Thursday, November 27, 2008

ကပါ ကပါ စိန္ေမ်ာက္ေမ်ာက္တို ့ရာ။

အိုင္တီကို ေလ့လာခ်င္လို႔ အင္တာနက္ သံုးလိုက္တာ အင္းစိန္ေထာင္ ေရာက္သြားတယ္

အင္တာနက္ အသံုးျပဳသူမ်ား လံုျခံဳမႈအတြက္ စိုးရိမ္
နန္းေဒ၀ီ
ၾကာသပေတးေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 27 2008 15:24 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္


နယူးေဒလီ(မဇၩိမ)။ ။ အတိုက္အခံမ်ားကို အီလက္ထေရာနစ္ အက္ဥပေဒအရ ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ဒဏ္မ်ား ခ်မွတ္လာျခင္းေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ အင္တာနက္ သံုးသူမ်ားအတြင္း မလံုျခံဳမႈ ပိုမို ခံစားလာေနရသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါ ကိုေနဘုန္းလတ္ အပါအ၀င္ ဟာသ သ႐ုပ္ေဆာင္ ကိုဇာဂနာ၊ ကိုေဇာ္သက္ေထြးတို႔အား အီလက္ထေရာနစ္ အက္ဥပေဒ ပုဒ္မမ်ားတပ္ကာ အျမင့္ဆံုး ေထာင္ဒဏ္ ၄၅ ႏွစ္အထိ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ အသီးသီး ခ်မွတ္ခဲ့သည့္ ေနာက္ပိုင္း စိုးရိမ္မႈ ပိုလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

"မလံုျခံဳဘူး။ စိတ္လည္း ညစ္ရပါတယ္။ အခုဆို စာပို႔ၿပီးတာနဲ႔ အကုန္ဖ်က္ခ်ရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။ အင္တာနက္ သံုး႐ုံနဲ႔ ေထာင္ခ် အျပစ္ေပးတာေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ သူတို႔ (အာဏာပိုင္) ေတြလည္း အင္တာနက္ သံုးေနတာပဲ" ဟု အမည္မေဖာ္လိုသူ ျပည္တြင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါတဦးက ေျပာသည္။

ဟာသ သ႐ုပ္ေဆာင္ ကိုဇာဂနာက သူ႔အား အမႈစီရင္ခ်က္ ခ်သည့္ေန႔တြင္ တရားခြင္၌ "က်ေနာ့္ကို (အိုင္) သံုးလံုးနဲ႔ ေထာင္ ၄၅ ႏွစ္ခ်လိုက္တာ။ အိုင္တီကို ေလ့လာခ်င္လို႔ အင္တာနက္ သံုးလိုက္တာ အင္းစိန္ေထာင္ ေရာက္သြားတယ္" ဟု ဟာသေႏွာျပီးေျပာ ဆိုခဲ့ေၾကာင္း သူ၏ ခယ္မျဖစ္သူ မၿငိမ္းက ျပန္လည္ ေျပာျပသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ေအာက္တုိဘာလအတြင္း စစ္တပ္မွ မေကြးတိုင္း၊ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိ လယ္ယာေျမမ်ားအား သိမ္းယူခဲ့ရာ ကမၻာ့အလုပ္သမားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (ILO) တိုင္ၾကားခဲ့သည့္ လယ္သမား ၃ ဦးအား အီလက္ထေရာနစ္ အက္ဥပေဒျဖင့္ ပုဒ္မတပ္ တရားစြဲဆိုခဲ့သည္။

အပတ္စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာ တဦးကလည္း အင္တာနက္ကို ေန႔စဥ္အားကိုး အသံုးျပဳေနရသည့္ မီဒီယာသမားမ်ား အေနျဖင့္ စိုးရိမ္စရာ ရွိေနသည္ဟု ဆုိသည္။

"အၾကမ္းဖ်င္းေတာ့ စုိးရိမ္စရာ ေကာင္းတယ္။ မီဒီယာသမားေတြဆိုတာကေတာ့ သတင္းနဲ႔ပတ္သက္တာ အကုန္လိုက္ဖတ္ရတာေလ။ ဒါေပမဲ့ သံုးစြဲတဲ့လူ ၾကည့္တဲ့ဆိုဒ္ကို ဘယ္သူက လိုက္ၾကည့္ေနလဲ ဆိုတာလဲ ရွိေသးတယ္။ တရား၀င္ သံုးစြဲခြင့္ ရတဲ့ဆိုဒ္ေတြ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ေနရင္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး" ဟု အပတ္စဥ္ထုတ္ ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာ တဦးကေျပာသည္။

"က်ေနာ္တို႔ ၾကည့္ေနတဲ့ ဟာေတြက တရား၀င္ဆိုဒ္ေတြ ခြင့္ျပဳဆိုဒ္ေတြ ၾကည့္တာေလ။"

အီလက္ထေရာနစ္ အက္ဥပေဒသည္ စစ္အစိုးရက သူႏွင့္ သေဘာကြဲလြဲသူမ်ားအေပၚ စြဲဆိုေလ့ရွိေသာ လက္နက္တခုျဖစ္ၿပီး အင္တာနက္ကို အသံုးျပဳ၍ အာဏာပိုင္မ်ားကို ထိခိုက္နစ္နာေစရန္ သတင္း အခ်က္အလက္မ်ား ျဖန္႔ေ၀သည္ဟု ဆိုသည္။

ယခုလို အီလက္ထေရာနစ္ အက္ဥပေဒျဖင့္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ ခ်ခံရသူ အမ်ားစုသည္ အာဏာပိုင္မ်ား သတ္မွတ္ထားသည့္ ဥပေဒႏွင့္ ၿငိစြန္းျခင္း မရွိသည့္အျပင္ လက္ရွိ သံုးစြဲေနသူမ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္သည့္ မတရားသည့္ ဥပေဒ တခုသာျဖစ္ေၾကာင္း ထုိင္းအေျခစိုက္ ျမန္မာ့သတင္းသမဂၢ (BMA) ၏ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္သူ ဦးစံမိုးေ၀က ေျပာသည္။

"ဒီဟာက အတိုက္အခံေတြ၊ စာနယ္ဇင္း သမားေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲခ်င္သူေတြကို ႏွိပ္ကြပ္ဖို႕ လုပ္ထားတဲ့ ဥပေဒ။ မလုပ္ရဲေအာင္၊ မသံုးရဲေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ မတရားတဲ့ ဥပေဒ၊ ဖိနိပ္မႈတခုပဲ ျဖစ္တယ္" ဟု သူက ေျပာသည္။

သို႔ေသာ္လည္း လက္တြန္႔သြားမွာ မဟုတ္ေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုသူမ်ားလည္း ရွိေနေသးသည္။

"ပုဒ္မ အမ်ဳိးမ်ဳိးတပ္ၿပီး ေထာင္ဒဏ္ခ်မွာပဲ။ သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုပဲလုပ္လုပ္၊ ဘယ္လိုပဲ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ေျခာက္ က်ေနာ္တို႔ လုပ္စရာေတြကို ဆက္လုပ္သြားမွာပဲ" ဟု ျပည္တြင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါ တဦးက ေျပာသည္။

အက်ဥ္းစံ ဓမၼ၀ါဒီတ႔ို၏ အနစ္နာခံ ပါရမီ


ကိုေမာ္
ၾကာသပေတးေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 27 2008 17:59 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ သံသရာသက္တမ္းႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လိုက္လွ်င္ လူ႔ဘ၀သက္တမ္းဟူသည္ ေရပြက္ပမာ ခဏတာမွ်သာျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ခဏတာ လူ႔ဘ၀ကိုပင္ ရဖို႔ရာ မႏုႆတၱဘာေ၀ါ ဒုလႅေဘာဆိုသည့္ ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ လြန္စြာပင္ ခက္ခဲလွ၏။ ထုိမွ်ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀၏ တိုေတာင္းလွေသာ ကာလအတြင္းမွာပင္ လူတို႔သည္ ေသာကကို ရင္၀ယ္ပိုက္ျပီး လူ႔ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းေနၾကရသည္ဆိုပါက ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္းသည္ အဓိပၸာယ္ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္။

သို႔ေသာ္ ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္ရွိ လူသားမ်ားသည္ လူရယ္လို႔ စျဖစ္လာၿပီဆိုကတည္းက လူသား၏ ရပိုင္ခြင့္၊ ရပ္တည္ရွင္သန္ပိုင္ခြင့္မ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ခံေနရေလၿပီ။ အာဏာမရွိသူ (၀ါ) မထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္သူသည္ အာဏာရွိသူ (၀ါ) ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သူ၏ အလိုသို႔ ေစညႊန္ရာအတိုင္း လုပ္ေဆာင္ေနၾကရ၏။ ထားရာေန ေစရာသြား ဘ၀မွာ ဒုကၡမ်ဳိးစံုႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္။ ထုိသို႔ လူအခ်င္းခ်င္း အႏိုင္က်င့္ ဗိုလ္က်မႈေတြေၾကာင့္ ေလာကႀကီး တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေန၏။

