Wednesday, November 26, 2008

မေလးရွားႏိုင္ငံအတြင္း နအဖေထာက္လွမ္းေရးအား ဖမ္းဆီးမိျခင္း။



(၂၃၊၁၁၊၂၀၀၈) ေန႕တြင္ျဖစ္သည္။ မေလးရွားနုိင္ငံ ကြာလာလမ္ပူၿမိဳ႕ေတာ္ Prince ဟုိတယ္ အတြင္း က်င္းပျပဳလုပ္သည့္ ျမန္မာ့တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္အခ်ိဳ႕ႏွင့္ NCGUB မွ လူႀကီးမ်ား ျမန္မာ့ နုိင္ငံေရးအေျခအေနႏွင့္ ျပည္သူလူထုမ်ား၏ စား၀တ္ေနေရး လက္ရွိအေျခအေန ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ရပ္တြင္ နအဖစစ္အုပ္စုမွ ေထာက္လွမ္းေရးေစလႊတ္ၿပီး သတင္းရယူျခင္းျဖစ္သည္။

နအဖအုပ္စုသည္ လူ႕အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွဳမ်ားကုိ ျမန္မာျပည္တြင္းတြင္သာမက ျပည္ပ နုိင္ငံမ်ားထိ လုိက္လံခ်ိဳးေဖာက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဆြးေႏြးပြဲျပဳလုပ္သည့္ေန႕တြင္ နအဖသည္ မေလးရွားနုိင္ငံျမန္မာသံရုံးမွတစ္ဆင့္ ေမာင္မ်ိဳးျမင့္ေမာင္ဆုိသူ ျမန္မာ့စစ္ေထာက္လွမ္းေရး တစ္ေယာက္ကုိ ဓာတ္ပုံရုိက္ခုိင္းၿပီး သတင္းယူခုိင္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ေမာင္မ်ိဳးျမင့္ေမာင္ဆုိသူမွာ အစည္းေ၀းခန္းမအတြင္း ဓာတ္ပုံရုိက္ေနစဥ္ အစည္းေ၀းတက္ေရာက္လာသူမ်ားမွ မသကၤာသျဖင့္ ဖမ္းဆီးေမးျမန္းရာ မိမိမွာ ျမန္မာသံရုံးမွ သတင္းရယူရန္ ေစလႊတ္လုိက္ေသာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး ျဖစ္ေၾကာင္း အျဖစ္မွန္ကုိ၀န္ခံခဲ့ၿပီး သက္ေသအေထာက္အထား စာရြက္စာတမ္းမ်ားပါ ၄င္းထံမွ သိမ္းဆည္းရမိခဲ့ၾကသည္။

“ေတာ္ေတာ္ ညစ္ပတ္တဲ့ လုပ္ရပ္ပဲဗ်ာ သူတုိ႕အေနႏွင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း လာၿပီး တက္ေရာက္လုိ႕ရတယ္ ဒီေဆြးေႏြးပြဲမွာ ျမန္မာျပည္တြင္း ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဘ၀ အေျခအေနကုိ ပရုိဂ်က္တာေတြႏွင့္ ျပသၿပီး ေဆြးေႏြးျခင္းသာ ျဖစ္တယ္။ ဘာမွထူးျခားတဲ့ နုိင္ငံ ေရးလွဳပ္ရွားမွဳ မဟုတ္ပါဘူး” အစည္းအေ၀းတက္ေရာက္ခဲ့သူ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္တစ္ ေယာက္မွ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္သည္။ အစည္းေ၀းတက္ေရာက္လာသူ ေခါင္းေဆာင္မ်ားမွ စစ္ေထာက္ လွမ္းေရးအေပၚ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ က်ဳးလြန္မွဳမ်ား မျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ္လည္း လူငယ္အခ်ိဳ႕မွ က်ဳး ေက်ာ္ေစာ္ကားခဲ့ေသာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအေပၚ ေဒါသထြက္လွ်က္ရွိၾကသည္။

“ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ သူ႕ကုိ ေမးျမန္းစစ္ေဆးၿပီး ျပန္လည္လႊတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ သူ႕ကုိလည္း မင္းျမင္တဲ့အတုိင္းပဲ ငါတုိ႕ရဲ႕ေဆြးေႏြးပြဲက မင္းတုိ႕ရဲ႕အစုိးရအေၾကာင္း မဟုတ္ဘူးဆုိၿပီး” ဆုိၿပီး ၄င္းတုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မွ ဆက္လက္ေျပာၾကားသြားပါသည္။

ျမန္မာစစ္အစုိးရသည္ ျပည္တြင္းရွိ ျပည္သူ႕ေကာင္းက်ိဳးမ်ားကုိ လုပ္ေဆာင္ေနေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးၿပီး မတရားႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္စီရင္လွ်က္ရွိၿပီး ျပည္ပတြင္ ေနထုိ္င္လွ်က္ရွိၾကေသာ ျမန္မာျပည္သားမ်ားကုိလည္း ၿခိမ္းေျခာက္ေႏွင့္ယွက္မွဳအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ေငြေၾကး အမ်ားအျပားသုံးစြဲကာ ေဆာင္ရြက္ေနသည္။ သတင္းမီဒီယာမ်ား၊ ဘေလာ့ဂါမ်ား၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္ေနသူမ်ား၊ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အတုိက္ခံပါတီမ်ားကုိ သဲသဲမဲမဲ ၿဖိဳခြဲ တုိက္ခုိက္လွ်က္ရွိသည္။

ယခုလို အျခားႏိုင္ငံမ်ား၏ ပိုင္နက္ေဒသအတြင္း နအဖသံရုံးမွတစ္ဆင့္ ေထာက္လွမ္းေရး ေစလႊတ္ကာ သတင္းမ်ားေထာက္လွမ္းခိုင္းျခင္းသည္ အဆိုပါႏိုင္ငံအား မလိမ့္တပတ္ႏွင့္ ေစာ္ကားျခင္းျဖစ္သည္။ နအဖ၏ ေကာက္က်စ္ေသာ ေအာက္တန္းက်လွသည့္ လုပ္ရပ္တစ္ခု ျဖစ္သည္။

ပိုမိုအင္အားႀကီးမားေသာ လွဳပ္ရွားမွဳမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရမည္ျဖစ္ေႀကာင္း နအဖအား မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားအစည္းအရုံးမွ သတိေပးခ်က္။

Nov26 Public Announcement

Get your own at Scribd or explore others: Burma

အလြမ္းသံစဥ္


ႏွင္းပန္းအိမ္
ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 26 2008 13:27 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ အေနာက္ဘက္ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းတေလွ်ာက္ ေကာင္းကင္ေပၚမွ တိမ္စိုင္တိမ္ခဲမ်ား၊ တိမ္ခိုးမ်ားသည္ တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ လႈပ္ရွားေနၾက၏။ ေကာင္းကင္မွ တိမ္မ်ားသည္ ေၾကကြဲေနသည့္ မိန္းမပ်ဳိေလး လမ္းေလွ်ာက္ေနသလို လြင့္ေမွ်ာေန၏။ မၾကာခင္မွာပဲ ေကာင္းကင္ႀကီး ေၾကကြဲစြာ ငိုခ်လိုက္သည့္ မ်က္ရည္မ်ားသည္ မိုးစက္မ်ားအျဖစ္ ေတာင္တန္းေတြကို ရႊဲရႊဲစိုေစသည္။

ထိုမ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ ေတာင္တန္းေတြၾကားမွာ က်မ ခ်စ္သူ ရွိပါသည္။ ေမာင့္ကိုေတြ႔ဖို႔ ေရာက္ခဲ့သည့္ က်မသည္ ပတ္၀န္းက်င္ကို အေဖာ္ျပဳခဲ့ရသည္။ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ အားသစ္ေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့သလို၊ ခ်စ္ျခင္းေၾကာင့္ပဲ ျမင္သမွ် လြမ္းေမာခဲ့ရသည္။

ေမာင္ရွိသည့္ ေနရာကို က်မ သြားရသည့္ခရီးသည္ မိုင္ေပါင္းရာခ်ီပါသည္။ ထိုခရီး၏ ပတ္၀န္းက်င္႐ႈခင္းက က်မတို႔ ၿမိဳ႕ျပလိုမဟုတ္။ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ သဘာ၀အတိုင္း ေပါက္ေရာက္ေနသည့္ သစ္ပင္သစ္ေတာမ်ား၊ ေတာင္တန္းမ်ား၊ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား၊ ပန္းပင္ပန္းပြင့္မ်ားက အင္မတန္မွ လွပပါသည္။ လွပေသာ ႐ႈခင္းမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး အိမ္မွာ အဖြားႏွင့္ က်န္ခဲ့သည့္ သားႏွင့္ ေမာင့္ကို တလွည့္စီ လြမ္းေနပါသည္။ ထိုအလြမ္းေတြကို ပံုထားလို႔ရလွ်င္ က်မ၏ အလြမ္းမ်ားသည္ ခ်င္းေတာင္တန္း၊ ပံုေတာင္ပံုညာ ေတာင္တန္းမ်ားထက္ ပိုမုိျမင့္မားပါလိမ့္မည္။

