Sunday, May 25, 2008

ဒီေန႕meeting တြင္လႈဒါန္းမႈအစုစုမွာ.....

At Sunday's meeting:

_The European Community, which has already pledged euro46 million (US$72.5 million), offered another euro17 million (US$26.8 million).

_China boosted its pledge to US$11 million (euro7 million).

_Australia pledged 25 million Australian dollars (US$24 million; euro15.2 million).

_The Philippines doubled its previous pledge to US$20 million (euro12.7 million).

_South Korea upped an earlier pledge for a total of US$2.5 million (euro1.6 million).

Official estimates put the death toll at about 78,000, with another 56,000 missing. Myanmar has estimated the economic damage at about US$11 billion (euro7 billion) and the United Nations has launched an emergency appeal for US$201 million (euro127.7 million).

ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပတြင္ ေရာက္ရွိေနပါသည္ (ေဆာင္းပါး)


ေအာင္သူျငိမ္း
"လူႀကီးမင္းေခၚဆိုေသာ ဖုန္းမွာ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပတြင္ ေရာက္ရွိေနပါသျဖင့္" စသည့္ အသံမ်ဳိးကို ျမန္မာအမ်ားစု ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လက္ကိုင္ဖုန္း၊ တယ္လီဖုန္းအမ်ားစုက သာမန္အခ်ိန္တြင္ပင္ ေကာင္းေကာင္း ဆက္သြယ္၍မရတတ္ၾကပါ။ ယခုလို မုန္တိုင္းတိုက္ ၿပီးကာလတြင္ ဆက္သြယ္ေရးကိစၥမ်ားက ပို၍ ဆိုးပါေတာ့သည္။

စစ္အစိုးရ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သိန္းစိန္က ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီ။ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား စေတာ့မည္ဟု ထိုင္း၀န္ ႀကီးခ်ဳပ္ကို ေျပာခဲ့သည္။ ယံုၾကည္ရ ခပ္ခက္ခက္ပင္ ျဖစ္သည္။ အျခားသတင္းမ်ားတြင္ ျပႆနာမ်ားက မၾကားခ်င္မွအဆံုး။ အကူအညီမ်ား ျဖန္႔ျဖဴးပို႔ေဆာင္ရန္ အတြက္ အတတ္ပညာ၊ နည္းပညာ၊ ကၽြမ္းက်င္မႈ၊ လူအင္အား သူတို႔ထံတြင္ရွိသည္ဟု ဆိုေသးသည္။ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီေပးေရး လုပ္သားမ်ား မလိုဟုလည္း ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ ေနေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဆိုသူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သိန္းစိန္ကိုယ္တိုင္ ဦးေဆာင္ခန္႔ခြဲေနသည့္ အမ်ဳိးသား သဘာ၀ေဘး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဗဟိုေကာ္မတီ၏ စီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားတြင္ပင္ ကေမာက္ကမျဖစ္ရပ္မ်ား၊ လိုအပ္ခ်က္မ်ား အမ်ားအျပား ေတြ႔ေနရပါသည္။

အျခားကိစၥမ်ား ထားဦး။ ဆက္သြယ္ေရးကိစၥတခုကိုပင္ ၾကည့္၍ မိမိေထာက္ျပလိုေသးသည္။ ယခုလို ကပ္ေဘးဒုကၡႀကီးက ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ သာမဟုတ္။ ကမၻာအတြက္ပါ အတန္ႀကီးမားသည့္၊ လူအေသအေပ်ာက္ မ်ားျပားလြန္းလွသည့္ ကပ္ေဘးဒုကၡႀကီး ျဖစ္သည္။ ဤသဘာ၀ကပ္ ေဘးကို ႏိုင္ငံတကာ အစိုးရမ်ားႏွင့္ ျပည္သူမ်ားက စိုးရိမ္ပူပန္ေနၾကပါသည္။ သတင္းထူးျခားခ်က္မ်ားကို သိလိုေနၾကသည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား အ တြက္ဆိုလွ်င္ ႀကိမ္မီးအံုးမွ်၊ ေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ ပူပန္ၾကသည္။ ႏိုင္ငံသား မိမိလူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းအတြက္ ပူပန္ေနၾကပါသည္။ မိမိကိုယ္ တိုင္ပင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ရွိ မိသားစုမ်ားကိုပင္ ယခုတိုင္ ဆက္သြယ္၍ မရေသးပါ။

ဤအေျခအေနတြင္ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းဌာနမ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအတြက္ "ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ" မထားရွိပါ။ သတင္းျပန္ၾကား ထုတ္ျပန္ေပးေနမည့္ဌာနမ်ဳိး သူတို႔ဖြဲ႔စည္းထားသည္ဆိုသည့္ အမ်ဳိးသားသဘာ၀ ေဘးကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဗဟိုေကာ္မတီတြင္ ရွိမေနပါ။ ယခင္က ကုလအထူးသံ ဂမ္ဘာရီလာစဥ္က ထြက္ထြက္ေျပာေနသည့္ "ေျပာေရးဆိုခြင့္ အာဏာပိုင္အဖြဲ႔" က မည္သည့္ေနရာ ေရာက္ေနမွန္း မသိရပါ။ ေန႔စဥ္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမ်ားလည္း မေတြ႔ၾကရပါ။ ဤကိစၥမ်ား ထားလိုက္ဦး။ မိမိတို႔တဦးခ်င္း ေမးျမန္းစံုစမ္းႏိုင္မည့္ ေဟာ့လိုင္း (Hotline) ေခၚ ဆက္သြယ္ စံုစမ္းေမးျမန္းႏိုင္မည့္ဌာနမ်ားလည္း ဖြဲ႔စည္းထားရွိျခင္း မရွိပါ။

ဤကိစၥမ်ဳိးက အစိုးရတခုအတြက္ ခက္လွသည္ဟု မထင္ပါ။ သို႔မဟုတ္ သာမန္ အဲန္ဂ်ီအိုအဖြဲ႔အစည္းတခုကပင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သည့္ လုပ္ငန္းမ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။ ဥပမာ - ႏိုင္ငံရပ္ျခားတြင္ ရွိေနသည့္ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အေရးေပၚဖုန္း (Hotline) နံပါတ္တခုကို ဆက္သြယ္မည္။ ေဆြမ်ဳိး မိတ္ေဆြမ်ား ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းလြတ္ - မလြတ္ စံုစမ္းႏိုင္မည္။ အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ႏိုင္မည္။ အကူအညီလိုအပ္ပါကလည္း အကူအညီ ေပးႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဖုန္းလိုင္းႀကိဳးမ်ား ျပတ္ေတာက္ေနသည့္ အထူးသျဖင့္ ယခုလိုကာလတြင္ ဤကဲ့သို႔ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ဳိးက အထူး လိုအပ္ပါသည္။ ဤဌာနတြင္ ေစတနာ့၀န္ထမ္းအမ်ားအျပား ထားရွိႏိုင္ၿပီး ထိုသူမ်ားက လူကိုယ္တိုင္သြားေရာက္စံုစမ္းေပးျခင္း၊ ျပန္ၾကားေပးျခင္း၊ ရွာေဖြေပးျခင္းမ်ား လည္း ျပဳႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ဥပမာ-ဆိုပါစို႔။ လပြတၱာရွိ လူတဦးက အျခားေဒသရွိ မိတ္ေဆြ၊ ေဆြမ်ဳိးမ်ားရွိေနပါက အကူအညီ ေတာင္းခံႏိုင္မည့္အျပင္၊ အျခားေဒသရွိ သူမ်ားကလည္း ကပ္ေဘးသင့္ ေဒသရွိ မိမိတို႔ အသိအကၽြမ္းမ်ားကို ဆက္သြယ္ေပးႏိုင္လိမ့္မည္။ အျပန္ အလွန္ ကူညီေပးႏိုင္ ၾကပါလိမ့္မည္။ "က်န္းမာ သက္ရွင္ ရွိေနေၾကာင္း" သိရ၍ သက္ျပင္းသက္မ ခ်ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ယခု ၁၉ ရက္တိုင္ လာသည့္တိုင္ ဤကဲ့သို႔ ၀န္ေဆာင္ကူညီေပးမႈမ်ဳိး မေတြ႔ရ ပါ။ (BBC) ျမန္မာပိုင္းဌာနက တတ္ႏိုင္သမွ် ၀န္ေဆာင္မႈေပးေနေသာ္လည္း အစိုးရပိုင္ ရုပ္ျမင္သံၾကား၊ ေရဒီယို၊ သတင္းစာ မ်ားက အလားတူ၀န္ေဆာင္မႈမ်ဳိး လုပ္ေဆာင္ေပးျခင္း မရွိပါ။

ဤသို႔ျဖင့္ ယခုတိုင္ မိမိဖုန္းဆက္တိုင္း ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနသည္ကို ၾကံဳေနရပါသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔ႀကီးရွိ လူထုမ်ားလည္း ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနၾကရပါသည္။ ကပ္ေဘးသင့္ေဒသရွိ သန္းႏွင့္ခ်ီသည့္ အိုးအိမ္မဲ့ ဒုကၡသည္မ်ားသည္လည္း ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနၾကပါသည္။ ေနာက္ဆံုး စစ္အစိုးရက လူလူခ်င္းစာနာမႈ ကင္းမဲ့စြာ ႏိုင္ငံတကာအကူအညီမ်ားကို ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္ထားေသာ ေၾကာင့္ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုးသည္ပင္ ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနၾကရပါသည္။

ယခုလို အကူအညီေပးေရးကိစၥတြင္ပင္ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ဆက္ဆံေရး မည္မွ်ညံ့ဖ်င္း၍ စစ္အစိုးရ၏ စဥ္းစားခ်က္မ်ား မည္မွ်ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲေန သည္ကို ေတြ႔ေနၾကရပါသည္။ အာဆီယံႏိုင္ငံမ်ားမွ အကူအညီအဖြဲ႔မ်ားကိုသာ ေရြး၍ လက္ခံမည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားကို မယံုသကၤာစိတ္ႏွင့္ ပယ္ထားသည္ကို ေတြ႔ေနရပါသည္။ စစ္အစိုးရ၏ ကမၻာ့အျမင္ကိုပါ ဆက္၍ တြက္ဆႏိုင္ေသးသည္။ ဤသို႔ေသာ ကမၻာ့အျမင္မ်ဳိးျဖင့္ မည္သို႔ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ ကုန္သြယ္ၾကပါမည္နည္း။ မည္သို႔ စီးပြားေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၾကပါမည္နည္း။ ဤသို႔စီမံခန္႔ခြဲပံုမ်ဳိးႏွင့္ ဆိုလွ်င္ အာဆီယံႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္သာ ကုန္သြယ္စီးပြား လုပ္ၾကေတာ့မည္ေလာ။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ကုန္သြယ္ဆက္ဆံ မလုပ္ၾကေတာ့ၿပီေလာ၊ စဥ္းစားဖြယ္ ျဖစ္လာပါသည္။ ပို၍ အက်ယ္အျပန္႔စဥ္းစားလွ်င္ စစ္အစိုးရက ကမၻာလႊမ္းပတ္ဆက္သြယ္မႈ (ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း) မွပါ ဖယ္ခြါ၍ အထီးတည္း က်င့္ၾကံေနၿပီ ဆိုသည္ကိုပါ ပို၍ေပၚလြင္လာပါေတာ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊ ဦးေဆာင္သည့္ ျမန္မာစစ္အစိုးရ ကိုယ္၌က ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ေခတ္တြင္ ဆက္သြယ္ေရး ဧရိယာျပင္ပသို႔ ေရာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ၾကရပါေတာ့သည္။

ဤေနရာတြင္ ေသာမတ္စ္ ပီဘာေနး (Thomas P. M. Barnett) ဆိုသူပညာရွင္တဦး၏ တင္ျပခ်က္က စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းလွပါသည္။ သူက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ေရတပ္မေတာ္ စစ္ေရးေကာလိပ္မွ ပါေမာကၡတဦးျဖစ္ၿပီး သူေရးသားခဲ့သည့္ "ပင္တဂြန္စစ္ဌာနခ်ဳပ္၏ ေနာက္ဆံုး ကမၻာ့ေျမပံု၊ ၂၁ ရာစုတြင္ စစ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအေၾကာင္း" (Pentagon's New Map: War and Peace in the Twenty-First Century) စာအုပ္က လူသိမ်ားလွပါသည္။ သူက အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ခဲ့ရသည့္ စစ္ပြဲမ်ားႏွင့္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း သေဘာတရားကို ဆက္စပ္တင္ျပထားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူကေျပာရာတြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ ၿပီးခ်ိန္မွစ၍ အေမရိကန္က အျခားအင္အားတူ၊ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ စစ္ဆိုင္ရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ၿပီးခဲ့သည့္ ႏွစ္မ်ားအတြင္း အေမရိကန္ႏိုင္ငံက ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ခဲ့ရ သည့္ စစ္ပြဲမ်ားကို ျပန္ၾကည့္ေသာအခါ အျခားကမၻာႏွင့္ မဆက္စပ္ေနသည့္၊ တနည္း ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းႏွင့္ ေ၀းကြာဖယ္ခြါေနသည့္ ႏိုင္ငံ မ်ားတြင္သာ ျဖစ္ေပၚခဲ့ရသည္ကို သူေတြ႔ရွိရသည္။

သူက ကမၻာ့ေျမပံုတြင္ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းႏွင့္ ထဲထဲ၀င္၀င္ ေပါင္းစပ္ေနသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားကို ေဖာ္ျပသည္။ ဤႏိုင္ငံမ်ားက စီးပြားေရးစနစ္အရ၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအရ၊ ဒီမိုကေရစီအရ ေကာင္းမြန္စြာ လည္ပတ္ရွင္သန္ေနေသာ ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည္။ သူ၏အေခၚအရ ဤႏိုင္ငံမ်ားကို ဗဟိုခ်က္မႏိုင္ငံ (core)၊ တနည္း ရွင္သန္လည္ပတ္ေနသည့္ ခ်က္မ (functioning core) ဟု သံုးသည္။ က်န္သည့္ႏိုင္ငံမ်ားကေတာ့ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းႏွင့္ မဆက္စပ္ႏိုင္ၾကေသာ ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္ၿပီး ၎တို႔ကို မခ်ိတ္ဆက္မိသည့္ ေခ်ာက္ကမ္းပါး (non-integrating gap) သို႔ ကြာဟေနသည့္ ကြက္လပ္ (gap) ဟု ေခၚသည္။ ဤႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ကာရစ္ဘီယန္ပင္လယ္ေအာ္ရွိ ႏိုင္ငံမ်ား၊ အာဖရိကတိုက္ရွိ ႏိုင္ငံအားလံုးနီးပါး၊ ေဘာလ္ကန္ေဒသ၊ ေကာ့ေကးဆပ္ ေဒသ၊ အလယ္ပိုင္းအာရွ၊ အေရွ႔အလယ္ပိုင္းႏွင့္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ၊ အေနာက္ေတာင္အာရွေဒသရွိ ႏိုင္ငံမ်ား ပါ၀င္ေနၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ သူ၏ သေဘာတရားအရ "(ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားမႈမရွိေသာ (ႏိုင္ငံမ်ား) သည္ အႏၱရာယ္ရွိေနသည္" (Disconnectedness defines danger.) ဟု ဆိုသည္။

ဘာေနး၏ အဆိုအရ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းႏွင့္ေ၀းသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသည္ ဆင္းရဲၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီ မရွိၾက။ ကမၻာ့၏ယဥ္ေက်းေသာ လူ႔တန္ဖိုးမ်ားကို လက္မခံၾက။ ျပႆနာ၊ ပဋိပကၡမ်ားလည္း ျပည့္ေနၾကသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ေၾကာင္လိမ္ေလွခါးသဖြယ္ ျပႆနာမ်ားျဖင့္ တ၀ဲလည္ လည္ ဆင္းေနရင္း၊ ေနာက္ဆံုး အက်ပ္အတည္းမ်ားက ကပ္ဆိုက္လာရသည္။ ႏိုင္ငံတကာမိသားစုက ၀င္မရွင္းလွ်င္ မရႏိုင္ေတာ့သည့္ အေန အထားမ်ဳိး ျဖစ္လာခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ ဤအယူအဆအေပၚ အေမရိကန္ေရတပ္တြင္လည္း စက္တင္ဘာ ၁၁၊ ေနာက္ပိုင္းကာလတြင္ အေလးအ နက္ ေဆြးေႏြးမႈမ်ားရွိလာခဲ့ သည္ဟုလည္း ဖတ္ရဖူးသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံကလည္း အလားတူအေျခအေနမ်ဳိး ဆိုက္လာခဲ့ၿပီဟု ယူဆရသည္။ ျမန္မာစစ္အစိုးရက အထီးက်န္၀ါဒကို က်င့္သံုးေနရင္း ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း၏ ဆက္သြယ္ေရးဧရိယာ ျပင္ပတြင္ ေနထိုင္လာခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္သည္။ ယခု နာဂစ္မုန္တိုင္းကာလ လူသားခ်င္း စာနာမႈဆိုင္ရာ ကပ္ေဘးႀကီး ဆိုက္ရသည့္တိုင္ အထီးက်န္၀ါဒကို ဆက္လက္ကိုင္စြဲဆဲ ျဖစ္ေနသည္။ ဤသို႔ ဆက္လက္ေနထိုင္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ မရႈမကယ္ႏိုင္ႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာက ၀င္ေရာက္ကယ္ဆယ္ရေတာ့မည့္ အေျခအေနသို႔ ဆိုက္လာခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ စစ္အစုိးရက ေခါင္းမာမာျဖင့္ ျငင္းပယ္ ေနဆဲ။

ေသခ်ာသည့္အခ်က္ တခုေတာ့ရွိပါသည္။ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း၏ ဆက္သြယ္ေရးဧရိယာ ျပင္ပတြင္ေနထိုင္၍ စစ္အစိုးရ ေျပာေျပာေနသည့္ "ေခတ္မီ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး" ကို တည္ေဆာက္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကို ျဖည့္ဆည္းၾကပါစို႔

ဂဲရက္ အီဗင္ (Gareth Evans)
အကယ္၍ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားက ဆက္လက္၍ အျမင္က်ဥ္းေခါင္းမာေနပါက၊ လူသားဆန္မႈ ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွတဆင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မ်ား၏ ဆႏၵကို မ်က္ကြယ္ျပဳကာ ႏိုင္ငံတကာ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ တရပ္ျပဳရေတာ့မည္ေလာဟု ေမးခြန္းထုတ္စရာ ရွိလာပါသည္။ အေထာက္ အပံ့မ်ား အသည္းအသန္ လိုအပ္ေနေသာ ျပည္သူမ်ား အထူးသျဖင့္ သြားလာရန္ခက္ခဲေသာ ကမ္းရိုးတန္းေဒသမ်ားအတြင္းရိွ ျပည္သူမ်ားထံသို႔ အကူအညီမ်ား ေပးရန္အတြက္ စစ္ေလယာဥ္မ်ားျဖင့္ အကူအညီမ်ားခ်ေပးျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ သေဘာၤမ်ားျဖင့္ အေထာက္အပံ့ ရိကၡာမ်ားခ်ေပးျခင္း စသည္တို႔ကို လုပ္ ေဆာင္ေပးရန္ သင့္-မသင့္ဟူေသာ ေမးခြန္းကို က်ေနာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ အျခားသူမ်ား တင္ျပေျပာဆိုေနသကဲ့သို႔ပင္၊ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဘားနဒ္ကူခ်နာ (Bernand Kouch ner) က ၂၀၀၅ ခုႏွစ္၊ ကုလသမဂၢ ကမၻာ့ထိပ္သီးအစည္းအေ၀းတြင္ အစိုးရႏွင့္ႏုိင္ငံေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ ၁၅၀ က ခြၽင္းခ်က္မရိွ သေဘာတူညီ လက္ခံထားခဲ့ေသာ " အကာအကြယ္ေပးရန္ တာ၀န္ရိွမႈ " (Responsibility to Protect) ဟူေသာ မူအရ အတင္းအက်ပ္ အင္အားသံုး၍ ၾကား၀င္ ေဆာင္ရြက္ရန္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ အေျခအေနတခုျဖစ္ေနၿပီဟု ေျပာဆိုခဲ့သည္။ သူက လံုျခံဳေရးေကာင္စီမွေန၍ ျမန္ာႏိုင္ငံႏွင့္ပတ္သက္၍ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္တခု ခ်မွတ္ေပးရန္ေတာင္းဆိုခဲ့ၿပီး၊ ဤသို႔ ကူညီေပးေရးပစၥည္းမ်ား "ပို႔ေဆာင္ခြင့္အာဏာ အပ္ႏွင္းရန္ႏွင့္ ျမန္မာအစိုးရက လိုက္နာေစရန္ ေတာင္းဆိုရန္" တင္ျပခဲ့သည္။သူ၏ အဆိုတင္သြင္းခ်က္ကို ျပည္တြင္းေရးရာ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားတြင္ အကဲခတ္ၾကေသာ တရုတ္ႏုိင္ငံ၊ ရုရွႏိုင္ငံမ်ားမွ ခ်က္ခ်င္းပယ္ခ်ခဲ့သည္ သာမက၊ အျခားကမၻာ့ေဒသရွိ ႏိုင္ငံမ်ားအမ်ားအျပားကလည္း ပယ္ခ်ခဲ့ၾကသည္။

ဤသို႔ေဆာင္ရြက္ရန္ ကုလသမဂၢ ထိပ္တန္းအရာရိွမ်ားအပါအ၀င္ ၿဗိတိန္ႏွင့္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားကလည္း စိုးရိမ္ပူပန္မႈ ရွိေနၾကသည္။ ဤသို႔ "မီးေတာက္ေလာင္ေစႏိုင္ေသာ" နည္းလမ္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားထံမွ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ ရရွိႏုိင္ေရး အတြက္ အျခားျဖစ္ႏိုင္ေသးေသာ ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ား အားလံုးကို လံုး၀တလြဲ ဆိုးက်ဳိးျဖစ္သြားႏိုင္သည္ဟု စိုးရိမ္ေနၾကသည္။ လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း ထိေရာက္ေသာ အကူအညီ ေထာက္ပံ့ေပးျခင္း စနစ္မ်ား မရိွဘဲ အေထာက္အပံ့မ်ားကို ေလယာဥ္ေပၚမွ ပစ္ခ်ေပးရန္ အားထုတ္မႈသည္ လက္ေတြ႔အရ လံုး၀ထိေရာက္မႈ မရိွဘဲ ေဆး၀ါးအေထာက္အပံ့မ်ားအား အလြဲသံုးစား ျပဳႏိုင္ေသာ အေျခအေနႏွင့္အတူ၊ အႏၱရာယ္ပင္ ရိွေနေသးသည္ဟု ၎တို႔၏ လုပ္ငန္းအေပၚ နားလည္ ကြၽမ္းက်င္ေသာ လူသားခ်င္းဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့မ်ားေပးေရး ေအဂ်င္စီမ်ားထံမွ တုံ႔ျပန္ေစာဒကသံမ်ား ထြက္ေပၚလာေစခဲ့သည္။