ေလာကဟုဆိုရာ၌ ေလာက၏ သေဘာသဘာ၀ကို ဆရာႀကီးဦးေရႊေအာင္က ဘ၀ အျမင္သစ္ စာအုပ္မွာ ဖြင့္ဆိုရာတြင္ - - - ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုလည္းရွိ၏။ ေလာကကို တည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို ဓမၼဟု ေခၚသည္။ ေလာကကို မတည္ၿငိမ္ေအာင္လုပ္သည့္ တရားစုကို အဓမၼဟု ေခၚသည္။ ထုိေၾကာင့္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္ ေလာက၌ ထာ၀စဥ္ဆန္႔က်င္ၾက၏။ အခ်င္းခ်င္း ဆန္႔က်င္ေနေသာေၾကာင့္ပင္ ေလာကသည္ ျဖစ္ေပၚေနျခင္းျဖစ္၏။ သုိ႔ျဖစ္ေလရာ ေလာကဟူသည္ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼတို႔ စစ္ခင္းရာ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္၏ - - - ဟု ဖြင့္ဆိုထား၏။္

ေလာက၌ အဓမၼ၀ါဒီမ်ားလႊမ္းမိုးေနသည့္ ကာလသည္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္မွာ သဘာ၀ပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အနိစၥသေဘာ (၀ါ) အေျပာင္းအလဲဆိုသည့္ သေဘာတရားသည္လည္း အစဥ္အၿမဲ ခ်ဥ္္းကပ္နီးစပ္ေနေလ၏။

ယေန႔ကာလသည္ အမိျမန္မာျပည္၌ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼ၀ါဒီမ်ား စီးခ်င္းထိုးရာ စစ္ေျမျပင္သဖြယ္ တစတစ ထင္ဟပ္ေပၚလြင္လာခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အာဏာယႏၱရားျဖင့္ တုိင္းသူျပည္သားမ်ားအား ထာ၀စဥ္ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်ႏိုင္ေအာင္ အစြမ္းကုန္ ဖိႏွိပ္ျပေန၏။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာကို မိခင္ဘာသာအျဖစ္ ေခတ္အဆက္ဆက္က လြတ္လပ္စြာ ထြန္ကားတည္တံ့လာခဲ့ရာ အမိျမန္မာျပည္ရွိ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရွင္၊ ရဟန္းတို႔၏ မ်က္ေမွာက္ကာလ အေျခအေနသည္ အႏိုင္က်င့္ ဗုိလ္က်ခံ၊ စိုးမိုးခ်ယ္လွယ္ခံ၊ သင္းကြဲႏွိပ္ကြပ္ခံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနၾကရသည္။

ဒါယကာအေရး သာသနာ့ေဘးကို က်ေရာက္လာေနသည့္ အႏၱရာယ္မွ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာ၀ါဒျဖင့္ ကာကြယ္သည့္ ဗုဒၶကိုယ္စား တပည့္သား သမၼဳတိသံဃာမ်ားကို သတ္ျဖတ္ညွင္းဆဲ လူ၀တ္လဲကာ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ေန၏။ သာသနာကိုခ်စ္၊ သာသနာကို ျမတ္ႏိုးကာ သာသနာအဆံုးအမေတြကို တန္ဖိုးထားၿပီး သာသနာေတာ္ႀကီး အဓြန္႔ရွည္ တည္တန္႔ေရးအတြက္ ရႈေထာင့္ေပါင္းစံုမွ ႀကိဳးပမ္းထမ္းေဆာင္ေနၾကေသာ သာသနာျပဳပုဂၢဳိလ္ ရဟန္းသာမေဏမ်ားအား သာသနာေတာ္ကို ဖ်က္ဆီးသူ သာသနာေတာ္ႀကီး၏ ရန္သူအျဖစ္ စြပ္စြဲရႈတ္ခ်သည့္ျပင္ စိတ္ႀကိဳက္ဥပေဒ၊ စိတ္ႀကိဳက္ပုဒ္မေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ေနၾကသည္။

ဗဟုဇနဟိတာယ ဗဟုဇနသုခါယ ဟူသည့္ ေဒသနာေတာ္ႏွင့္အညီ တပည့္ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို႔ အက်ဳိးစီးပြားအလို႔ငွာ၊ ခ်မ္းသာေစေၾကာင္းအလို႔ငွာ သရဏဂံုေဆာက္တည္ကာ ေမတၱာပို႔သ စီတန္းလွည့္လည္ၾကေသာ ဗုဒၶကိုယ္စား သမၼဴတိ သံဃာေတာ္မ်ားကို ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ သံဃာတည္းဟူေသာ ရတနာထက္ အာဏာတည္းဟူေသာ ရတနာကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္မိၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ဧ။္။ ထိုအာဏာ (၀ါ) လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြကို မက္ေမာ တြယ္တာမိေသာေၾကာင့္ပင္ အဓမၼ၀ါဒီသမားတို႔သည္ ေလာကႀကီး တခုလံုးအား ခုတံုးလုပ္ကာ အသံုးခ်ေနၾကသည္။

၄င္းတို႔သည္ ဘ၀ကို ကိုးကြယ္ရာအျဖစ္ျဖင့္ ရႈျမင္ကာ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္ေနၾက၏။ ထိုသုိ႔ ဖက္တြယ္ကိုးကြယ္၍ အဓမၼ၀ါဒမ်ား က်င့္သံုးၿပီး ဗိုလ္က်ႏွိပ္စက္သမႈ ျပဳေနၾကသည့္အတြက္ ၄င္းတို႔၏ လူ႔ဘ၀ကို ရလာရျခင္း ေရာက္လာရျခင္း၏ ဘ၀အဓိပၸာယ္ (၀ါ) လူ႔သားတည္းဟူေသာ တန္းဖိုးကိုလည္း တၿပိဳင္တည္းမွာပင္ စိုးစဥ္းမွ် မက်န္ေအာင္ ကာယကံေျမာက္ ေခ်ဖ်က္ၿပီးသား ျဖစ္ေနေစ၏။

အမွန္အားျဖင့္ လူသားတဦး၏ ဘ၀တန္ဖိုးကို ပံုေဖာ္ရာတြင္ မိမိ၏ တခဏာတာ ရရွိေရာက္ရွိလာေသာ လူ႔ဘ၀ကို ကိုးကြယ္အရာအျဖစ္ျဖင့္ ကိုးကြယ္ရမည္မဟုတ္၊ အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးခ်ရမည္ျဖစ္သည္။ အသံုးခ်စရာအျဖစ္ျဖင့္ အသံုးျပဳရာတြင္လည္း ငါတည္းဟူေသာ အတၱအက်ဳိးစီပြားအတြက္္ ပဓာနမဟုတ္ဘဲ ေလာကတည္းဟူေသာ ပရအက်ဳိးစီးပြားအတြက္သာ ပဓာနျဖစ္ေစရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔မွသာ ေလာကႀကီး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းကာ သာယာ၀ေျပာေနေပလိမ့္မည္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ ေလာက၌ မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္သတၱ၀ါပင္ ျဖစ္ေစကာမူ မိမိတို႔၏ ဘ၀ကို တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္း ေစခ်င္ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ သို႔မွသာ ရွင္သန္ရာ လူ႔ဘ၀သည္လည္း တန္းဖိုးရွိရွိိ ျဖတ္သန္းႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ လူျဖစ္ရက်ဳိးလည္း နပ္ေပလိမ့္မည္္။ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမေတာ္အရ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရသည္ ေကာင္းေကာင္း၀တ္၊ ေကာင္းေကာင္းစား၊ ေကာင္းေကာင္းေနရျခင္းတို႔ မဟုတ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္ရျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ေရွးပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းတို႔သည္လည္း ေလာကီဓမၼ၊ ေလာကုတၱရာဓမၼတို႔၌ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ က်င့္ႀကံေနထိုင္ျခင္းျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို သက္ေသျပခဲ့ၾကသည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈျဖင့္ လူ႔ဘ၀၏ အႏွစ္သာရကို ပံုေဖာ္ရာ၌ လူပုဂိၢဳလ္ သတၱ၀ါဟူသည္ ပဓာနမဟုတ္၊ ဓမၼႏွင့္ အဓမၼသည္သာ ပဓာနျဖစ္သည္။ ထိုေၾကာင့္ မိမိေနထုိင္ရာ သက္ဆိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက၌ အဓမၼ မထြန္းကားရေလေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေရးမွာ လူသားတုိင္း၏ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထိုတာ၀န္အရ အဓမၼ မထြန္းကားေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံမႈသည္ အေရးႀကီး၏။ အနစ္နာခံမႈရွိမွ ေအာင္ျမင္မည္္။