ေမာင့္ကို ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ေတြ႔ဆံုရသည့္အခ်ိန္က မွတ္မွတ္ရရ ဇူလိုင္မိုးဦးက်မွာ ျဖစ္သည္။ ထိုခရီးသည္ က်မအတြက္ ပထမဦးဆံုး စြန္႔စားရသည့္ ခရီးဆိုလွ်င္ လြန္မည္မထင္ပါ။ သံုးညႏွင့္ ေလးရက္ သြားရသည့္ ခရီးမွာ ၿမိဳ႕ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္ခဲ့ရ၏။ အထင္ကရ ျမစ္ႏွစ္ခုကို ျဖတ္ခဲ့ရ၏။ မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးကို တညလံုး ကားျဖင့္ ျဖတ္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ က်မ လြန္စြာမွ အားငယ္ခဲ့ရေတာ့သည္။

က်မတို႔ စီးလာသည့္ကားသည္ ေမာကၠေတာ္သဲေခ်ာင္းမွာ မိုးလြတ္ေအာင္ ေစာင့္ရသည္။ မိုးမရြာေသးေသာ္လည္း မိုးနံ႔ကို ကားသမားက သိသည္။ သည္ေတာ၊ သည္ေတာင္ကို ကၽြမ္း၀င္ေနသည္မို႔ သဘာ၀ႏွင့္ ရင္းႏွီးေနျခင္း ျဖစ္မည္။

ေကာင္းကင္မွာ ထိုညက ၾကယ္ေတြ မရွိပါ။ တိမ္စိုင္တိမ္ခဲတို႔ျဖင့္ မဲေမွာင္ေနသည့္ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ က်မတို႔ ကားတန္းႀကီးက ၿငိမ္သက္ေနသည္။ က်မ၏ ပထမဆံုး ခရီးမွာ အခုလို ေတာနက္ထဲက သဲေခ်ာင္း ျပင္အက်ယ္ႀကီးထိပ္မွာ မိုးခိုရမည္ဟု မေတြးမိခဲ့။ ေမာကၠေတာ္သဲေခ်ာင္းထဲကို ေရမလြမ္းခင္မွာပင္ မိုးစက္ေတြက ကားမွန္ျပတင္းကို ထိမွန္လာၾကသည္။ ကားေပၚမွာေတာ့ အိပ္ငိုက္သူငိုက္၊ ေတြးသူကေတြးႏွင့္ ၿငိမ္သက္ေန၏။ ေတာင္က်ေရကို ႀကိဳဆိုရန္ ေမာကၠေတာ္က အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ မိုးနံ႔ႏွင့္အတူ ေကာက္သစ္စပါးနံ႔၊ သစ္ခြပန္းရနံ႔ကို ႐ႈ႐ႈိက္ရင္း ညကို အထီးက်န္စြာ တဦးတည္း ျဖတ္သန္းရမယ္လို႔ ေတြးမထင္ခဲ့ဖူးပါ။ ထုိအခ်ိန္မွာ ကားဆရာက သီခ်င္းဖြင့္ၿပီး တိတ္ဆိတ္မႈကို အေဖာ္ျပဳလိုက္သည္။

ထြန္းအိၿႏၵိာဗိုလ္၏ "မိုးေလးဖြဲတုန္း" သီခ်င္းသည္ ေနရာေဒသ၊ အခ်ိန္ႏွင့္ အင္မတန္မွ လိုက္ဖက္ေန၏။ သီခ်င္းေရးဆရာက မ်ဳိးေက်ာ့ၿမိဳင္ ျဖစ္သည္။ သီခ်င္းေရးဆရာ၏ ႏွလံုးေသြးထဲက ထြက္လာသည့္ သီခ်င္းစာသားေတြက ကၽြန္မကို ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားႏွင့္ အလြမ္းကို ျဖစ္ေစခဲ့သည္။

"မိုးေလးဖြဲတုန္း သတိရတယ္၊ ျမင္ေနတယ္။ ျပတင္းတံခါးဆီပဲ၊ သြားလို႔ေမာ့ၾကည့္ ေျပာလိုက္ခ်ိန္၊ တကိုယ္ေရထဲ မိုးစက္ေတြအလည္ … ၊ ေ၀းၿပီး တေန႔ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ .. . ယံုၾကည္ထားမိုးစက္ေတြရယ္ …"

"တခ်ိန္က သိတဲ့ ေပ်ာ္ျမဴးျခင္းေတြ ျပန္ေ၀ေန သီခ်င္းရဲ႕ ရင္ထဲ … ဘယ္ေလာက္ပဲ ေ၀းေ၀း မင္းအနားမွာ ထိုင္ကာေလ အၿမဲရွိခ်င္တယ္"

သီခ်င္းစာသားထဲမွာ လြင့္ေမ်ာေနသည့္ က်မသည္ ေမာင္ႏွင့္အတူရွိသည့္ အခ်ိန္ေတြကို ေတြးမိ႐ံုျဖင့္ ႏွလံုးေသြးတို႔ ေႏြးေထြးသြားသည္။


++++


ေမာင္ႏွင့္ က်မသည္ ပန္းတိုင္တခုကို အတူသြားခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုပန္းတိုင္ကို ေရာက္ဖို႔ ေမာင့္ဇြဲ၊ လံု႔လ၊ ၀ိရိယက က်မထက္ ပိုသည္။ ေမာင္က ေရစုန္ကိုမလိုက္၊ ေရဆန္ကိုသာ ေလွ်ာက္သည့္သူျဖစ္သည္။ ေမာင္က သူခံစားရသည့္ အေကာင္းဆံုးမ်ားကို သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကိုပါ ခံစားေစခ်င္သည္။ နိမ့္ပါးသည့္ ဘ၀မ်ားကို ေဖးမကူညီခ်င္သူျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေသာ ေမာင္ႏွင့္ က်မတို႔ အနာဂတ္ကို ယံုၾကည္မႈမ်ားစြာႏွင့္ လက္တြဲေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ ဘ၀တခုလံုးပံု၍ ေမာင့္ကို ယံုၾကည္ခဲ့ပါသည္။

အခက္အခဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကားထဲမွ အိမ္ေထာင္သည္ ဘ၀ထဲကို လက္တြဲခုန္ခ်ခဲ့ၾကသည္။ က်မတို႔ ခုန္ခ်ခဲ့တာ ပန္းေမြ႔ယာေပၚ မဟုတ္။ ဒုကၡဆူးေတြထဲကို ခုန္ခ်ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုဒုကၡဆူးေတြကို အခ်စ္ေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ ယံုၾကည္မႈေတြျဖင့္ ႏႈတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကာယကို အားကိုးၿပီး လုပ္ရသည့္ ပါတိတ္လုပ္ငန္းမွာ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာခဲ့သည္။ ေမာင့္လက္ေမာင္းလက္ဖ်ံမွာ ဖေယာင္းစက္ေတြ၊ က်မ၏ လက္မွာ ပန္းပြင့္ေတြကို ေဆးျခယ္သည့္ ေဆးစက္ေတြ ….။ ထိုလက္ေတြျဖင့္ က်မတို႔ဘ၀၊ က်မတို႔ပတ္၀န္းက်င္ကို အတၱ၊ ပရ မွ်စြာ ဖန္တီးခဲ့ၾကသည္။

အလုပ္နားရသည့္အခါ ၿမိဳ႕သစ္လယ္ကြက္လပ္မ်ားမွာ ေမာင္က အိမ္နီးခ်င္းအေဖာ္ေတြႏွင့္ ငါးမွ်ားသည္။ ရလာသည့္ ငါးသံခ်ိတ္၊ ငါးဇင္႐ိုင္းေလးမ်ားကို ေၾကာ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕ကန္ဇြန္းခင္းက ကန္ဇြန္းရြက္ေတြကို ပူပူေႏြးေႏြးျဖစ္ေအာင္ စားခါနီးမွ ေၾကာ္လိုက္သည္။ ေမာင္ ဗိုက္ဆာသည့္အခ်ိန္ႏွင့္အကိုက္ ေၾကာ္ထားသည့္ ကန္ဇြန္းရြက္ေၾကာ္၊ ငါးေၾကာ္တုိ႔သည္ က်မတို႔အတြက္ အမွတ္တရ ဟင္းပြဲမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုထက္ပို၍ က်မတို႔ မခ်က္ႏိုင္ခဲ့။ သို႔ေသာ္ က်မတို႔ ဘ၀ကို ျပည့္စံုသည္လို႔ ေရာင့္ရဲႏုိင္ခဲ့သည္။