ထိုတုံ႔ျပန္ခ်က္မ်ားက ခိုင္လံုေသာ တုံ႔ျပန္ေျပာဆိုခ်က္မ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး၊ မူ၀ါဒအေပၚတြင္ အႀကီးအက်ယ္ ခ်ိန္ဆေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ တရက္၊ တရက္တိုးလာသည္ႏွင့္အမွ် အကူအညီေပးမႈအား လံုး၀နီးပါး ၾကန္႔ၾကာေနရျခင္း၊ အစိုးရ၏ အကူအညီမ်ားသာ အနည္းအက်ဥ္းမွ် ၀င္ေရာက္ခြင့္ ျပဳေနျခင္းႏွင့္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း မယံုႏုိင္ဖြယ္ အေသအေပ်ာက္ႏႈန္း တိုးတက္လာႏုိင္သည္ဟူေသာ စိုးရိမ္ခ်က္မ်ားႏွင့္အတူ ထိုတုံ႔ျပန္ျငင္းခံုခ်က္မ်ားသည္ လက္ခံဖြယ္ရာ တစစ ဆြဲေဆာင္မႈ နည္းလာၿပီး၊ ေနာက္ဆံုးတြင္ ျပန္စဥ္းစားရန္ လိုအပ္လာပါသည္။

"အကာအကြယ္ေပးရန္ တာ၀န္ရိွမႈ" ဟုဆိုေသာ ကူခ်နာ၏ ကုိးကားခ်က္အေပၚ က်ေနာ္၏ပထမဦးဆံုးေသာ စိုးရိမ္ခ်က္မွာ (ယခု အခ်ိန္ထိလည္း အေလးအနက္ စိုးရိမ္ခ်က္တခုအျဖစ္ ရိွေနေသးသည္) ႏိုင္ငံေရးအရ စုေပါင္းေတာင္းဆိုခ်က္တခုအျဖစ္ အျပည့္အ၀ နားလည္ႏုိင္သလို၊ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ အေျခအေနမ်ဳိးတြင္ ကမၻာႀကီးက သူတို႔အား လိုအပ္ေနသည္ကို ဘုရားသခင္ကသာ သိႏိုင္ေသာ အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထုိသို႔ေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္ေၾကာင့္ သူႏွင့္ အျခား သူမ်ား၏ သံႏၷိဌာန္ခ်မွတ္ ေဆာင္ရြက္ေနေသာ ႀကီးျမတ္သည့္အေရးတခု ျဖစ္သည့္၊ လူမ်ားအစုအျပံဳလိုက္ ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပမ္း ခံေနရျခင္းကို နိဂံုခ်ဳပ္အဆံုးသတ္ရန္ ကိစၥအေပၚတြင္လည္း ႏိုင္ငံတကာ အေထာက္အပံ့မ်ား သိသိသာသာ က်ဆင္းသြားႏုိင္ေသာ အလားအလာလည္း ရွိေနသည္။

ကမၻာ့ထိပ္သီး အစည္းအေ၀းတြင္ ဤအယူအဆကို စတင္သေႏၶတည္ကာ၊ ေနာက္ဆံုး ကမၻာ့ထိပ္သီး အစည္းအေ၀းက လက္ခံလာေအာင္ ျပဳႏိုင္ ခဲ့ၾကသည့္ မူလပိသုကာမ်ားအနက္ တဦးျဖစ္ေသာ၊ ဤအယူအဆကို ဖြားျမင္ေပးၾကသည့္ ႏိုင္ငံတကာေကာ္မရွင္တြင္ ပူးတြဲသဘာပတိအျဖစ္ လည္း တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည့္ က်ေနာ္အေနျဖင့္ အေသအခ်ာ သိထားသည့္ "အကာအကြယ္ေပးရန္ တာ၀န္ရိွမႈ" ဆိုသည္မွာ ေယဘုယ် လူသားလံုျခံဳေရးအတြက္ သက္သက္မွ်သာ မဟုတ္၊ သဘာ၀ ေဘးအႏၱရာယ္ ထိခိုက္ခံရေသာ ျပည္သူမ်ားအား အကာကြယ္ေပးျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ အိပ္ခ်္အိုင္ဗြီ/ေအအိုင္ဒီအက္စ္ (HIV/ AIDS) သို႔မဟုတ္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အႏၱရာယ္မ်ဳိး ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရေသာ ျပည္သူမ်ားအား အကာအကြယ္ ေပးရန္အတြက္လည္း အက်ံဳးမ၀င္ေပ။

အမွန္တြင္ " အကာအကြယ္ေပးရန္ တာ၀န္ရိွမႈ" ဆိုသည္မွာ အတိတ္ကာလအခ်ိန္မ်ားတြင္ က်ေနာ္တို့ ၀မ္းနည္းဖြယ္ အေရးယူေဆာင္ရြက္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ေသာ " လူမ်ဳိးတံုး သတ္ျဖတ္မႈ၊ စစ္ရာဇ၀တ္မႈ၊ တိုင္းရင္းသားမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ား အျမစ္ျပဳတ္ သတ္ျဖတ္မႈႏွင့္ လူသားမ်ဳိးႏြယ္တခုလံုးအား ဆန္႔က်င္က်ဴးလြန္မႈမ်ား" အႏၱရာယ္မွ အကာအကြယ္မ့ဲ ျပည္သူမ်ားအား အကာအကြယ္ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ကုလသမဂၢ အေထြေထြညီလာခံ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ႏွင့္ တဆက္တည္း ျဖစ္ခဲ့ေသာ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္၏ ဆိုလိုရင္းအဓိပၸါယ္ပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ေသာ အေျခအေနေအာက္တြင္မူ အစိုးရတရပ္၏ဆႏၵအား ဆန္႔က်င္၍ တိုင္းျပည္တခုအတြင္း အင္အားသံုး ၾကား၀င္ ေဆာင္ရြက္ ရန္ သင့္-မသင့္ ေမးခြန္းထုတ္ သင့္ေပသည္။ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနမ်ဳိးတြင္ပင္လွ်င္ ကာကြယ္ဟန္႔တားျခင္း မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေသာ အခါမွသာ ေနာက္ဆံုးနည္းလမ္းတခုအျဖစ္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ၏ သေဘာတူညီခ်က္ကုိယူ၍ စစ္အင္အား အသံုးျပဳခြင့္ကုိ အကာအကြယ္ေပးရန္ တာ၀န္ရိွမႈ သေဘာတရားက ခြင့္ျပဳသည္။ ဤသို႔ ျပင္းထန္သည့္ တုံ႔ျပန္အေရးယူမႈအစား၊ ေလ်ာ့နည္းသက္သာသည့္နည္းျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ပါက အႏၱရာယ္ကို တားဆီးရန္ ေရွာင္လႊဲရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ အေျခအေန၊ ၾကား၀င္ေဆာင္ရြက္မႈေၾကာင့္ အဆံုးအရံႈးမ်ားထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ႏုိင္ေသာ ရလဒ္ျဖစ္ေပၚ ႏိုင္သည့္ အခ်ိန္မွသာ ၾကား၀င္ေဆာင္ရြက္မႈ လုပ္ေဆာင္ရမည္ ျဖစ္သည္။

အကယ္၍ " အကာအကြယ္ေပးရန္တာ၀န္ရိွမႈ" (R2P) သည္ အထူးသျဖင့္ စစ္ေရးေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ လံုး၀အဆံုးသတ္ရမည္ ဟူေသာ အယူအဆ သည္ အစုအျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ က်ဴးလြန္မႈမ်ားျဖစ္ေပၚေနေသာ အေျခအေနမဟုတ္ဘဲ၊ အျခားအေျခအေနမ်ားတြင္လည္း ကိုင္စြဲအသံုးခ်လာ ႏိုင္သည္ကို ေတြးေတာမိခဲ့ၾကပါသည္။ ဤသို႔ အသံုးျပဳလာပါက ကမၻာ့ေတာင္ဖက္ျခမ္းရွိ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လူတန္႔ဘိုးသစ္ကို ႏွစ္သက္လက္ခံေနမႈ မ်ား အေငြ႔ပ်ံ ေပ်ာက္ျပယ္သလို အလြယ္အတူ ကြယ္ေပ်ာက္သြားႏိုင္သည္ဟု အဖြဲ႔၀င္အားလံုးက သေဘာတူ လက္ခံခဲ့ၾကပါသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ လူမ်ဳိးတံုး သတ္ျဖတ္မႈ သို႔မဟုတ္ တိုင္းရင္းသားမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ာအား အျမစ္ျပဳတ္ ေခ်မႈန္းျခင္းစေသာ ကိစၥရပ္မ်ဳိး ေနာက္တဖန္ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါက ၁၉၉၀ ခုႏွစ္မ်ားအတြင္း ရ၀မ္ဒါ (Rwanda) ႏွင့္ ဆရီဘရီနီးကား (Srebrenica) ႏုိင္ငံကိစၥမ်ားအတြင္းက က်ႏုပ္တို႔ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ျငင္းခုန္ခဲ့ ၾက ရသလို အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာကို ေရွ႔တန္းပဓာဏထားမည္ေလာ၊ ဤသို႔ စက္ဆုပ္ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာအမႈမ်ားကို မည္သို႔မွ် မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ဘဲ ၾကည့္ေနၾကရဦးမည္ေလာဟူသည့္ ဇာတ္ထုပ္အေဟာင္းကို ထပ္မံ မေဆြးေႏြး မျငင္းခံုလိုၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ျပႆနာက ဤသို႔ ျဖစ္ေနသည္။ အကယ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားက ယခုလုပ္ေနသည့္ပံုစံအတိုင္း တကယ့္လက္ေတြ႔တြင္ ေထာင္ ေသာင္းခ်ီေသာ ျပည္သူမ်ား အႏၱရာယ္ရိွေနသည့္တိုင္ အကူအညီအေထာက္အပံ့မ်ားအား လံုး၀ထိေရာက္စြာ ဆက္လက္ ျငင္းဆန္ေနမည္ဆိုပါ က၊ ထိုလုပ္ရပ္သည္ လူသားမ်ဳိးႏြယ္တခုလံုးအား က်ဴးလြန္ေသာျပစ္မႈတခု ျဖစ္သြားကာ အကာအကြယ္ေပးရန္ တာ၀န္ရိွမႈ ဥပေဒသည္ လံုး၀အံ ကိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ကေနဒါႏိုင္ငံက ကမကထျပဳခဲ့ သည့္ (R2P) သေဘာတရား သေႏၶတည္ေစခဲ့ေသာ ေကာ္မရွင္၏အစီရင္ခံစာသည္ အလားတူ အေနအထားမ်ဳိးကို ေမွ်ာ္ မွန္းေရးသားခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ အသံုးခ်ႏိုင္ရန္ ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အေၾကာင္းတခုတြင္ " ႀကီးမားေသာ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္၊ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ ကပ္ေဘးမ်ား က်ေရာက္လာၿပီး၊ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံက ထုိျပႆနာအား ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းလိုေသာ ဆႏၵမရွိျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ အရည္အခ်င္း မရွိျခင္း သို႔မဟုတ္ အကူအညီေတာင္းခံလာျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ လူ႔အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆံုးရံႈးေနရျခင္း သို႔မဟုတ္ ဆံုးရံႈးရန္ အႏၱရာယ္ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရျခင္း ရိွေနပါက ထိုအေျခအေနမ်ဳိးတြင္ စစ္အင္အားျဖင့္ အသံုးျပဳ၍ရႏိုင္မည္" ဟု ေမွ်ာ္မွန္းထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ကုလသမဂၢဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ ဘာသာစကားအရ အတိအက် အသံုးျပဳထားျခင္းမရိွပါ။ သို႔ေသာ္ လူသားမ်ဳိးႏြယ္တခုလံုးအား က်ဳးလြန္ေသာျပစ္မႈ ဟူ၍သာ ရည္ၫြန္းထားသည္။ ႏုိင္ငံတကာ ျပစ္မႈဆိုင္ရာတရားရံုး ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ေသာ ေရာမ သေဘာတူညီခ်က္(Rome Statute) ႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ဥပေဒမ်ားတြင္ ထုိကဲ့သို႔ေသာ ျပစ္မႈမ်ားအား "ေဘးဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေပၚေစျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ခႏၶာကုိယ္ သို႔မဟုတ္ စိတ္ပိုင္း သို႔မဟုတ္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေရးကုိ အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ေစေသာ လူသတ္ျခင္း၊ ႏွိပ္စက္ျခင္း၊ ႏိုင္လိုမင္းထက္ ျပဳက်င့္ျခင္းႏွင့္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အလားသ႑န္တူေသာ အျခားေသာ လူသားမဆန္လုပ္ရပ္မ်ားအား ရည္ရြယ္ခ်က္ရိွစြာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔၊ စနစ္တက် ခ်ိဳးေဖာက္ က်ဴးလြန္ျခင္း" ဟု အဓိပၸါယ္ဖြင့္ထားသည္။

သို႔အတြက္ေၾကာင့္ အျမဲတေစဆိုသလို ေရွ႔ေနမ်ားက ဤျပဌာန္းခ်က္ေပၚေပါက္လာရသည့္ စိတ္ကူးစဥ္းစားခ်က္သာမက ဤကိစၥမ်ားအားလံုးတြင္ ေစာဒကတက္ေလ့ ရွိၾကပါသည္။ ထို႔အျပင္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီအတြင္းတြင္လည္း ေလယာဥ္ေပၚမွ အေထာက္အပံ့မ်ား ပစ္ခ်ေပးျခင္းႏွင့္ ထိုကဲ့သို႔အလားတူေသာ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ဳိးသည္ ေလ်ာ္ကန္ပါ၏ေလာ၊ တရားဥပေဒႏွင့္ အက်ံဳး၀င္ပါ၏ေလာ၊ က်င့္၀တ္ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ ညီပါ၏ ေလာ၊ လက္ေတြ႔က်ပါ၏ေလာ... စသျဖင့္ အျငင္းပြားစရာမ်ားစြာ ရိွေနပါလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား၏လုပ္ ဟန္ျဖင့္ အလားသ႑န္တူေနသာ အစိုးရတရပ္၏ ပ်က္ကြက္မႈသည္ အလြန္ဆိုး၀ါးစြာ ျဖစ္ေပၚေနပါက လူသား မ်ဳိးႏြယ္တခုလံုးအား ခ်ိဳးေဖာက္ ေသာ ျပစ္မႈတခု အျဖစ္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ ၎တို႔၏ အျမင္က်ဥ္း ေခါင္းမာမႈသည္ ျမင္ရံုမွ်ပင္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ လံုးေလာက္ေနေသာ အေထာက္ အထားတခု ျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ ေဆာင္ရြက္မႈအတြက္ "အကာအကြယ္ေပးရန္တာ၀န္ရိွမႈဥပေဒ" အား က်င့္သံုးရန္ ျဖစ္လာေနပါသည္။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီဖက္မွေရာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကေရာ ႏွစ္ဖက္စလံုးက ၎အယူအဆကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ စဥ္းစားၾကရန္ လိုအပ္လာေနၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

စာသင္ခန္းနဲ႔ ေဝးၾကျပီ
ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားဆီကုိ စားေသာက္စရာမ်ား သယ္္ေဆာင္လာသည့္ လူတစုကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ ကေလးငယ္ေလးမ်ား မွာ ကစဥ့္ကလ်ားႏွင့္ အေျပးအလႊား ေရာက္လာသည္။ ေပးကမ္းသူမ်ားသည္ ဘယ္သူဘယ္ဝါ ျဖစ္သည္ကိုပင္ မၾကည့္ႏိုင္ဘဲ အစားအေသာက္ မ်ားကိုသာ အလုအယက္ ေတာင္းရမ္းၾကသည္။

စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ား ယူေဆာင္လာသည့္ နာမည္ႀကီး ရုပ္ရွင္မင္းသား၊ မင္းသမီးမ်ားကို ဒုကၡသည္ ကေလးသူငယ္မ်ားက အံ့ၾသၾကည္ႏႈးမႈ ရွိဟန္မတူဘဲ ေခါက္ဆြဲထုပ္မ်ား၊ မုန္႔မ်ား၊ ဆန္မ်ားကိုသာ အငမ္းမရျမင္ေတြ႔ၿပီး စားေသာက္စရာပစၥည္းမ်ားကိုသာ အငမ္းမရ၊ ေတာင္းရမ္း၊ ဆြဲယူ ေနၾကရလို႔ သြားေရာက္လႉဒါန္းၾကသည့္ မင္းသားမ်ား မ်က္ရည္စက္လက္ ဝမ္းနည္းရပါတယ္လို႔ ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားကို ကူညီေနသည့္ အႏုပညာရွင္တဦးက ေျပာသည္။

နာဂစ္ေလမုန္တိုင္းေၾကာင့္ ကေလးမ်ား မည္ေရြ႔မည္မွ် ေသဆံုးၿပီး အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ ျဖစ္သြားရသည္ကို အတိအက် မသိရွိႏိုင္ေသာ္လည္း၊ ကေလးငယ္ အမ်ားစုသည္ ေက်ာင္းေနရမည့္အရြယ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဝမ္းေရးအတြက္ ကူညီေပးကမ္းမည့္သူမ်ားကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနရသည့္ အေနအထားကိုပင္ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ျခင္း မရွိၾကေသးေပ။ ေက်ာင္းေနေရးအတြက္ ဆိုလွ်င္မူ အခက္အခဲမ်ားစြာ ရွိေပလိမ့္မည္။

"သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ေတာင္ ေက်ာင္းတက္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိေတာင္ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္သူေတြဆိုတာေတာင္ မၾကည့္ၾကေတာ့ဘူး။ ယူလာတဲ့ ဆန္ေတြ၊ စားစရာေတြကိုယူဖို႔ပဲ သိၾကေတာ့တာ" ဟု ကူညီေပးေနသူ အႏုပညာရွင္တဦးက ေျပာသည္။

လာမည့္ ဇြန္လဆန္းတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတဝွမ္း ေက်ာင္းအမ်ားအျပားသည္ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ဖြင့္လွစ္ေနက် ျဖစ္ေသာ္လည္း မုန္တုိင္းေဘး အႏၱရာယ္ ဆိုးရြားစြာ က်ေရာက္ခဲ့သည့္ ဧရာဝတီတိုင္းတြင္မူ စားေသာက္ေနထိုင္ေရးအတြက္ ကူညီမည့္သူကို ေမွ်ာ္လင့္ေနရဆဲ ျဖစ္သျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ရန္ အေျခအေန မရွိေသးေပ။

ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ နီးကပ္လာေသာ္လည္း ေလေဘးဒဏ္ခံရၿပီးေနာက္ပိုင္း စားေရး၊ ေနေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနရသည္။

အမ်ားစုမွာ ေနစရာအိမ္မရိွသျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေနထုိင္ၾကရသလို၊ အစားအေသာက္ကလည္း လာလႉမွ စားရမည့္အေျခအေန ရွိေန သည္။

"ကေလးေတြရဲ့ ပညာေရးကေတာ့ စာမတတ္ေတာ့တဲ့ ကေလးေတြ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေရွ့ဆက္ၿပီးေတာ့ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းပညာ၊ အထက္တန္း ပညာ တို႔ သင္ႏိုင္ဖို႔အခက္အခဲေတြ ရွိလာႏိုင္ေတာ့ တကယ့္ကို စိုးရိမ္စရာပါပဲ" ဟု ထိုင္းႏိုင္ငံနယ္စပ္တြင္ ေနထုိင္ကာ ျမန္မာႏိုင္ငံကေလးငယ္မ်ား ပညာေရး တိုးတက္ျမင့္မားႏုိင္ရန္အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးသူ ေဒါက္တာသိန္းလြင္က ေျပာသည္။

ဧရာဝတီတိုင္းအတြင္းရွိ ေက်ာင္းေပါင္း ၃၇၅ဝ အနက္ ၃ဝဝဝ ခန္႔ ပ်က္စီးခဲ့သျဖင့္ ေလေဘးဒုကၡသည္ကေလးမ်ား ျပန္လည္၍ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္ ရန္ အခက္အခဲရွိေသးေၾကာင္း ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ ကုလသမဂၢ ကေလးသူငယ္မ်ား အေရးေပၚရန္ပံုေငြအဖြဲ႔ UNICEF ႐ံုးမွ ေျပာခြင့္ရ အမ်ဳိးသမီး ရွန္သာ ဘိုးမင္း က မဇၩိမကို ေျပာသည္။

လပြတၱာၿမ့ဳိနယ္အတြင္းရွိ ေက်ာင္း ၆ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းနီးပါး ပ်က္စီးေနသြားျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သည့္ သူမ်ားရွိေသာ္လည္း စာသင္ၾကား ႏိုင္ရန္အတြက္ ေက်ာင္းမ်ားသည္ အဆင့္သင္မရွိေသးေၾကာင္း လပြတၱာျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ေဒါက္တာ ေအးၾကဴ ေျပာသည္။

သူက "ဘာမွလည္း မျပင္ရေသးဘူး၊ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေနေနသာသာ လူေတြက စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္၊ အမိုးအကာမရွိတဲ့ ေနရာေတြ မွာ ေနေနရေတာ့ ဘာမွ မစဥ္းစားႏိုင္ေသးပါဘူး" ဟု ေျပာသည္။

သဘာဝေလေဘးဒဏ္ခံခဲ့ရသည့္ ေဒသမ်ားမွအပ ရန္ကုန္ၿမ့ဳိ၊ မႏၱေလးၿမ့ဳိႏွင့္ အျခားၿမ့ဳိနယ္အတြင္းရွိ ေက်ာင္းမ်ားသည္ ေမလေနာက္ဆံုးပတ္ အတြင္း ေက်ာင္းအပ္လက္ခံကာ ဇြန္္လဆန္းတြင္ စတင္၍ ေက်ာင္းဖြင့္ေတာ့မွာျဖစ္ေသာ္လည္း ေလေဘးဒဏ္ခံရသည့္ ေဒသမ်ားတြင္ေတာ့ ျဖစ္လာႏိုင္စရာ လမ္းမျမင္ေသးပါ။

အစိုးရႏွင့္အစိုးရမဟုတ္သည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွလည္း ေက်ာင္းမ်ား ျပန္လည္ျပဳျပင္ရန္ နအဖစစ္အစိုးရထံမွ ျပန္လည္ျပဳျပင္ခြင့္ကို ေစာင့္ဆုိင္း လ်က္ရွိၿပီး ယာယီတဲမ်ားျပဳလုပ္ကာ စာသင္ခန္းမ်ားအျဖစ္ အသံုးျပဳေရး စီစဥ္လိုေၾကာင္း ရွန္သာ ဘိုးမင္း (UNICEF) က ေျပာဆိုလုိက္သည္။

ေတာင္ဒဂံုမွ ေဒသခံတဦးကလည္း "ဇြန္ ၁ ရက္ေန႔မွာ ေက်ာင္းဖြင့္မယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွကေလးေတြလည္း တက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ ကေလး ေတြ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ဖို႔ မေျပာနဲ႔ စားဖို႔၊ ေသာက္ဖို႔ေတြနဲ႔ မနည္း လံုးပန္းေနရတာ။ ေက်ာင္းထားဖို႔ ဘယ္လိုမွကို မစဥ္းစားႏိုင္ေသး တာပါ" ဟု ေျပာသည္။