ယေန႔ အမိျမန္မာျပည္၌ အက်ဥ္းက်ခံ ရဟန္း၊ ရွင္၊ လူ၊ ေက်ာင္းသားျပည္သူမ်ားသည္လည္း အနစ္နာခံျခင္းျဖင့္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးကို သယ္ပိုးေနၾကသည္။ အဓမၼ၀ါဒီအေပၚ ဓမၼ၀ါဒီမ်ား ႀကီးစိုးဖို႔ရန္ သႏိၷဌာန္ျဖင့္ အနစ္နာခံေနၾကသည္။ ထုိသူတို႔သည္ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေမတၱာတည္းဟူေသာ လက္နက္ကို စြမ္းသထက္စြမ္းေအာင္ တစတစ က်င့္ယူေနၾက၍ ဓမၼ၀ါဒီ ပီသစြာ ရပ္တည္ေနၾက၏။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ က်င့္ထံုးကို ၾကည့္မည္ဆိုပါလွ်င္လည္း သုစရိုက္သည္ အနစ္နာခံျခင္းသေဘာကို ေဆာင္၍ ပုညကိရိယသည္ သူတပါး အက်ဳိးေဆာင္ျခင္း သေဘာကို သက္ေရာက္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အလိုေတာ္က် လူသားတိုင္းတြင္ အနစ္နာခံဖို႔ တာ၀န္ရွိ၏။ သူတပါးအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ တာ၀န္လည္း ရွိသည္။ ထုိႏွစ္မ်ဳိးကို မိမိတို႔ စြမ္းႏိုင္သမွ် ေဆာင္ရြက္္မွသာလွ်င္ ေလာက၌ ဓမၼႀကီးစိုး၍ ေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ၀ေျပာမည္ ျဖစ္သည္။ အတၱ၌ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္း အေျခခံသည္ ေလာက(၀ါ) ပရတြင္ ဓမၼႀကီးစိုးမႈအား ေက်းဇူးျပဳ၏။ အတၱ၏ ဓမၼႀကီးစိုးျခင္းဟူသည္မွာ မိမိ၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို စည္းစိမ္ ဥစၥာတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ရာထူးဌာနႏၱရတို႔ႏွင့္၄င္း၊ ဂုဏ္ပကာသနတို႔ႏွင့္၄င္း မလဲျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

ဗုဒၶေဒသနာေတာ္အရ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဘ၀မ်ားကိုၾကည့္လွ်င္ အံခ်ီးဖြယ္မ်ားႏွင့္ အတုယူဖြယ္ရာမ်ားစြာ ေတြ႔ရ၏။ ေလာကအေပၚ အဓမၼ မထြန္းကားႏိုင္ေရးအတြက္ အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူေသာ ဘုရားအေလာင္းသည္ ငရဲလည္း က်ခဲ့၏၊ ဆင္လည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ နဂါးလည္း ျဖစ္ခဲ့၏၊ သို႔ရာတြင္ ထုိသုိ႔ က်ဴးလြန္ရာ၌ ဘုရားအေလာင္းသည္ ေလာက၌ ဓမၼအေပၚ အဓမၼက မလႊမ္းမိုးရေလေအာင္ မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ ေလာကသားတို႔ တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ထုိတာ၀န္ကို ေလာကသားတို႔အေနျဖင့္ မေရွာင္လြဲအပ္။ မေရွာင္လြဲအပ္သျဖင့္ ထိုတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ေဆာင္ရြက္ေလေသာေၾကာင့္ ဘုရားအေလာင္းသည္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀တို႔၌ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ငွက္ျဖစ္လွ်င္လည္း ငွက္မင္း၊ ငွက္ပေရာဟိတ္။ အျခားေသာ ဘ၀တို႔၌လည္း ထုိနည္းတူ အထက္တန္းက အျဖစ္မ်ား၏။ ထုိသို႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ ဘုရားေလာင္းသည္ မိမိ၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ဓမၼဘက္က ရပ္တည္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားေလာင္း၏ ထံုးကို ႏွလံုးမူ၍ ေလာက၌ ဓမၼထြန္းကားၿပီး အဓမၼ ကြယ္ေပ်ာက္ရေလေအာင္ မတတ္သာလွ်င္ မိမိတုိ႔၏ ဘ၀ကို စေတးၿပီး ေဆာင္ရြက္ဖို႔လိုပါသည္။

တာ၀န္ဟူသည္ ေရွာင္၍ မရေကာင္း။ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္္ရာ၌ အနစ္နာခံႏိုင္ျခင္းသည္ပင္ ပါရမီ မည္ပါ၏။ ပါရမီဟူသည္လည္း အေဟာသိကံ ျဖစ္ရိုးမရွိ။ ကမၼနိယာမ အရဆိုလွ်င္ နိဗၺာန္တိုင္ေအာင္ အက်ဳိးေပးမည္ျဖစ္၏။

(အက်ဥ္းက်ခံ သံဃေခါင္းေဆာင္၊ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္တကြ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းစံေနရသည့္ ဓမၼ၀ါဒီမ်ားအတြက္ ေလ့လာမိသမွ် ဓမၼစာအုပ္ စာေပတခ်ဳိ႕မွ ကိုးကားကာ ဂုဏ္ျပဳေရးဖြဲ႔ပါသည္။)

လႈပ္ေလျမဳပ္ေလ ဆုပ္ေလစူးေလ


ေမာင္ေမာင္လွႀကိဳင္
ၾကာသပေတးေန႔၊ ႏုိဝင္ဘာလ 27 2008 18:01 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္


ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းဟာ ျမင္ကြင္းမလွပါဘူး။ အာဏာပုိင္ေတြက ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္႐ွားသူေတြကုိ စနစ္တက် ႏွိပ္ကြပ္ေနပါတယ္။ တသက္တကၽြန္းထက္ပုိတဲ့ ႏွစ္႐ွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြကို မတရားစီရင္မႈေတြနဲ႔ အက်ဥ္းခ်ေနပါတယ္။

ဒါဟာ လူထုေတြက မဆန္႔က်င္ရဲေအာင္ ေျခာက္လွန္႔တာျဖစ္သလုိ၊ သူတို႔ရဲ႕ ၇ ခ်က္ပါ လမ္းျပေျမပုံကို အၿပီးတိုင္ ေဆာင္႐ြက္ေရးလမ္းေၾကာင္းမွာ အႏွာင့္အယွက္ေတြကုိ ရွင္းလင္းတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာပုိင္ေတြကုိ မထီေလးစား ဖီဆန္ဆန္႔က်င္တာကုိ အၿငႇဳိးထား လက္စားေခ်တာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕ေခတ္ကမွ 'သခင္ေပါက္စ ေထာင္ ၆ လ' ပဲ ႐ိွပါတယ္။ အခု နအဖ မတရားစီရင္တဲ့ ေထာင္ဒဏ္ဟာ အဲဒီေခတ္ကထက္ အဆ ၁၃၀ (၆၅ ႏွစ္ x ၁၂= ၇၈၀ လ) ရွိေနပါတယ္။

ဦးတင္ဦးနဲ႔ ေဒၚစုတုိ႔ကုိလည္း အာဏာပုိင္ကုိ အတိုက္အခံျပဳတဲ့အတြက္ အကန္႔အသတ္မရွိဆုိသလုိ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားပါတယ္။ အတုိက္အခံ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကုိ ႏွစ္ ၈၀ ကေန ႏွစ္ ရာေက်ာ္ေထာင္ဒဏ္ေတြ ခ်မွတ္ခဲ့တာ ရွိပါတယ္။ အတိုက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြအျဖစ္ လုပ္ရဲရင္ လုပ္ၾကလုိ႔ ၿခိမ္းေျခာက္စိန္ေခၚထားတာပါ။

ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ မတရား ခ်ခံလုိက္ရတဲ့ ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားသူေတြဟာ မတရားျပစ္ဒဏ္ ၂ ခု က်ခံလုိက္ရတာပါ။ တခုကေတာ့ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြပါ။ ေနာက္တခုကေတာ့ နယ္ႏွင္ဒဏ္ပါ။ မိသားစုနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြ လာေရာက္ေတြ႕ဆုံႏိုင္မႈ ခက္ခဲတဲ့ ေ၀းလံတဲ့ ေထာင္ေတြဆီ ေျပာင္းေရႊ႕ပုိ႔ေဆာင္ခံရျခင္းပါ။ ျပစ္ဒဏ္ႏွစ္ခုစလုံးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းကို ရုိက္ခ်ဳိးလိုက္တာပါ။

