဘက္ ပိုက်၏။

က်ေနာ္တုိ႔ ဘလက္ဒြန္ဖိုက္ရွိ မြန္ျပည္သစ္ ပါတီ၏ ၿမိဳ႕နယ္႐ုံးေလးသို႔ ေရာက္ေတာ့ ….. ေနညိဳၿပီ။ ေတာင္ၾကားခ်ဳိင့္၀ွမ္းအတြင္း ျဖစ္၍လားမသိ ….။ ေနညိဳသည္ႏွင့္ ေအးစိမ့္မႈက သိပ့္သည္းလာသည္။ ေရပင္ မခ်ဳိးႏုိင္ၾကေတာ့…..။ ကိုယ္လက္ေဆးေၾကာၿပီး ညစာ စားၾက၏။ က်ေနာ့္အဖို႔ …. ေမ်ာက္ခ်ီးခါးဟင္းကုိ ပထမဦးဆံုး စားဖူးျခင္းျဖစ္သည္။

ခ်ီးခါးဆိုေသာ္လည္း သက္႐ုံမွ်သာ ….။ လက္ဖက္န႔႔ံ သင္းသင္းႏွင့္ ေမ်ာက္ခ်ီးခါးဟင္းက ….. အသားတမ်ဳိးမ်ဳိးအား လက္ဖက္ႏွယ္၍ ခ်က္ထားသည္ႏွင့္ပင္ တူေတာ့၏။

မနက္ျဖန္ ဆက္ရမည့္ခရီးက ေျခလ်င္ခရီး ….။ ေတာင္အတက္အဆင္း ရွိသည္။ ၃ ရက္ခန္႔ သြားရမည္ဟု ဆိုသည္။ ညဥ့္နက္သည္ႏွင့္ အေအးက စိမ့္၍ ပိုေအးလာသည္။


(ဂ)

ေတာင္က ျမင့္မား၍ မဟုတ္။ မတ္ေစာက္သျဖင့္ တက္ရသည္မွာ ခက္ခဲ၏။ လမ္းက လူတကိုယ္စာ သြားသာ႐ုံမ်ွသာ။ မိုးရြာထားသည့္အတြက္ ေျမလမ္းက ေခ်ာ၍ေနသည္။ ေလွကား ေထာင္တက္ရသလို မတ္ေစာက္လြန္းလွသည္။ လမ္းေဘးရွိ ၀ါးပင္မ်ားအား လက္မလႊတ္ရဲ။ ဆြဲၿပီး တက္ရသည္။ ေက်ာ၌ပိုးထားေသာ ေက်ာပိုးအိတ္၏ အေလးခ်ိန္ေၾကာင့္ ျပန္၍ လန္က်မသြားေအာင္ သတိထားတက္ေနရသည္။ မိုးက ဖြဲဖြဲရြာလာျပန္သည္။ မိုးစက္တို႔က ေခြ်းတုိ႔ႏွင့္ ေရာသြားသည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ႏွင့္ ေက်ာျပင္ထိေနသည့္ ေနရာ၌ ေခြ်းတု႔ိသည္ စိုရႊဲ၍ ေအးစက္ေနသည္။ ေစာင္ပါးတထည္၊ ပုခက္တလံုး၊ အ၀တ္အစား အပိုႏွစ္စံု၊ ေဆး၀ါးအခ်ဳိ႕ႏွင့္ စာအုပ္စာတမ္း အနည္းငယ္သာ ပါေသာ ေက်ာပိုးအိတ္သည္ ပခံုးေပၚ၌ လြယ္ထားရသည္မွာ ေလးလြန္းလွသည္ဟု ထင္ရသည္။ ပစ္ခ်လိုက္ခ်င္၏။ အသက္႐ွဴရသည္မွာ မ၀။ ေလေတြ နည္းကုန္ၿပီဟု ထင္မိသည္။ ႏွလံုးခုန္သံကို ၾကားရသည္မွာ မီးရထားတစီး ရင္ဘတ္ေပၚ ခုတ္ေမာင္းေနသလားဟု ထင္မိသည္။ အဆုတ္သည္ ၫွစ္ရလြန္း၍ ေပါက္ကြဲထြက္ သြားမည္ကိုပင္ စိုးရိမ္မိသည္။ ပါးစပ္ကို "ဟ" ၿပီး အသက္ရႈၾကည့္၏။ နည္းနည္းသက္သာသလို ထင္ရသည္။