ေျမလုယက္မႈမ်ား ေနာက္ဆက္တြဲ လိုက္ပါမည့္အေရး

ေအာင္သူၿငိမ္း
အဂၤါေန႔၊ ေမလ 20 2008 17:49 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

မုန္တိုင္းနာဂစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စပါးက်ီဟု ဆိုေလာက္သည့္ ရန္ကုန္၊ ပဲခူးႏွင့္ ဧရာ၀တီ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမ်ားကို အႀကီးအက်ယ္ ဖ်က္ဆီးခဲ့သည္။ ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ျမန္မာ့ျပည္အေရး ေလ့လာေနၾကသူမ်ားက ဤမုန္တိုင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆန္စပါးရွားပါး ျပတ္လပ္မည့္ ျပႆနာကို ေတြး၍ ပူေနၾကၿပီ။ ထို႔အျပင္ ကမၻာႏွင့္အ၀ွမ္း ဆန္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္ေနမႈမ်ားေၾကာင့္ အေရွ႔ေတာင္အာရွႏွင့္ ေတာင္အာရွေဒသအတြင္းပါ ရိုက္ခတ္မႈ ရွိလာလိမ့္ ဦးမည္ဟုလည္း တြက္ဆေနၾကၿပီ။ ျမန္မာအစိုးရ၏ တရား၀င္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားအရ လက္ရွိဆန္စပါး ပ်က္စီးမႈမွာ စုစုေပါင္း ထုတ္လုပ္မႈ၏ ၂.၃% သာ ရွိသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း၊ မိုးလရာသီျဖစ္၍ ေနာက္ စပါးစိုက္ကာလကို အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္မႈ ရွိေစႏိုင္မည္ဟု ဆိုၾကသည္။

ျမန္မာအစိုးရက ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ စာရင္းမ်ားအရ ၿမိဳ႔နယ္ေပါင္း ၂၃ ၿမိဳ႔နယ္ရွိ စပါးစိုက္ဧက ၂.၄၃ သန္း ထိခိုက္ ပ်က္စီးခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုမွ်မက စပါးစိုက္သူ လယ္သမား မိသားစုေပါင္း ဧရာ၀တီတိုင္းတြင္ ၁၃၀, ၀၀၀ ႏွင့္ ရန္ကုန္တိုင္းတြင္ ၁၁၇, ၀၀၀ ထိခိုက္ နစ္နာခဲ့ရသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုမွ်မက ကၽြဲႏြား၊ ထယ္၊ ထြန္၊ လွည္း၊ လယ္ထြန္စက္ႏွင့္ ေရစုတ္စက္ မ်ားလည္း အေရအတြက္မ်ားစြာ ပ်က္စီးခဲ့ရပါသည္။ ျမန္မာစစ္အစိုးရက လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္း ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအတြက္ မ်ဳိးစပါး၊ ဓါတ္ေျမၾသဇာ၊ ပိုးသတ္ေဆးႏွင့္ အျခား ကုန္က်စားရိတ္မ်ား၊ စိုက္ပ်ဳိးစားရိတ္ ေခ်းေငြမ်ား အတြက္ ေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာ လိုအပ္မည္ဟု ႏိုင္ငံတကာသို႔ တင္ျပေတာင္းခံထားပါသည္။

တိုင္း ၿမိဳ႔နယ္ ဧကသန္းေပါင္း
ဧရာ၀တီတိုင္း ၇ ၁.၅၉
ရန္ကုန္တိုင္း ၁၅ ၀.၄၈
ပဲခူးတိုင္း ၁ -
စုစုေပါင္း ၂၃ ၂.၄၃
လာမည့္ စပါးစိုက္ကာလတြင္ အလွ်င္အျမန္ ျပန္လည္ စိုက္ပ်ဳိးႏိုင္ေရးအတြက္ အစီအစဥ္မ်ားကိုလည္း ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါ သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤအစီအစဥ္မ်ားတြင္ လယ္ယာ ေျမ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ႏွင့္ ျပႆနာမ်ားကို ထည့္သြင္း စဥ္းစားထားၾကသည္ကို မေတြ႔ရပါ။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဆူနာမီ ျဖစ္စဥ္ကာလက အေတြ႔အၾကံဳမ်ားႏွင့္ ယွဥ္၍ အလြန္စိုးရိမ္ ဖြယ္ ျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္းတြင္ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္က ဆူနာမီ ေရလႈိင္းဒဏ္ကို အႀကီးအက်ယ္ ခံစားခဲ့ၾကရပါသည္။ လူေပါင္း ၆, ၀၀၀ ခန္႔ ေသေၾကခဲ့ရၿပီး၊ အိုးအိမ္လုပ္ငန္း အမ်ားအျပား ပ်က္စီးဆံုးရႈံးခဲ့ၾကရပါသည္။ ဆူနာမီလိႈင္း ရိုက္ခတ္ခံရစဥ္က ရြာေပါင္း ၄၇ ရြာ ပ်က္စီးသြားခဲ့ရၿပီး၊ ယခုတိုင္ ရြာေပါင္း ၃၂ ရြာတြင္ ေျမပိုင္ဆိုင္မႈ ျပႆနာမ်ား အႀကီးအက်ယ္ ၾကံဳေတြ႔ေနၾကရဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဤရြာအမ်ားစုမွာ ဖန္ငခရိုင္တြင္ ရွိေနၾကပါသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ အဒမန္ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္တြင္ ေျမအမ်ားစုမွာ ႏိုင္ငံျခား ခရီးသြားလုပ္ငန္း စီးပြားျဖစ္ေဆာင္ရြက္ရန္ မ်က္ေစ့က်ေနၾကေသာ ေနရာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုေျမကို ၀ယ္ယူလိုၾကသူ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားႏွင့္ ေဒသဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံေရး သမားမ်ား၊ အစိုးရထဲရွိ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ားလည္း အေၾကာင္းအေပါင္းသင့္ ေနသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဆူနာမီတြင္ ရြာအမ်ားစု ပ်က္ခဲ့ၾကရၿပီး၊ မူကလတည္းက ေျမပိုင္ဆိုင္ခြင့္ကို စနစ္တက် မွတ္ပံုတင္ထားျခင္း မရွိၾကေသာ ရြာသားမ်ားအဖို႔ ေျမလုယက္ခံလိုက္ရျခင္းႏွင့္ မိမိေနထိုင္ရာမ်ားမွ ဖယ္ေပးလိုက္ရျခင္းမ်ား ၾကံဳခဲ့ၾကရသည္။ ဤရြာအမ်ားစုကလည္း ပ်ံက်ရြာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဆလံုတိုင္းရင္းသားမ်ား ေနထိုင္ၾကသည့္ တံငါရြာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေျမယာဥပေဒအရ ပ်ံက်က်ဴးေက်ာ္ ေနရာမ်ားတြင္ ေနထိုင္ၾကသူမ်ားသည္ ေနထိုင္ခ်ိန္ ဆက္တိုက္ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္လွ်င္ ေျမပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ေတာင္းခံခြင့္ရွိသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း လက္ေတြ႔တြင္ေက်းရြာလူထု မ်ားက စာရြက္စာတမ္းကိစၥမ်ားကို အေလးမထားခဲ့ၾကပါ။ ယခင္ကတည္းက ကုမၸဏီႀကီးမ်ားက ဟိုတယ္မ်ား၊ တည္းခိုခန္းမ်ားေဆာက္ရန္ ရြာသားမ်ားကို ႏွင္ထုတ္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကဖူးေသးသည္။ ယခုေတာ့ ဆူနာမီက သူတို႔အႀကိဳက္ လုပ္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေျမပိုင္ဆိုင္မႈ ပဋိပကၡ ျဖစ္လာၾကသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားတြင္ ထူးထူး ဆန္းဆန္း ေျမပိုင္ဆိုင္ခြင့္ လက္မွတ္မ်ားကလည္း အရံသင့္ ရွိေနခဲ့ၾကေသးသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ အေျခအေနက ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္စာလွ်င္ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဆိုရပါလိမ့္မည္။ ဟတ္လမ္းဖုန္းေက်းရြာရွိ ေျမအမႈတြင္ ရြာသားမ်ားက တကြာပါၿမိဳ႔နယ္ ရံုးသို႔ လာ၍ ဆႏၵျပႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုေက်းရြာတြင္ ႏိုင္ငံေရးသမားတဦး အစုရွယ္ယာ၀င္ထားသည့္ ကုမၸဏီက သူပိုင္သည္ဟု ဆိုင္းပုတ္ ေထာင္၍ ျခံခတ္ထားခဲ့ၾကၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔က အမႈကို တရားရင္ဆိုင္ႏိုင္ခဲ့သလို၊ အဲန္ဂ်ီအိုမ်ားကလည္း သူတို႔ဖက္က ကူၾကသည္။ ဤျခံခတ္ ထားသည့္ ေျမကြက္အတြင္း သူတို႔အတြက္ အိမ္မ်ားကို အလွ်င္အျမန္ ကူေဆာက္ေပးၾကသည္။ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ပညာရွင္မ်ားက တိုက္ပြဲ၀င္ေပး ခဲ့ၾကသလို၊ ဆူနာမီဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ ဥပေဒအၾကံေပးမ်ား၊ ဥပေဒေက်ာင္းသားမ်ားက အိမ္တိုင္ယာေရာက္ အၾကံေပးၾက၊ တိုင္စာ၊ ေလွ်ာက္လႊာစာ ေရးေပးၾကသည္။ သတင္းမီဒီယာမ်ားကလည္း ေဖာ္ျပေပးၾကသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ အျခားႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကလည္း ကန္႔ကြက္ေျပာဆို ေပးခဲ့ၾကသလို၊ ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္၊ ဆီးနိတ္ လူသားလံုျခံဳမႈ ဆိုင္ရာ ေကာ္မတီ၊ ေစာင့္ၾကည့္ ေနၾကသည့္ ႏိုင္ငံတကာအစိုးရမ်ား၊ အကူအညီ ေပးသူမ်ား ကလည္း ရွိေနၾကေသးသည္။ အခ်ဳိ႔အမႈမ်ားမွာ မၿပီးျပတ္ေသးေသာ္လည္း အခ်ဳိ႔သူမ်ားက သူတို႔ေျမကို ျပန္၍ အရယူႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ကုပၼဏီက ေျမသိမ္း ပိုက္မႈကို အၿပီးအျပတ္ မတြန္းလွန္ႏိုင္ခဲ့ေသာ္လည္း သူတို႔အတြက္ ေျမတကြက္စာကို အရျပန္ယူႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္လာႏိုင္သည့္ အေျခအေနကို မိမိႀကိဳတင္ မွန္းဆၾကည့္ပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လယ္ယာေျမ ပိုင္ဆိုင္မႈ ဥပေဒအရ ေျမယာမ်ားကို ႏိုင္ငံေတာ္ကသာ ပိုင္ဆိုင္သည္။ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးသူမ်ားက ထိုေျမေပၚတြင္ လယ္လုပ္ကိုင္ ထုတ္လုပ္ေနသ၍ ထုတ္လုပ္အသံုးခ် စိုက္ပ်ဳိးခြင့္သာ ရွိပါသည္။ ယခု မုန္တိုင္းၿပီး ဖ်က္ဆီးခံ လိုက္ရသည့္ အေျခအေနတြင္ အခ်ဳိ႔ လူ ၄, ၀၀၀ ေက်ာ္ ေနထိုင္ေသာ ေက်းရြာမ်ားတြင္ပင္ လူရာဂဏန္းမွ်သာ အသက္ရွင္ က်န္ရစ္ေတာ့သည္ဟူေသာ သတင္းမ်ား ၾကားေနရပါသည္။ အခ်ဳိ႔ ရြာလံုးကၽြတ္ ပ်က္စီးေသဆံုးမႈမ်ားလည္း ၾကားေနရပါသည္။ ဤအေနအထားတြင္ ေနာက္ပိုင္း၌ ရြာမ်ားမွာ စုစည္းေက်းရြာမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္သြား ႏိုင္ပါသည္။ ေသဆံုးရသူမ်ားပိုင္သည့္ ေျမကို မည္သူက ဆက္ခံၾကမည္နည္း။ ေက်းလက္လူထုမ်ားက ေျမပိုင္ေၾကာင္း အေထာက္အထား ျပႏိုင္ရန္ဆိုသည္မွာလည္း ပို၍ေ၀းပါသည္။ မုန္တိုင္းဖ်က္ဆီး ခံရသည့္ေအာက္တြင္ အသက္ရွင္ရပ္တည္ရန္ပင္ ယခု အျပင္းအထန္ ရုန္းကန္ေနၾကရပါသည္။ ထို႔အျပင္ လယ္ယာျပန္လည္စိုက္ပ်ဳိးရန္ ဆိုသည္မွာလည္း အကူအညီ အႀကီးအက်ယ္ရမွ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိပါေတာ့သည္။ ပို၍ ျဖစ္ႏိုင္သည္မွာ စစ္အစိုးရက ဤေျမကြက္မ်ားကို သိမ္းဆည္း၍ ကုမၸဏီမ်ားကို ေပးအပ္ လိုက္မည့္ အႏၱရာယ္ကို ျမင္ေနရပါသည္။ ဒုကၡသည္မ်ားမွာ ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ား ဆံုးရႈံးရရံုမွ်သာမက ေျမပါလက္လႊတ္၍ ခရုဆန္ကၽြတ္ ျဖစ္ရမည့္ အေျခအေန ျဖစ္ေနပါသည္။

ထိုသူမ်ားကို ကူညီရန္ အဖြဲ႔အစည္း၊ အဲန္ဂ်ီအို၊ သတင္းမီဒီယာမ်ားကလည္း အားေကာင္းေမာင္းသန္ ရွိမေနၾကပါ။ ထိုင္းႏိုင္ငံကဲ့သို႔ လူသားလံုျခံဳေရး ဌာနမ်ဳိး၊ လူ႔အခြင့္ အေရး ေကာ္မရွင္မ်ဳိးလည္း ရွိမေနပါ။ အဓမၼ လုပ္အားခိုင္းေစျခင္းႏွင့္ ေျမသိမ္းပိုက္ျခင္းဆိုသည္မွာ စစ္အစိုးရက မၾကာခဏ က်ဴးလြန္ေနသည့္ လက္ယဥ္ေနေသာ အမႈ ျဖစ္ေနသည္။ ဤ အေျခအေနတြင္ ပို၍ ဆိုးရြားနစ္နာရဖြယ္ ရွိေနပါသည္။

ဧရာ၀တီမဂၢဇင္း၏ ေဆာင္းပါးတပုဒ္တြင္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ စစ္အစိုးရႏွင့္ နီးစပ္သူ ဧရာေ႐ႊဝါ၊ ေဇကမၻာ၊ ယုဇန၊ ေအးရွားေဝါလ္၊ ထူး၊ ဧဒင္၊ ေ႐ႊသံလြင္၊ မက္စ္ ျမန္မာႏွင့္ အက္ဖ္-အမ္-အိုင္ စသည့္ ပုဂၢလိက ကုမၸဏီမ်ား ကို ကန္ထရိုက္ ခ်ေပးခဲ့ပါသည္။ ဤသို႔ ကန္ထရိုက္ခ်ေပးျခင္း၊ တင္ဒါေခၚယူျခင္းတြင္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရွိသလို၊ သတင္း စာမ်ားတြင္ ေၾကျငာေခၚယူခဲ့ျခင္းလည္း မရွိပါ။ ေမလ ၁၂ ရက္ ေန႔က ရန္ကုန္တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္တြင္ျပဳလုပ္သည့္ ေလေဘးသင့္ ေဒသမ်ား ျပန္လည္ထူေထာင္တည္ေဆာက္ေရး အစည္းအေဝးတြင္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္ဟု ဆိုၿပီး လက္သင့္ရာ အခြင့္ အေရးေပးခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကုလသမဂၢ လူသားခ်င္းစာနာမႈဆိုင္ရာ ပူးေပါင္းညိႇႏိႈင္းေရးရံုး (ဥဃံဗ) ၏ ေမလ ၁၃ ရက္ေန႔ ထုတ္အစီရင္ခံစာအရ ေက်ာင္းေပါင္း ၂ယ၄၀၀ ပ်က္စီးခဲ့ရၿပီး၊ ကေလးေပါင္း ၃၆၀, ၀၀၀ ၏ပညာေရး ထိခိုက္မည္ဟု ခန္႔မွန္းထားပါသည္။ ဤေက်ာင္းမ်ား ျပင္ဆင္ရန္အတြက္ ယူနီဆက္ဖ္က ကူညီေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤအကူအညီမ်ားက လည္း စစ္အစိုးရ၏ စီမံခန္႔ခြဲမႈေအာက္တြင္ နီးစပ္ရာ ကုမၸဏီမ်ား ပြဲခံၾကမည့္ပံု ျဖစ္ေန ျဖစ္ေနပါသည္။

ထိုင္းႏိုင္ငံ အေတြ႔အၾကံဳအရ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားက ေျမလုယက္ သိမ္းပိုက္လာၾကမည့္ အေရးကိုလည္း ႀကိဳေတြးထားသင့္ၾကပါသည္။ ဒုကၡသည္မ်ားမွာ ရွင္သန္ေရးတိုက္ပြဲ အျပင္ ေျမအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ၾကရပါဦးမည္။ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ျဖစ္ေစ ကူညီပံ့ပိုးေပးျခင္းႏွင့္ အျခားျဖစ္ႏိုင္ေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ပံ့ပိုးေပးၾကပါရန္လည္း ႀကိဳတင္ ႏႈိးေဆာ္လိုက္ရပါသည္။



ႏုိင္ငံတကာ ကၽြမ္းက်င္သူေတြ ၀င္ခြင့္ျပဳေရး စိန္ေခၚမႈေတြ ရွိေနဆဲ

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဒီေန႔ျပဳလုပ္သြားတဲ့ နာဂစ္ မုန္တုိင္း ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ အကူအညီေပးေရး အလွဴရွင္ႏုိင္ငံမ်ားရဲ႕ ညီလာခံကို တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ထိုင္းႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ေနာ္ပတြန္ ပထမ က ျမန္မာႏုိင္ငံက ဒုကၡသည္ေတြကို ကူညီေပးေရး ကိစၥမွာ စိန္ေခၚမႈေတြ ရွိေနဆဲပဲလုိ႔ ညီလာခံအၿပီး ျပဳလုပ္တဲ့ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲမွာ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ထိုင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ ၿမိဳ႕က ထုိင္း ႏုိင္ငံျခားေရး ရံုးမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြကို ရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ့ ထုိင္း ႏုိင္ငံျခားေရး
၀န္ႀကီးက တယ္လီဖုန္းကတဆင့္ တုိက္ရုိက္ျပဳလုပ္တဲ့ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပဲြကို ဘန္ေကာက္ေရာက္ ဗြီအုိေအ သတင္းေထာက္ ဦးေက်ာ္ေက်ာ္သိန္းက အေၾကာင္းအစံုကို ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ဒီေန႔ညီလာခံမွာ ဘယ္လုိ႔ တုိးတက္မႈေတြ ရွိသလဲလုိ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးက ေျပာပါသလဲ။

ဒီေန႔ ညီလာခံရဲ႕ ျဖစ္ထြန္းတုိးတက္မႈကို ထိုင္းႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးကို ေမးတဲ့အခါမွာ ထုိင္းႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးက အခုလိုေျပာပါတယ္။

ဒီေန႔ညီလာခံကုိ ႏုိင္ငံေပါင္း (၅၂)ႏုိင္ငံ၊ ႏုိင္ငံတကာ အဖဲြ႔အစည္းေပါင္း (၄၅)ဖဲြ႔နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာ အစုိးရေတြရဲ႕ ၀န္ႀကီး အဆင့္ အနည္းဆံုး (၃၂)ဦး တက္ေရာက္တဲ့ ညီလာခံမွာ လူေတြ အစံုအလင္ တက္ေရာက္တဲ့ပဲြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ တုိးတက္မႈရွိတဲ့ပဲြျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ျမန္မာ အစုိးရ ဘက္က ႏုိင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ တည္ေဆာက္လိုက္ႏုိင္မယ့္ ယံုၾကည္မႈတခုပါ။ ဒါဟာလဲ အဓိက တုိးတက္မႈတခုပါ။

ဒီညီလာခံမွာ ဆုိင္ကလံုး ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ေပးမယ့္ အလွဴရွင္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ေရွ႕ဆက္ အကူအညီ ေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ ရင္ဆုိင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြရွိလာႏုိင္မလဲဆုိတာကို သူတုိ႔ ေဆြးေႏြး ပါေသးလား။

ဒီေန႔ညီလာခံမွာ ေရွ႕ဆက္ ရင္ဆုိင္ရမယ့္ အခက္အခဲေတြ ဘာေတြရွိႏုိင္မလဲဆုိတာကို ထုိင္း ႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးက အခုလို ေျပာပါတယ္။

ပထမအခက္အခဲကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာက အလုပ္သမားေတြကို ျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာေပးေရး ကိစၥပါ။ ဒီျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာေပးေရး ကိစၥမွာ ျမန္မာစစ္အစုိးရက ကိစၥရပ္တခုခ်င္းနဲ႔ပဲ ဗီဇာေတြကို ထုတ္ေပးမွာ ျဖစ္ၿပီး အကန္႔အသတ္မရွိ၊ အတားအဆီးမရွိ ၀င္ခြင့္ျပဳဖုိ႔ သေဘာထားေတာ့ မရွိပါဘူး။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းက မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းနဲ႔ ျမန္မာစစ္အစုိးရေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ ၾကား သေဘာတူညီမႈ ရခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ ႏုိင္ငံတကာ လုပ္သားေတြကို ျပည္၀င္ခြင့္ဗီဇာေပးေရး အေပၚမွာ ဒီေန႔ညီလာခံကေနၿပီး ရွိေနေသးတဲ့ စိန္ေခၚမႈဆုိၿပီး ႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးက ေျပာသြားတဲ့ ကိစၥပါ။ ဒီႏွစ္ခုမွာ ကြဲလြဲမႈရွိေနပါတယ္။ ေနာက္စိန္ေခၚမႈတခုကေတာ့ အလွဴေငြရရွိေရးပါ။ ျမန္မာအစုိးရဘက္ကေနၿပီးေတာ့ မုန္တုိင္းဒဏ္သင့္ ေဒသေတြ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေရး ျဖစ္တဲ့ ရံပံုေငြ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ဘီလီယံေပါင္း (၁၀.၇)ေလာက္လိုမယ္လုိ႔ ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေငြကို ေပးပါမယ္။ ဒီေငြကို ရေစရမယ္လုိ႔ တက္ေရာက္လာတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက တိတိက်က် အာမခ်က္ ျပဳမသြားတဲ့ အတြက္ ဒီကိစၥကလည္းပဲ ေရွ႕ဆက္ရင္ဆုိင္ရမယ့္ အခက္အခဲ စိန္ေခၚမႈအျဖစ္ရွိေနေသးတယ္လုိ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးက ေျပာသြားပါတယ္။

ထိုင္းႏုိင္ငံအေနနဲ႔က ျမန္မာႏုိင္ငံက ဒုကၡသည္ အတြက္ သီးျခားကူညီဖို႔ အတြက္ေရာ သူတို႔ ဘာေတြ ကတိေပးထားပါသလဲ။

အဓိကေျပာသြားတာကေတာ့ သိပ္မၾကာခင္ ကာလမွာပဲ ထိုင္းႏုိင္ငံအေနနဲ႔ စပါးမ်ိဳးေစ့ မ်ိဳးကြဲေပါင္း အေျမာက္အမ်ားကို ထိုင္းႏုိင္ငံအေနနဲ႔ ေပးပို႔မယ္လို႔ ထုိင္းႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။ ထုိင္းႏုိင္ငံဟာ အာစီယံအဖဲြ႔ရဲ႕ ဥကၠဌေနရာကို စကၤာပူႏုိင္ငံကေန လဲႊေျပာင္းရယူေတာ့မွာမုိ႔ ဥကၠ႒တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္တဲ့ေနရာမွာ အာစီယံရဲ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ယႏၱရားကို အျပည့္အ၀ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ကိုင္တြယ္သြားမယ္လုိ႔ ထုိင္းႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးက ဆုိပါတယ္။ ေနာက္တခုက အေရွ႕ေတာင္ အာရွမ်ားအသင္း အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဆူရင္ပစ္ဆူ၀မ္ ဦးေဆာင္တဲ့ အလုပ္အဖဲြ႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ေျပာသြားပါတယ္။ ဒီအလုပ္အဖဲြ႔ဟာ လုပ္ငန္းေတြ စတင္လည္ပတ္ေနပါၿပီ။ (၂၄) လံုး အခိ်န္ျပည့္အလုပ္လုပ္ေနပါတယ္လို႔ ေျပာသြား ပါတယ္။ ဒိအဖဲြ႔ဟာ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ ဂ်ကာတာၿမိဳ႕မွာ အေျခစုိက္ ပါတယ္။

ဒီညီလာခံမွာေရာ ျမန္မာဘက္က ဘယ္သူေတြတက္ၿပီး ဘာကတိေတြ ေပးခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါသလဲ။

ျမန္မာဘက္က ဘာကတိေတြေပးခဲ့သလဲဆုိတာကေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီး ေျပာသြား တဲ့ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မၾကားလုိက္ရပါဘူး။ ျမန္မာဘက္ကေန တက္ေရာက္တဲ့ သူေတြကေတာ့ သူတုိ႔က အေရးႀကီးဆံုးအေနနဲ႔ ဒုတိယ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သိန္းစိန္ တက္ေရာက္ပါတယ္။ က်န္းမာေရး ၀န္ႀကီးဌာန၊ စီမံေရး ၀န္ႀကီးဌာနနဲ႔ ႏုိင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာနေတြက တာ၀န္ရွိသူ အမ်ား တက္ေရာက္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

d.