၂၀၁၀ ဆိုတာ ႏွစ္ဦး ဇႏၷ၀ါရီလကေန ႏွစ္ေႏွာင္းပုိင္း ဒီဇင္ဘာအထိပါ။ ၂၀၁၀ မွာ ျပဳလုပ္မယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ႀကီးမ်ားေတာင္ လုိတယ္လုိ႔ ေျပာမရပါဘူး။ နအဖ ထုံးစံအတိုင္း အခ်ိန္ကုိ တိတိက်က် ေျပာမထားပါဘူး။ သူတို႔ လုပ္ခ်င္ရင္ အာဏာ႐ွင္တုိ႔ရဲ႕လကၡဏာတရပ္ျဖစ္တဲ့ "ဖ ဦးထုပ္သုံးလုံး"လမ္းစဥ္အတုိင္း "ျဖတ္ခနဲေပၚတဲ့ အစီအစဥ္ကုိ ျဖဳတ္ကနဲထၿပီး ျဖစ္ကတတ္ဆန္း" လုပ္ၾကမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၂၀၁၀ မွာ လုပ္မယ္ဆုိတဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကုိ ၂၀၁၀ ႏွစ္ဦးမွာ မလုပ္ေသးဘူးလုိ႔ အေသအခ်ာ မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ အမ်ားဆုံး လုိလွမွ တႏွစ္စြန္းစြန္းေလာက္ပဲ ရွိေတာ့မွာပါ။ အတိအက်ကုိေတာ့ နအဖ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းအခ်ဳိ႕နဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ ေ၀ဒဆုိင္ရာ အႀကံေပးေတြပဲ သိမွာပါ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာ ေနာက္ဆုံုးေထာင္ခါပြဲမွာပဲ အက်ဥ္းသား ၉၀၀၂ ေယာက္ကုိ လႊတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးလုိ အေရးေတာ္ပုံမေပၚေပါက္ဖုိ႔၊ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္မွာ နအဖ အတြက္ အေကာင္းျဖစ္ဖုိ႔ ကက္ကင္းကုိက္ ယၾတေခ်တာပါ။

မတရား ေရးဆြဲထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႔အညီ ျပဳလုပ္မယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲၿပီးလို႔ စိတ္ႀကိဳက္အစုိးရ ဖြဲ႕ၿပီးရင္ စိတ္ခ်ရၿပီလို႔ တြက္ဆကာ ေအာင္ပြဲခံတဲ့အေနနဲ႔ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ ျပန္လႊတ္ေကာင္း လႊတ္မွာပါ။ နာမည္ေကာင္း ယူၾကဦးမွာပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေ႐ႊကလည္း လမ္းျပေျမပုံကုိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ဖုိ႔ဟာ ႏိုင္ငံသားတိုင္းရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နအဖ အေနနဲ႔က တဖက္သပ္ စီစဥ္ထားတဲ့ လမ္းျပေျမပုံမွ တေ႐ြးသား အေလွ်ာ့ေပးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ဖိအား ဘယ္စကားနဲ႔ပဲ နားခ်နားခ် နားေယာင္မွာ မဟုတ္သလုိ နားေထာင္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ "ဘယ္သူေသေသ ငေတမာဖုိ႔" ပဲ ေရွ႕႐ႈသြားေနမွာပါ။

အာဏာပုိင္ေတြကုိ ဆန္႔က်င္တယ္လုိ႔ ယူဆရသူေတြကုိ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ မတရားစီရင္လုိက္လို႔ ေနာင္ၾကဥ္သြားၾကမွာပဲ။ ၂၀၁၀ အတြက္ ခလုတ္တံသင္း ႐ွင္းသြားမွာပဲလုိ႔ နအဖ က ထင္တလုံးနဲ႔ ေက်နပ္အားရေနမွာ အမွန္ပင္။ သူတုိ႔ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ကြင္းဆက္ျဖစ္ရပ္ေတြက တရစပ္ ေပၚေပါက္လာေနပါတယ္။ မတရား အျပစ္ေပးခံလုိက္ရသူေတြ ကုိယ္တုိင္သာမက သူတို႔ရဲ႕ မိသားစု၀င္ေတြကပင္ အထူးသျဖင့္ မိခင္ေတြ၊ အမ ညီမေတြကေတာင္ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ မတရားအျပစ္ဒဏ္ ခံသြားရသူေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြားစြာ အားေပးစကားေတြနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ မတရားစီရင္မႈကုိ အံတု႐ႈတ္ခ်လိုက္ၾကပါတယ္။ စိတ္ဓာတ္ေတြ ယုိင္လဲမသြားၾကပါဘူး။

ျပည္တြင္းျပည္ပရွိ ျပည္သူအမ်ားကလည္း ခံျပင္းေဒါသျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကုလသမဂၢ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းေတြကလည္း ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ၾကပါတယ္။ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီကလည္း နအဖ ရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈအေပၚ အေရးယူေဆာင္႐ြက္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့ပါတယ္။ ႏိုင္ငံႀကီးေတြကလည္း ပုိမုိဖိအားေပး အေရးယူေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ စုိင္းျပင္းလ်က္႐ွိေနၾကပါတယ္။ ဒီရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ ေဒၚစုနဲ႔ စြယ္စုံအႏုပညာ႐ွင္ ကုိသူရ ေခၚ ဇာဂနာကုိ ႏိုင္ငံတကာဆုေတြ ခ်ီးျမႇင့္လိုက္ပါတယ္။ အားနည္းသူေတြဘက္က အားေပးအားျဖည့္လုိက္ပါတယ္။

နအဖ ႏိုင္နင္းစြာ မကုိင္တြယ္ႏိုင္တဲ့ အေရးအႀကီးဆုံး ၂ ခုကေတာ့ တရားဥပေဒစုိးမုိးေရးနဲ႔ စီးပြားေရးက႑ပါ။ အခုလို နအဖက မတရားတဲ့ တရားစီရင္မႈနဲ႔ မတရားဥပေဒေတြနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ ခ်မွတ္ျခင္းမွာ ခုိင္မာတိက်တဲ့ တရားဥပေဒစုိးမုိးျခင္း မရွိေၾကာင္း မီးေမာင္းထုိးျပလုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တရားဥပေဒ စိုးမုိးေရးမရွိတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱရားအျဖစ္ နအဖ အေပၚ ယုံၾကည္မႈအား အလြန္အားနည္းသြားေစပါတယ္။

စီးပြားေရးမွာလည္း အမ်ားျပည္သူ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေစမယ့္ မူ၀ါဒလည္း နအဖမွာ ခုိင္ခုိင္မာမာ မရွိလွပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း အမ်ားျပည္သူေတြအတြက္ ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္မႈေတြ အလြန္နည္းပါးပါတယ္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာမႈဟာ အလြန္ကြာဟလ်က္ရွိေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူအမ်ားစုရဲ႕ ဆင္းရဲတြင္းဟာ နက္သထက္ နက္ေနပါတယ္။ ကမၻာ့စီးပြားေရးကပ္ သင့္ေနတဲ့ မ်က္ေမွာက္ကာလမွာ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းဒဏ္ကို အနည္းနဲ႔အမ်ား ခံေနရပါၿပီ။ ကာလၾကာလာတဲ့အခါ မ်ားစြာ ခံရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တျခားႏိုင္ငံေတြအေနနဲ႔ ဒီဒဏ္ကုိ ျပန္လည္ကုစား နလန္ထူႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေကာင္းမြန္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (good governance) တရပ္ ျဖစ္ဖုိ႔ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးနဲ႔ ေကာင္းမြန္တဲ့ စီးပြားေရးဆုိတာေတြ ခ်ိနဲ႔အားနည္းေနတဲ့ နအဖ အတြက္ကေတာ့ ဒီ ဂယ္ေပါက္က ထြက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါ။

စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံသစ္အျဖစ္ အဓြန္႔ရွည္ရပ္တည္ႏိုင္ဖုိ႔အတြက္ ျပည္သူအမ်ား ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိဳ ေလးစားခံရတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြျဖစ္ေအာင္ နအဖ အေနနဲ႔ အမ်ားရဲ႕ ေတာင္းဆုိမႈေတြကုိ အေလးထား လုပ္ေဆာင္ရန္မွာ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးပါ။ အခ်ိန္မီ ျပန္လည္စဥ္းစားကာ ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္မွသာ 'လႈပ္ေလ ျမဳပ္ေလ ဆုပ္ေလ စူးေလ' မျဖစ္မွာပါ။

မဆုံးတဲ့ အလြမ္း







မိုးခ်ဳိသင္း

ႏို၀င္ဘာ ၂၇၊ ၂၀၀၈

အခုတေလာ စာမေရးျဖစ္တာၾကာၿပီ။ ၾကားရတဲ႔သတင္းေတြကလဲ မေကာင္းဘူး။ ၆၅ ႏွစ္တဲ႔၊ အႏွစ္ ၂၀ တဲ႔၊ ၄၅ ႏွစ္တဲ႔။ အမိန္႔ခ်တဲ႔လူေတြေတာင္ အဲဒီေလာက္ အသက္မရွည္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ ပါးစပ္ထဲရွိတာ ေလွ်ာက္ေျပာ၊ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာ ရွက္စရာေကာင္းလွတယ္။ အဲဒီေလာက္လဲ မေၾကာက္ၾကပါနဲ႔။