ေမာင္ေပးခဲ့သည့္ ဆိတ္ဖလူးပန္းေတြကိုလည္း အမွတ္ရမိသည္။ မနက္ေစာေစာ ၿခံေထာင့္မွာ ဆိတ္ဖလူးပန္းေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေႂကြတတ္သည္။ ဆိတ္ဖလူးပန္းေလးမ်ားကို ေကာက္ၿပီး ႏွီးႀကိဳးေလးႏွင့္ ေမာင္သီကုံးေပးေတာ့ က်မ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္မွာ ပန္ရသည္။ ဆိတ္ဖလူးပန္းနံ႔ သင္းသင္းေလးက တမ္းတလြမ္းဆြတ္ဖြယ္ရာ။ က်မႏွင့္ ေမာင္ ပိုင္ဆိုင္ဖူးေသာ အရာမ်ားသည္ က်မအတြက္ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ရာမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ထုိအရာမ်ားကို သတိရတိုင္း ေမာင့္အရိပ္အေငြ႔မ်ား ထင္ဟပ္ကာ ေႏြးေထြးသြားတတ္သည္။

ေမာင့္ဘ၀၏ တ၀က္တပိုင္းသည္ က်မျဖစ္၍၊ က်န္တပိုင္းသည္ သားျဖစ္ပါသည္။ သားကို မေမြးခင္တည္းက ေမာင္သည္ "သားေလးေမြးမွာကြ" ဟု ယတိျပတ္ေျပာသည္။ က်မ ကိုယ္၀န္ေဆာင္စဥ္ ေမာင္ႏွင့္ အလုပ္မလိုက္ရေတာ့ဘဲ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ရသည္။ အလုပ္သြားခါနီးတိုင္း ေမာင္သည္ က်မ ဗိုက္ကို လက္ဖ၀ါးၾကမ္းၾကမ္းႏွင့္ ကပ္ၿပီး သားကို ႏႈတ္ဆက္တတ္သည္။

"သားေလးေရ၊ ေဖႀကီး အစာရွာထြက္လိုက္ဦးမယ္။ သားအတြက္ ပိုၿပီးရွာရမွာဆိုေတာ့၊ ေဖႀကီး ပိုအလုပ္လုပ္ရမွာေပါ့။ သားႀကီးလာရင္ သားက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ခ်စ္မွာလား၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကိုေရာ ခ်စ္မွာလား၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္ဖို႔၊ ပတ္၀န္းက်င္ကို ခ်စ္တတ္ဖို႔ ေဖႀကီး ေျပာျပမွာေပါ့"

ေမာင့္စကား ဆံုးသည့္အခ်ိန္မွာပဲ သားတံေတာင္ဆစ္ႏုႏုေလးက ေမာင့္ကို ထိလုိက္သည္။

"ၾကည့္စမ္း။ စမ္း ၾကည့္စမ္း ပန္း .. ။ ဒါ သားတံေတာင္ဆစ္ေလး မဟုတ္လား။ သားက အထဲကေနၿပီး ေမာင့္ကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္တာ"

က်မ မၿပံဳးဘဲ မေနႏုိင္ေတာ့ပါ။

"ကေလးက သိလို႔ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ေမာင္ရဲ႕၊ လွည့္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆုိင္လို႔ပါ။ လရင့္ရင္ ဒီအတိုင္းပဲလို႔ ေျပာၾကတယ္"

ေမာင္က သားကို ခ်စ္စိတ္ျဖင့္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္တာ၊ ေထာက္ခံတာဟု ေျပာသည္။ ေမာင္သည္ အရာရာကို ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း ေတြးတတ္သည္။ သားကိုေမြးေတာ့ ေမာင္ေပ်ာ္ရႊင္ေန၏။ သားဦးေမြးတာ သားျဖစ္သည္မို႔ ဖခင္တေယာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာ အဆန္းမဟုတ္ေပမယ့္ က်မရင္ထဲ နင့္ခနဲ ျဖစ္သြားရသည္။ ေမာင္သည္ က်မႏွင့္ သားအေပၚ က်မတို႔က ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသည္ထက္ပို၍ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူျဖစ္သည္။

"သားက ေမာင့္ရဲ႕ ေအာက္ဆီဂ်င္ပါ ပန္းရယ္"

ေမာင္အလုပ္မသြားခင္ သားအႏွီးေတြကို ေလွ်ာ္သည္။ သြက္လက္တက္ႂကြေနသည့္ ေမာင့္ကို ၾကည့္ၿပီး က်မပါ ေပ်ာ္ရသည္။

သား သံုးေလးႏွစ္အရြယ္ထိ အိမ္သာတက္ရင္ အိမ္သာေရွ႕မွာ ထုိင္ေစာင့္တတ္သည့္ ေမာင့္ကို ပိုတယ္ဟု အျမင္ကတ္မိသည္။ သားကေတာ့ ေမးေစ့ကို လက္ဖေနာင့္ႏွင့္ ေထာက္ၿပီး ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထိုင္ကာ အိမ္သာတက္ရင္း ဖေအကို စကားေတြ ေျပာတတ္သည္။

"ေဖႀကီး အလုပ္သြားလို႔ သားက တာ့တာလို႔ ေျပာရင္၊ ငွက္ေလးေတြကလည္း က်ိက်ိလို႔ လိုက္ေျပာတယ္"

"ဒါေပါ့၊ သားကို သူတို႔က ေထာက္ခံတာ"

"ငွက္ကေလးေတြက အိမ္ေတြအမ်ားႀကီးေနာ္ ေဖႀကီး"

"သားတို႔ကိုလည္း သဘာ၀က ေပးတာပဲလား။ သဘာ၀ဆိုတာ ဘိုးဘိုးႀကီးရဲ႕ နာမည္လား။ ဘိုးဘိုးႀကီး နာမည္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။"

"သဘာ၀အေၾကာင္းကို သားႀကီးလာေတာ့ ေဖႀကီး ရွင္းျပမွာေပါ့သားရဲ႕"

"ခု ရွင္းျပ"

ေမာင့္အက်ပ္အတည္းကို က်မ ၀င္ရွင္းရသည္။

"ကဲ.. ကဲ.. သားကို ေမႀကီးေမးမယ္။ သား ေဖႀကီးနဲ႔ ေမႀကီးကို သား ဘယ္သူ႔ကို ပိုခ်စ္သလဲ"

"အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ သားကို ေမႀကီး႐ိုက္မွာေပါ့"

ထိုသို႔ေသာ သားႏွင့္ က်မကို ေမာင္ ထားရစ္ခဲ့သည္။ ေအးခ်မ္းသာယာ၍ အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုဘ၀ထဲကို မေမွ်ာ္လင့္ေသာကာလတြင္ မုန္တိုင္းထန္ခဲ့သည္။ မုန္တိုင္းအရွိန္ႏွင့္ လြင့္ပါးသြားေသာ ေမာင္သည္ ေတာင္တန္းႏွင့္ ၿမိဳ႕ေလးကို ေရာက္သြားသည္။ ေတာင္တန္းေတြႏွင့္ ၿမိဳ႕ေလး၏ ရာသီက ဧည့္သည္ ေမာင့္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကိဳဆိုႏိုင္မယ္ မထင္ခဲ့။ "ပူစရာရွိရင္ အရမ္းပူ၊ ေအးစရာရွိရင္ အရမ္းေအးသည့္ ရာသီႏွင့္ မာယာကို ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔ ေမာင္ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားေနမလဲ" လို႔ ေတြးၿပီး က်မ စိတ္ပူရသည္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ေနရသည့္ ေမာင့္ေနာက္ကို က်မ လုိက္ခဲ့သည္။

မိုး ဘယ္အခ်ိန္က တိတ္သြားသလဲ က်မ မသိလိုက္။ က်မ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂ႐ုျပဳမိေတာ့ သဲေခ်ာင္းမွာ ေရခန္းေနသည့္ စပယ္ယာေလးက ကားဆရာကို "ကားသြားလို႔ရၿပီ" ဟု အတည္ျပဳသည္။ မိုးေရထိေတြ႔ထားသည့္ သဲေခ်ာင္းကို ျဖတ္ေတာ့ ခရီးသည္ေတြက ရင္တမမ။ သဲေခ်ာင္းကို ေက်ာ္ေတာ့ အားလံုး ၀မ္းသာသြားၾကသည္။ ေရွ႕လမ္းခရီးအတြက္ စိတ္ပူစရာ မလိုေတာ့။ အဆိုးဆံုးလမ္းကို က်မတို႔ ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ ကားဆရာက အေမာေျပ သီခ်င္းဖြင့္လိုက္သည္။ ထြန္းအိၿႏၵာဗိုလ္၏ "ကိုယ္တို႔ ေ၀းေန မိုင္ေပါင္းကုေဋ" သီခ်င္းသည္ ခရီးသည္မ်ားကို အေမာေျပေစသည္။ ကားေပၚပါ ခရီးသည္အားလံုးသည္ ခ်စ္သူေတြႏွင့္ ေခတၱခြဲေနရသူမ်ားျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္က သီခ်င္းရာဇ၀င္ကို ရွင္းျပသည္။ ထိုသီခ်င္းကို မဆိုခင္က ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္ႏွင့္ သူ႔ခ်စ္သူ ကိုေအာင္မင္းထြန္းတို႔ တေယာက္တေနရာစီ။ "ဘယ္သူ႔ဆီမွာေနမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လို႔ မရေသးတဲ့အခ်ိန္၊ ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္က စိတ္ေကာက္ၿပီး ဖုန္းမဆက္ဘဲ ေနသတဲ့။ "ကိုယ္တို႔ေ၀းေန မိုင္းေပါင္းကုေဋ" သီခ်င္းကိုဆိုေတာ့မွာ ခ်စ္သူက ႏုိင္ငံရပ္ျခားကေန ျမန္မာျပည္ အေျပးလာခဲ့တယ္" လို႔ ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္က ပရိသတ္ကို ရွင္းျပသည္။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကို ေပါင္းစပ္ေစသည့္ သီခ်င္းေရးဆရာက မ်ဳိးေက်ာ့ၿမိဳင္။ ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္၏ ရင္တြင္းခံစားခ်က္ကို ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏိုင္သူ။