မုန္တုိင္းသင့္ေဒသ ဆႏၵခံယူပဲြ ေထာက္ခံမဲရေအာင္ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ႀကိဳးပမ္း

ဆုိင္ကလုန္းေလမုန္တုိင္း ေဘးဒဏ္ခံခဲ့ရလုိ႔ ေရႊ႕ဆုိင္းထားတဲ့ ျမန္မာစစ္အစုိးရရဲ႕ အေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳေရး ေနာက္ဆုံးအသုတ္ ဆႏၵခံယူပဲြေတြေတာ့ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ပါၿပီ။ ဆႏၵခံယူပဲြမွာ အာဏာပုိင္ေတြက နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေထာက္ခံမဲေတြသာ ရႏုိင္ဖုိ႔ က်ဳိးပမ္းမႈေတြရွိခဲ့သလုိ ဒီၾကားထဲကပဲ ကန္႔ကြက္မဲေတြ ထည့္ျဖစ္ေအာင္ထည့္ခဲ့ ၾကသူေတြလည္း ရွိေနတာပါ။ အေၾကာင္းစုံကုိ စုံစမ္းထားတဲ့ ဦးေအာင္လြင္ဦးက တင္ျပေပးပါမယ္။

နာဂစ္ ဆုိင္ကလုန္း ေလမုန္တုိင္း တုိက္ခတ္ခဲ့ရာ ေဒသေတြမွာ ေရႊ႕ဆုိင္းထားခဲ့တဲ့ အေျခခံဥပေဒ အတည္ျပဳေရး ဆႏၵခံယူပဲြေတြကုိ ျမန္မာစစ္အစုိးရက အၿပီးသတ္က်င္းပလုိက္တာျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဒီလုိက်င္းပတဲ့ ေနရာမွာ အာဏာပုိင္ေတြ ဖက္က နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေထာက္ခံမဲေတြ ရဖုိ႔ က်ဳိးပမ္းမႈေတြ ရွိခဲ့တယ္ဆုိၿပီး ၿမိဳ႕ခံေတြက ေျပာျပၾကတာပါ။ မုန္တုိင္းဒဏ္ ခံခဲ့ရတဲ့ ရန္ကုန္တုိင္းနဲ႔ ဧရာ၀တီတုိင္းထဲက အၿပီးသတ္ လူထုဆႏၵမဲ ေကာက္ခံမႈေတြအတြင္း ရန္ကုန္တုိင္း ေတာင္ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္ထဲက အာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ ေထာက္ခံမဲရဖုိ႔ က်ိဳးပမ္းပုံကုိ ၿမိဳ႕ခံတေယာက္က ေျပာျပရာမွာေတာ့ -

“ရပ္ကြက္ေတြမွာ အားလံုးက တေျပးညီ အသံခ်ဲ႕စက္ေတြ ဖြင့္ထားတယ္။ မဲရံုးကိုသြားဆုိတဲ့ သီခ်င္းရယ္၊ ဖဲြ႔စည္းပုံ အတည္ျပဳေရး တုိ႔အေရးတုိ႔ကို ဖြင့္တယ္။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ သြားေပးရင္ပဲေကာင္းမလား၊ မေပးရင္ပဲ ေကာင္းမလား ဆုိၿပီး တတ္တတ္ႂကြႂကြ သြားေပးတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲနဲ႔ အျဖစ္သေဘာေလာက္ပဲ သြားတာမ်ိဳးပဲ ေတြ႔ရတယ္။ အဘြားႀကီး မိသားစုတခုကတဲ့ သံုးဦး မဲထည့္ဖို႔ သြားတဲ့အခ်ိန္ၾကေတာ့ ရာအိမ္မႉးက လာထည့္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားအစားကၽြန္ေတာ္ထည့္လုိက္ၿပီးလို႔ ေျပာေတာ့ ေဒါကန္ေနၾကတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔လုိက္တယ္။”

ဆႏၵခံယူပဲြ မဲထည့္တဲ့ေနရာမွာ အာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ မ်က္ေစ့ေရွ႕ေမွာက္မွာ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း မဲေတြထည့္ခုိင္းတဲ့ အေျခအေနနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ ေနာက္ထပ္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ခံတေယာက္ကလည္း သူ႔ရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳကုိ အခုလုိ ေျပာျပပါေသးတယ္။

“မဲလုိ႔ သတ္မွတ္ထားတာက မဲမဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ အိမ္မွာပဲ မဲစာရင္းကို ယူသြားတယ္။ အိမ္မ်က္ႏွာစာေရွ႕မွာပဲ ခံုေလးခုထားတယ္။ ခံုတခုေပၚမွာ မဲပံုး သံုးပံုး တင္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အမွားအမွန္ျခစ္တဲ့ေနရာလည္း သီးသန္႔အခန္းရယ္လုိ႔ မရွိဘူး။ အဲဒီ ခုံေပၚမွာပဲ ရာအိမ္မႉး၊ ဆယ္အိမ္မႉးေတြ ေရွ႕မွာပဲ မဲအမွား အမွန္ကို ျခစ္ရတယ္။ အမွန္ကိုပဲ ျခစ္လို႔ ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ လူေတြကလည္း သူတုိ႔ေျပာတာကို ေၾကာက္ေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ တခိ်ဳ႕ဆုိ လံုး၀သြားမထည့္ၾကဘူး။ ထည့္ရင္လည္း အမွားထည့္လည္း သူတုိ႔ကို မယံုၾကည္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။”

အခုလ (၁၀) ရက္ေန႔မွာ တႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ ဆႏၵခံယူပဲြေတြ ျပဳလုပ္ဖုိ႔ သတ္မွတ္ထားခဲ့ေပမဲ့ ေလမုန္တုိင္း ဒဏ္ခံခဲ့ရတဲ့ေနာက္ ေလေဘးသင့္ ေဒသေတြက လူထုဆႏၵခံယူပဲြေတြကုိ အစုိးရက ၂ ပတ္ၾကာ ေရႊ႕ဆုိင္းထားတာ သတ္မွတ္ရက္ ကုန္ဆုံးသြားတဲ့ေနာက္ အခုလုိ က်င္းပခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း ေလမုန္တုိင္းေဘးဒဏ္ ဆုိးဆုိးရြားရြား ခံခဲ့ရတဲ့ ေဒသေတြမွာေတာ့ က်က်နန က်င္းပႏုိင္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးမရွိသလုိ ေလေဘးဒုကၡသည္ေတြ အေနနဲ႔ လတ္တေလာ ႀကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာေတြကုိသာ အာ႐ုံစုိက္ေနရတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ဧရာ၀တီတုိင္း ဘုိကေလးၿမိဳ႕မွာ ေလေဘး ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ကုိင္ေနသူ တေယာက္က ေျပာျပပါတယ္။

“စာရင္းဇယားကေတာ့ တိတိက်က်မရႏုိင္ဘူး။ ရသေလာက္နဲ႔ ႀကိဳတင္မဲ အေနနဲ႔ ေကာက္ထားတာ ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း လာမထည့္ၾကဘူး။ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ဒီကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မေက်မနပ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဘုိကေလးၿမိဳ႕မွာ အုတ္တံတုိင္း နံရံေတြမွာ ၾကက္ေျခခတ္အနီႀကီးေတြ ျခစ္ၿပီးေတာ့ ဖဲြ႕စည္းပံု အလုိမရွိဆုိၿပီး ေရးထားတာေတြ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ မွတ္တမ္းလည္း ယူလာခဲ့တယ္။”

ဒီလုိ အာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ စည္း႐ုံးမႈေတြေအာက္ကပဲ ကန္႔ကြက္မဲေတြ ထည့္ၾကဖုိ႔ လႈံ႔ေဆာ္မႈေတြ ရွိခဲ့သလုိ ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေန အမ်ဳိးမ်ဳိးေအာက္မွာ ကုိယ့္ဆႏၵကုိ ေဖာ္ထုတ္ဖုိ႔ က်ဳိးပမ္းၾကသူေတြ ကလည္း ရွိေနတာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံက အဓိက အတုိက္အခံ ႏုိင္ငံေရး ပါတီႀကီးတခုျဖစ္တဲ့ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ (အန္အယ္လ္ဒီ) ျပန္ၾကားေရး အဖဲြ႔၀င္တဦးလည္းျဖစ္ ကုိယ္တုိင္လည္း မေန႔ကမွ မဲေပးခ့ဲသူတဦး ျဖစ္တဲ့ ဦးသိန္းၫြန္႔ ရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳကေတာ့ -

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ သဃၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္မွာ မဲေပးႏုိင္တဲ့သူက (၁၅၀၀)ေက်ာ္ရွိတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြ အပါအ၀င္(၅၀၀)ေက်ာ္ကိုေတာ့ ႀကိဳတင္ၿပီးေတာ့ ေထာက္ခံမဲရေအာင္လုပ္ထားၿပီးသား။ ဒီေန႔ (၈၆၀)မဲေပးတယ္။ အဲဒီမွာ ေထာက္ခံတဲ့ မဲက (၆၈၉)မဲ၊ ကန္႔ကြက္မဲက (၁၄၂)မဲ ၊ ပယ္မဲက (၂၉)မဲရွိတယ္။ အဲဒီမွာ မဲရံုအဖဲြ႔၀င္ကေတာ့ ေျပာတယ္။ ကန္႔ကြက္မဲ(၁၀၀)ေက်ာ္တဲ့ မဲေတြမွာေတာ့ ဗဟုိမွာေတာင္ ထုေခ်လႊာတင္ရမလားဆုိၿပီး ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကန္႔ကြက္မဲ ၁၀၀ေက်ာ္ကုိပဲ ေက်နပ္တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ အေထြေထြ ဖိႏွိပ္မႈၾကားကေန ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ့အတြက္ ဗမာျပည္ရဲ႕ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီ အနာဂတ္အတြက္ မ်ိဳးေစ့ ဘယ္ေလာက္ ရွိေသး သလဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခန္႔မွန္းလို႔ရတာေပါ့။”

ျမန္မာစစ္အစုိးရကေတာ့ အေစာပုိင္း ဆႏၵမဲေတြ ေရတြက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ မဲေပးသူေတြရဲ႕ ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္း ေက်ာ္က တခဲနက္ေထာက္ခံမဲေပးၿပီး အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းကုိ အတည္ျပဳထားၿပီး ျဖစ္တယ္လို႔ ေၾကျငာထားတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေပမဲ့လည္း အတုိက္အခံ ႏုိင္ငံေရး အင္အားစု ေတြနဲ႔ လူအခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူေတြကေတာ့ ဆႏၵခံယူပဲြမွာ မသမာမႈေတြရွိတယ္၊ လြတ္လပ္တဲ့ အေျခအေနေတြေအာက္မွာ က်င္းပတာမဟုတ္ဘူးဆုိၿပီးေတာ့ ေ၀ဖန္ျပစ္တင္မႈေတြကလည္း ရွိေနတာပါ။

International conference offers aid to Myanmar's cyclone victims, but access crucial


Donor nations said they were ready to provide Myanmar with more than 100 million dollars to help it recover from Cyclone Nargis, but warned its ruling junta Sunday they will not fully open their wallets until they are provided access to the hardest-hit areas.

U.N. Secretary-General Ban Ki-moon, speaking to The Associated Press after a one-day meeting of 51 donor nations, said he believed a turning point had been reached in getting Myanmar's isolationist junta to allow foreign aid workers unhindered entry into the devastated Irrawaddy Delta.

"I'm cautiously optimistic that this could be a turning point for Myanmar to be more flexible, more practical, and face the reality as it is on the ground," Ban told The AP.

But Myanmar's leaders _ and potential donors _ continued to take a guarded tone.

Myanmar's Prime Minister Lt. Gen. Thein Sein said international aid "with no strings attached" was welcome. But he hedged on the sensitive issue of direct access, saying only civilian vessels could take part in the aid operation, and they would have to go through Yangon.

"Relief supplies can be transported by land, air or sea," he said. "But if relief supplies have to be transported by water, civilian vessels can come in through Yangon port."

That seemed to nix plans for U.S., British and French warships loaded with humanitarian supplies to join in the relief operation. The ships have been off Myanmar's coast for more than a week.

Myanmar's leaders have virtually barred foreign aid workers and international agencies from the delta because they fear a large influx of foreigners could lead to political interference in their internal affairs.

The junta is also hesitant to have its people see aid arriving directly from countries like the United States, which it has long treated as a hostile power seeking to invade or colonize the country.

Thein Sein, saying that 3,200 tons of humanitarian supplies have already been delivered from abroad, presented a long list of urgent needs, including temporary shelters, rice seeds, fertilizer, fishing boats and new salt factories.

At Sunday's meeting:

_The European Community, which has already pledged euro46 million (US$72.5 million), offered another euro17 million (US$26.8 million).

_China boosted its pledge to US$11 million (euro7 million).

_Australia pledged 25 million Australian dollars (US$24 million; euro15.2 million).

_The Philippines doubled its previous pledge to US$20 million (euro12.7 million).

_South Korea upped an earlier pledge for a total of US$2.5 million (euro1.6 million).

Official estimates put the death toll at about 78,000, with another 56,000 missing. Myanmar has estimated the economic damage at about US$11 billion (euro7 billion) and the United Nations has launched an emergency appeal for US$201 million (euro127.7 million).

Ban said the relief operation would last at least six months.

But skepticism hung over Sunday's conference.

"It is for a lack of information that not more has been given at this particular time. The problem is not on the generosity, but the problem is one of establishing greater trust between Myanmar and the world community," said George Yeo, who is Singapore's foreign minister and chairman of the Association of Southeast Asian Nations, which co-hosted the meeting with the United Nations.

Washington's representative, U.S. Deputy Assistant Secretary of State Scot Marciel, said the United States was prepared to offer much more than the US$20.5 million (euro13 million) already donated. But the offer is on condition that international disaster experts are allowed to thoroughly assess affected areas.

"The United States is prepared to offer much more, and we know that we must act quickly to prevent further loss of life," Marciel said.

Australia and European diplomats, including those from Denmark, the Netherlands, Sweden and Germany, also offered conditional pledges.

"The reason we came is to support Ban Ki-moon," said Bert Koenders, the Dutch minister for development cooperation. "We're all very positive about what he has agreed with the government leader here, but also skeptical because you have to see the facts on the ground."

Myanmar's generals have a long history of making promises to top U.N. envoys, then breaking them when the international spotlight on their country fades.

The world body has repeatedly failed to convince the military to make democratic reforms and to release opposition leader and Nobel laureate Aung San Suu Kyi, whose five-year period of house arrest expires this week. Suu Kyi's house is just across a lake and visible from the hotel where the conference was held

Nyan Win, spokesman for Suu Kyi's National League of Democracy, said Sunday there had been "no sign at all" that she would be released. He said a decision on whether to free her or continue her detention would probably come Monday.

Ban did not push the matter, but said he regretted not being able to argue her case.

"I feel also very much concerned and troubled by not being able to address completely this issue," Ban said.

An estimate released Saturday by the U.N. said of the total 2.4 million people affected by the storm, about 42 percent had received some kind of emergency assistance. But of the 2 million people living in the 15 worst-affected townships, only 23 percent had been reached.

"Only a few weeks remain until the rice planting season begins," Ban said. "A failure to deal with this problem today will immeasurably compound our problems tomorrow."

BANGKOK, May 24 -- For five days, Soe Thein, a Burmese employee of Save the Children, traveled by wooden boat up and down a corpse-clogged river to deliver food and emergency supplies to cyclone survivors at the tip of the devastated Irrawaddy Delta.
"In my life, I have never seen so many dead bodies -- in the water, on the land," he said. "Every house on the bank of the creek was destroyed. We saw no sign of life, except dogs sitting near the destroyed place, howling."
The survivors Soe Thein and his colleagues finally found had little food and were "very much in need." "We went on a long, difficult journey to reach them," he said. "In terms of our religion, we did a really good deed."
Before Tropical Cyclone Nargis struck this Southeast Asian country, Soe Thein's job was to write reports about Save the Children's health and education projects. But as international charities struggle against government restrictions to help those in need, Burmese such as Soe Thein have been on the front lines of relief efforts.
Pulled from their regular jobs running HIV-AIDS clinics, education projects and other efforts, more than 1,000 Burmese employees of global nongovernmental organizations have been trying to deliver food, water, shelter and medical care -- often facing both infrastructure obstacles and official ambivalence.
Such deployments are routine in large-scale natural disasters, when NGOs dispatch all available workers. But in the three weeks since the cyclone, aid agencies have been deeply frustrated by the government's refusal to allow foreign veterans of other natural disasters to supervise novice Burmese relief workers.
"Without international staff in the field, our Burmese staff are having to make life-and-death decisions every day without the benefit of experience," said Andrew Kirkwood, country director for Save the Children.
U.N. agencies and international charities are hopeful that might soon change. On Friday, Senior Gen. Than Shwe, Burma's powerful military and government chief, told U.N. Secretary General Ban Ki-moon that foreign humanitarian workers will be permitted to join the relief effort. Aid agencies are now waiting to see how the situation develops.
Without guidance from experienced foreign aid workers, Burmese relief workers have grappled with unfamiliar circumstances. In one incident, inexperienced workers distributed milk powder for orphaned babies, not realizing that using contaminated water and dirty containers to make formula could jeopardize the babies' health.
From Rangoon, Burma's largest city, experts directed fieldworkers to find lactating mothers willing to feed the orphaned babies. But local aid workers have had difficulty talking to women about such a sensitive topic.
"We are trying to coach them from Rangoon, with terrible communications," Kirkwood said.
Official attitudes toward Burmese working for international charities have varied enormously. In some areas, they are working openly, sporting their organization's logo on caps and cars, with the full support of local military commanders. Elsewhere, military officials have welcomed them but asked that they keep a low profile and pose as local volunteers. A few commanders have insisted that aid workers give supplies to authorities for distribution.
Doctors Without Borders, which had a major operation in Burma before the disaster, deployed 200 of its nearly 1,000 Burmese staff members, including doctors, nurses and paramedics, to the disaster zone early on. The organization finally received permission this past week to send eight foreign experts, including water and sanitation specialists, into the affected area.
"We don't need an invasion of foreigners -- we have doctors to treat the wounds," said Frank Smithuis, country director of Doctors Without Borders-Holland, "but most people in Burma have not dealt with this kind of emergency before. But there are people who do this for a living."
Most foreign experts, however, have remained confined to Rangoon, where they have hurriedly tried to pass on their skills to Burmese colleagues.
Katy Barnett, a child protection expert for Save the Children, is training Burmese in techniques of "child-tracing," to help reunite children and parents separated during the cyclone and its aftermath.
But Barnett expressed deep frustration with her inability guide the work.
"It's much easier to set up the system, monitor quality and build the capacity of the staff if I can go out and see it done, and demonstrate it done," she said. "Now there is no capacity for me to mentor people in the field."


Donors Press Myanmar on Access for Aid Workers


BANGKOK — Donor nations, meeting Sunday in Myanmar, pressed the government to make good on its promise to give foreign aid workers free access to millions of isolated cyclone survivors.

Leading the one-day meeting of 52 countries, the United Nations secretary general, Ban Ki-moon, said that the government was “moving fast in the right direction” and that he was confident that Myanmar would honor the pledge, made to him on Friday by the country’s military leader, Senior Gen. Than Shwe.

Mr. Ban offered no details, according to reporters from news agencies who were permitted to accompany him in to Myanmar, which has otherwise barred entry to foreign journalists.

“There is good reason to hope that aid to the worst affected areas of Myanmar will increase significantly in the coming days,” Mr. Ban said. But he insisted that donors would need “unhindered access to the areas hardest hit by the disaster,” an access that so far has been denied to most foreigners.

Asked at a news conference about Daw Aung San Suu Kyi, the opposition leader whose year-to-year house arrest is expected to be extended shortly, Mr. Ban said, “We must think about people just now, not politics.”

Mrs. Aung San Suu Kyi, the symbol of her country’s democratic aspirations, has been held under house arrest for 12 of the last 18 years. Until now, her freedom has been at the top of the agenda of the United Nations in its dealings with Myanmar.

Several countries made preliminary pledges of tens of millions of dollars in aid but most were contingent on gaining greater access.