ဒီမနက္မွာေတာ႔ ကိုဇာဂနာ႔အမ်ိဳးသမီး မလြင္မာနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ၁၄ ႏွစ္တဲ႔ ညီမေရ..တဲ႔။ ပထမအႀကိမ္ ၄၅ ႏွစ္ ခ်ၿပီးသား။ ေနာက္တိုး ၁၄ႏွစ္ဆိုေတာ႔ စုစုေပါင္း ၅၉ ႏွစ္ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အကိုက သီခ်င္းေလးဆိုၿပီး ေထာင္ထဲ ျပန္၀င္သြားတယ္ တဲ႔။ ေနာက္ထပ္ တရားရုံးကို ထပ္လာစရာ မလိုေတာ႔ဘူး။ သူ႔ေ၀စု ၿပီးၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ ႏွစ္ေတြ တပ္တပ္၊ မမွဳပါဘူး။ ဒါေတြက ကိန္းဂဏန္းေတြပဲ။


လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၅ႏွစ္ေက်ာ္ကေပါ႔။ ကိုယ္တို႔ မိသားစုလဲ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး ၾကံဳဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကဗ်ာဆရာကို ကဗ်ာေရးလို႔ ၄ႏွစ္ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ်ေစ တဲ႔။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ္တို႔က အေမဆုံးၿပီးခါစ၊ အေဖက ကဗ်ာဆရာဆိုေတာ႔ စိတ္က ႏူးႏူးညံ႔ညံ႔မို႔၊ ကိုယ္တို႔ကလဲ သမီးေတြမို႔ ကိုယ္႔အေဖကို ပူမိတာေပါ႔။

အဲဒီ ၄ႏွစ္စလုံး ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ခြင္႔ရတဲ႔ စေနေန႔ေတြတိုင္း ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြ ေတြ႔ခြင္႔တိုကင္ယူတိုင္း အျမဲတမ္း တိုကင္ နံပါတ္ (၁)။ ေထာင္၀င္စာ စ လက္ခံခ်ိန္ မနက္ ၆နာရီဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ ညီအမေတြကို ေထာင္ဗူး၀မွာ ေတြ႔ရၿပီ။ အေစာဆုံးပဲ။ ၄ႏွစ္စလုံး တႀကိမ္မွ မပ်က္ခဲ႔ဘူး။ အျမဲတမ္း တိုကင္ နံပါတ္ (၁) ပဲ။

ဒါေပမဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ တိုကင္ေစာယူထား၊ ယူထား၊ ေန႔လည္ ၂နာရီေက်ာ္မွ ေပးေတြ႔တာပါ။ သူတို႔ဖာသာ ဘယ္အခိ်န္မွ ေပးေတြ႔ပါေစ၊ ကိုယ္တို႔ကေတာ႔ ကိုယ္႔၀တၱရားမပ်က္ တိုကင္ အေစာဆုံးယူတာပဲ။ သူတို႔လဲ သူတို႔အလုပ္ လုပ္သလို၊ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္႔အလုပ္ ကိုယ္လုပ္တာပဲ။

ေထာင္ဆိုတာက မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္တဲ႔ ေနရာ။ မ်က္လုံးကန္း၊ နားမၾကား၊ စကားေျပာခြင္႔ ဆြံ႔အ ရတဲ႔ ေနရာ။ မသြားႏိုင္ မလာႏိုင္ ေျခက်ိဳး လက္က်ိဳးသလို ျဖစ္ရတဲ႔ ေနရာ။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္သူေတြနဲ႔ အတူတကြ မေနရ တဲ႔ သီးျခား အက်ဥ္းစံ ေနရာ။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းကို ခ်စ္တဲ႔ အေဖ၊ အႏုပညာ အလွအပကိုသာ ခံစားၿပီး စိတ္ေအးခ်မ္းခ်င္တဲ႔ အေဖ႔အတြက္ လူသတ္သမားေတြ၊ လူဆိုးေတြနဲ႔ အခန္းက်ဥ္းေလးမွာ စားအတူအိပ္အတူ လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုတာ မူးလို႔ ရွဴစရာမရွိတဲ႔ ေနရာမွာ အေဖေနရွာတာကို ေတြးၿပီး ခံစားခဲ႔ရတာ။

ကဗ်ာဆရာမို႔ စိတ္ကေလးက ႏုႏုမို႔ အေဖမ်ား စိတ္ဆင္းရဲေနမလား၊ စိတ္ဓာတ္က်ေနမလား ေတြးၿပီးပူပန္ရေတြဟာ အေဖနဲ႔ ေထာင္၀င္စာ ေတြ႔ၿပီးတာနဲ႔ အားေတြရွိၿပီး ျပန္လာရတယ္။ အထဲကလူက အျပင္ကလူကို အားေပးတယ္။ သံဇကာၾကားက အေဖ႔ကို ၾကည္႔တိုင္း ေထာင္၀တ္စုံ အျဖဴေလးနဲ႔အတူ မ်က္ႏွာက အျမဲ ျပံဳးရႊင္ ၾကည္စင္ေနတာ။

အေဖ႔ စိတ္အေျခအေနျပ ဂရပ္ဖ္မွာ အျမဲတမ္း ပုံမွန္။ ေလာက အထုအေထာင္းကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပဲ ရင္ဆိုင္ခဲ႔တယ္။ ထိေတြ႔ခြင္႔ေတာင္ မရတဲ႔ သံဇကာ ႏွစ္ထပ္ျခားၿပီး ေတြ႔ရတဲ႔ ၁၀မိနစ္၊ ၁၅မိနစ္မွာ သမီးေတြကို ခြန္အားေတြ ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေတြဟာ ဘာမွ အေရးမႀကီးဘူး၊ အေဖတို႔ဟာ အမွန္တရားကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔အတြက္ ခံရတာ ရွက္စရာ မဟုတ္ဘူးလို႔ သင္ျပ ခဲ႔တယ္။ မတရားတာကို လက္မခံတာ၊ ျငိမ္မခံေနတာသာ လူ႔ဘ၀ရဲ႔ တန္ဖိုးျဖစ္တယ္လို႔ စိတ္ဓာတ္အေမြ ေပးခဲ႔တယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္ဒီ၀တၳဳေလးကို အဲဒီတုန္းက အေဖ႔ေမြးေန႔မွာ ေရးျဖစ္ခဲ႔တာပါ။ အေဖ႔ကို ခ်စ္တာေပါ႔၊ ခြဲေနရရင္ လြမ္းတာေပါ႔။ ဘာျငင္းစရာ လိုမလဲ။ ဒါေပမဲ႔ အေဖနဲ႔ေတြ႔ၿပီးတိုင္း ကိုယ္႔စိတ္ေတြ ပိုခိုင္မာလာသလိုပဲ။ အေဖ႔ကိုလဲ စိတ္ခ်တယ္။ ဒါဟာ ကိုယ္႔အေဖ၊ တရားမွ်တမွဳအတြက္ ေထာင္က်ခံေနတာ ကိုယ္႔အေဖလို႔ ေျပာရဲတယ္။

ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေၾကာက္ေနစရာမလိုဘဲ လိပ္ျပာလုံတဲ႔အတြက္ လူၾကားထဲမွာလဲ ေနရဲ သြားရဲပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားလို လြတ္လပ္တဲ႔ အျပင္မွာ တိုက္ႀကီးတာႀကီးနဲ႔ ဟိန္းေနေအာင္ ေနႏိုင္ေပမဲ႔ ျပည္သူၾကားထဲမသြားရဲလို႔ အေစာင္႔အေရွာက္ေတြနဲ႔ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ မေသမခ်င္း ေထာင္ခ်ခံေနရတဲ႔သူေတြနဲ႔ေတာ႔ ကြာခ်င္တိုင္း ကြာေပလိမ္႔မယ္။ ဒီလို ဘ၀ေသတဲ႔ အျဖစ္မ်ိဳး ကိုယ္တို႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မမက္ေမာဘူး။