"ဒီကမၻာႀကီးရဲ့ အဆံုးကို … ကိုယ္သြားမယ္ …

ပင္လယ္ႀကီး ကိုယ္ျဖတ္သန္း၊ အၾကင္နာခြန္အားေတြ … ေတာင္စြယ္မ်ား ၀န္းရံကာရံထား ..

ကိုယ္အေတြးနဲ႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့မယ္ … ကိုယ္မေမာဘူး အခ်စ္ကေလးရယ္ ... ကာရံနဲ႔ သီခ်င္းေလးမ်ားစြာ သူ႔အတြက္ဆိုညည္းကာ .. ကိုယ္လာခဲ့မယ္ တို႔မေ၀းဘူး .."

သီခ်င္းသံစဥ္ေတြႏွင့္အတူ ေမာင္ရွိရာအရပ္သို႔ က်မ ေရာက္ခဲ့သည္။ ထိုသီခ်င္းကို က်မဆိုလို႔ ေမာင္ျပန္လာႏိုင္ရင္ က်မ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ဆိုလိုက္ခ်င္ပါသည္။


++++


ေ၀းေတာ့ ပိုလို႔လြမ္းရသည့္ ေမာင္ႏွင့္ က်မ ေတြ႔ဆံုမႈကို ရာသီကလည္း ၀မ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့သည္။ မိုးေကာင္းကင္၏ မ်က္ရည္စက္ေတြက မိုးေရေတြျဖစ္သြားၿပီး ေၾကကြဲလိုက္တာမွ ေတာင္တန္းေတြ ရႊဲရႊဲစိုသြားသည္။

ေတြ႔ဆံုခ်ိန္ စကၠန္႔ ၁၂၀၀ မွာ ေမာင္က သားေမြးေန႔အတြက္ သူစပ္သည့္ ကဗ်ာကို ႏႈတ္တိုက္ရြတ္ျပခဲ့သည္။

ဒီဇင္ဘာ ၁၅

ေမးျမျမခ်မ္းကမၺလာမွာ

ေမႊးလွလွပန္းသခင္မရယ္က

သင္းရနံ႔နဲ႔ အတူေဆာင္က်ဥ္း

ေအာက္ဆီဂ်င္ေလညႇင္းကို

ပိန္ခ်ဳံးေနတဲ့ ငါ့ဖားဖိုထဲ

ၾကင္နာစြာနဲ႔ သြန္းေလာင္းေစခဲ့တယ္။

လတ္ဆတ္တဲ့ေလႏုေအးေၾကာင့္

ခန္းေျခာက္စေရအလ်င္

စမ္းေခ်ာင္းေတြကလည္း

စီးဆင္းႏိုင္ခဲ့တယ္။

မဲေမွာင္တိမ္လြာဖံုးေနတဲ့

တစံုေသာ ၾကယ္အမႊာကလည္း

သဘာ၀အလွတရားေတြကို ခံစားႏိုင္ခဲ့ၿပီ။

ငါ့ဦးခြံ႐ိုးေအာက္က

သံေခ်းတက္လုနီးဓားဟာလည္း

သံေခ်းကြာက်

ေရႊေရာင္ျမခဲ့ၿပီ …. ။ ။

ေမာင့္အသံလႈိင္းေတြက ေလာကေျမျပင္ကို တိုက္ခိုက္လို႔ ေကာင္းကင္ျပာျပာေပၚက တိမ္ေတြ၊ ေတာင္တန္းေတြ၊ ေက်းငွက္ကေလးေတြက ၀ိုင္း၀န္းေထာက္ခံအားေပးလို႔ ေတးသီေနၾကသည္။

တစစီျပန္႔က်ဲေနသည့္ က်မတို႔ဘ၀၊ က်မတို႔ ေသာကအလြမ္းေတြကို ခ်ဳိးငွက္ကေလးေတြက ႏႈတ္သီးေလးေတြနဲ႔ ေကာက္ၿပီး၊ အခ်စ္ႏွင့္ သီကံုးလိုက္သည့္ အလြမ္းသံစဥ္ေတြက ကမၻာေျမတခြင္လုံးကုိ ျပန္႔ႏွံ႔စီး၀င္သြားေတာ့သည္။


ႏွင္းပန္းအိမ္

(အယ္ဒီတာ။ ။ စာေရးသူသည္ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္သုိ႔ ထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္လာသူျဖစ္ျပီး ယခု ၀တၱဳတိုကို စစ္အစိုးရ၏ စာေပစိစစ္ေရးဌာနက ျဖန္႔ေ၀ထုတ္လုပ္ခြင့္ ပိတ္ပင္ထားခဲ့သည္။)

ေၾကာက္ေမြးပါ ဇာဂနာနဲ႔ႏုတ္

Wednesday, 26 November 2008 15:58 ေအးခ်မ္းေျမ့
စစ္အစိုးရကေတာ့ နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္း မုန္တိုင္းဒဏ္ ခံခဲ့ရသည့္ ျပည္သူမ်ားကို မည္သို႔ ပံ့ပိုးလိုက္မည္ ကူညီလိုက္မည္ ဆိုသည္ထက္ လူမႈေရး စိတ္ဓာတ္ အျပည့္ျဖင့္ ပါဝင္ကူညီ သူမ်ားကို မည္သို႔ဖမ္းဆီးလိုက္မည္၊ မည္သည့္ အျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္လိုက္မည္ ဆိုသည့္ အေတြးမ်ားသာ ပြားေနပံုရသည္။လူရႊင္ေတာ္ ကိုဇာဂနာ
နာဂစ္ ကူညီကယ္ဆယ္ ေရးမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ လူ ၂၂ ဦးကို စစ္အစိုးရက ဖမ္းဆီးထားကာ ၎တို႔ အထဲမွ ၆ ဦးကို ယခုအခါ ေထာင္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္လိုက္ျခင္းက သက္ေသ ျဖစ္၏။ ထိုအထဲမွ လူသိမ်ားေသာ လူရႊင္ေတာ္ ကိုဇာဂနာကို ၿပီးခဲ့သည့္ ေသာၾကာ ေန႔ကမွ ေထာင္ဒဏ္ ၄၅ ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္ၿပီး ျဖစ္သည္။

အစိုးရက မလိုလားသည့္ ၾကားမွ၊ ပိတ္ပင္ တားဆီးမႈမ်ား အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ေဆာင္သည့္ ၾကားမွပင္ ကိုယ့္အသိ စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ ကိုယ့္အိတ္ ကိုယ္စိုက္ကာ ကူညီ ကယ္ဆယ္ ေရးမ်ား လုပ္ေဆာင္ ခဲ့သည့္ ျပည္တြင္း အလွဴရွင္မ်ား၊ ျပည္တြင္း ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္သားမ်ား မ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။ ထိုသူတို႔၏ လုပ္ေဆာင္မႈႏွင့္ အလွဴမ်ားကို အသိအမွတ္ မျပဳ၍ မရေအာင္ ရွိေသာ္လည္း စစ္အစိုးရကေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထိန္းခ်ဳပ္ ေစာင့္ၾကည့္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။

ျပည္တြင္း အလွဴရွင္မ်ားႏွင့္ ေစတနာရွင္ လုပ္အား အလွဴရွင္မ်ား အပါအဝင္ အိုင္အန္ဂ်ီအို၊ အန္ဂ်ီအို တခ်ိဳ႕ကို ဒုကၡသည္ မ်ားအား တိုက္႐ိုက္ ကူညီရန္ ခြင့္မျပဳျခင္းမ်ား ရွိခဲ့သည္။ ဒုကၡသည္ မ်ားကို ကူညီခြင့္ရရန္ ႀကံ့ဖြံ႕မ်ား၊ ေက်းရြာ အာဏာပိုင္မ်ား၊ ရယကမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းၾကမွသာ အဆင္ေျပသည္။

ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚမွ ျပည္သူမ်ား အတြက္ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွ လွဴဒါန္းသည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ဦးေဆာင္၍ ထိေရာက္စြာ ေပးပို႔ခဲ့သူမ်ား ထဲတြင္ ကိုဇာဂနာက ထိပ္ဆံုးမွ ပါဝင္ခဲ့သည္ကို လူအမ်ား အသိပင္ ျဖစ္၏။ ထိုစဥ္က ၎ကို ဧရာဝတီ မဂၢဇင္းက အင္တာဗ်ဴး အႀကိမ္ႀကိမ္ လုပ္ခဲ့ရာ ၎ထံသို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွ အလွဴပစၥည္းမ်ားႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္ရင္း အားပါးတရ စကားေျပာခဲ့သည္။

သူႏွင့္အတူ သူ႔ကိုခ်စ္ခင္ေသာ ႐ုပ္ရွင္ အဖြဲ႔သားမ်ား၊ အႏုပညာရွင္ မ်ားကလည္း ေငြအား၊ ပစၥည္းအား၊ လူအားျဖင့္ တတ္အား သေရြ႕ ပါဝင္ ကူညီခဲ့သည္။ အဖြဲ႕ အသီးသီးခြဲ၍ သြားလာရန္ ခက္ခဲေသာ လူသူ အေရာက္ အေပါက္ နည္းသည့္ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ေဒသမ်ားသို႔ သြားကာ အလွဴရွင္မ်ား ေပးပို႔လိုသည့္ အစားအစာ၊ ေဆးဝါး ႏွင့္ အိမ္သံုး ပစၥည္းမ်ားကို အေရာက္ ေပးပို႔ႏိုင္ခဲ့သည္။

ထိုစဥ္က အစိုးရႏွင့္ အိုင္အန္ဂ်ီအို တခ်ိဳ႕တို႔ ကယ္ဆယ္ ကူညီေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ၿမိဳ႕ေပၚတြင္သာ ကယ္ဆယ္ေရး စခန္းမ်ားဖြင့္၍ လုပ္ကိုင္ၾကျခင္း ျဖစ္ၿပီး သြားလာရန္ ခက္ခဲေသာ ေဒသမ်ားသို႔ ထိုသူတို႔ မေရာက္ရွိႏိုင္ခဲ့ၾကေပ။

“က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားတဲ့ ဘိုကေလးအပိုင္ ရြာ ၄၂ ရြာဆိုရင္ ဘာမွကို မရၾကေသးဘူး။ ႏုိင္ငံေတာ္ အဆင့္ အကူအညီမေျပာနဲ႔ ယူအန္ဆီကေကာ၊ ဘယ္အန္ဂ်ီအိုဆီကမွ အကူအညီေတြ မရေသးဘူး” ဟု နာဂစ္ ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းဝင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဧရာဝတီကေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခဲ့သည့္ အင္တာဗ်ဴး၌ ကိုဇာဂနာက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ကုိဇာဂနာကို နာဂစ္ဆိုင္ကလုန္းမုန္တိုင္းအၿပီး ကူညီလွဴဒါန္းသည့္ အလုပ္မ်ား လုပ္ကိုင္ေနစဥ္ ဇြန္လအတြင္း ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ ၎ ဖမ္းဆီးမခံရခင္ ဘီဘီစီေရဒီယိုႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး၌ စစ္အစိုးရႏွင့္ ယူအန္အပါအဝင္ အန္ဂ်ီအို တခ်ိဳ႕အား ေဝဖန္ေျပာၾကားခဲ့ေသးသည္။

ဧရာဝတီ မဂၢဇင္းႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းစဥ္ကလည္း ၎က “က်ေနာ္ေတာ့ယူအန္ကို ဘဝင္မက်ဘူး။ သူတို႔က ဘာျဖစ္လို႔ အစိုးရရဲ႕ အႀကိဳက္ပဲလိုက္လုပ္ေနရတာလဲ။ တကယ္ဆို ဒီလိုလူမႈကူညီေရးေတြလုပ္ဖို႔ ဒီ့ထက္ စြန္႔စြန္႔စားစား လုပ္သင့္တယ္” ဟု ေျပာခဲ့ေသးသည္။ ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေနရင္း အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ရသည့္ အျဖစ္ အပ်က္မ်ားကိုလည္း ကိုဇာဂနာက ေျပာျပခဲ့သည္။ အသက္အႏၱရယ္အတြက္ တာဝန္မယူဆိုသည့္တိုင္ေအာင္ သူတို႔အဖြဲ႕မ်ားက လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းရာ ေဒသမ်ားသို႔ ပင္ပင္ပန္းပန္း သြားေရာက္ခဲ့သည္။

ယူအန္က ျမန္မာျပည္တြင္း၌ လူမႈကူညီေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ခြင့္ရရန္ စစ္အစိုးရ၏ ယံုၾကည္မႈကို တည္ေဆာက္ယူေနသည္ဟု မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ စစ္အစိုးရေတာ့ ဒုကၡသည္မ်ားကို ကူညီေပးေနသူမ်ားအေပၚ ပုိမို စိတ္ဝင္တစား ထိန္းခ်ဳပ္ခ်င္ေနသည္ဟု ျပည္တြင္းအလွဴရွင္မ်ားႏွင့္ အန္ဂ်ီအိုဝန္ထမ္းမ်ားက ေျပာေနၾက သည္။

လူမႈကူညီေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ေနသူတို႔ကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ခ်င္းမိုင္ တကၠသုိလ္အေျခစိုက္ ဗဟုဖြံ႕ၿဖိဳးေရး အစီအစဥ္မွ ကိုေအာင္သူၿငိမ္းက “ဒီလို လူသိမ်ားတဲ့ ကုိဇာဂနာလို လူမ်ိဳးေတြကို လူမႈေရးလုပ္လို႔ ဖမ္းတယ္ ဆိုတာက ႏိုင္ငံေရး အၿငိဳးအေတးနဲ႔လုပ္တာပါ” ဟု ေျပာသည္။

ကိုဇာဂနာကို အီလက္ထရြန္းနစ္ပုဒ္မ ၃ မႈအပါအဝင္ ပုဒ္မ ၅၀၅ (ခ)၊ ပုဒ္မ ၃၃ (က)၊ ၃၂ (ခ)၊ ပုဒ္မ ၃၈ တို႔ျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ စုစုေပါင္း ၄၅ ႏွင့္ခ်မွတ္ခဲ့ၿပီး ၎ႏွင့္အတူ ကူညီေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ခဲ့သည့္ ကိုေဇာ္သက္ေထြးကို ေထာင္ဒဏ္ ၁၅ ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္သည္။ သူတို႔ ၂ ဦးႏွင့္ အမႈတြဲ တတြဲတည္းျဖစ္ေသာ ကိုတင္ေမာင္ေအးကို ေထာင္ဒဏ္ ၂၉ ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္ၿပီး ကုိသန္႔ဇင္ေအာင္ကိုမူ ေထာင္ဒဏ္ ၁၅ ႏွွစ္ ခ်မွတ္လိုက္သည္။

“ႏိုင္ငံေရးေနာက္ခံရွိထားတဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ဝင္လုပ္တာမ်ိဳး အစိုးရကမလိုလားဘူးဗ်” ဟု ကိုေအာင္သူၿငိမ္းက ဆိုသည္။

ကိုဇာဂနာက ၁၉၈၈ မတိုင္ခင္ကတည္းက ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားတြင္ ကျပခဲ့ေသာ မိုးနတ္သူဇာ အၿငိမ့္၌ လူရႊင္ေတာ္အျဖစ္ အသံုးေတာ္ခံရင္း အခြင့္သာလွ်င္သာသလို မဆလ အစိုးရႏွင့္ အာဏာပိုင္မ်ားကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ခဲ့သည္။ သူ၏ သေရာ္ခ်က္မ်ားကို လူအမ်ားက ႏွစ္သက္ အားေပးၾကၿပီး ၁၉၈၈ လူထု လႈပ္ရွားမႈႀကီးတြင္ တက္ႂကြေသာ လႈပ္ရွားသည့္ ေက်ာင္းသားတဦးအျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ၎ကိုေထာင္ဒဏ္ ၄ ႏွစ္ျပစ္ဒဏ္သတ္မွတ္ခဲ့သည္။

ကိုဇာဂနာမွာ ေထာင္မွထြက္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း အႏုပညာလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ရင္း စစ္အစိုးရကို မေၾကာက္မရြံ႕ ဆက္လက္ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ၎ကို စစ္အစုိးရက ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဧၿပီလမွစ၍ ႐ုပ္ရွင္ႏွင့္ ဗီဒီယိုမ်ားတြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ပါဝင္ခြင့္ ပိတ္ပင္ခဲ့သည္။