Myanmar is asking for about $11 billion in reconstruction aid.

In the three weeks since Cyclone Nargis struck — leaving at least 134,000 people dead or missing — about 42 percent of the 2.4 million people affected by the storm have received some form of aid, the United Nations said in a new assessment issued Saturday. But it said only 23 percent of the two million living in the hardest hit areas had been reached by aid.

Relief experts speak of a “second disaster” involving deaths from disease and lack of medical treatment should large-scale aid continue to be delayed.

In the first public comment by the government since the pledge to Mr. Ban, Myanmar’s prime minister, Lt. Gen. Thein Sein, appeared to confirm the new policy. “We would warmly welcome any assistance and aid which are provided with genuine good will from any country or organization, provided that there are no strings attached nor politicization involved,” the general said.

That invitation did not appear to include American, British and French naval ships that have been cruising off the Myanmar coast loaded with supplies, equipment and small boats.

The official press in Myanmar has stated that no naval vessels would be permitted to deliver supplies. Over the past week, under an agreement with the government, American military aircraft have made 60 landings with relief supplies in Yangon, the country’s main city, but Americans arriving with the deliveries have been confined to the airport. Americans took part in the conference and were among the parties seeking greater access for their aid workers.

At least one United Nations aid agency, Unicef, said there were signs that its foreign workers, who have been confined like most foreigners to Yangon, would be allowed to travel into the hard-hit countryside as early as Monday.

“We are starting to detect a bit more flexibility, if you will, in terms of the government letting international staff into delta areas,” said Michael Bociurkiw, a spokesman for Unicef, speaking by telephone from Myanmar. “This is something we have been waiting for, and it seems to be happening soon after the secretary general’s report.”

The prime minister was a little less clear on this point. “We will consider allowing them if they wish to engage in rehabilitation and reconstruction work, township by township,” he said.

Until now, the military has mostly insisted that all aid must go through its hands and has even confiscated supplies from residents who try to distribute it.

Like some other relief agencies including the Red Cross, Save the Children and World Vision, Unicef has been able to deploy local staff members in the affected areas and to deliver mostly supplies already stockpiled in the country.

But the groups say that foreign experts would bring crucial knowledge and experience to a huge and complex task.


About 500 delegates from donor nations attended the conference, headed jointly by the United Nations and the Association of Southeast Asian Nations.

A point of contention between Myanmar and potential donors is the nature of the emergency. The government asserts that the emergency phase of recovery is over, and it is asking for economic assistance to rebuild shattered towns, rehabilitate contaminated rice fields and replace livestock swept away by the storm.

But with hundreds of thousands of survivors still stranded without help, Mr. Ban said, “The needs remain acute — from clean water and sanitation to shelter, medical supplies and food.”

In addition, he said, “Only a few weeks remain until the rice-planting season begins. Millions of people depend on this next harvest, at a time when food prices are soaring around the world.”

He added: “I expect the relief effort will run for several months, probably six months at least, as we feed and care for those who have lost everything.”

The United States was prepared to offer much more than the $20.5 million it has already donated, said Scot Marciel, a deputy assistant secretary of state. But he said that further aid was contingent on improved access to the worst-hit areas. Later Sunday, The Associated Press reported, Australia and several European nations also pledged to give aid if relief workers were allowed free access, bringing the total pledged to more than $150 million.

Aid conference in Rangoon


A British government minister has said it's time for the Burmese generals to turn into action, their promises to allow more international access to the Irrawaddy Delta, to aid thousands of cyclone victims still in desparate need.

The minister, Douglas Alexander, was speaking to the BBC in Rangoon at a donor meeting to pledge more help to Burma. He said aid was still not reaching nearly enough people, and needed to be scaled up.

Meanwhile the Burmese Planning Minister, Soe Tha, has released remarkably precise figures on the losses caused by Cyclone Nargis: They include nearly seven-hundred-thousand ducks, more than a million-and-a-half chickens, large numbers of pigs, cows, buffalo, sheep and goats.


Burma's opposition leader due for release

As the world focusses on humanitarian relief for survivors of Cyclone Nargis the leader of Burma's pro-democracy movement, Aung San Suu Kyi, is ending a five year period of house arrest this week ... but correspondents say her release is unlikely.

The leader of the National League for Democracy party has been detained for thirteen of the last nineteen years. Her party won an overwhelming victory in the last free election in Burma, in 1960, but the military refused to hand over control.

On Saturday the military government completed the holding of a referendum on a new constitution, which it describes as part of a road map to democracy - but critics say it would only entrench military rule, and Aung San Suu Kyi would not be allowed to stand for election as her late husband was a foreigner.

No announcement of referendum

Update: May 24, 2008 25:15 - Burma Standard Time

Even as local authorities became busy with the referendum polling for the 47 disaster-hit townships in Irrawaddy and Rangoon division, the junta made no public announcement abiut it.

Local residents in Rangoon said, the state-run television channels MRTV, MRTV3 and MRTV4 has not broadcast any news or information regarding the referendum.

As scheduled, Poll booths at Thingankyun Township in Rangoon closed as the clock strikes four in the evening.

"At 4 p.m the booths are closed. But till now there was no counting of the votes. There are many people who did not vote. And most people in our locality cast 'No' votes. There are several USDA members watching over the polling. But everything was smooth with out any disturbances. We did not care about the consequences and cast 'no'. But the authorities are also clever, they have collected all the 'yes' votes in advance because they know people coming here will vote 'No'."

Local residents and members of Human Rights Defenders and Promoters said authorities at polling booths in Kyimyindine and North Okklapah townships in Rangoon forcibly tick ballots without the wishes of the voters and made them cast 'yes' votes.


Prominent Actor Kyaw Thu unaware of referendum

Burma's prominent actor Kyaw Thu said he was not even aware of the referendum polling being held for 47 townships in Rangoon and Irrawaddy division as he was fully engaged in helping out the victims of Cyclone Nargis.

"Honestly, I am not even aware that the referendum polling is today. I will not cast my vote because there are volunteers who came to our office between 7 a.m to 8 p.m to help the cyclone victims. So, when I reached home the polling booths will be closed."

Kyaw Thu, who headed the Free Funeral Service, has been engaged in helping victims of the cyclone since May 9, going to places in Rangoon division. The group has now expanded their operation to the Irrawaddy delta and have been distributing basic ration such as rice, oil, salt and clothes and plastic sheeting to more than 100 places in Rangoon and Irrawaddy divisions.
A resident in Tamwe township of Ragoon said, "Local authorities collected the votes in our ward about ten days ago. 'We all cast 'yes' votes because they said we don't need to come on May 24' so in order to avoid all the hassle we cast our votes in advance. Even if we go to vote it makes no difference because they have already got what they want. And they will do everything to win. What is important now is relief for the cyclone victims."

A resident at Shan street in Myaenikone in Rangoon, who has been helping cyclone victims, said it is unfair and unjust to be voting while several people are on the brink of death.

"How can I vote while many people are dying. It is more important to save lives. The government has already got what they want. I don't even know where the booths are. Nobody in my locality seems to be interested in the referendum. I am now planning to go to Hlaing Tharyar to help cyclone victims. All of our friends will gather and bring food supplies."

"I did not vote today, because I was not registered as I had to shift my home. I shifted within Rangoon itself but because of it I did not get registration. And I did not even try to register myself to where I shifted. Because I was busy travelling to the cyclone affected areas. I had to go to places and help people. I went to Dea Da Ye, Kun Chan Kone, and other places with colleagues from the film industry and other NGOs. That's why I gave voting a miss."

Interview with a Buddhist monk at the old-age home in Pawdawmu ward of Bogale in Irrawaddy division.

"I don't know if the refugees cast their votes but we are worried rergarding their survival and are collecting money to get some aid for them. Nobody came to say anything here. Many people said they are not even aware of the polling today. They are struggling to survive because it is more important. They are finding it difficult to get enough food."

A voter in Thwante town of Rangoon division said authorities showed voters in the booth how to 'tick the votes'.

"There are two polling booths in our locality Zaethit ward. Authorities asked every one who came to vote, to 'tick'. The authorities and even the commission of the booth Ma Myint and Daw Amar would tell people what to do . The authorities including the chairman of the ward came from house to house and gave us sample ballot papers. At the back of the ballot, there were the names, addresses, and identity card numbers."

"Most of us crossed the ballot, and when I asked people close to me they all said they have crossed the ballots."

"There were no policemen but there were about 10 people including USDA members. One of my friends from Moemaka village in Thwante township told me that they were given only a slip of paper and were told to return saying their votes had been cast."

"The polling booths are open from 9 a.m to 1 p.m. the voting in our place Thanlyin town's Myoma Taung ward is not at all honest. The authorities said we have to cast our own votes but they accept people to vote on behalf of their family members. U Thein Lwin, who cast his votes at the no. (1) polling booth also cast votes for his six family members. As far as I know more than 30 families have been casting votes on behalf of their family members."

"Authorities in the polling booths force the people to tick their votes. Specially those who does not know anything, they would ask them to tick their ballot papers. But for me I crossed the ballot because I don't like the way they are doing things. In Thanlyin there are 18 wards, and people said the same things happened in other booths too."


နာဂစ္ ဆုိင္ကလံုးမုန္တိုင္း တိုက္ခတ္အၿပီး ျဖစ္ရပ္ဆိုးမ်ား




မဇၩိမသတင္းဌာန
ေသာၾကာေန႔၊ ေမလ 23 2008 15:47 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ရန္ကုန္ - ရန္ကုန္တိုင္းႏွင့္ ဧရာဝတီ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသအတြင္း အေျခအေနမ်ားႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ သတင္းမ်ား အမ်ဳိးမ်ဳိး ထြက္ေပၚ လာေနေသာ္လည္း၊ ထိုေဒသမ်ားသို႔ သြားေရာက္ခြင့္ကို အစိုးရက ဆက္လက္ ကန္႔သတ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ထားျခင္းေၾကာင့္ လူအေသအေပ်ာက္ႏွင့္ အပ်က္အစီး အတိုင္းအတာ ပမာဏကို ယခုတိုင္ အတည္ျပဳ၍ မရေသးဘဲ ရွိသည္။

ဆိုင္ကလံုးမုန္တိုင္း ေလေဘး ဒုကၡသည္မ်ား ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႔ေနၾကရေသာ ေၾကာက္မက္ဘြယ္ အခက္အခဲမ်ားကို အစိုးရက ခြင့္ျပဳ၍ သြားေရာက္ခြင့္ ရခဲ့သည့္ အနည္းငယ္မွ်ေသာ အကူအညီေပးေရး လုပ္သားမ်ားႏွင့္ ထိုေဒသတြင္းသို႔ ခိုးဝင္ကာ သတင္းမ်ား ရယူခဲ့ၾကသည့္ ေဒသခံႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းသမားမ်ားထံမွ တဆင့္သာ သိရွိၾကရသည္။

အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အကန္႔အသတ္မ်ားကို ေက်ာ္လႊား၍ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသသို႔ အႀကီးအက်ယ္ စြန္႔စား ခိုးဝင္ သြားေရာက္ခဲ့သည့္ ရန္ကုန္ၿမ့ဳိမွ မဇၩိမ သတင္းေထာက္က သူျမင္ခဲ့ၾကားခဲ့သည္မ်ားကို ေအာက္ပါအတိုင္း ရွင္းလင္း ေျပာျပထားပါသည္။

……………….

နာဂစ္ ဆိုင္ကလံုးမုန္တိုင္း အႀကီးအက်ယ္ ဖ်က္ဆီးျခင္းကို ခံလိုက္ရသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသတြင္ ရက္သတၱပတ္ ၂ ပတ္ ၾကာျမင့္သည္အထိ ရြာမ်ား၏ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ပံုရိပ္မ်ားမွာ အခက္အခဲ အျပည့္၊ စိတ္ပ်က္ အားငယ္မႈ အျပည့္သာ ရွိေနေသးသည္။ အခ်ဳိ႔ေသာ ရြာမ်ားဆိုလွ်င္ လူေနအိမ္ေျခမ်ားပင္ မရွိေတာ့ပါ။

လပြတၱာၿမ့ဳိ ေတာင္ဘက္ ေလွျဖင့္ ၂ နာရီ ခရီးသြားရသည့္ ဘီတြတ္ေက်းရြာတြင္ မုန္တိုင္းမတိုက္မီက လူဦးေရ ၉၁၆၉ ရွိခဲ့ၿပီး ၉၁၁ ဦး မုန္တိုင္းအတြင္း ေသဆံုးခဲ့သည္ဟု သိရသည္။ လူဦးေရ ၁ဝ၆၈၂ ရွိေသာ ျမစ္ေပါက္ရြာတြင္ ၄၆၄၉ ဦးေသဆုံးခဲ့ကာ၊ လူဦးေရ ၆၂၁ဝ ရွိေသာ ေမာင္ငယ္ရြာတြင္ ၁၂၄၇ ဦး ေသဆံုးခဲ့သည္။ ထိုရြာတြင္ မူလတန္းေက်ာင္းသား ကေလးငယ္အားလံုး တေယာက္မက်န္ ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။

ေဒသခံ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း တဦးက ေမလ (၁၆) ရက္ေန႔တြင္ ဧရာဝတီ ျမစ္လက္တက္တခုတြင္ ေစာင့္ၾကည့္ရာ ၃ မိနစ္ အတြင္း အေလာင္း ၂၇ ေလာင္း ေမ်ာပါသြားသည္ကို ေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ထိုအထဲတြင္ ကေလးငယ္ ၅ ဦးႏွင့္ သံဃာေတာ္ ၇ ပါး ပါဝင္သည္။ ဇီးျဖဴ ေက်းရြာတြင္ သူငယ္တန္းမွ ၇ တန္းအထိ ေက်ာင္းသားေပါင္း ၁၉၇ ေယာက္ ရွိရာ မုန္တိုင္း အၿပီးတြင္ အေယာက္ ၅ဝ သာက်န္သည္။ စစ္ကုန္းေက်းရြာတြင္မူ ပင္လယ္ ဆားငံေရမ်ား ဝင္ကာ ေရလႊမ္းေနသည့္ လယ္ကြင္းမ်ားထဲတြင္ ပုပ္ပြေနေသာ အေလာင္း ၁၂ ေလာင္း ကို ဟိုေနရာတေလာင္း ဒီေနရာတေလာင္း ပ်ံ႔ႀကဲေနသည္ကို ေတြ႔ျမင္ခဲ့ရသည္။ အနီးအနားတြင္ ေျမျပင္ေပၚ ၿပဳိလဲပ်က္စီးေနသည့္ ဝါးျဖင့္ ေဆာက္ထားေသာ တဲအိမ္မ်ားကို ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

ကြမ္းၿခံကုန္းႏွင့္ ေဒးဒရဲအၾကား ေက်းရြာမ်ားသို႔ သြားေရာက္ႏိုင္ခဲ့သည့္ အျခား ေဒသခံ တဦးကလည္း အလားတူ အေသအေပ်ာက္မ်ား၊ အပ်က္အစီးမ်ား၊ တာရွည္ေနၿပီ ျဖစ္သည့္ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားကိုသာ ျပန္လည္ ေျပာျပၾကသည္။ ၾကက္ဆင္ျဖဴ ေက်းရြာသို႔ ေမလ (၁၁) ရက္ေန႔က သြားေရာက္ခ့ဲရာ လူဦးေရ ၁ဝဝ ေက်ာ္တြင္ ၈ ဦးသာ မုန္တိုင္းအၿပီး အသက္ရွင္ က်န္ရစ္သည္ကိုေတြ႔ရသည္။ ထူးျခားသည္မွာ အဆိုပါ အသက္ရွင္က်န္သူ ၈ ဦးအနက္ ၄ ဦးမွာ လသား ကေလးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ထုိေဒသတြင္ အေတြ႔ရမ်ားသည့္ ရာဝင္အိုးႀကီးမ်ားတြင္ ကေလးမ်ားကို ထည့္ထားခဲ့သျဖင့္သာ ထိုအိုးႀကီးမ်ား မုန္တိုင္းအတြင္း ေရေပၚတြင္ ေမ်ာပါကာ ကေလးမ်ား အသက္မေသ က်န္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အဆိုပါ လသားကေလးမ်ား အားလံုး ယခုအခါ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ား ျဖစ္သြားၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

ၾကက္ဆင္ျဖဴ ေက်းရြာမွ သူယခင္ စာသင္ၾကားေပးခဲ့ဖူးသည့္ ေခါင္လွသည့္ “အမည္မဲ့ ရြာကေလး” သို႔ ဆက္လက္ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ “ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးဗ်၊ ရြာလဲ မရွိေတာ့ဘူး၊ အိမ္ေတြလဲ မရွိေတာ့ဘူး” ဟု အဆိုပါ ေက်ာင္းဆရာက သူျမင္ခဲ့ရသမွ်ကို ေျပာျပသြားပါသည္။ သူေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရသမွ်မွာ အပ်က္အစီးပံုမ်ား ေအာက္က ေပၚထြက္လာသည့္ သူ႔ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား၏ “တေစၦသံမ်ား” သာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ဤေဝးလံ ေခါင္သီလွသည့္ ေနရာတြင္ တခ်ိန္က ရွိခဲ့ဖူးသည့္ အမည္မဲ့ ရြာကေလး အေၾကာင္း ထုိရြာကေလးမွ ရြာသားမ်ား အေၾကာင္း ေနာင္တခ်ိန္တြင္ သမိုင္းကေမ့ ေပ်ာက္သြားမည္သာ ျဖစ္သည္။

ဤျမင္ကြင္းမ်ားကုိ ႏိုင္ငံတကာ အကဲခတ္မ်ားႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားက ျမင္ေတြ႔ခြင့္ ရၾကမည္ မဟုတ္ေပ။ သူတို႔ကို အဓိက ၿမ့ဳိမ်ားျဖစ္သည့္ ေဒးဒရဲ ႏွင့္ လပြတၱာသို႔သာ သြားခြင့္ ျပဳထားသည္။ ထုိအေတာအတြင္း ေက်းလက္ေဒသရွိ ေလေဘး ဒုကၡသည္မ်ား၏ ဒုကၡမွာ တိုး၍သာလာေနသည္။

အဆိုပါ ေက်းရြာမ်ားသို႔ မုန္တိုင္းက်အၿပီး တပတ္အၾကာ ေမလ (၁ဝ) ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့သည့္ ဆႏၵခံယူပြဲတြင္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳရန္ လိုအပ္သည့္ ေထာက္ခံမဲမ်ား ရရွိၿပီး ျဖစ္သည္ဟု စစ္အစိုးရက ေမလ (၁၅) ရက္ေန႔တြင္ ေၾကညာအၿပီးတြင္မွ သြားေရာက္ခြင့္ ေပးခဲ့ျခင္းကို မေတြးတတ္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ရသည္ဟု ေဒသခံေစတနာ့ ဝန္ထမ္း ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားမ်ားက ေျပာဆိုၾကသည္။ ဤဆႏၵခံယူပြဲကို က်င္းပခဲ့ေသာ ေဒသမ်ားရွိ ျပည္သူမ်ားက စိတ္လည္း မဝင္စားခဲ့၊ ဝင္ေရာက္ ဆင္ႏႊဲႏိုင္ျခင္းလည္း မရွိပါ။ ရီစရာေကာင္းသည္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ ခိုလံႈေနၾကရေသာ ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားကို သူတို႔၏ ပ်က္စီးသြားၿပီ ျဖစ္သည့္ ေက်းရြာမ်ားသို႔ ျပန္ရန္ အတင္းအၾကပ္ လိုက္လံ ေမာင္းထုတ္လ်က္ ရွိျပန္သည္ဟု သတင္းမ်ား ရရွိပါသည္။ အတည္ျပဳၿပီး ျဖစ္သည္ဟု ေၾကညာခဲ့ေသာ အဆိုပါ ဆႏၵခံယူပြဲကို မုန္တိုင္းဒဏ္ခံ ေဒသမ်ားတြင္ ေမလ (၂၄) ရက္ေန႔၌ ထပ္မံ ျပဳလုပ္ဦးမည္ ျဖစ္သည္။

ဘီတြတ္အေၾကာင္း ျပန္ေျပာရလွ်င္ စိတ္ပ်က္အားငယ္ကာ ၾကံရာမရ ျဖစ္ေနသည့္ လူ ၃ ဦးက အေလာင္းမ်ားမွ လက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ နားရြက္မ်ားကို ျဖတ္ကာ လက္ဝတ္ ရတနာမ်ား ျဖဳတ္ယူခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္တခု ျဖစ္ပြါးခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ၂ ဦးမွာ အာဏာပိုင္မ်ားထံ တိုင္ၾကားခံခဲ့ရၿပီး အက်ဥ္းနည္းျဖင့္ ကြပ္မ်က္ စီရင္ျခင္း ခံခဲ့ရသည္။ ယခုအခါ ဤေဒသ တခုလံုးကို မေၾကညာသည့္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္လ်က္ ရွိသည္ဟု ေျပာဆိုမႈမ်ား ေပၚထြက္ေနသည္။

ေရသန္႔ ေဆးျပားမ်ား မရွိသျဖင့္ ေဒသအခ်ဳိ႔တြင္ ဝမ္းပ်က္ဝမ္းေလွ်ာ ေရာဂါမွာ ကပ္ေရာဂါ အသြင္ျဖင့္ ျဖစ္ေပၚလာလ်က္ ရွိသည္။ ပုပ္ပြေနေသာ တိရိစၦန္ အေသေကာင္မ်ား ေမ်ာပါေနသည့္ ေရကန္မ်ားမွ နံေစာ္ေနသည့္ ေရမ်ားကိုသာ ရြာသားမ်ား ေသာက္သံုး ေနၾကရသည္။

ေသာက္သံုးေရသန္႔ မရရွိျခင္းက ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းမ်ား ျဖန္႔ေဝမႈ အႀကီးအက်ယ္ မလံုေလာက္ေၾကာင္း၊ ထိုသို႔ ေဝငွႏိုင္စြမ္း မရွိေၾကာင္း ျပသေနသည္။ ယခုအခါ အဆိုပါ ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းမ်ားအတြက္ ပုဂၢလိက အလႉရွင္မ်ားကိုသာ အဓိက မွီခိုေနရသည္။ ေရနံႏွင့္ ဓါတ္ေငြ႔ဝန္ႀကီး၏ ဇာတိရြာ ျဖစ္သည့္ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚရွိ က်ဳံနဒါးရြာကိုမူ အႀကီးအက်ယ္ ကယ္ဆယ္ ေစာင့္ေရွာက္ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထုိရြာႏွင့္ မလွမ္းလွသည့္ အိမ္ ၂ဝဝ အနက္ ၁၉၄ လံုး ပ်က္စီးသြားခဲ့ရသည့္ ရြာတြင္ လူ ၂ဝ ေသဆုံးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းအျဖစ္ ေပးအပ္သည့္ ေဆာက္လုပ္ေရး ပစၥည္းမ်ားမွာမူ အိမ္တလံုးစာသာ ရွိသည္။ ဒါေတာင္ ေဆာက္လုပ္စရာ လက္နက္ ကိရိယာ ဘာမွ်မေပး။