ဒါေၾကာင္႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၅ႏွစ္၊ ၁၉၉၃ ေဖေဖာ္၀ါရီလ မေဟသီ မဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ႔တဲ႔ မဆုံးတဲ႔ အလြမ္း ဆိုတဲ႔ ၀တၳဳတိုေလးကို ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက စာေပစိစစ္ေရး လြတ္ေအာင္လို႔ အေဖ႔ကို နာမ္စားသုံး ေရးခဲ႔ရတာပါ။ အဲဒီ၀တၳဳတိုေလးကို သရုပ္ေဖာ္ပုံဆြဲေပးခဲ႔တာ ပန္းခ်ီဆရာ ကိုမုတ္သုန္ပါ။ သူက ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္ကေလး တေကာင္ပုံရယ္၊ ဆံပင္ႏွစ္ဖက္စည္းထားတဲ႔ ကေလးမေလး တေယာက္ပုံရယ္ကို ဆြဲေပးခဲ႔ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါအုံး။


မဆံုးတဲ့အလြမ္း
မိုးခ်ဳိသင္း
မေဟသီ။ ၁၉၉၃ခု၊ ေဖေဖၚဝါရီလ

တဆိတ္ေက်းဇူးျပဳၿပီး က်မေတာင္းပန္ပါရေစရွင္။ က်မကိုမသနားၾကပါနဲ႔။

က်မရဲ့ ကံမေကာင္းမႈဟာ တကယ္ေတာ့ ဘာမွမေျပာပေလာက္ပါဘူး။ က်မဟာ ကံထူးတဲ့ မိန္းမတေယာက္လို႔မေျပာႏိုင္ေပမဲ့ သူနဲ႔စာရင္ေတာ့ က်မ ကံေကာင္းပါေသးတယ္။
က်မမွာ ကိုယ္စိုးကုိယ္ပိုင္ျခယ္လွယ္ႏို္င္တဲ့ စိတ္ကေလးရိွေသးတယ္။ က်မသြားခ်င္ရာကို သြားလာႏုိင္တယ္။ က်မေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ ေျပာႏိုင္တယ္။ အယူအဆေတြ ေဆြးေႏြးခ်င္ ေဆြးေႏြးႏိုင္တယ္။ မေဆြး

ေႏြးပဲ ေနခ်င္လည္း ေနႏိုင္တယ္။ သီခ်င္းဆိုခ်င္လည္း ဆိုႏိုင္တယ္။ က်မေဘးမွာရိွတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အလွအပထဲမွာလည္း နစ္ေမ်ာခ်င္နစ္ေမ်ာႏိုင္ေသးတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေက်နပ္စရာေကာင္းလဲ။

ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးတဲ့မေတာ္တဆျဖစ္ရပ္တခုေၾကာင့္ မ်က္လံုးေတြ ပ်က္စီးသြားရွာတဲ့၊ ေျခလက္ေတြက်ိဳးပဲ့ကုန္ရတဲ့၊ စကားဆြံ႔အသြားရွာတဲ့၊ သူေတြမွာေတာ့….။

အဲဒီေန႔ကစၿပီး ဘယ္ေတာ့မွခြဲလို႔မရတဲ့က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ခဲ့ၾကရ တာပါပဲေလ။ က်မအတြက္ စိတ္ထိခိုက္မႈဟာ အေၾကာင္းတခ်က္ပဲရိွပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူနဲ႔က်မ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ခြဲခြာရျခင္းပါပဲ။

က်မသူ႔ကို အၿမဲသတိရေနမိတယ္။ အဲဒီသတိရျခင္းမွာ လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲစြာ ထိခို္က္ျခင္းဟာ ထိပ္ဆံုးက ပါေနပါလိမ့္မယ္။ က်မရဲ့ ႏွလံုးသားထဲမွာ သူ႔ကိုလြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြနဲ႔ ကိုက္ခဲေနတတ္ရဲ့။ သူ႔အတြက္ေသာကေတြနဲ႔ တအံုေႏြးေႏြးရိွေနတတ္ရဲ့။

သူအခုအခ်ိန္မွာ ဘယ္လုိမ်ားေနပါမလဲ။ က်မရဲ့ေအာက္ေမ့ျခင္းေတြဟာ သူ႔ဆီကို တန္းတန္းမတ္မတ္ အေရာက္သြားေနၾကပါၿပီ။

ခုခ်ိန္မွာ သူဟာ ေဆးရံုျပတင္းေပါက္ေလးကေနၿပီး အျပင္ကိုတေမွ်ာ္တေခၚႀကီး ေငးၾကည့္ေနမယ္ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဘာမွျမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ အလြမ္းေငြ႔ေတြျပည့္ေနမွာလား။ သူ မလြမ္းပါေစနဲ႔လို႔ က်မဆုေတာင္းေနပါရေစ။ သူ႔ရဲ့ ပင္ပန္းတဲ့ စိတ္ကေလးမွာ အလြမ္းဒဏ္ျဖင့္ ဝန္မပိေစလို။
တခါတေလမွာေတာ့ ျပတင္းေပါက္ကို လက္ေထာက္ၿပီး သူ႔ရဲ့တခုတည္းေသာအာရံုျဖစ္တဲ့ အသံေတြကို နားစိုက္ေထာင္ေနမွာပဲ။ ကားသံ၊ စကားေျပာသံ၊ အလႉခံတဲ့အသံခ်ဲ ႔စက္ကအသံ၊ ရယ္ေမာသံ၊ သူသေဘာက်တဲ့ ငွက္ကေလးေတြသီခ်င္းဆိုသံေရာ နားစြင့္ေနမွာလား မသိဘူး။

ဟုိး မေဝးလွတဲ့ အတိတ္ကေလးဆီမွာ က်မတို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားနဲ႔ အရည္ေပ်ာ္ခဲ့ရတာေတြ ခုခ်ိန္မွာ ျပန္မေတြးပါရေစနဲ႔။ သူ႔ရဲ့လစ္ဟာမႈဟာ က်မရင္ထဲမွာ ႀကီးစိုးအႏိုင္ယူလြန္းလို႔ က်မစိတ္ေတြကို မနည္းတင္းထားရတာပါ။ သူဟာ က်မအေပၚမွာ မိုးထားတဲ့ ေအးျမသိပ္သည္းတဲ့ အရိပ္ကေလးပါ။

ဒီအခ်ိန္ဆို သူလက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်င္ေနလိမ့္မယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အစဥ္ၿပံဳးခ်ိဳေနတဲ့ ကေလးမ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူကေတာ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားေဖာင္ေနရတာ အေက်နပ္ဆံုးလို႔ သူ ထုတ္မေျပာလည္း က်မ သိပါတယ္ေလ။

သူ႔အတြက္ဆိုၿပီး အိမ္ေရွ ႔ကြမ္းယာဆိုင္ေလးမွာ သုခိတာ(ေရႊပတ္မဟုတ္) ႏွစ္က်ပ္ဖိုး ေျပးေျပးဝယ္ရတာလဲ လြမ္းမိတယ္။ သူအသားညိဳညိဳမွာ လက္ဖဝါးက်ေတာ့ ေဖာင္းၿပီးနီရဲလို႔။ ဘယ္ေတာ့မွ အလုပ္ၾကမ္း မလုပ္ဘူးတဲ့လက္။ အဲဒီလက္က ေဖာင္တိန္ပဲ ကိုင္ဖူးတဲ့လက္ပါ။ အဲဒီလက္ေဖာင္းေဖာင္းေလးေတြနဲ႔ က်မဝမ္းနည္းအားငယ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးဆုပ္ကိုင္ အားေပးခဲ့တာေတြလည္း ဘယ္ေမ့ႏိုင္မွာလဲ။

သူနဲ႔အတူတူသြားေနက် လမ္းနီနီေလးမွာ က်မတေယာက္တည္း ေခါင္းငံု႔ၿပီး ေလွ်ာက္ေနရတယ္။ သူက ေခါင္းငံု႔ေလွ်ာက္တာ မႀကိဳက္ဘူး။ “ရဲရဲေလွ်ာက္စမ္းပါ” တဲ့။ “ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေလွ်ာက္စမ္းပါ” တဲ့။ သူက ခ်ိဳျမေပမယ့္ ရဲရင့္တယ္လို႔ က်မထင္တယ္။
ေနပူပူ၊ မိုးရြာရြာ၊ ႏွင္းက်က် သူနဲ႔အတူ ေလွ်ာက္လည္ခဲ့တာေတြ သတိရေနေသးေတာ့တယ္။

က်မယံုၾကည္ပါတယ္၊ သူ႔ဘဝမွာ တခါမွ အိမ္ထဲမွာကုပ္္ေနဖို႔ စဥ္းစားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း သဘာဝေတာေတာင္အလွကိုခံစားမယ္။ တိုးတက္လာတဲ့ အေဆာက္အဦေတြကို ေငးေမာမယ္။ ႀကံဳရာလူတန္းစားမေရြးနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ၿပီး ဗဟုသုတအသစ္အဆန္းေတြ တိုးမယ္။ ဒါေတြဟာ သူ႔ရဲ့စိတ္ေရာလူပါ ပင္ပန္းသမွ်ကို အပန္းေျဖတဲ့နည္း တခုတဲ့ေလ။