ဧရာဝတီတိုင္းအတြင္း ျပန္႔က်ဲေနေသာ လူေသအေလာင္းမ်ားကို အစိုးရႏွင့္ အန္ဂ်ီအို အဖြဲ႕မ်ားက ရွင္းလင္း ျမႇဳပ္ႏွံျခင္းမ်ား မျပဳႏိုင္ခဲ့သည့္ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာထရီႁဗြန္းဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္း ႏွင့္အဖြဲ႕က လူေသအေလာင္းမ်ားကို ရွင္းလင္းျမႇဳပ္ႏွံျခင္း လုပ္ငန္းမ်ား ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။
ထိုသို႔လုပ္ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဆန္းအပါအဝင္ အေလာင္းျမႇဳပ္သူ ၇ ဦးကို ဇြန္လ ၁၄ ရက္ေန႔တြင္ ဖမ္းဆီးလိုက္သလို နာဂစ္ကူညီေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ပင္ အီကိုဗစ္ရွင္းဂ်ာနယ္ သတင္းေထာက္ မအိမ့္ခိုင္ဦးကို ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္ခ်မွတ္ခဲ့သည္။

႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ေက်ာ္သူ ဦးေဆာင္ေသာ နာေရးကူညီမႈအသင္း၊ အႏုပညာရွင္မ်ားပါဝင္သည့္ အိတ္ခ်္အိုင္ဗီ ေဝဒနာရွင္မ်ားကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ အျဖဴေရာင္ သက္တံအဖြဲ႕ အပါအဝင္ တျခားေသာလူမႈကူညီေရး အသင္းမ်ားမွာလည္း အစဥ္အၿမဲ စစ္အစိုးရ၏ အာ႐ံုထားေစာင့္ၾကည့္ျခင္းကို ခံေနၾကရသည္။

“အစိုးရက ခုလို လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့သူေတြကို ေထာင္ခ်တယ္ဆိုတာက ျမန္မာျပည္ထဲက လူမႈေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ အစိုးရလုပ္ေစခ်င္တာပဲ လုပ္ရမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းစကား ပါးလိုက္တာပဲ” ဟု ရန္ကုန္အေျခစိုက္ လူမႈေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါဝင္ လုပ္ေဆာင္ေနသူ တဦးက ေျပာသည္။

ယခုကဲ့သို႔ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးသည့္ ျပည္တြင္းအလွဴရွင္ႏွင့္ ကူညီေရးလုပ္သားမ်ားက ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ် ခံေနရစဥ္တြင္ ႀကံံ့ဖြ႔ံ၊ အမ်ိဳးသမီးေရးရာ စသည့္ အစိုးရမ်က္ႏွာသာ ေပးခံရသည့္ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက လြတ္လပ္ စြာျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႕အစည္းမ်ားက ေပးအပ္သည့္ အလွဴမ်ားကို လက္ခံရင္း ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခံေနၾကသည္မွာ ရယ္စရာေကာင္းလွသည္။

ကိုဇာဂနာကေတာ့ ၄၅ ႏွစ္ေထာင္ခ်ခံရလည္း ဦးညႊတ္မည့္သူေတာ့မဟုတ္။ ရယ္စရာေကာင္းသည့္ စစ္အစိုးရကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ရင္း ေထာင္တြင္းအခ်ိန္မ်ားကို ကုန္ဆံုးေနေစလိမ့္မည္မွာ ေသခ်ာလွသည္။

ျမန္မာစကားတြင္လည္း “ေၾကာက္ေမြးပါဇာဂနာနဲ႔ႏုတ္” ဟူ၍ ရွိထားသည္ မဟုတ္ပါလား။

၆၅ ႏွစ္ မဟုတ္ဘူး

မိုးမိုး (လူ႔ေဘာင္သစ္)

ႏို၀င္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၀၈

၁၉၈၈ ခုႏွစ္က စတင္သေႏၶတည္ေမြးဖြားလာတဲ့ ‘ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ ရရွိေရး’ ဆိုတဲ့ အျမဳေတ တခုဟာ က်မ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေနသမွ် ဘယ္ေသာအခါမွ ေဖာက္ျပန္သြားမယ့္ ေသြဖယ္သြားမယ့္ အေၾကာင္းတရား မဟုတ္ပါဘူး။ က်မ စြမ္းအားရွိသမွ် က်မ လုပ္ႏိုင္သမွ် ‘ဒီမိုကေရစီရသည္အထိ’ စစ္အုပ္စုကို ေတာ္လွန္ေနမွာပါပဲ။

ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အတြင္းမွာ ခ်စ္တဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးရဲေဘာ္ေတြဟာ ေထာင္ဒဏ္ အသီးသီး စီးပြားဒုကၡအသီးသီးေတြကို ၾကံၾကံခံရင္း အသက္ေပးခဲ့သူေတြ စစ္အာဏာရွင္ရဲ႕ လက္နက္ေအာက္မွာ ေသြးေျမက်ခဲ့တဲ့ ရဟန္း သံဃာ ေက်ာင္းသား ျပည္သူေတြနဲ႔ အသက္ေပးဖို႔အဆင္သင့္ရွိေနတဲ့သူေတြဟာ က်မ ရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႔ၾကံဳရင္ဆိုင္ခံစားေနရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြပါပဲ။

ဘယ္လိုျပစ္ဒဏ္မ်ဳိးေတြပဲ ခံရပါေစ။ ငါတို႔ယံုၾကည္ခ်က္မေျပာင္းလဲဘူးဆိုတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ဓာတ္၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ ခံယူခ်က္ေတြနဲ႔ လူယုတ္မာစစ္အုပ္စုတစုရဲ႕ေအာက္မွာ အျပံဳးမပ်က္တိုက္ပြဲဝင္ေနတာဟာ က်မအတြက္ ေလးစားဂုဏ္ယူရေသာ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြပါပဲ။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ တေယာက္တေနရာစီ ေဝးကြာေနရပါေသာ္လည္း မေမွ်ာ္လင့္ေသာအေၾကာင္းေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈေတြေၾကာင့္ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ေနရာ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔နဲ႔ပတ္သက္ေသာ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ေတြ႔ရဆံုရတဲ့အခါမွာ ေတာ့ မွန္ကန္တဲ့တရား၊ မွန္ကန္တဲ့လုပ္ရပ္နဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္တူညီသူေတြ တခ်ိန္မွာ ျပန္စုစည္းၿပီး ‘အား’ ျဖစ္မယ္ ဆိုတာ က်မ အေလးအနက္ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲေဝးေနေသာ္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ရဲေဘာ္အကိုေတြနဲ႔ေတြ႔ဖို႔ က်မ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ က်မတို႔ဆံုေတြ႔ရတဲ့အခါတုိင္း အကိုေတြရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို နားေထာင္ရတာ က်မအတြက္ ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္တဲ့ အရာတခုပါ။

ကြမ္းတျမံဳ႕ျမံဳ႕နဲ႔ “ညီမေလး မိုးမိုး ေရ” အကိုတို႔ကေလဆိုၿပီး ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ဟာသေတြေႏွာၿပီး ဒႆနေတြ ခံယူခ်က္ေတြ ဘဝရဲ႕ဒဏ္ေတြကို အျပံဳးမပ်က္ ေျပာျပတတ္တဲ့ ကိုမင္းေဇယ်ာရဲ႕ ႏူးညံ့မႈေတြ သူတို႔ရဲ႕ခံစားမႈေတြ ကို မွ်ေဝ ခံစားရင္း အျမဲေလးစားခဲ့ရပါတယ္။ ဒီအျဖစ္ေတြဟာ က်မမ်က္စိထဲက မထြက္ႏိုင္တဲ့ အမွတ္တရ ပံုရိပ္ေတြပါပဲ။

ကိုဂ်င္မီနဲ႔က်မက အသက္က မတိမ္းမယိမ္း … ၁၉၈၈၊ ၈၉ လူ႔ေဘာင္သစ္မွာေတြ႕ၾကေတာ့ သူက ပိန္ပိန္ပါးပါးနဲ႔ ခပ္ဆတ္ဆတ္စကားေျပာတတ္ၿပီး ယံုၾကည္ခ်က္တခုကို ခိုင္မာစြာဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လူငယ္တေယာက္အျဖစ္ အမွတ္ရေနခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ ကိုဂ်င္မီရဲ႕ပံုရိပ္လႊာကိုျပန္ေတြ႔ရေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္မငယ္ေတာ့ပါလား ဆိုတဲ့အသိ၊ ရင္က်က္တည္ၿငိမ္ၿပီး ခပ္ဖိုင့္ဖိုင့္ ခႏၶာကိုယ္ကို ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ လူလတ္ပိုင္း ကိုဂ်င္မီအျဖစ္ ျမင္ေတြ႔ရေတာ့ ‘ငယ္ရြယ္တက္ႂကြတဲ့ ဘဝတခုလံုး’ ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္အျဖစ္ က်မ ဝမ္းနည္းဝမ္း သာခံစားရင္း (ငါတို႔ရဲ႕ငယ္ဘဝေတြကို ဖ်က္စီးတဲ့ စစ္အစိုးရ ဆိုတဲ့ ေဒါသ) ကိုပါ ေရာႁပြန္းခံစားရင္း ေလးစားဂုဏ္ယူပါတယ္ ကိုဂ်င္မီ။