၀ါး႐ုံပင္ကို ကိုင္ၿပီး အေနာက္ေအာက္ဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ----- ဦးဗိုလ္ (ဦးဗိုလ္ေသာင္း၊ အန္အယ္လ္ဒီ ယင္းမားပင္ၿမိဳ႕နယ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္) သည္ ခါးေစာင္းခန္႔ရွိေသာ လမ္းေဘးရွိ သစ္ငုတ္တုိကို မီွၿပီး ပါးစပ္ကို "ဟ" ၍ အသက္ကို ရွဴေနသည္။ ေခြ်းတုိ႔က ရႊဲနစ္ေနသည္။ က်ေနာ့္အား ေခါင္းခါျပ၏။ မလြယ္ဘူး ဆုိသည့္သေဘာ----။ ေက်ာပိုးအိတ္အား နည္းနည္း ေနရာေရႊ႕ျပင္ၿပီး ဆက္တက္၏။ လမ္းက ပိုေခ်ာလာသည္။ ေျခၫွပ္ဖိနပ္ျဖင့္ ေျခကုတ္မၿမဲ။ ေခ်ာေနသည္။ ေျခၫွပ္ဖိနပ္အား ခႊ်တ္ၿပီး လက္ေကာက္၀တ္တြင္ စြတ္ထားလုိက္သည္။ ေျခမႏွင့္ ေျမအား ကုတ္၍၊ ကုတ္၍ တက္မွ တက္၍ရသည္။ လက္ကလည္း လမ္းေဘးအပင္မ်ားကို လက္မလႊတ္ရဲ။ တပင္ၿပီး တပင္ ဆြဲၿပီး တက္ရသည္။ မလြယ္ -----။

ေတာင္ေၾကာေပၚသို႔ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တက္ခဲ့သည့္ လူသြားလမ္းသည္ ကားလမ္းမၾကီးႏွင့္ ေပါင္းသြားသည္။ ကားလမ္းမ ဆိုေသာ္လည္း ေက်ာက္ခင္းလမ္းမဟုတ္။ ေျမမာလမ္းပင္ျဖစ္သည္။ စံခရဘူရီ၊ ခေလာ့ခနီ၊ ေရးကားလမ္းျဖစ္သည္။ မိုးအခါတြင္ သံုးမရ။ ေႏြႏွင့္ ေဆာင္းတြင္သာ အသံုးျပဳ၍ရေသာ ကားလမ္းျဖစ္သည္။ ေတာင္ေၾကာေပၚမွ ၾကည့္လ်ွင္ က်ေနာ္တို႔ မနက္ကထြက္ခဲ့သည့္ `ဘလက္ဒြန္ဖုိက္` ရြာေလးအကို ေတြ႔ရသည္။ ခေလာ့ခနီႏွင့္ ဘလက္ဒြန္ဖုိက္ ဒုကၡသည္စခန္းက ေတာင္ေၾကာႏွစ္ခု၏ အၾကားတြင္ တည္ထားေသာ ရြာတန္းရွည္ရြာမ်ားျဖစ္သည္။ သက္ကယ္မိုး သဲပြတ္ကာ သဲပြတ္ခင္း ဒုကၡသည္ အိမ္ကေလးမ်ားက ကားလမ္းအား ခြၿပီး အစီအရီ ျပြတ္သိပ္၍ ေဆာက္ထားၾကသည္။ အခ်ဳိ႕က ေတာင္ေစာင္း ေျမျပန္႔ျပန္႔တြင္ ကပ္၍ ေဆာက္ထားၾကသည္။

ဤေနရာတြင္မူ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္က ပထ၀ီသတ္မွတ္ခ်က္ သိသိသာသာျဖင့္ စည္းျခားမထား။ ျမ၀တီ-မဲေဆာက္ကဲ့သို႔ ေသာင္းရင္းျမစ္က နယ္စမ္မ်ဥ္းအျဖစ္ ရွိမေန။ ေျမေၾကာတစပ္တည္း ျဖစ္ေနသည္။ ခေလာ့ခနီဒုကၡသည္ စခန္း၏ အေရွ႕ေတာင္ဘက္တြင္မူ ေတာင္တန္း ညိဳညိဳစိမ္းစိမ္းမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ ထုိေနရာတြင္ ဘုရားသံုးဆူရွိသည္။ ခေလာ့ခနီဒုကၡသည္စခန္းမွ လမ္းေလွ်ာက္သြားလွ်င္ ဘုရားသံုးဆူသည္ နာရီ၀က္ခရီးခန္႔သာရွိမည္။ ယခင္က ဘုရားသံုးဆူသည္ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ကရင့္ အမ်ဳိးသားအစည္းအ႐ုံးႏွွင့္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တပ္ရင္းမ်ား ေျခကုတ္ထုိင္ခဲ့သည့္ နယ္စပ္စခန္းတခု ျဖစ္ခဲ့သည္။