အခုေရာ သူဘယ္လိုမ်ားေနမွာပါလိမ့္။ ျပင္ပေလာကဟာ သူနဲ႔မသက္ဆိုင္သလို အခန္းေအာင္းေနရတာကို သူဘယ္ေလာက္ ၿငီးေငြ႔လိုက္မလဲ။ ျဖဳန္းကနဲ လက္ခံလိုက္ရတဲ့ အေျခအေနတခုမွာ သူေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရမွာပဲလို႔ က်မ ထိခိုက္မိပါတယ္။

သူ႔မွာ အ့ံၾသစရာေကာင္းတဲ့အခ်က္တခုရိွေသးတယ္။ အဲဒါကိုလည္း က်မခ်စ္တယ္။ သူ အိပ္ခ်င္ၿပီဆိုရင္ “အိပ္ခ်င္ၿပီ”လို႔ စကားမဆံုးခင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့လူမ်ိဳးပါ။ ဒါဟာလည္း စုိးရိမ္ပူပန္စိတ္ေတြ ေဖ်ာက္ထားႏိုင္လို႔ေပါ့။ သူ႔မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြရိွမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူက စိတ္ကိုအၿမဲရွင္းေနတဲ့လူမ်ိဳး။ စိတ္ညစ္စရာကို ေခါင္းထဲမွာ ၾကာၾကာေအာင္းမထားဘူး။ အဲဒီ အက်င့္ကို က်မ ႀကိဳးစားၿပီးက်င့္ယူရတာအေမာ။

က်မမွာသာ ညညဆို ဟုိေတြး ဒီေတြး ဟိုကိစၥစိုးရိမ္ ဒီကိစၥစိုးရိမ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ျဖစ္ဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူရဲ့အိပ္ေမာက်တဲ့ ေဟာက္သံကေတာ့ တအိမ္လံုးမွာ သံစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ပါ။ ဒီလို သူ႔အေၾကာင္း ခ်စ္စႏိုးေတြးမိေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာေရာ စိတ္လက္ခ်မ္းသာ အိပ္ႏိုင္ေသးရဲ့လားလို႔ စိုးရိမ္ပူပန္မိျပန္ေရာ။

အခုလို သူ က်မနဲ႔ေဝးေနခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဘာတခုမွ မစိုးရိမ္သင့္တာ မရိွဘူးလို႔ က်မက ေခါင္းမာစြာ ယူဆထားတယ္ေလ။ က်မ မလြန္ပါဘူးေနာ္။

သူနဲ႔ က်မမွာ တူတဲ့အခ်က္ေတြရိွသလို ကြဲျပားခ်က္ေတြလဲ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူ စိတ္ရွည္လြန္းသေလာက္ က်မ စိတ္တိုလြယ္တယ္။ သူက အရာရာကို အေကာင္းျမင္တဲ့စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကည့္တတ္ၿပီး က်မကေတာ့ မေကာင္းရင္ မေကာင္းသလို သေဘာမေကာင္းတတ္ဘူး။ သူ႔မွာ ေရာင့္ရဲစိတ္ရိွၿပီး က်မကေတာ့ လုိခ်င္ၿပီဆိုရင္ မရမကပဲ။ သူက ဆံုးမစကားေတာင္ နားဝင္ခ်ိဳေအာင္ ေျပာႏိုင္ၿပီး၊ က်မကေတာ့ သာမန္စကားေတာင္ ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မရဲ့ မေကာင္းတဲ့အက်င့္ေတြဟာလည္း သူ႔ရဲ့ နားဝင္ခ်ိဳတဲ့ ဆံုးမစကားေအာက္မွာ ဝပ္တြားသြားရတာပဲေလ။

သူနဲ႔အတူ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး စာေတြအတူဖတ္ခ်င္ပါေသးရဲ့။ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲေလးဟာ သႀကၤန္ပြဲတခုလို ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတတ္တယ္။ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ပ်င္းစရာမေကာင္းတာ ထံုးစံပဲ မဟုတ္လား။

သူက ငွက္ကေလးေတြ ႏိုးတတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ထထၿပီး ကဗ်ာေတြေရး။ ပဲျပဳတ္သည္ သံုးေလးေယာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားၿပီးခ်ိန္မွ က်မကႏိုးေတာ့ သူက ကဗ်ာေတြေရးၿပီးေနၿပီ။ က်မက သူ႔ကဗ်ာေတြ အသံထြက္ၿပီးဖတ္ သူက ေဆးလိပ္ဖြာရင္း နားေထာင္။

အဲဒီအခ်ိန္ကေလးေတြဟာ က်မ အျမတ္ႏိုးဆံုးအခ်ိန္ေတြထဲက တခုမို႔ လြမ္းဆြတ္မိတာ ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ အခုဆို သူ႔ကဗ်ာေဟာင္းေလးေတြကို က်မ တေယာက္တည္း ဖတ္ေနရၿပီ။ သူကလည္း က်မစာေတြကို ဖတ္ႏိုင္ပါေသးရဲ့လား။

သူနဲ႔ က်မ ကြဲကြာမႈဟာ တာရွည္ၾကာလြန္းလိုက္တာေလ။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ ႏႈတ္မဆက္ရပါပဲ ေဝးကြာခဲ့ၾကရတာပါ။ လက္တြဲျဖဳတ္ခဲ့ၾကရေပမယ့္ သူ႔ရဲ့ေႏြးေထြးတဲ့ အေငြ႔အသက္က က်မ လက္ဖဝါးမွာ ဘယ္လုိမွ ေဖ်ာက္ဖ်က္မရႏိုင္စြာ စြဲထင္က်န္ရစ္ေနတုန္း …။

တကယ္ပါ။ ေတာင့္တတိုင္းသာ ျဖစ္ရရင္ က်မဟာ နာရီျပင္သမားတေယာက္ျဖစ္ေနမွာပဲ။ နာရီလက္တံေတြကို ျမန္သထက္ျမန္ေအာင္ ေရြ႔ ေနမိမယ္ထင္တယ္။ မႏၲေလးေစ်းခ်ိဳနာရီစင္မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ခက္ခဲပါေစ ေလွကားေထာင္ၿပီး တက္ရတာပ။ အျမန္ဆံုး၊ အျမန္ဆံုး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ဆံုၾကရမယ့္ရက္ေတြဆီကို…။

သူေနတဲ့အိမ္ကေလးမွာ သူ႔ပစၥည္းေတြ၊ သူ႔ကုတင္ေလးေတြ၊ သူ႔စာအုပ္ေလးေတြဟာ အရင္ပံုစံအတိုင္း မေျပာင္းမလဲ။ သူ႔ကို ျမတ္ႏိုးခ်စ္ခင္လြန္းလွတဲ့ က်မရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေတြကလည္း …။

ဒီေန႔ဟာ သူ႔ေမြးေန႔ပါ။ သူ အိမ္ျပန္လာေနက်လမ္းကေလးကို မ်က္ႏွာမူၿပီး ရိွရိွသမွ် တံခါးေပါက္ေတြကို အကုန္ဖြင့္ၿပီး ခံုေသးေသးေလး တလံုးနဲ႔ က်မဟာ သူခ်စ္တဲ့စာေရးျခင္းအလုပ္ကို တိတ္ဆိတ္ေၾကကြဲစြာ လုပ္ေနမိတယ္။ က်မ ေခါင္းထိပ္က ဆံဖ်ားကေန ေအာက္ဆံုးက ေျခဖ်ားေလးအထိ သူ႔ကို သတိရစိတ္ေတြနဲ႔ တုန္ယင္ေနခဲ့တယ္။ က်မ သူ႔ေမြးေန႔ကို ဘယ္လိုတည္ၿငိမ္စြာ ရင္ဆိုင္ရပါ့မလဲ။

သူျပန္ေနေကာင္းလာမွာပါေနာ္။ သူေနေကာင္းသြားတဲ့အခါ သူ ဒီအိမ္ေလးကို ျပန္လာမွာပဲဆိုတာ က်မ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီေန႔မွာ က်မဟာ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ေရွ ႔ေမွာက္မွာ ယံုၾကည္ေလးနက္စြာ သူ အျမန္ဆံုးက်န္းမာစြာ ျပန္ေရာက္ရိွလာဖို႔ ထပ္ခါတလဲလဲ ဆုေတာင္းျခင္းသည္သာ အတတ္ႏိုင္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ က်မရဲ့ အိမ္ကေလးဟာလည္း သူရိွမွာသာ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာအိပ္မက္က ႏိုးထလာႏိုင္ေတာ့မွာ အမွန္ပဲ။