ထိုအတူပဲ ၁၉၉၆၊ ၁၉၉၆ ဝန္းက်င္မွာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ မဟာသိပၸံတက္ရင္း ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားေနတဲ့ က်မ ဘဝမွာ ယံုၾကည္ခ်က္တူတဲ့ က်မတို႔အုပ္စုေတြဟာ အခ်ိန္ရရင္ရသလို ေတြ႔ျဖစ္ၾကပါတယ္။ လွည္းတန္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ၾကည့္ျမင့္တိုင္ကမ္းနားေစ်းနားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နဲ႔ အမ်ားဆံုးထိုင္ျဖစ္တာကေတာ့ ကိုတိတ္ (ကိုတိတ္ႏိုင္၊ ေအေအပီပီ) နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစု ဖြင့္ထားတဲ့ Pepsi ဆိုင္ေလးမွာပဲ။ ေျပာၾကဆိုၾက ျငင္းၾကခံုၾကနဲ႔။

အမွတ္ရေနတာကေတာ့ အသက္ ၂၀ ၀န္းက်င္ သြယ္လ်လ် ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ညီမငယ္ နီလာသိန္းကို အမွတ္ရေနၿပီး ၁၉၉၆ မွာ ရဲဝံ့စြာ စစ္အာဏာရွင္ကို အန္တုရင္း စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ မတရား ေထာင္ခ်မွတ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ၂၀၀၆ မွာပဲ ညီမငယ္ နီလာသိန္းကို ေတြ႔ရခ်ိန္မွာေတာ့ လူလတ္ပိုင္း အမ်ဳိးသမီး အသြင္ကို ေျပာင္းသြားခဲ့ေပမယ့္ သူမရဲ႕ခ်စ္စရာ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ ေျပာင္းလဲ မသြားခဲ့ပါဘူး။ က်မေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ေနရာတခုမွာပဲ နီလာသိန္းရဲ႕အကိုဝမ္းကြဲေတြ၊ ကိုဂ်င္မီရဲ႕ ညီမဝမ္းကြဲေတြဟာ က်မနဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္လာျပန္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းေတြ ဘဝခံစားမႈေတြကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကျပန္တယ္။

၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလမွာ အက်ဥ္းခ်ဳံး က်င္းပျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ မဂၤလာဦးဆြမ္းေကၽြးကို ႏွစ္ဖက္မိဘေဆြမ်ဳိး အနည္းငယ္ အရင္းႏွီးဆံုး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစုနဲ႔ ကိုမင္းေဇယ်ဦးေဆာင္တဲ့ က်မ ခင္မင္ေလးစားရ တဲ့ ရဲေဘာ္ အကို တစုကို လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဖိတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္လာတဲ့ ကိုမင္းေဇယ်ာနဲ႔ အုပ္စုဟာ က်မရဲ႕ ဖခင္နဲ႔လည္း ရင္းႏွီးခင္မင္ေနတဲ့အတြက္ သူတို႔ရဲ႕စားပြဲဝိုင္းဟာ သူတို႔ယံုၾကည္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ စည္ပင္ေနတာကို ျမင္ရတဲ့အခါ က်မနဲ႔ က်မ အမ်ဳိးသားဟာ ဝမ္းသာပီတိျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိုမင္းေဇယ်ာက ဦးေဆာင္ၿပီး က်မကို ေသြးသားရင္းခ်ာ အကိုၾကီးမ်ားကဲ့သို႔ စကားလက္ေဆာင္တခု ေပးခဲ့ပါတယ္္။ “ငါ့ညီမ မိုးမိုး မ်က္ရည္က်ရင္ ငါတို႔ေတြရဲ႕လက္သီးေတြဟာ ခင္ဗ်ားဆီကို ေရာက္လာမယ္” တဲ့ …

အျမဲျပံဳးၿပီး ကြမ္းတျမံဳျမံဳနဲ႔ေနတတ္သူဟာ အမွန္တရားအတြက္ မတရားမႈအတြက္ဆို ငါတို႔ဟာ အျမဲရပ္တည္မယ္ ဘယ္ေတာ့မွ မခံဘူးဆိုတာ ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ ေျပာခဲ့တာဟာ က်မတို႔ ၂ ေယာက္အတြက္ ထာဝရ အမွတ္တရ မဂၤလာလက္ဖြဲ႔အျဖစ္ သတိရရင္း အျမဲျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

အခု ညီမ မ်က္ရည္ေတြက်ေနရပါတယ္ ကိုမင္းေဇယ်။ အဲဒီမ်က္ရည္ဟာ လူယုတ္မာတစုရဲ႕ မတရားႏွိပ္စက္ အၿငိဳးေၾကာင့္ ေဒါသနဲ႔က်တဲ့မ်က္ရည္၊ အားလံုးအတြက္ ဂုဏ္ယူတဲ့မ်က္ရည္ပါ။

မွန္ကန္တဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္တခုကို မယိမ္းမယိုင္ ခုိင္မာစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လူတစု၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္မႈကို အေျခခံၿပီး တက္ႂကြ ႏုပ်ဳိလန္းဆန္းေသာ လူငယ္လူလတ္ဘဝတခုလံုးကို ရဲဝံ့စြာ အမွန္တရားအတြက္ ေပးဆပ္ ေနေသာ လူတစု၊ မိဘညီအကိုေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ရွင္ကြဲကြဲစြာ မတရားႏွိပ္စက္ခံေနရေသာ က်မ ခင္မင္ေလးစားရ ပါေသာ ရဲေဘာ္တစု။

မတရားမႈ အဓမၼႏွိပ္စက္ လက္နက္အားကိုးနဲ႔ အႏိုင္ယူေနတဲ့ လူမသမာတစုဟာ တရားဥပေဒမဲ့စြာ အရွက္ကင္း စြာနဲ႔ လက္နက္မဲ့ ေက်ာင္းသား လူငယ္တစုကို အၿငိဳးႀကီးစြာ ယုတ္မာပက္စက္တဲ့ ဉာဏ္အျပည့္နဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ ဒဏ္ခ်တာဟာ ေျပးစရာေျမမရွိ ဂုဏ္သိကၡာမဲ့ ရပ္တည္ေနတဲ့ မသမာလူတစုဟာ ရွက္ရမ္း ရမ္းကားတဲ့ လုပ္ရပ္တခုဆိုတာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားသာမက ကမၻာကပါ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ေနၾကတယ္ဆိုတာ အမ်ားျပည္သူ သိၿပီးျဖစ္တယ္။



၆၅ ႏွစ္မဟုတ္ပါဘူး။ ႏွစ္ေပါင္း ၆၅၀၀ ျဖစ္ေနပါေစ။ ငါတို႔မေၾကာက္ဘူး။ က်မခ်စ္တဲ့ ရဲေဘာ္ အကို ညီမေတြနဲ႔အတူ က်မရဲ႕စိတ္ေတြဟာလည္း အက်ဥ္းက်ခံၿပီး မခြဲတမ္း ရွိေနေစရပါမယ္။ ေနာင္လာမယ့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေတြအတြက္ က်မ ဉာဏ္အား ကိုယ္စြမ္းအားရွိသမွ် အေရးေတာ္ပံုၿပီးသည္အထိ လက္ဆင့္ကမ္း သယ္ေဆာင္မယ္လို႔ ကတိျပဳရင္း …

“ေလးစားပါတယ္၊ ဒို႔ … ေက်ာင္းသား လူငယ္” ။ ။

ျမန္မာျပည္မွ ရဲ၀န္ထမ္းမ်ားမပါပါ။

ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။
လမ္းကိုျဖတ္ကူးသည္။လမ္းလယ္ေခါင္တြင္ 'ခ်ယ္ကိုရီဂ်စ္ကားတစ္စီး တံခါးမ်ား
ပြင့္လွ်က္ရပ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကားအနားတြင္ အတိုက္ခံရေသာ
လမ္းျဖတ္ကူးသူ၏ အေလာင္းရိွေနသည္။ မနီးမေ၀းတြင္ရဲကားနွင့္
ရဲတစ္ဦးရပ္ေနသည္။ ဗိုလ္မွဴးအဆင့္ရိွသူက ေယာက်္ားႀကီးကို
လက္ယက္လွမ္းေခၚလိုက္ျပီး ေျပာသည္။
"ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ဗိုလ္မွဴးဒိုကိုနားယက္ပါ။
မိတ္ေဆြရဲ႕မွတ္ပံုတင္ကတ္ျပားကိုၾကည့္ပါရေစ။"
ေယာက်္ားႀကီး အိတ္ထဲက မွတ္ပံုတင္ကတ္ျပားကိုထုတ္ျပသည္။
"ဟုတ္ျပီး မစၥတာအီဗန္ေနာ့၊ စစ္ခ်က္ယူဖို ့အတြက္ေမးတာကိုေျဖပါ။
ရဲၾကပ္ပီထေရာ့ကေရးပါလိမ့္မယ္၊ လမ္းျဖတ္ကူးသူကို ခင္ဗ်ား ဘာျဖစ္လို ့
ကားနဲ႕တိုက္ရတာလဲ"
"ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ႕ကိုမွမတိုက္ဘူး၊ ဒါကၽြန္ေတာ့္ကား မဟုတ္ဘူး။"