ဖ်ာပံုတြင္မူ ေရတပ္ တပ္ၾကပ္ႀကီးတဦး၏ ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ အာလူခင္းမ်ား ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။ လပြတၱာတြင္မူ ကယ္ဆယ္ေရး ပစၥည္းမ်ားကို အစိုးရ ဂိုေဒါင္တြင္းသို႔ သြင္းရန္ ေဒသခံမ်ားကို အခေၾကးေငြေပး၍ ငွါးရမ္း ခိုင္းေစခဲ့သည္။ ဤဂိုေဒါင္မ်ားမွ ပစၥည္းမ်ား ဒုကၡသည္မ်ားထံသို႔ ေရာက္မည္ မေရာက္မည္ကိုမူ မသိရေသးပါ။ UN, WFP, JICA, MSF, MERLIN and Melteser တုိ႔မွ ေဒသခံဝန္ထမ္းမ်ားမွာ သူတုိ႔၏ ေစ့စပ္ ေသခ်ာလွၿပီး အလွ်ံပယ္ ေပါႂကြယ္ဝလွသည့္ စာရြက္စာတမ္း မ်ားျဖင့္သာ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကၿပီး အကူအညီ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနေသာ ဒုကၡသည္မ်ားထံသို႔ အကူအညီမ်ားကို မေပးအပ္ေသးဘဲ ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းထားေနတံုး ရွိေသးသည္ဟု ေျပာဆိုမႈမ်ားလည္း ေပၚထြက္လာေနသည္။ လပြတၱာတြင္ ၿမ့ဳိေပၚသို႔ ေျပာင္းေရႊ႔လာေသာ လူဦးေရက UNDP က ခန္႔မွန္းထားသည္ထက္ အမ်ားႀကီး ပိုႏိုင္သည္ဟု ပုဂၢလိက ေလ့လာ အကဲခတ္သူမ်ားက ေျပာၾကပါသည္။

မုန္တိုင္းဒဏ္ အဆိုးဝါးဆံုး ခံခဲ့ရေသာ ဤလယ္သမားမ်ား၏ ေရရွည္ အနာဂါတ္ကေကာ မည္သို႔မည္ပံု ရွိပါမည္လဲ။ လယ္သမားမ်ားက သူတို႔ခ်စ္သည့္ လယ္ကြင္းမ်ားသို႔သာ အေရာက္ ျပန္ခ်င္သည္ဟု ေျပာဆိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လယ္ကြင္းမ်ား ပ်က္စီးၿပီး၊ ပိုဆိုးသည္မွာ ကၽြဲႏြားမ်ားလည္း ဆံုးရံႈး ခဲ့ၾကရသည့္ သူတို႔အတြက္ ဘယ္လို လယ္လုပ္ရပါမည္လဲ။ စိုက္ပ်ဳိးေရး ဝန္ႀကီးကမူ အဆိုပါ ကၽြဲႏြားတိရိစၦာန္မ်ားကို အစားထိုးရန္ ယခုႏွစ္ကုန္တြင္ စက္ယႏၱရားမ်ား အလံုအေလာက္ ရရွိမည္ဟု ဆိုသည္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းက ဖ်က္ဆီးသြားခဲ့သမွ်ကို ဤစက္ယႏၱရားႀကီးမ်ားျဖင့္ အစားထိုး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္ဟု ဆိုသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤစက္ ယႏၱရားႀကီးမ်ားကို မည္သို႔ ကိုင္တြယ္ေမာင္းႏွင္ရမည္ ဆိုသည္ကို လယ္သမားမ်ား မသိပါ။ လယ္သမားမ်ားကမူ ကၽြဲႏြားမ်ားကိုသာ လုိခ်င္ေနၾကသည္။

အပ်က္အစီး အတိုင္းအတာကို အထက္ အာဏာပိုင္မ်ား မသိေစရန္ ေဒသခံ အာဏာပိုင္မ်ားက ဖံုးဖိထားသည့္ ကိစၥမွာ ယခုအခါ ပိုမို ထင္ရွားလာေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ၏ ခရီးစဥ္မတိုင္မီ သူလာမည့္ လမ္းတေလွ်ာက္ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚသို႔ ဝင္ေရာက္ရာ အဓိက လမ္းမႀကီးေပၚတြင္ ပုဂၢလိက အလႉရွင္မ်ား၏ ကားမ်ားကို ေမာင္းထုတ္ ဖယ္ရွားခဲ့ျခင္းက ထုိျဖစ္ရပ္ မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသ ျပေနသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသည္ မုန္တိုင္းဒဏ္ ခံခဲ့ရေသာ ေဒသမ်ားသို႔ ၂ ပတ္ၾကာမွ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ အကူအညီေပးေရး လုပ္သားမ်ားႏွင့္ မီဒီယာမ်ားမွ တင္ျပေသာ သတင္းမ်ား အစီရင္ ခံခ်က္မ်ားမွာလည္း တဦးခ်င္းစီ အေပၚတြင္သာ မူတည္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိး ကြဲျပားစြာ ေဖၚျပေနၾကသည္။

သူတို႔လုပ္ငန္းတြင္ အကူအညီ ရေစရန္ အခ်ဳိ႔က ပိုပိုသာသာ အေကာင္း ေရးေနၾကၿပီး၊ အခ်ဳိ႔ကမူ ႀကီးမားေသာ အတားအဆီး အကန္႔အသတ္မ်ားေၾကာင့္ အျဖစ္မွန္ႏွင့္ ေဝးလ်က္ ရွိသည္။

ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေက်းလက္ေဒသ၏ ဘဝမွာ ယခုအခါ လံုးလံုး ပ်က္စီးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ထို အပ်က္အစီးမ်ားကို ျပန္လည္ ျပဳျပင္ရန္ လံုေလာက္သည့္ အကူအညီမ်ား သိသိသာသာ တိုးျမႇင့္ရရွိျခင္း မရွိလွ်င္ အေျခအေနမွာ ပုိ၍ ဆိုးသြားဘြယ္ရာ ရွိေနသည္။ ယခု အသစ္တဖန္ ထပ္မံ စိုးရိမ္ ေနရျပန္သည္မွာ ဤေဒသ၌ ေနာက္ ၃ လအတြင္း ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ ငတ္မြတ္ ေခါင္းပါးမႈေဘးႀကီးႏွင့္ ၾကံဳေတြ႔ရမည့္ အေရးျဖစ္သည္။ အမ်ားအျပား ေသေၾက ပ်က္စီးခဲ့ရသည့္ ဤလူထုထံသို႔ ေနာက္ထပ္ အနိဌာရံုမ်ား စုပံု ေရာက္ရွိလာဦးမည္ ျဖစ္သည္။

ငါးေၾကာင့္ ေရာဂါကူးမည္မဟုတ္ဟု ဆရာ၀န္ ေျပာၾကား


ဇာနည္
စေနေန႔၊ ေမလ 24 2008 14:11 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ခ်င္းမုိင္။ ။ မုန္တုိင္းသင့္ ရုပ္အေလာင္းမ်ား ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားအတြင္း ေမ်ာပါေနျခင္းျဖင့္ ငါးမ်ားမွတဆင့္ ေရာဂါ ကူးစက္ဖြယ္မရွိေၾကာင္း ဌာနဆုိင္ရာ ဆရာ၀န္တဦးက ေျပာသည္။

မုန္တုိင္းဒဏ္သင့္ ရုပ္အေလာင္းမ်ား ျမစ္ေခ်ာင္း၊ ပင္လယ္တြင္ ေမ်ာပါေနသည္ဟူေသာ သတင္းစကားေၾကာင့္ ငါးစားသံုးရမည္ကုိ စိုးရြံ႕လာသျဖင့္ ေဒသအခ်ဳိ႕တြင္ ငါးေစ်းမ်ား ထူးျခားစြာ ေစ်းက်ဆင္းကုန္သျဖင့္ မဇၩိမက ေမးျမန္းၾကည့္ရာတြင္ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးမွ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္တဦးက ယခုလို ေျပာဆိုလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။

''စားတဲ့သူေတြက ဒီျမစ္ထဲက ငါးေတြကေန တီဘီ၊ ၀မ္းေရာဂါတို႔လို ကူးစက္ႏိုင္တဲ့ ေရာဂါေတြရမွာ ေၾကာက္ၾကတယ္။ အဓိကကေတာ့ စိတ္မသန္႔ၾကဘူးေပါ့။ ေမြးျမဴေရး ငါးေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔လည္း စားေနပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေရာဂါ ကူးစက္တာေတြ ရွိမယ္ဆိုရင္ သက္ဆိုင္ရာက ထုတ္ျပန္မွာေပါ့" ဟု ဆရာ၀န္က ေျပာသည္။

ထို႔အျပင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသား က်န္းမာေရး သုေတသနဌာနသို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့ရာ ေမြးျမဴေရးငါးမ်ားကို စိတ္ခ်စြာ စားႏိုင္ေၾကာင္း အရာရွိ တဦးကလည္း ေျပာျပသည္။

မုန္တိုင္းၿပီးသည့္ေနာက္ ငါးမ်ားမွတဆင့္ ေရာဂါကူးစက္ႏိုင္မႈကို လည္းေကာင္း၊ ငါးစားသံုးမႈ တားျမစ္ျခင္း တစံုတရာကို လည္းေကာင္း က်န္းမာေရး ဦးစီးဌာနႏွင့္ သက္ဆိုင္ရာမွ ထုတ္ျပန္ ေၾကညာထားျခင္း မရွိေသးပါ။

ရုပ္အေလာင္းမ်ား ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားအတြင္း ေမ်ာပါေနသည္ ဟူသည့္ သတင္းေၾကာင့္ ရန္ကုန္တုိင္းႏွင့္ တနသၤာရီ ကမ္း႐ိုးတန္းေဒသမ်ားမွ ေရး၊ ထား၀ယ္၊ ၿမိတ္ၿမိဳ႕နယ္တို႔တြင္ ပင္လယ္ငါးစားသုံုးမႈ ေလ်ာ့နဲသြားရာမွ ငါးေစ်းမ်ား ထိုးက်ေနသည္။

"အမတို႔က ငါးႀကိဳက္ေပမယ့္ မုန္တိုင္းၿပီးကတည္းက ဘာငါးမွကို မစားေတာ့တာ။ ငါးေတြက ဒီအေလာင္းေတြကို စားမိၾကမွာ ဆိုေတာ့ေလ။ ၀မ္းပ်က္တာေတြ၊ ၀မ္းေလွ်ာတာေတြ ျဖစ္မွာစိုးလို႔။ ၿပီးေတာ့ေလ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ စားရမွာ မသတီေတာ့ဘူးေပါ့" ဟု ရန္ကုန္ ေဒသခံ အိမ္ရွင္မတဦးက မဇိၩမကို ေျပာသည္။

"အန္တီတို႔က ေျခေလးေခ်ာင္းလည္း မစား၊ ၾကက္သားလည္း ေန႔တုိင္းစားဖို႔ မျဖစ္ေတာ့ တီလားပီးယားလို ေမြးျမဴေရးငါးေတြပဲ ေ႐ြးစားေနရတယ္။ ပင္လယ္ငါးေတာ့ လံုး၀ မစားေတာ့ဘူး" ဟု အိမ္ရွင္မတဦးက ေျပာသည္။

ယခင္က ေမြးျမဴေရးငါး တီလားပီးယားငါး တဆယ္သားလွ်င္ ၉၀ က်ပ္မွ ၁၂၀ က်ပ္ႏႈန္းရွိရာမွ ၁၈၀ က်ပ္ႏွင့္ အထက္သို႕ တက္သြားသလို၊ တဆယ္သားလွ်င္ ၂၄၀ က်ပ္မွ ၂၅၀ က်ပ္ရွိေသာ ငါးျမစ္ခ်င္းေစ်းမွာလည္း ၅၀၀ က်ပ္အထိ ခုန္တက္သြားကာ အရြယ္ေတာ္ ပုဇြန္ေစ်းမွာလည္း ၆၀၀ က်ပ္ခန္႕မွ ၁၃၀၀ က်ပ္အထိ ျဖစ္ေနသည္။

အက်ပ္ရိုက္သူမ်ားမွာ လက္လီ လက္ကား ငါးေရာင္းခ်သူမ်ားျဖစ္သည္။ "အရင္ကဆို ေန႔လယ္ေလာက္ဆို ငါးေတြက ကုန္သေလာက္ပဲ။ အခုဆို ေစ်းပိတ္ခ်ိန္အထိ ငါးေတြက ေတာ္ေတာ္ က်န္ေနေသးတာ။ တဆိုင္ဆို မထြက္တာ ၅ ရက္ေလာက္ရွိေနၿပီ" ဟု လွည္းတန္းေစ်းသူတဦးက ဆိုသည္။

ေစ်းကြက္အတြင္း ပင္လယ္ငါးမ်ား ၀င္ေရာက္မႈမွာလည္း ယခင္ထက္ ထက္၀က္ခန္႔က်သြားသည္။ "ဆိုင္တဆိုင္ဆို ပင္လယ္ငါးနဲ႔ ေမြးျမဴေရးငါးေတြပဲ ေရာင္းတာ။ ရန္ကုန္တ၀ိုက္က ငါးကန္ေတြ ငါးဒိုင္ေတြက ယူတယ္။ ေမြးျမဴေရးငါးပါလို႔ ေျပာတာေတာင္ မ၀ယ္ၾကဘူး။ ခါတိုင္းဆို အရမ္းေရာင္းရတာ။ အခုက သံုးပံုတပံုေလာက္ ေရာင္းအားက်တယ္လို႔ ညည္းေနတယ္" ဟု ပုဇြန္ေတာင္ေစ်းသားတဦးက ေျပာသည္။
ငါးစိမ္း ေစ်းကြက္သာမက ငါးကို အဓိကထား၍ ခ်က္ရေသာ ျမန္မာ့႐ိုးရာ မုန္႔ဟင္းခါးဆုိင္မ်ားလည္း အေရာင္းက်ဆင္းသြားသည္။ အမဲ၊ ၀က္ႏွင့္ ၾကက္တို႔ကို ပိုမိုစားသုံးလာၾကျပီး အစားေရွာင္သူအခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကန္မ်ားျဖင့္ ေမြးေသာ ေမြးျမဴေရးငါးမ်ားကို စိစစ္စာသံုးေနၾက၍ ေမြးျမဴေရးငါးႏွင့္ ပုဇြန္ေစ်းက မုန္တိုင္း မတိုက္မီကထက္စာလွ်င္ ႏွစ္ဆေက်ာ္အထိ တက္သြားသည္။ ထို႕အျပင္ ဧရာ၀တီတိုင္းႏွင့္ ရန္ကုန္တိုင္းအတြင္းမွ ငါးလုပ္ငန္းသံုး စက္ေလွမ်ား ပ်က္စီးမႈ မ်ားျပားခဲ့၍ သယ္ယူခမ်ား တက္လာသည္ကလည္း အေၾကာင္းအခ်က္တခု ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္သို႔ အမ်ားဆံုးတင္ပို႔ေသာ တြံ႕ေတးဖက္မွ ေမြးျမဴေရး ငါးကန္၊ ေရခ်ဳိပုဇြန္ကန္မ်ားမွာ ပ်က္စီးျခင္းမရွိဘဲ ပံုမွန္အတိုင္း ေရာင္းခ်ေနေသာ္လည္း စားသံုးသူ နည္းေနဆဲ ျဖစ္သည္။ "က်ေနာ္တို႔ဘက္က ပုဇြန္ကန္ေတြလည္း့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ကန္ကေတာ့ ေဖာ္ေတာ့မယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းကြက္အတြက္ေတာ့ စိတ္ပူေနရတာေပါ့" ဟု ပုသိမ္မွ ပုဇြန္ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းရွင္တဦးက မဇၩိမကို ေျပာသည္။

မႏၱေလး၊ မေကြး၊ ေတာင္ၾကီးကဲ့သို႔ေသာ ေဒသမ်ားတြင္မူ ငါးေစ်းမွာ ပံုမွန္အတိုင္း ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားလ်က္ ရွိသည္။ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား အတြင္းမွ ရေသာ စားသံုးသူမ်ားသည့္ ငါးမ်ားမွာ ငါးခူ၊ ငါးက်ည္း၊ ငါးရံ႕ ကဲ့သို႔ေသာ ငါးမ်ားျဖစ္ၿပီး ေရငံတိုး ေရခ်ဳိျမစ္တြင္းငါးမွာ ငါးသေလာက္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အမ်ားဆံုးစားသံုးေသာ ေရခ်ိဳငါးမွာ ငါးျမစ္ခ်င္း၊ ငါးၾကင္း၊ ငါးဒန္၊ တီလားပီယား၊ ငါးဖယ္ တို႔ ျဖစ္ျပီး ပင္လယ္ငါးမွာ ကတ္သေပါင္း၊ ငါးေ႐ႊ၊ ျပည္ႀကီးငါး၊ ငါးဗ်က္၊ ငါးပုတ္သင္ စသည္တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။

ငါးေစ်းကြက္ ပံုမွန္ျပန္ျဖစ္လာရန္မွာ ၃ လ ခန္႔ အနည္းဆံုး ၾကာလိမ့္မည္၊ ျပည္ပ ငါးပို႔မႈကိုလည္း ထိခိုက္ႏိုင္သည္ဟု ျပည္တြင္းမွ စီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။


မုန္တိုင္းအၿပီး ၃ ပတ္အၾကာ အနံ႔အသက္မ်ား ဆုိးရြား

မဇၩိမသတင္းဌာန
ေသာၾကာေန႔၊ ေမလ 23 2008 23:11 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ခ်င္းမုိင္။ ။ မုန္တုိင္ဒဏ္သင့္ ေက်းရြာမ်ားႏွင့္ ျမစ္ေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ၃ ပတ္ခန္႔ ၾကာျမင့္သည္အထိ ရွင္းလင္းသူမဲ့ ႐ုပ္အေလာင္းမ်ားေၾကာင့္ အနံ႔အသက္မ်ား ဆိုးရြားစြာ ထြက္ေပၚေနသည္။

ဟိုင္းႀကီးကၽြန္း၊ ဧရာဝတီတိုင္း ဖ်ာပံု၊ လပြတၱာႏွင့္ ဘိုကေလးၿမ့ဳိအနီးရွိ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ျပန္႔ႏွံ႔ေနသည့္ ေလေဘးသင့္ ႐ုပ္အေလာင္းမ်ားေၾကာင့္ အနံ႔အသက္မ်ား ဆုိးရြားစြာ ထြက္ေပၚေနေၾကာင္း ယင္းေဒသမ်ားတြင္ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားက ေျပာဆိုၾကသည္။

“ဖ်ာပံု တဖက္ကမ္း ေဒးဒရဲၿမ့ဳိနယ္အတြင္းမွာ၊ ဖ်ာပံု ျမစ္ဝ ကမ္း႐ိုးတမ္းတေလွ်ာက္ ေက်းရြာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ လူေသ အေလာင္းေတြကို ရွင္းလင္းသူမရွိလို႔ ပုပ္တဲ့ အနံ႔အသက္ေတြ ရွိေနတယ္” ဟု ဖ်ာပံုေဒသ ေလေဘး ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ေနသူ ရန္ကုန္သားတဦးက ေျပာသည္။

ဖ်ာပံုအထြက္ ျမစ္က်င္း၊ ျမစ္တန္း၊ ေမွာ္ဘီ၊ အခ်ာႀကီး၊ အခ်ာေလး၊ လိပ္တလန္ေခ်ာင္း၊ စြယ္ေတာ္ကုန္း၊ ေလးအိမ္တန္း၊ ဆိတ္ေလးကုန္၊ တံတားေၾကာင္း၊ ျမစိမ္းငယ္ႏွင့္ ကြမ္းမႈံေက်းရြာ တေလွ်ာက္တြင္လည္း အေလာင္းမ်ား ေတြ႔ရဆဲ ျဖစ္သည္။

“ဖ်ာပံုအထြက္ ျမစ္က်င္း၊ ျမစ္တန္းမွာ ေရလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနတဲ့ သူေတြဆိုရင္ စာရင္းေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။ အကုန္လံုး ေသကုန္ၾကတယ္။ အဲဒီေဒသမွာဆိုရင္ အပုပ္နံ႔ေတြက အရမ္းကို နံေနတာ” ဟု သူက ဆက္ေျပာသည္။

ဟိုင္းႀကီးကၽြန္း အနီးရွိ ျပင္ခရိုင္ ေခ်ာင္းဝအုပ္စု၊ ကန္ဆိပ္၊ စက္ဆိပ္၊ ျပင္းဆိပ္ႏွင့္ ဆားကုန္ေက်းရြာမ်ားတြင္လည္း အနံ႔အသက္မ်ား မေကာင္းပံုကို ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္း လုပ္ေနသူ တဦးက ေျပာသည္။

စစ္အစိုးရ ကိုယ့္ဥေပေဒ ကိုယ္လိုက္နာၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ လႊတ္ေပးရမည္ဟု လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔မွ ေျပာၾကား


မံုပီး
စေနေန႔၊ ေမလ 24 2008 14:28 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

နယူးေဒလီ။ ။ ျမန္မာစစ္အစိုးရသည္ ကိုယ္ထုတ္ထားသည့္ ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာ၍ စေနေန႔တြင္ ထိန္းသိမ္းမႈ သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ခ်က္ခ်င္း လႊတ္ေပးရန္ အေမရိကန္အေျခစိုက္ Freedom Now လူ႔အခြင့္အေရး အဖြဲ႔ႀကီးက ေသာၾကာေန႔တြင္ ျမန္မာစစ္အစိုးရကို တိုက္တြန္းလိုက္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဥပေဒအရ သူ႔ကို ထိန္းသိမ္းမႈ သက္တမ္းသည္ ေမလ ၂၄ ရက္ေန႔ သန္းေခါင္ယံတြင္ တရားဝင္ ကုန္ဆံုးမည္ ျဖစ္သျဖင့္ ထိုဥပေဒႏွင့္အညီ သူ႔ကို လႊတ္ေပးရမည္ဟု Freedom Now ၏ ဥကၠ႒ Jared Genser က ေျပာဆိုျခင္း ျဖစ္သည္။

“စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ သူ႔ကို လႊတ္မေပးဘူးဆိုရင္ ကိုယ္ထုတ္ထားတဲ့ ဥပေဒကို ကုိယ္ ျပန္ၿပီး ခ်ဳိးေဖာက္တာ ျဖစ္ေနမွာပဲ” ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မိသားစုဝင္မ်ား၏ ၫႊန္ၾကားခ်က္အရ သူ၏ ဥပေဒ အက်ဳိးေဆာင္လည္း ျဖစ္သူ Genser က ေျပာသည္။