ေျခဖဝါးေတြ ထံုက်င္လာတဲ့အထိ ျမတ္စြာဘုရားေရွ ႔ေမွာက္မွာ က်မ ရပ္ေနမိဆဲ..။ က်မဟာ လုိခ်င္စိတ္နဲ႔ ဘုရားရိွခိုးသူ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ က်မဟာ ယခင္အေျခအေနနဲ႔ ဆန္႔က်င္စြာ …။ ဘုရားသခင္ ေရွ ႔ေမွာက္၌ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခုအတြက္ ရူးသြပ္စြာ….။ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးစြာ….။ ခယဝပ္တြားစြာ….။ နီရဲစိုစြတ္ေသာ မ်က္လံုးအစံုႏွင့္…..။ စိုးရိမ္ပူပန္ေသာ မ်က္လံုးအစံုႏွင့္….။ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးရိွလွေသာ မ်က္လံုးအစံုႏွင့္……။

ေမြးေန႔တိုင္းမွာ သူ႔မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ဆံုၾကတာေတြကို သူသတိရေနမွာပဲ။ သူမ်ားေမြးေန႔ေတြမွာ အလုိက္တသိ သတိတရရိွလြန္းလွတဲ့ သူ႔အတြက္ က်မေလ မေရးတတ္ ေရးတတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားဖြဲ႔ထားတဲ့ ကဗ်ာေလး တပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စ ပို႔လိုက္ခ်င္ပါရဲ့။ ကာရံမညီမညာနဲ႔ က်မ ကဗ်ာေလးကို သူဖတ္ရရင္ လက္ရိွဘဝက ခဏလြတ္ေျမာက္ၿပီး ရယ္ေမာႏိုင္ေစခ်င္လို႔ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ “တဂိုး”ရဲ့ ကဗ်ာ တပိုင္းတစ ……

ေဝဒနာ
ၿငိမ္းပါေစေၾကာင္း
ဆုေတာင္းျခင္းမျပဳလို။

နာက်င္ျခင္းအား
မႈမထားပဲ
ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေၾကာင္း
အသည္းေကာင္းလိုသည္။

(“ဗမိုး” ဘာသာျပန္)

ဆိုတဲ့ကဗ်ာေလး တပိုင္းတစပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္။ ဒါေပမယ့္ စာငတ္မြတ္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက ဖြင့္ထားေပမယ့္ ျမင္မွမျမင္ရဘဲ။

သူနဲ႔ က်မရဲ့ ကြဲကြာျခင္းဟာ သူက်န္းမာတဲ့တေန႔က်ရင္ အဆံုးသတ္ရမွာပါ။ က်မတို႔ဟာ လူခ်င္းေဝးေပမယ့္ စိ္တ္ခ်င္းမေဝးပါဘူး။ ကံၾကမၼာက က်မတို႔ကို တသီးတျခားစီခြဲထားေပမယ့္ စိ္တ္ခ်င္းကိုေတာ့ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ခြဲထားလို႔မရႏိုင္ဘူး။ ဒါကို က်မ ယံုၾကည္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အရာရာတိုင္းဟာ ျဖည္း ေဆး ေႏွး ေကြး ေလး လံ လ်က္ ေနဆဲပါ။ သမရိုးက်ေလာကႀကီးကို ဘယ္အရာေတြက ႏိုးၾကားဖ်တ္လတ္ေစမွာလဲ။ ကမာၻေလာကႀကီးတခုလံုး ေပါ့ဆမႈႀကီးထဲ နစ္ျမဳပ္ေနသလိုပဲ။

အခ်ိန္ေတြ…..အခ်ိန္ေတြဟာ အကုန္ျမန္လိုက္တာ။

အခ်ိန္ေတြ…..အခ်ိန္ေတြဟာ ကုန္ႏိုင္ခဲလုိက္တာ။

ညက အိပ္မက္ထဲမွာ သူ႔ကိုေတြ႔ရတယ္။ တခါမွမေရာက္ဘူးတဲ့ ေဆးရံုေလးထဲကို က်မေရာက္သြားတယ္တဲ့။ ေဆးရံုတခုလံုးဟာ လူအမ်ားႀကီးရိွတယ္လို႔ မထင္ရေအာင္ ဣေျႏၵႀကီးေနတယ္တဲ့။ တခ်က္တခ်က္ ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားလုိက္တဲ့ လူနာေတြရဲ့အသံသာ နံရံေတြျပန္ၾကားရၿပီး ၾကက္သီးထစရာေကာင္းေနတယ္။

သူေနတဲ့အခန္းမွာ လူနာကုတင္ေတြဟာ လူသြားလမ္းကိုေတာင္ ေနရာမေပးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကုတင္တိုင္ေလးေတြကို ပြတ္တိုက္တိုးေဝွ႔ၿပီး သူ႔ဆီအေရာက္သြားေနတဲ့ က်မကို ကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ လူနာေတြက မ်က္လံုးျပဴးေၾကာင္ေတြနဲ႔ သိစိတ္မဲ့ေငးၾကည့္ေနၾကတယ္တဲ့။

သူ႔ေဘးမွာေတာ့ ျပတင္းေပါက္ေလးတေပါက္ရိွၿပီး သူက က်မလာေနတဲ့ဘက္ကို မ်က္ႏွာလွည့္ထားတယ္။ သူမျမင္ႏိုင္တာကို ေမ့ၿပီး က်မ လွမ္းလက္ျပမိတာကို စိတ္ထဲက ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်ိန္ဆဲမိပါရဲ့။

သူ႔အနားေရာက္ေတာ့ သူ႔ရဲ့အေၾကာဆိုင္းေနတဲ့ လက္ကေလးေတြ၊ ေျခေထာက္ကေလးေတြကို ေကြးခ်ည္ ျဖန္႔ခ်ည္နဲ႔ ႀကိဳးစားၿပီး ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ့ က်မရဲ့ျမန္ေနတဲ့ ႏွလံုးခုန္ခ်က္ဟာ ခဏ ရပ္တန္႔သြားသလားပဲ။

က်မ ခႏၶာကိုယ္ဟာ သူ႔ကုတင္ေဘးမွာ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြနဲ႔ ယိမ္းထုိးေနၿပီး သူ႔ကို ငံု႔ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူက ေဘးနားမွာ ရိွေနတာကို ခံစားမိပံုနဲ႔ ဖ်တ္ကနဲေမာ့ၾကည့္တယ္။

အို ….. သူ႔မ်က္လံုးေတြက က်မ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႔ ဟိုးတျခားစီမွာ။ မျမင္ႏိုင္ေပမယ့္ ၾကည္စင္ေနၿမဲျဖစ္တဲ့ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြမွာ တစံုတခုကို က်မ အေသအခ်ာေတြ႔လိုက္ရတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာ သူ႔အေပၚစိတ္ခ်ျခင္း၊ ေက်နပ္ျခင္း၊ အားေပးျခင္းေတြနဲ႔ က်မဟာ အသံမထြက္ပဲ မ်က္လံုးခ်င္း စကားအမ်ားႀကီး ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အိပ္မက္ေတြကို စိတ္မဝင္စားတဲ့ က်မဟာ ဒီအိပ္မက္ကို အေသးစိတ္ကအစ ျပန္မွတ္မိေနတာ ေလာကရဲ့ အံ့ၾသစရာထဲက တခုပါပဲ။

က်မ သူ႔ကုတင္ေဘးက တိတ္တဆိတ္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကုတင္ေျခရင္းမွာ ေဆးမွတ္တမ္းကဒ္ျပားေလး ခ်ိတ္ထားတာေတြ႔လို႔ ယူၾကည့္လိုက္ျပန္တယ္တဲ့။

သူ႔ရဲ့အေျခအေနျပ ဇယားကြက္ေလးမွာ ေဆးရံုတက္ခ်ိန္မွ အခုခ်ိန္ထိ ဂရပ္မ်ဥ္းေၾကာင္းေလးဟာ ေအာက္ကိုလည္း မက်၊ အထက္ကိုလည္း မတက္ပဲ သာမန္အေျခအေနအတိုင္း ပံုမွန္ရိွေနတာ အံ့ၾသစရာေကာင္းေအာင္ပဲ က်မ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္တဲ့။

ဒီထက္ထူးဆန္းတာကေတာ့ ေရာဂါအမ်ိဳးအစားမွာ သူ႔ရဲ့ ကိုယ္လက္အဂၤါထိခိုက္မႈအေၾကာင္း ဆရာဝန္က တခုမွ မွတ္ခ်က္ေရးမထားပဲ စာလံုးႀကီးႀကီးနဲ႔ စာေၾကာင္းတေၾကာင္းပဲ ေရးထားတာ က်မေတြ႔ရတယ္။

အဲဒါကေတာ့ …..

“ႏွလံုးသားထဲက ဒဏ္ရာ” တဲ့။

က်မ အိပ္မက္ကေလးဟာ အဲဒီေနရာမွာပဲ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။


[ သမီး ငယ္ငယ္ အတြက္ တင္တဲ႔စာ ]

(Photo - MoeMaKa, Illustration - Khun Myo Nge)