"ပီထေရာ႕ ေရးစမ္း၊ အျပစ္ကို၀န္မခံ၊ ကားကခိုးလာတဲ့ကားလို ့"
"မဟုတ္တာပဲ ကၽြန္ေတာ္ကားမေမာင္းတတ္ဘူး၊ ကားလိုင္စင္လဲမရိွဘူး"
" ပီထေရာ့ဆက္ေရး၊ ကားမေမာင္းတတ္ဘဲ၊ ကားေမာင္းလိုင္စင္မရိွဘဲ၊
ေမာင္းလာတယ္လို ့ေရး၊ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားပါးစပ္က အရက္နံ႕ရသလိုဘဲ"
"မျဖစ္နိုင္တာ မေျပာစမ္းပါနဲ႕ဗ်ာ၊ က်ဳပ္ဘီယာပဲေသာက္လာတာ"
"ပီထေရာ့ဆက္ေရး၊ အရက္မူးျပီး ကားေမာင္းလာတယ္လို႕"
"ဘာလဲ ခင္ဗ်ားတို႕နွစ္ေယာက္ ေခါင္းမွေကာင္းၾကရဲ႕လား၊ ကၽြန္ေတာ့မွာ
အလီဘိုင္ရိွတယ္ဗ်၊ အခင္းျဖစ္ပြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္မယားငယ္ဆီ
ေရာက္ေနတယ္ဗ်"
"ပီထေရာ့ဆက္ေရး၊လင္ရိွမိန္းမကို မတရားက်င့္ခဲ့ေၾကာင္း ၀န္ခံတယ္လို ့။"
"ေဟ႔လူေတြ၊ခင္ဗ်ားတို႕လုိအရူးေတြနဲ႕ က်ဳပ္ဘာမွစကားဆက္ေျပာစရာမရိွဘူး။
ဒါပဲ၊ သြားမယ္။"
ေယာက်္ားႀကီး လွည့္ထြက္ခ်ိန္မရလိုက္ေခ်။
နံပါတ္တုတ္နွင့္အရိုက္ခံလိုက္ရသျဖင့္ ေနရာတြင္ပင္ ေခြေခြေလးလဲက်သြားသည္။
ရဲမွဴးက ဌင္းကို လက္ထိတ္ခပ္လိုက္ျပီးရဲၾကပ္ကိုေျပာသည္။

"ဆံုးေအာင္ဆက္ေရးစမ္း ပီထေရာ့။ အသာတၾကည္အဖမ္းမခံပဲ ျပန္လည္ရန္မူသျဖင့္
အင္အားသံုးဖမ္းဆီးခဲ့ရသည္လို႕။
ေအး. . . . ဒါနဲ႕ဒီေန ့ပဲ မင္းရဲခ်ဳပ္ကိုသြားျပီး ရံုးအဖြဲ႕ဆီမွာ
နာမည္ႀကီးလူဆိုးတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းမိေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္စာရင္း သြင္းလိုက္၊
ၾကားလား၊ အခု ရာဇ၀တ္မႈႀကီးေတြကို တစ္ခုမွ ရဲကမေဖၚထုတ္နိုင္ဘူးလို႕
ေျပာရဲတဲ့ အေကာင္ေျပာၾကည့္စမ္းပေစ၊ ဟင္း"

ျမန္မာျပည္မွ ရဲ၀န္ထမ္းမ်ားမပါပါ။ ဟုတ္ပါသည္..........ျမန္မာျပည္မွ
ရဲေတြသည္ ယခုလိုစစ္ခ်က္မယူ တစ္ခါတည္းတန္းျပီးဖမ္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။

MRTV

နုိင္ငံတကာသတင္းဆိုသည္မွာ China Central Television (CCTV) ကုိဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။
အျခားနိုင္ငံမွ မိမိထံလာပါက "ဂါဝရျပဳေတြ႕ဆုံ"ရန္လာျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ မိမိကသြားရသူျဖစ္ပါက "သြားေရာက္ေတြ႕ဆုံ" ဟုသံုးစြဲရသည္။
သတင္းေၾကာ္ျငာေနစဥ္ ေနာက္မွလူတစ္ေယာက္စ နွစ္ေယာက္စ မွအလုပ္႐ွုပ္ဟန္ေဆာင္ျပရသည္။ (ဥပမာ ေက်ာေပး၍ေတာင္ျခစ္ ေျမာက္္ျခစ္လုပ္ေနရန္)
နိုင္ငံျခားဇာတ္လမ္းဆိုသည္မွာ "တ႐ုတ္" သို႔မဟုတ္ "ကုိရီးယား" ဇာတ္လမ္းမ်ားကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။
နိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားသည္ "လိုအပ္သည္မ်ားကိုျဖည္႔စြက္ မွာၾကား၍ျပန္လည္ထြက္ခြာ" သြားသူမ်ားသာျဖစ္ၾကသည္။
ျပည္သူလူထုဆိုသည္မွာ "အျဖဴနွင္႔အစိမ္း" သို႔မဟုတ္ "အဝါေရာင္ဝမ္းဆက္" သို႔မဟုတ္ "အျပာေရာင္ဝမ္းဆက္" မ်ားသာ ဝတ္ဆင္ၾကသည္။
ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္သည္ ႀကီးမားလြန္းသျဖင့္ ေန႔မအားညမနား အနွစ္နွစ္ဆယ္နီးပါး တည္ေဆာက္ေသာ္လည္း လမ္း၊တံတားမ်ား ေဆာက္၍မကုန္နုိင္။
နိုင္ငံေတာ္၏အသုံးစရိတ္ နွင္႔ရသုံးမွန္းေျခေငြစာရင္း သည္ျပည္သူမ်ားအားထုတ္ျပန္ရန္မလိုအပ္ေခ်။ (ဝါ) အသိေပးရန္မလိုအပ္။
ယင္းသို႔မထုတ္ျပန္ေသာ္လည္း လမ္း၊တံတား၊ဆည္ေျမာင္း မ်ားေဆာက္လုပ္္ရာတြင္နိုင္ငံေတာ္မွွေစတနာျဖင္႔အကုန္အက်ခံေပးေနရသည္။
စစ္သားမ်ားပင္ျဖစ္လင္႔ကစား နိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ား သည္ လယ္ယာလုပ္ငန္းမွအစ ပိဋိကတ္သုံးပုံ အဆုံး ကၽြမ္းက်င္နွံ႔စပ္ၾကရာ ဝိနည္းေတာ္နွင္႔အညီ ေနထိုင္နိုင္ရန္ ရဟန္းမ်ားအားညႊန္ၾကားနိုင္သည္။
မည္သည္႔အခါမွ အစိုးရနွင္႔ျပည္သူ သေဘာထားကြဲလြဲမုွမ်ားမ႐ိွေသာ္လည္း "ျပည္ပအားကိုးပုဆိန္႐ိုး"ဆိုသည္႔လူနည္းစု အတြက္ ျမန္မာ႔အသံမွ "စစ္မွန္ေသာမ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္" ဆိုသည္႔ဖြင္႔ဆိုခ်က္ကုိ လြႊင္႔ထုတ္ေပးေနရသည္။
နိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ား ဘုရားေက်ာင္းကန္တက္ျခင္းသည္ သတင္းထူးျဖစ္သည္။
ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးနွင္႔ဆရာ၊ ဆရာမ မ်ားသည္ ပညာေရး၏အေရးပါပံုကို မသိၾကေခ်။ နိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားက ရံခါမလပ္ ပညာေရးသည္အေရးႀကီးသည္ဟု မွာၾကားရသည္ ဟူ၏။
အျမဲၾကားရေလ႔႐ိွသည့္စကားလုံးမ်ား "ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာျခင္း နွင္႔ အခ်ိန္နွင္႔တေျပးညီေဆာင္႐ြက္ျခင္း"
အျမဲ မၾကားရ ေသာစကားလုံးမ်ား" စီးပြားေရးက်ဆင္းျခင္း ၊ ေနွာင္႔ေနွးၾကန္႔ၾကာ သြားျခင္း"
ေမးခြန္းနွင္႕အေျဖ မွန္ေအာင္မေျဖ နိုင္ပါက ျပန္ၾကားေရး ဝန္ႀကီး ျဖစ္နုိင္သည္။ (မွတ္ခ်က္။ ဥပဓိ ေကာင္းရန္မလို။)