၁၉၇၅ ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံေတာ္အား ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီးလိုသူမ်ား၏ ရန္မွ ကာကြယ္ တားဆီးသည့္ ဥပေဒ ပုဒ္မ ၁ဝ (ခ) အရ ‘ႏိုင္ငံေတာ္၏ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာႏွင့္ လံုျခံဳေရးကို ၿခိမ္းေျခာက္ အႏၱရာယ္ျပဳသူ၊ အမ်ားျပည္သူ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို တားဆီး ေႏွာင့္ယွက္သူဟု ယူဆရသူ မည္သူမဆို အမ်ားဆံုး ၅ ႏွစ္အထိ တားဆီး ကန္႔သတ္မိန္႔ ထုတ္ျပန္ႏိုင္သည္။ ထုိအမိန္႔ကို တႏွစ္လွ်င္ တႀကိမ္ သက္တမ္း တိုးျမႇင့္ရမည္’ ဟု ျပ႒ာန္း ေဖာ္ျပထားသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ဖမ္းဆီး ထိန္းသိမ္းထားခဲ့ၿပီး၊ ယခု ေမလ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ အက်ဥ္းစံသက္တမ္း ၅ ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္မည္။ သူသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၈ ႏွစ္အတြင္း ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္ ထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရသည္။

“ထိန္းသိမ္းမႈ သက္တမ္းကို ဆက္ထားဖို႔ စစ္အစိုးရမွာ ဘာဥပေဒ အခြင့္အေရးမွ မရွိပါဘူး။ တကယ္လို႔ ဆက္ဖမ္းထားမယ္ ဆိုရင္ ဒါဟာ ကိုယ္ထုတ္ထားတဲ့ ဥပေဒကို ကုိယ့္ဘာသာ ျပန္ခ်ဳိးေဖာက္တာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္” ဟု Genser က ေျပာသည္။

သူ၏ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (NLD) မွ အျခား ေခါင္းေဆာင္မ်ားကလည္း သူတို႔ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ကို ထိန္းသိမ္းထားျခင္းကို အစဥ္တစိုက္ ကန္႔ကြက္ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကၿပီး ဖမ္းဆီးထားသည္မွာ တရားမဝင္ေၾကာင္းႏွင့္ လႊတ္ေပးရန္ကိုလည္း တိုက္တြန္း ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။

“ဒါေပမဲ့ အစိုးရက ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာမႈမရွိဘဲ သူ႔ကို ဆက္ထိန္းသိမ္းထားခဲ့ပါတယ္” ဟု NLD ၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဦးဉာဏ္ဝင္းက ေျပာၾကားသည္။

“တကယ္လို႔သာ ဒီတႀကိမ္လည္း ထိန္းသိမ္းမႈ သက္တမ္းကို ထပ္တိုးခဲ့မယ္ဆိုရင္၊ အစိုးရဟာ ဥပေဒစိုးမိုးမႈကို ေလးစားလိုက္နာမႈ မရွိဘူးဆိုတာ ျပသရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္” ဟု ဦးဉာဏ္ဝင္းက ဆက္ေျပာသည္။

ဤအေတာအတြင္း Human Right Watch ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ထိန္းသိမ္းထားျခင္းျဖင့္ စစ္အစိုးရသည္ ဥပေဒကို ျခယ္လွယ္ ခ်ဳိးေဖာက္ေနသည္ဟု ဆိုလိုက္သည္။

ဥပေဒကို ဤကဲ့သို႔ လိုသလို ျခယ္လွယ္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ဆိုလွ်င္ပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ထိန္းသိမ္းမႈ သက္တမ္းသည္ စေနေန႔တြင္ ကုန္ဆံုးေတာ့မည္ ျဖစ္သည္ဟု (HRW) ၏ ျမန္မာျပည္ေရးရာ အတိုင္ပင္ခံ David Scott Mathieson က ေျပာသည္။

“စစ္အစိုးရ အေနနဲ႔ လႊတ္ကို လႊတ္ရမယ္။ ဒီလိုေျပာတာက ဥပေဒက ဒီအတိုင္း ဆိုထားလို႔သာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါ လုပ္ကိုလုပ္ရမယ့္ မွန္ကန္တဲ့ ကိစၥလည္း ျဖစ္လို႔ပဲ” ဟု Mathieson က ေျပာသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ စစ္တပ္ အသိုင္းအဝိုင္းမွ ရရွိေသာ သတင္းအရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားသည္ ေနာက္ထပ္ တႏွစ္ ဆက္လက္ တိုးျမႇင့္ရန္ ျပင္ဆင္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကၿပီး၊ ယင္းကို စေနေန႔တြင္ ေၾကညာဖြယ္ ရွိသည္။ ဤသည္မွာ ရန္ကုန္ၿမ့ဳိတြင္ က်င္းပရန္ စီစဥ္ထားသည့္ ကုလႏွင့္ အာဆီယံ ပူးတြဲက်င္းပမည့္ အလွဴရွင္မ်ား ကြန္ဖရင့္ မတိုင္ခင္ ၁ ရက္အလို ျဖစ္သည္။

“ဒီ့ထက္ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ မရွိေတာ့ပါဘူး” ဟု Genser က ေသာၾကာေန႔က ထုတ္ျပန္သည့္ ေၾကညာခ်က္တြင္ ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။

အကယ္၍ ျမန္မာစစ္အစိုးရသာ သူတို႔ ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ရန္ကုန္ၿမ့ဳိတြင္ တနဂၤေႏြေန႔၌ က်င္းပမည့္ ႏိုင္ငံတကာ အလွဴရွင္မ်ား ကြန္ဖရင့္သို႔ တက္ေရာက္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

“သူ႔ကို လႊတ္ေပးဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သန္းေရႊက ျငင္းဆန္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ မစၥတာ ဘန္ကီမြန္းနဲ႔ အာဆီယံ သံတမန္ေတြရဲ့ မ်က္ႏွာကို ျဖတ္႐ိုက္ ခံလိုက္ရသလို ျဖစ္မွာပဲ။ ဒီသံတမန္ေတြက စစ္အစိုးရက ေတာင္းခံမယ့္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၁ ဘီလီယံဖိုး ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီေတြကို နားေထာင္ဖုိ႔ ေရာက္လာမွာမို႔ပါ” ဟု သူက ဆက္ေျပာသည္။

မဲလိမ္မႈမ်ားအေပၚ တရားစြဲဆိုႏိုင္ရန္ ဒီခ်ဳပ္ျပင္ဆင္ေန

ဖနိဒါ
ေသာၾကာေန႔၊ ေမလ 23 2008 16:46 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ခ်င္းမုိင္။ ။ က်င္းပျပီးစီးခဲ့ေသာ ျပည္လံုးကၽြတ္ ဆႏၵခံယူပြဲမ်ားတြင္ မဲလိမ္မႈမ်ား ရွိခဲ့သည္ဆိုကာ အဓိက အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရး ပါတီႀကီး ျဖစ္သည့္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က တရားစြဲဆိုျပီး စစ္အစိုးရ ထုတ္ျပန္ထားေသာ မဲရလာဒ္ကို ပယ္ဖ်က္ႏိုင္ရန္ ျပင္ဆင္မႈ ျပဳလုပ္လ်ွက္ ရွိသည္။

ျမိဳ့နယ္ ၄၇ ျမိဳ့နယ္မွအပ တႏိုင္ငံလံုးတြင္ ေမလ ၁ဝ ရက္က ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ဆႏၵခံယူပြဲအတြင္း မဲလိမ္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိး လုပ္ခဲ့သည္ ဆိုျခင္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ား၏ ထြက္ဆိုခ်က္ အေထာက္အထားမ်ားကုိ စုစည္းေနျခင္း ျဖစ္သည္။

“က်ေနာ္တုိ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ အျပည့္အစံုရေအာင္ လုပ္ေနတယ္။ အခ်က္အလက္ေတြ ျပည့္စံုရင္ ဥပေဒနဲ႔အညီ ျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႔ စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္ၾကမယ္၊ သူတုိ႔ရဲ့ လုပ္ပံုလုပ္နည္းေတြ မဲလိမ္လည္မႈေတြ အားလံုး အေသးစိတ္ တျပည္လံုး အတုိင္းအတာနဲ႔ရေအာင္ စုစည္းေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ဗဟိုအဖြဲ႔ဝင္ေတြ ၿမ့ဳိနယ္၊ တုိင္း အားလံုးကုိ အခ်က္အလက္ေတြ ရဖုိ႔ စုစည္း ခုိင္းထားတယ္။ တခ်ဳိ့လည္း ရပါၿပီ” ဟု အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ဗဟို) မွ ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ ဦးဉာဏ္ဝင္းက မဇၩိမကုိ ေျပာသည္။

အဖြဲ႔ခ်ဳပ္တြင္ လက္ရွိအားျဖင့္ ပဲခူးတုိင္း ကဝၿမ့ဳိနယ္တြင္ ရပ္ကြက္ႀကီး ၆ ခုႏွင့္ ေက်းရြာအုပ္စု ၉၆ အုပ္စုအတြင္းက မဲလိမ္မႈမ်ားအေၾကာင္း စုစည္း ထားရွိျပီး ျဖစ္သည္။

ေရွ့ေန ဦးေအာင္သိန္းက “ဒီလုပ္ရပ္ကေတာ့ အစုိးရကုိ တရားစြဲရင္၊ တရားမေၾကာင္းအရ တရားစြဲရင္ စြဲလုိ႔ရမွာေပါ့။ Notice စာထုတ္ၿပီး တရားစြဲရမွာပဲ။ ခြင့္ျပဳတာ မျပဳတာ ရွိမယ္။ တရားစြဲဆုိခြင့္ေတာ့ ဥပေဒအရ ျပ႒ာန္းထားတာပဲ” ဟု မဇၩိမကုိ ေျပာသည္။

ပဲခူးတုိင္းက ေပးပို႔လိုက္သည့္ မဲလိမ္မႈ ေလွ်ာက္လဲစာတြင္ ဆႏၵခံယူပြဲေန႔ မဲေပးရာတြင္ ကိုယ္စားမဲေပးခြင့္ ျပဳလုပ္ခိုင္းျခင္းမ်ားႏွင့္ မဲရံုမႉးမ်ား ကိုယ္တိုင္ အစားထိုးမဲမ်ား ထည့္ျခင္းတို႔အေၾကာင္း သက္ေသ ထြက္ဆိုခ်က္မ်ား ပါရွိသည္ဟု မဇၩိမက စံုစမ္း သိရွိရသည္။

ထုိင္းႏုိင္ငံအေျခစိုက္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေရွ့ေနမ်ားေကာင္စီ (ဘီအယ္စီ) ႏွင့္ အတုိက္အခံ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကလည္း ဆႏၵခံယူပြဲမ်ားတြင္ မဲလိမ္မႈမ်ား ရွိခဲ့သည္ဟု စြပ္စြဲ ေျပာဆိုထားျပီး သက္ေသ အေထာက္အထားမ်ား စုေဆာင္းေနသည္။

“မဲလိမ္လည္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပမွာေပါ့ေနာ္၊ ပထမဆံုး အေနနဲ႔က သက္ေသခံခ်က္ေတြကုိ ပုိ႔ဖုိ႔အတြက္ လုပ္ေနပါတယ္။ အထဲမွာသြားၿပီး ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ေလ့လာခဲ့တဲ့ သက္ေသခံ အေထာက္အထား ယူခဲ့တာေတြ ရွိတယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲလုိပဲ တျခားအတုိက္အခံ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာလည္းပဲ သက္ေသ အေထာက္အထားေတြကုိ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ျပည္တြင္းျပည္ပ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ လုပ္ေနပါတယ္” ဟု ေရွ့ေနမ်ား ေကာင္စီမွ ဦးသိန္းဦးက ေျပာသည္။

သူက ဆက္ၿပီး “အားလံုးက ဒီကိစၥကုိ ၿပိဳင္တူ ဝုိင္းၿပီးေတာ့ တြန္းဖုိ႔ လုိပါတယ္။ ဒီလုိ ဝုိင္းတြန္းမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ တစံုတရာ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏုိင္လိမ့္မယ္။ တဦးတေယာက္ထဲ လုပ္လုိ႔ရမွာ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔ စနစ္တက် ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္” ဟု သူက ေျပာသည္။

ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေပၚေနခ်ိန္တြင္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ သက္တမ္းသည္ စေနေန႔တြင္ ကုန္ဆံုးမည္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရွိ ဥပေဒအရ ငါးႏွစ္ထက္ ေက်ာ္လြန္ကာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခြင့္ မရွိဟု သူမ၏ေရွ့ေန အေမရိကန္ အေျခစိုက္ ဂ်ာရတ္ကန္ဆာက ဗီအိုေအ သို႔ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ဒီပဲယင္း အေရးအခင္း ျဖစ္ပြားျပီးေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ ေနာက္တႀကိမ္ ျပန္လည္ခ်ထားခဲ့သည္။ ေဒၚစုသည္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္သက္တမ္း ၁၁ ႏွစ္ ေက်ာ္ျမင့္ျပီ ျဖစ္သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ ေႏွာင့္ယွက္ ဖ်က္ဆီးလုိသူမ်ား၏ အႏၲရာယ္ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဥပေဒျဖင့္ ဖမ္းဆီးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အဆုိပါ ဥပေဒကုိ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ စတင္ ျပ႒ာန္းခဲ့စဥ္က တႀကိမ္လွ်င္ ရက္ေပါင္း (၁၈၀) ႏွင့္ အမ်ားဆံုး (၃) ႏွစ္ထိ ဖမ္းဆီး ခ်ဳပ္ေႏွာင့္ခြင့္ ရွိသည္ဟု ျပ႒ာန္းခဲ့သည္။ တဖန္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပထမအႀကိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ေနသည့္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္တြင္ အမ်ားဆံုး (၅) ႏွစ္ထိ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားႏုိင္သည္ဟု စစ္အစုိးရက ျပင္ဆင္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။


လူသားခ်င္းစာနာသည့္ ႏုိင္ငံတကာ အစည္းအေဝး ရန္ကုန္မွာ က်င္းပေနၿပီ




ေနသြင္
တနဂၤေႏြေန႔၊ ေမလ 25 2008 16:07 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ခ်င္းမုိင္။ ။ လူသားခ်င္းစာနာသည့္ အကူအညီႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ႏိုင္ငံတကာ ေဆြးေႏြးပြဲ တရပ္ကို ရန္ကုန္ၿမ့ဳိ ဆီဒိုးနား ဟိုတယ္တြင္ ယေန႔နံနက္ ၁၁ နာရီမွစတင္ကာ က်င္းပေနၿပီ ျဖစ္သည္။

ကုလအဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံမ်ား အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေပါင္း ၅ဝ နီးပါး တက္ေရာက္ၾကမည္ဟု ရန္ကုန္ ကုလသမဂၢ ဌာေန႐ံုးက သတင္းထုတ္ျပန္သည္။

အစည္းအေဝးသို႔ ကုလသမဂၢ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္းလည္း တက္ေရာက္ေနသည္။

ကုလသမဂၢ ေအဂ်င္စီမ်ား၊ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အစိုးရ မဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားလည္း အစည္းအေဝးသို႔ တက္ေရာက္ရန္ ရွိေနသည္။

အေမရိကန္ႏွင့္ ၿဗိတိန္ စသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားမွ သံတမန္မ်ားလည္း တက္ေရာက္ဖြယ္ ရွိသည္ဟု အစည္းအေဝး မက်င္းပခင္ ကုလ သတင္းရပ္ကြက္က မဇၩိမကို ေျပာသည္။

မုန္တုိင္းက်အၿပီး ၃ ပတ္အၾကာတြင္ ကုလသမဂၢႏွင့္ အာဆီယံက ႀကီးမွဴးက်င္းပေသာ အဆိုပါ အစည္းအေဝးတြင္ ကုလသမဂၢ လူသားခ်င္း စာနာမႈဆုိင္ရာဌာနမွ အႀကီးအကဲ ဂၽြန္ဟုမ္း (John Holmes) က ကပ္ေဘးအေပၚ ႏိုင္ငံတကာ၏ တံု႔ျပန္မႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အက်ဥ္းခ်ဳံး တင္ျပမည္ ျဖစ္သလို ျမန္မာဘက္ကလည္း လက္ရွိ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား အေျခအေနကို တင္ျပမည္။

အေရွ့ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံမ်ားအသင္း (အာဆီယံ) အေထြေထြ အတြင္ေရးမွဴး ဆူရင္း ပစ္ဆူဝမ္း (Surin Pitsuwan) ကလည္း အာဆီယံ၊ ျမန္မာႏွင့္ ကုလသမဂၢတို႔ ပါဝင္မည့္ သံုးပြင့္ဆုိင္ စီမံခန္႔ခြဲမႈ ယႏၱရားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရွင္းလင္း ေျပာၾကားမည္။

ကုလသမဂၢ လူသားခ်င္း စာနာမႈဆုိင္ရာဌာနမွ အႀကီးအကဲ ဂၽြန္ဟုမ္း (John Holmes) က “ဒီအစည္းအေဝးရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဆုိင္ကလုန္း ဒဏ္ခံတဲ့ ျမန္မာႏို္င္ငံသားေတြကို အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံတကာ အသုိင္းအဝုိင္းက စည္းလံုးညီညြတ္မႈနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈကို ျပသဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

အစည္းအေဝး၏ သဘာပတိမ်ားအျဖစ္ စစ္အစိုးရ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သိန္းစိန္ႏွင့္ စကၤာပူႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ေဂ်ာ့႐ုိး (George Yeo) တို႔က ေဆာင္ရြက္ၾကမည္။

ကုလသမဂၢက အေရးေပၚ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ႏိုင္ငံတကာမွ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၂ဝဝ ေတာင္းခံထားၿပီး ယခုအခ်ိန္အထိ လက္ခံ ရရွိထားေသာ ေငြေၾကးပမာဏမွာ သန္း ၅ဝ ရွိၿပီး ေနာက္ထပ္ ၄၂ ဒႆမ ၅ သန္းအတြက္လည္း ကတိရရွိထားၿပီ ျဖစ္သည္။

စစ္အစိုးရက မုန္တုိင္းေၾကာင့္ ဆံုး႐ံႈးမႈမွာ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၁ ဘီလီယံ ရွိသည္ဟု ေျပာသည္။

ေသခ်င္ရင္ေျပာ..

ဒီေန႕တနဂၤေႏြရန္ကုန္မွာအာစီယံနဲ႕ကုလသမၼဂၢကလုပ္တဲ့အစည္အေ၀းကို၄၅နိုင္ငံကတက္တယ္။
အေစာပိုင္းကသန္းေရႊက၅သန္းေတာင္းတယ္။အခု၁၁ဘီလ်ံျဖစ္သြားဘီ။
ကုလကသန္း၂၀၁လ်ာထားအလႈခံတာေတာင္၅၀ပဲရေသးသည္။
ဥေရာပသမဂၢကဒီထက္ပိုလႈနိုင္တယ္ေျပာေပမဲ့သန္းေရႊကိုမေပးပဲကိုယ္တိုင္ပဲေပးခ်င္တယ္ဟုေျပာသည္။
အာစီယံဆိုတာကလည္းသူမသာကိုယ္မသာအလြန္ဆံုးထြက္တနိုင္ငံတသန္း....(မထင္)..
UK ကလႈထားတာ၂၀ေက်ာ္ျပီ..ရဲရင့္တို႕ကေနဒါကေမ၂၀ထိ

Federal Government $2,000,000
World Vision 1,500,000
Canada Red Cross 1,200,000
Humanitarian Coalition155,000
Ontario Government 100,000
Manitoba Government100,000
United Church of Canada 100,000
Toronto Burma Relief Committee 56,000
Salvation Army—Canada 50,000
Development and Peace 50,000
Primate’s World Relief and Development Fund 30,000
Vancouver Burma Relief Committee 26,000
Yukon Government 25,000
Steelworkers Union 20,000 အလႈေငြရထားတယ္
ရဲရင္တို႕က၁၇သန္းထိရဖို႕ေအာ္တယ္..ေသာၾကာေန႕က၁၂သန္းထပ္လႈမယ္ကတိေပးတယ္..
USAရယ္ဥေရာပနိုင္ငံေတြနဲ႕ေပါင္းရင္၂၀၀ေလာက္ေတာ့ခဏေလးပါ။
ခက္တာကေပးမ၀င္ေသးတာရယ္ကိုယ္တိုင္စီမံခြင့္အျပည့္ေပးမေပးဆိုဒါပါပဲ။
သန္းေရႊအိမ္မက္၁၁ဘီလ်ံရဖို႕ကေတာ့...(တကယ္ရျပီးျပည္သူလက္ထဲတိုက္ရုိက္ေရာက္ရင္ေတာ့အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့ေနာ)
ကေနဒါကသေဘာၤ၂စီးOn the way မွာ..ေလယာဥ္တစီးနဲ႕ကူမဲ့လူေတြကbkkမွာ..
အျခားနိုင္ငံကလဲအမ်ားၾကီးပဲေစာင့္ေနရတယ္..
Come onnnnn ! ေမာင္သန္းေရႊ Let them go..you can't help my people...
SHAME ON YOU...SHAME ON YOU.../
ဒီမွာငါတို႕ကိုေမးတဲ့သူေတြဘယ္လိုေျဖရမွာလဲ..
ဟိုမွာကေလးေတြလည္းအနာေတြေပါက္.ေရာဂါေတြနဲ႕...
တန့္ခ္ထဲမွာတညေလာက္မင္းသြားအိပ္ၾကည့္ပါလား..
သူမ်ားနိုင္ငံေတြဆိုျဖစ္တာနဲ႕ကူၾကပါ ကယ္ၾကပါနဲ႕
ရွက္တတ္ရင္လဲေသလို႕ရတယ္..
ေသခ်င္ရင္ေျပာရင္ဘတ္၂ခုၾကားဗံုးခြဲျပီးငါပါလိုက္ေသေပးမယ္...



ကြင္းထီးထီးစိုစြတ္ေနတဲ့ရႊံ႕ေျမေပၚမွာအခင္းခင္းအိပ္ေနရတဲ့ကေလးေတြ.......

ပီတိစား၍ လန္းသူမ်ား


ေအးခ်မ္းေျမ့ | ေမ ၂၄၊ ၂၀၀၈
ကိုေပါက္စ သူငယ္ခ်င္းတဦး၏ ဘခင္က ေဆးမႉးတဦးျဖစ္သည္။ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရသည့္ ဧရာဝတီတိုင္းတြင္ တာဝန္က်သည္။ အဲဒီဘက္မွာ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ား ရွိေနသည္၊ အကူအညီ လိုအပ္ေန သည္ဟု ၾကားရေသာေၾကာင့္ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းတစု သြားေရာက္ လွဴဒါန္းရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္။

သူတို႔သန္လ်င္ၿမိဳ႕ေလးမွာေတာ့ ကိုေပါက္စတို႔အဖြဲ႕ေလးကို ဘာသာတရားကိုင္း႐ႈိင္းေသာ အဖြဲ႕ေလးအျဖစ္ လူသိမ်ားသည္။ တရားပြဲမ်ားျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကူညီေပးသလို စာသင္တိုက္မ်ား ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် တတ္အား သေရြ႕ ကူညီေနသည့္ လူငယ္မ်ားျဖစ္သည္။

နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္ကို သူတို႔ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ကေလးလည္း ခံလိုက္ရေတာ့ သူတို႔အဖြဲ႕ မေနႏိုင္။ သူတို႔ထဲမွာ အသက္အႀကီးဆံုး ေငြေၾကးလည္း အေတာင့္တင္းဆံုးျဖစ္သည့္ ကိုထြန္းကဦးေဆာင္ကာ အိမ္ေျခရာမဲ့ ျဖစ္သြားသူမ်ားအတြက္ တာလပတ္စ မ်ားကို လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။

ကုန္က်စားရိတ္မ်ားကို သူတို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္းထည့္သည္။ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ လည္း ပါဝင္ သည္။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ဝိုင္းဝန္းထည့္ဝင္ၾကသည္။ ပထမ တသုတ္အတြက္ တာလပတ္စ ၈၀ ကို ေငြက်ပ္ ၇ သိန္းေက်ာ္က်သည္။ လုပ္လက္စရွိေနၿပီဆိုေတာ့ ဆက္ လုပ္ခ်င္လာသည္။ သူတို႔ကို ဝိုင္းပံ့ပိုးမည့္ သူမ်ားလည္း ထပ္ရလာသည္။

သန္လ်င္ၿမိဳ႕ ဘုရားကုန္းေက်းရြာတဝိုက္က ဒုကၡသည္ ၁၅၀ ခန္႔ကို ခရစ္ယာန္ဘုန္းေတာ္ႀကီးတပါးက ေစာင့္ေရွာက္ထား သည္။ ထုိသူမ်ားအတြက္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ င႐ုပ္၊ ၾကက္သြန္မ်ား သြားေရာက္ လွဴဒါန္းၾက သည္။ အဲဒီအတြက္က က်ပ္ ၃ သိန္းခြဲ စင္ကာပူက သူငယ္ခ်င္းတစုက ေငြက်ပ္ ၄ သိန္း ၄ ေသာင္း ႏွင့္ ထိုင္ဝမ္က သူငယ္ခ်င္းေဇာ္ေလးက ေငြက်ပ္ ၃ သိန္း လွမ္းလွဴသည္။

ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဧရာဝတီတိုင္းဘက္ သြားေရာက္လွဴဒါန္းခ်င္သည္ဆိုေတာ့ ကိုေပါက္စ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္၏ အဆက္ျဖင့္ သူတို႔ထိုေဒသကို သြားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ေမလ ၂၂ ရက္ေန႔ နံနက္ ၄ နာရီခန္႔မွာ သူတို႔ကားေတြ သန္လ်င္ကစထြက္သည္။ လူအေယာက္ ၂၀ ခန္႔ ပါသည္။ ကားက ၄ စီး။

ကိုထြန္း၏ အမတေယာက္က ကေလးအက်ႌအစံု ၁၀၀၊ လံုျခည္ ၁၀၀၊ အတြင္းခံမ်ား ဝယ္ေပးသည္။ သူတို႔ လူစု ရပ္ကြက္ ထဲတြင္ လိုက္လံအလွဴခံလုိက္ရာ ေယာက်္ား၊ မိန္းမ၊ ကေလး ၁၀၀၀ ေက်ာ္အတြက္ အဝတ္ အစားမ်ား ရလာခဲ့သည္။ အထုပ္ တထုပ္ထဲတြင္ မိန္းမအက်ႌ ၃ ထည္၊ လံုျခည္ ၁ ကြင္း။ ဒါမွမဟုတ္ ေယာက်္ားအက်ႌ ၂ ထည္၊ လံုျခည္ တကြင္း စသည္ျဖင့္ ထည့္ထားသည့္အထုပ္ေပါင္း တေထာင္ေက်ာ္ ရသည္။

ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ၾကက္သြန္မ်ား ဝယ္လာၾကသည္။ တျခားေသာ ေဆးဝါး၊ ျခင္ေထာင္၊ ေစာင္ မ်ားႏွင့္ ေပါင္းလိုက္လ်င္ သူတို႔ က်ပ္ သိန္း ၂၀ ဖိုးေလာက္ ပါသြားခဲ့သည္။

သူတို႔ကားတန္းက ရန္ကုန္မွ ေညာင္တုန္း ထိုမွတဆင့္ ပန္းတေနာ္ ေက်ာင္းကုန္းထိ လမ္းကေကာင္းသည္။ အဲဒီကေန အိမ္မဲထိကေတာ့ လမ္းေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္တဲ့။ အိမ္မဲကမွ ရြာသစ္ကို ၁၅ မိုင္ ထိုမွတဆင့္ ေလွဆိပ္ေရာက္သည္အထိ ၁၂ မိုင္။ ထို ၂၇ မိုင္ကေတာ့ အဆိုးရြားဆံုးလမ္းပိုင္းျဖစ္သည္ဟု ကိုထြန္းက က်မကိုေျပာျပပါသည္။

ေလွျဖင့္ က်န္းမာေရးမႉးရွိရာ ဆတၱဴရြာသို႔ ၁ နာရီခြဲခန္႔ စီးရသည္။ အဲဒီကမွတဆင့္ ဝတလံုးကုန္း ေခၚ သကၤန္းကုန္း ရြာသို႔ေရာက္သည္။ ထိုရြာမွာ သူတို႔ ကိုလွဝင္းႏွင့္ ဆံုရျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုလွဝင္းက အစၥလာမ္ ဘာသာဝင္။ ဆီစက္ ဆန္စက္ ပိုင္ရွင္။ ရြာအေရးကို အၿမဲအေလးထား လုပ္ေဆာင္ေပးသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူခ်စ္လူခင္မ်ားသည္။

ဝတလံုးကုန္းက မုန္တိုင္းဒဏ္ႏွင့္လြတ္သည့္ရြာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လပြတၱာ၊ ဘိုကေလးဘက္က ဆိုးရြားလွသည့္ သတင္းမ်ားကို ၾကားေနရသည္။ ကိုလွဝင္း မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ စက္ေလွတစင္းႏွင့္ ဒုကၡသည္ မ်ားရွိသည္ဟု ၾကားသည့္ ေဒသမ်ားကို သြားကာ ရြာသို႔ ေခၚလာခဲ့သည္။ ခုေတာ့ သူ႔ရြာမွာ ဒုကၡသည္ ၁၅၀ ခန္႔ ေရာက္ေနသည္။ အိမ္ေျခ ၇၀ ခန္႔သာရွိသည့္ ကိုလွဝင္းတို႔ ရြာကေလးက အိမ္တိုင္းမွာ ဒုကၡသည္မ်ားကို တင္ေကၽြးထားသည္။

ကိုလွဝင္းက ဆန္၊ ဆီ ႏိုင္သေလာက္ ေထာက္ပံ့သည္။ အလုပ္လုပ္ႏိုင္သည့္ ေယာက်္ားတခ်ိဳ႕ကို သူ႔စက္မ်ားတြင္ အလုပ္ ေပးထားလိုက္ေသးသည္။ ကိုထြန္းတို႔ ကိုေပါက္စတို႔ အဖြဲ႕က အဲဒီရြာက ဒုကၡသည္ေတြကို သူတို႔ မွာ ပါလာသည့္ အဝတ္ အထည္ အစားအေသာက္မ်ား ေဝငွသည္။ ကိုလွဝင္းက သူတို႔ကို စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေသာ သတင္းတခုထပ္ေပးသည္။ အဲဒါကေတာ့ ဝါးခယ္မအပိုင္ ကနစိုကုန္း ဆိုသည့္ရြာတြင္ ႐ိုမန္ ကက္သလစ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတပါး ေစာင့္ေရွာက္ထားသည့္ ဒုကၡသည္ ၁ ေထာင္ေက်ာ္ ရွိသည္ ဆုိသည့္ သတင္းပင္။

ကိုလွဝင္းကိုယ္တိုင္ သူ႔ေမာ္ေတာ္ျဖင့္လိုက္ပို႔ေသာေၾကာင့္ သူတို႔အဖြဲ႕ ကနစိုကုန္းသို႔ ေရာက္ရျပန္သည္။ အဲဒီရြာကလည္း မုန္တိုင္းဒဏ္မခံလိုက္ရ။ သို႔ေသာ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးျမင့္စိုးက ကိုလွဝင္းႏွင့္အတူ မုန္တိုင္း ဒဏ္ ခံရသည့္ ဒုကၡသည္မ်ားကို လိုက္လံကယ္ဆယ္၍ သူ႔ေက်ာင္းသို႔ ေခၚေဆာင္ခဲ့သည္။ သူ႔ေက်ာင္းမွာ ခုထိ ကေလး၊ လူႀကီး ဒုကၡသည္ စုစုေပါင္း ၁၀၄၈ ဦး ရွိသည္။

ကယ္တင္လာခါစက တခ်ိဳ႕ အဝတ္ပင္မပါ၊ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ကို အဝတ္လို ပတ္ထားရသည္ဟု ကိုလွဝင္းက ေျပာျပ သည္တဲ့။

“႐ိုမန္ ကက္သလစ္ေက်ာင္းႀကီးက အက်ယ္ႀကီးပဲ။ လူတေထာင္ဆန္႔ပါတယ္။ တေန႔ကို ဆန္ ၁၀ အိတ္ အနည္းဆံုး ခ်က္ရ တယ္တဲ့။ လွဴမယ့္သူေတြမလာခင္ ရြာထဲက လူေတြရယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးရယ္ မွ်ၿပီး ေကၽြး တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ေတာ့ ကုမၸဏီ တခုက ပစၥည္းေတြ ေဝေနတယ္” ဟု ကိုထြန္းက ေျပာျပသည္။

ထိုေဒသသို႔ အစိုးရ၏ အကူအညီ လံုးဝေရာက္မလာေသးေၾကာင္း သိရသည္ဟုလည္း ဆို၏။

“ဖာသာက ေနာက္ထပ္ ၂ လ၊ ၃ လေလာက္ေတာ့ ဒီတိုင္းဆက္ ေကၽြးထားဦးမယ္တဲ့။ အဲဒီကာလေက်ာ္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေဒသ ျပန္ခ်င္လည္းျပန္။ မျပန္ခ်င္တဲ့ သူေတြကိုလည္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က သူ႔အသိအကၽြမ္းေတြဆီ ပို႔ၿပီး အလုပ္ရွာေပးတန္ရွာေပး၊ ကေလးေတြဆိုရင္လည္း မိဘမဲ့ ေဂဟာတို႔ ဘာတို႔ သြားဖို႔ စီစဥ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္” ဟု ကိုထြန္းက ေျပာသည္။

အလွဴအတန္းရက္ေရာသည့္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔ထံုးစံအတိုင္း တတ္ႏိုင္သူမ်ားက ေငြအား၊ ပစၥည္းအား။ မတတ္ ႏိုင္သူမ်ားက လူအားစိုက္ထုတ္ကာ ေလေဘး ဒုကၡသည္မ်ားကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီၾကတာ ေတြ႕ရ သည္။ အစိုးရက ေထာက္ပံ့ သည္ျဖစ္ေစ၊ မေထာက္ပံ့သည္ျဖစ္ေစ ဂ႐ုမစိုက္။ ျပည္ပက အကူအညီမ်ား ဒုကၡသည္မ်ားထံ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ထိထိ ေရာက္ေရာက္ မေရာက္ရွိမွန္းလည္း သိၾကသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ဂ်ာနယ္တုိက္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူတို႔ ဂ်ာနယ္မ်ားတြင္ ေၾကာ္ျငာ၍ လွဴဒါန္းလိုသူမ်ားထံမွ အကူပစၥည္း မ်ား လိုက္လံစုယူကာ သြားေရာက္ ေဝငွေပးသည္ဟု သတင္းရပ္ကြက္မွ ၾကားသိရသည္။ ခုထိ ဂ်ာနယ္တိုက္တတိုက္စီကို စုေဆာင္းကာ လွဴဒါန္းေပးၿပီးသည့္ တန္ဖိုးေပါင္း က်ပ္ သိန္း ၁၀၀ စီရွိၿပီဟု အယ္ဒီ တာ တဦးကေျပာျပသည္။ ဂ်ာနယ္မ်ား အားလံုး စုေဆာင္းကာလွဴဒါန္းၿပီးသည့္တန္ဖိုး က်ပ္ သိန္း ၁၀၀၀ ဖိုးခန္႔ရွိၿပီတဲ့။

က်မအသိ ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာတဦးကလည္း သူ႔ၿမိဳ႕က သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ေဆြမ်ိဳးမ်ားဆီမွ ေကာက္ခံ စုေဆာင္းကာ ရန္ကုန္ ေရာက္ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ စုေပါင္း၍ အပတ္စဥ္ သြားေရာက္လွဴဒါန္းသည္။ ကြမ္းၿခံကုန္း၊ ေဒးဒရဲ ဘက္မ်ားကို အဓိက သြားျဖစ္သည္ဟု သူကေျပာျပသည္။ သူတဦးတည္း စုေဆာင္း ေကာက္ခံရသည့္ ပစၥည္းႏွင့္ ေငြတန္ဖိုး က်ပ္ သိန္း ၂၀ ခန္႔ရွိၿပီဟု ဆိုသည္။

႐ုပ္ရွင္အဖြဲ႕သားမ်ား၏ လွဴဒါန္းမႈကလည္း ၾကားရသူကို ပီတိျဖစ္ေစသည္။ တတ္ႏိုင္သူမ်ားကေငြေၾကးပစၥည္း မ်ားျဖင့္ ပါဝင္သည္။ မတတ္ႏိုင္သူမ်ားက လူအားျဖင့္ ကူညီသည္ဟု သ႐ုပ္ေဆာင္ ငွက္ေပ်ာေၾကာ္က ေျပာျပ သည္။ ကိုငွက္ေပ်ာေၾကာ္ ဦးေဆာင္သည့္ အဖြဲ႕တြင္ လူၾကမ္းသ႐ုပ္ေဆာင္ ကိုလူေခ်ာတို႔ အဖြဲ႕ ပါသည္။ တျခား အဖြဲ႕မ်ားလည္း ရွိသည္။ ကား႐ုိက္နားထားေသာ သ႐ုပ္ေဆာင္တိုင္း လိုလို ကိုယ့္အဖြဲ႕ႏွင့္ကိုယ္ ေန႔စဥ္ လွဴဒါန္းရန္ ထြက္ၾကသည္တဲ့။

သူတို႔ ႐ုပ္ရွင္အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ စီးပြားေရးသမားမ်ား၊ ႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူမ်ား၊ ထိုသူမ်ားႏွင့္ တဆင့္ ျပန္လည္ ပတ္သက္သူမ်ားက ေငြေၾကး ႏွင့္ ပစၥည္းမ်ား အားပါးတရ ေပးလွဴၾကသည္။ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ င႐ုပ္၊ ၾကက္သြန္၊ မုန္႔ စသည့္ စားစရာမ်ားလည္းပါသည္။ ဖေရာင္းတိုင္၊ ဆပ္ျပာ၊ ျခင္ေထာင္၊ ေစာင္၊ အဝတ္အထည္၊ အိုးခြက္ပန္းကန္ စသည့္ အသံုးအေဆာင္ မ်ားလည္းပါသည္။

“က်ေနာ္တို႔ကေန တဆင့္ လွဴတာ ဘယ္ေလာက္ရွိေနၿပီလဲေတာင္ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း အဖြဲ႕ေလး၊ ငါး ဖြဲ႕က ပစၥည္းေတြ အမ်ားႀကီး လွဴေနၾကတာ၊ အခုေတာင္ ပစၥည္းေတြ ကားေပၚတင္ေနတာဗ်” ဟု သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားကို ဦးေဆာင္ကာ ခန္႔ခြဲေပးေနသည့္ ကိုဇာဂနာက ေျပာသည္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လူသူ ေရာက္ရန္မလြယ္ကူေသာ ေဒသမ်ားသို႔ ရွာေဖြသြားေရာက္ လွဴဒါန္းၾကသည္ဟု သူက ဆက္ေျပာျပသည္။

တတ္ႏိုင္ေသာ မိသားတစုခ်င္းစီ၊ ကုမၸဏီတခုခ်င္းစီကလည္း အားလပ္ရက္မ်ားတြင္ ဧရာဝတီတိုင္းဘက္သို႔ သြားကာ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းၾကသည္ကိုေတြ႕ရေၾကာင္း ရန္ကုန္အေျခစိုက္ သတင္းသမားတဦးကေျပာျပ သည္။

ေမ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ လက္ကီးဆဲဗင္း ႐ုပ္ရွင္မွ ထုတ္လုပ္သည့္ “ေဟာ့ေရွာ့” ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ သမၼတ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုံႏွင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ဝင္းလိုက္တို႔တြင္ ႐ံုတင္ျပသကာ ထိုေန႔တရက္ရရွိသည့္ အျမတ္ေငြမ်ားကို ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားအား လွဴဒါန္းမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၂၃ ရက္ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပ ထားတာ ေတြ႕ရသည္။

ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာမ်ားကလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ လွဴဒါန္းၾကတာေတြ႕ရသည္။ နီးစပ္ရာ နီးစပ္ရာ လွဴၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ က်မကိုလည္း စင္ကာပူက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က လွမ္းေမးသည္။ သူတို႔ ေငြေကာက္ခံဖို႔ လြယ္ကူရန္ စနစ္တက် စာရင္းျပဳစုေပးႏိုင္သူတဦးကို လႊဲခ်င္သည္ဟုဆိုေတာ့ ကိုယ္တိုင္လည္း ေငြပါဝင္ကာလွဴဒါန္းေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းတဦးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပးလိုက္သည္။

က်မဆက္သြယ္ေပးလိုက္သည့္သူငယ္ခ်င္းက ကုမၸဏီႀကီးတခုမွာ စာရင္းကိုင္လုပ္သည္။ စင္ကာပူက သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ သူတို႔ခ်င္း အီးေမးလ္ အဆက္အသြယ္ျဖစ္ကာ အဆင္ေျပသြားသျဖင့္ ပါးစပ္ကေလးစိုက္၍ ဆက္သြယ္ေပးလိုက္ရေသာ က်မ ၾကားက ပီတိျဖစ္ရသည္။

ကိုထြန္းတို႔ အဖြဲ႕ ဖာသာ ဦးျမင့္စိုး၏ ေက်ာင္းမွာလွဴဒါန္း ေဝငွၿပီးေတာ့ ညေနေစာင္းလုၿပီ။ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕စြန္က ျမစိမ္းေတာင္ ဆရာေတာ္ဆိုတဲ့ ဆရာေတာ္တပါးက လူ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ကို တာဝန္ယူ ေကၽြးေမြးထား သည္ ဆိုသည့္ သတင္း သူတို႔ၾကားရ ေပမယ့္ အဲဒီထိသြားဖို႔ အခ်ိန္မရွိေတာ့ ျပန္လာခဲ့ရသည္။ ေနာက္တေခါက္ဟု ေတးထားလုိက္ၾကသည္။

အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ဘာသာမတူ လူမ်ိဳးမတူေပမယ့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျခင္းတူၾကသည့္ ဦးျမင့္စိုး၊ ကိုလွဝင္းႏွင့္ သူတို႔အဖြဲ႕ ဆံုျဖစ္ပံုကို ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၂၃ ရက္ေန႔ နံနက္ ၂ နာရီပင္ ေက်ာ္လုၿပီ။ ပင္ပန္းေပမယ့္ သူတို႔အားလုံး ပီတိျဖင့္ လန္းေနၾကပါသည္။

ႏိုင္ငံတကာကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားမ်ား ျမန္မာျပည္၀င္ခြင့္ ရေရး မရွင္းေသး


ျမန္မာျပည္က ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားအား ကယ္ဆယ္ ေထာက္ပံ့မယ့္ ႏိုင္ငံျခားက အလုပ္သမားမ်ားဟာ စစ္အစုိးရရဲ႕ ကတိအတိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံထဲကို ၀င္ခြင့္ရဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္း ေနၾကပါတယ္။ စေနေန႔မွာ အဲဒီအလုပ္သမားမ်ားက ေလေဘးဒဏ္ အႀကီးအက်ယ္ ခံရတဲ့ ဧရာ၀တီ တိုင္းကို သူတို႔ သြားေရာက္ခြင့္ ေစာင့္ေနရတယ္လို႔ ေျပာဆိုပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံက ေလေဘး ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ ကယ္ဆယ္ ေထာက္ပံ့ေရး ပစၥည္မ်ား ထားရွိဖို႔ အေျခစိုက္ စခန္းတစ္ခု ထိုင္းၿမိဳ႕ေတာ္ ေလဆိပ္မွာ မေန႔က ကုလသမဂၢက ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္မွာ ျမန္မာစစ္အစိုးရ အႀကီးအကဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၿပီး ေနာက္တေန႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ဒြန္ေမာင္း ေလဆိပ္မွာ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္းက အဲဒီလုိ ေနရာသတ္မွတ္ စခန္းဖြင့္ေပးလိုက္တာပါ။

ကၽြမ္းက်င္သူ ႏိုင္ငံျခားသား ကယ္ဆယ္ေရး အလုပ္သမားမ်ား အားလံုး ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း ၀င္ခြင့္ျပဳဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊက သေဘာတူလိုက္ေၾကာင္း ေသာၾကာေန႔မွာ ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္က ေျပာဆိုပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ႏိုင္ငံျခား ကယ္ဆယ္ ေထာက္ပံ့ေရး ၀န္ထမ္းမ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း ေလေဘးသင့္ ေဒသမ်ား သြားေရာက္ၿပီး အင္တိုက္အားတုိက္ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ စစ္အစိုးရက ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ပိတ္ပင္ထားဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စေနေန႔မွာပဲ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ေလေဘးသင့္တဲ့ ဧရာ၀တီတိုင္းနဲ႔ ရန္ကုန္တိုင္း နယ္တခ်ိဳ႕မွာ ေရႊ႕႔ဆိုင္းခဲ့တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုမူၾကမ္း လူထုဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပ ျပဳလုပ္ပါတယ္။

ဆိုင္ကလုန္း ေလျပင္းမုန္တိုင္းက်လုိ႔ ေသေက်ပ်က္ဆီး မ်ားလြန္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံတကာက ကန္႔ကြက္ေနတဲ့ၾကားကပဲ စစ္အစိုးရက ျမန္မာႏိုင္ငံက်န္ေဒသမ်ားက ေမလ ၁၀ ရက္ေန႔က ဖြဲ႔စည္းပံု မူၾကမ္း လူထုဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပခဲ့ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲဆီ ဦးတည္သြားေစမယ့္ အဲဒီဖြဲ႔စည္းပံုမူၾကမ္းကို မဲဆႏၵရွင္မ်ားက တခဲနက္ ေထာက္ခံခဲ့ၾကတယ္လို႔ စစ္အစိုးရက ေၾကညာခဲ့ၿပီး အတိုက္အခံမ်ား၊ လူအခြင့္အေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကေတာ့ စစ္တပ္ အာဏာၿမဲေရးအတြက္ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု မူၾကမ္းျဖစ္တယ္လို႔ ေ၀ဖန္ ေနၾကပါတယ္။

မနက္ျဖန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ကုလသမဂၢနဲ႔ အာဆီယံတို႔ ပူးတြဲ ကမကထ ျပဳလုပ္မယ့္ အလွဴရွင္မ်ား စည္ေ၀းပြဲသို႔ ဘန္ကီမြန္း တက္ေရာက္မွာျဖစ္ၿပီး စစ္အစိုးရက အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၁ ဘီလီယံ ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။