၁၉၈၉ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ၈ ေလးလံုး တႏွစ္ျပည့္ အခမ္းအနားအား ဘုရားသံုးဆူစခန္း၌ က်င္းပသည္။ မြန္ျပည္သစ္ပါတီဥကၠဌ ႏိုင္ဆိတ္ႏို႔ ကိုယ္တုိင္ တက္ေရာက္ၿပီး စကားေျပာသည္။ စကားေျပာစင္ျမင့္ေပၚမွာပင္ စကားေျပာရင္း ႏို္င္ဆိတ္ႏို႔ ႏွလံုးေသြးေၾကာရပ္ၿပီး ကြယ္လြန္ခဲ့၏။ မွတ္မွတ္ရရပင္။ ယခုမူ ဘုရားသံုးဆူစခန္းအား န၀တ စစ္တပ္မွ သိမ္းယူထားခဲ့ၿပီး ၿမိဳ႕နယ္တခုအျဖစ္ နအဖ၏ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္တြင္ ေရာက္ေနေလၿပီ။

က်ေနာ္တုိ႔ ခဏနားၿပီး ဆက္တက္လာခဲ့ၾကသည္။ လမ္းက ကားလမ္းျဖစ္၍ ေလွ်ာက္ရသည္မွာ သက္သက္သာသာ ရွိသည္။ ဖိနပ္စီး၍ ျပန္ေလွ်ာက္လို႔ ရၿပီ။ လမ္းက်ယ္၍ ေျမမာကို ေရြးၿပီး ေျခခ်လို႔ရသည္။ တက္လွ်င္လည္း ေျဖးေျဖးခ်င္း ေမာ့တက္သြားသည္။ ဆင္းလွ်င္လည္း ဆင္ေျခေလ်ာ ----- ။ ေျပေျပပင္ ---။ ေတာင္ေပၚကားလမ္းျဖစ္၍ ေတာင္အား ပတ္ေဖာက္ထားသည္။ လမ္း၏ လက္ယာဘက္တြင္က ေတာင္ကမ္းပါးအား ၿဖိဳခ်ထားသည့္ ေျမသားမ်ားကုိ ေတြ႔ရသည္။ အေရာင္က နီညိဳညိဳ -----။

၀ါး႐ုံၾကီးမ်ားက ၾကီးမားလွသည္။ ၀ါးပင္မ်ားက ရွည္လည္းရွည္သည္။ ေပ ၁၀၀-၁၅၀ ထိပင္ ရွိမည္။ ေကြး၍ ၫႊတ္ေနၾကသည္။ တ႐ုံႏွင့္ တ႐ုံ ယွက္ထိုးေနၾကသည္။ လမ္း၏ လက္၀ဲဘက္တြင္မူ ေတာင္ေစာင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါး -----။ ကမ္းပါးက နက္ရႈိင္းလွသည္။ စိမ္စိမ္းအုပ္အုပ္ သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ -----။ အေ၀းတြင္မူ ေတာင္တန္းမ်ားက အထက္လိုက္၊ အထက္လိုက္ ----။ အခ်ဳိ႕က စိမ္းညိဳညိဳ --- အခ်ဳိ႕က ျပာလဲ့လဲ့----။ ျမဴလား မီးခိုးလား မသိ။ အူထြက္ေနသည္။ ဤေတာင္တန္းမ်ားက တနသၤာရီေတာင္တန္းမ်ားေလလား။ မေျပာတတ္။

အေရွ႕မွ ႏြားအုပ္ၾကီးတအုပ္ တက္လာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ နယ္စပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္မည့္ ႏြားမ်ား။ ႏြားအေကာင္ေရ ၅၀ ခန္႔ရွိမည္။ ႏြားထီးမ်ားက အမ်ားစုျဖစ္သည္။ ေရးမွ တက္လာေသာ ႏြားမ်ားျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕ႏြားမ်ားက ေျခနာ၍ ေထာ့က်ဳိးေထာ့က်ဳိးႏွင့္ သြားေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ႏြားက သြားရင္းႏွင့္ ႏြားထီးအခ်င္းခ်င္း မိတ္လိုက္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနေသးသည္။ သားသတ္႐ုံသို႔ သြားေနရေသာ သူတုိ႔၏ ခရီးကို မသိၾက။ ႏြားေမာင္းလာသည့္ ႏြားကုန္သည္တဦးအား ေမးၾကည့္၏။

"ခ်မ္းတိုက္ ရြာနီးၿပီလား"

က်ေနာ္တို႔ ဒီည ခ်မ္းတုိက္တြင္ပင္ ညအိပ္ၾကမည္။ ခ်မ္းတုိက္ေရာက္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီခန္႔ပင္ ရွိမည္။ တေန႔လံုး ေလွ်ာက္ထားရသည့္အတြက္ ေပါင္ေတြက ေတာင့္ေနၿပီး၊ ေျခသလံုးၾကြက္သားမ်ားက တင္းေနသည္။ မိုင္ ၃၀ ခရီးကို ေလွ်ာက္ခဲ့ရေၾကာင္း ခႏၶာကိုယ္က သက္ေသခံေနသည္။

---------------- ၿပီးပါၿပီ -------------

ေရႊအိမ္စည္

0 အၾကံျပဳျခင္း: