Thursday, January 8, 2009

အားေပးၾကဖို႕အခ်ိန္တန္ျပီ

၁၉၈၈ဇြန္လကုန္ပိုင္း၊လမ္းဆံုလမ္းခြေတြမွာေအာ္ေျပး၊ေ၀ေျပးလုပ္ရင္းအဖမ္းခံရ..၈မိုင္အက္စ္ဘီ၀င္းထဲက
ေကာင္းကင္မျမင္ရတဲ့ျပဴတင္းေပါက္ေလးတခုပါေသာအခန္းေလးထဲမွာထိန္းသိမ္းခံရခ်ိန္၊မွတ္မွတ္ရရ
Happy birthday to me ....Happy birthday to me all ! ဆိုရင္း၁၈နွစ္ျပည့္ေမြးေန႕ကိုတေယာက္ထဲ
က်င္းပခဲ့ရသည္။အခန္းတံခါးလာဖြင့္တိုင္းအေဖလာေခၚတာလား၊အေမလာေခၚတာလားဆိုျပီးမျဖစ္နုိင္မွန္း
သိေပမဲ့ေမွ်ာ္လင့္တၾကီးျဖစ္မိသည္။တေယာက္တည္းျဖစ္ေနစဥ္လူေတြခံစားရသည့္အရာအားလံုးျပီးျပည့္စံု
သြားသည္။ကိုမင္းကိုနုိင္တို႕လို..လနွင့္ခ်ီ၍တိုက္ပိတ္ခံရလွ်င္ရူးသြားမလားမသိ။အေမကအိမ္ထဲမွာလည္းငို
အိမ္ေရွ႕မွာလည္းငို၊တခ်ိဳ႕လမ္းသြားလမ္းလာေတြကအသုဘအိမ္လို႕ထင္သြားသူေတြပင္ရွိသည္။

အဲဒီတုန္းက ေတာတြင္းဥပေဒသ ေတြအခုေလာက္ျမိဳ႕ေပၚေရာက္မလာေသး။
ဆင္ဆာမဲ့တိတ္ေခြဒါဏ္ေငြေလာက္နွင့္ျပီးသည္။လာဖမ္းလ်ွင္ဖမ္း၀ရမ္း။ေကာင္စီလူၾကီးပါရသည္။
ဥပေဒ၀န္ထမ္းမဟုတ္သည့္ၾကံဖြတ္အားရွင္ေတြရဲ႕ပရမ္းပတာဆက္ဆံမႈမ်ား၊ဆိုက္ကားသမားကိုလက္ထိပ္
နွင့္နံပါတ္ဒုတ္ေပးထားျပီးရဲတေယာက္လိုမ်ိဳးဆက္ဆံခြင့္ေပးထားတာမ်ိဳး၊အေပၚစီးကရတာေတာင္ကြ်ဲေပါက္စ
တေကာင္ကိုျခေသၤ့ေလးေကာင္ကမေသမျခင္း၀ိုင္းခဲထားတာမ်ိဳး။ေဘာင္အတြင္းျပဌာန္းထားေသာဥပေဒ
သမ်ားကိုင္စြဲ၍ခုခံေခ်ပခြင့္ရွိေသာေရွ႕ေနေတြကိုအျပစ္ေပးအေရးယူျခင္း၊က်ီးျဖဴမ်က္နွာက်ီးမဲမၾကည့္ရဲဆို
သလိုျပီးျပီးေရာနွစ္၆၀ခ်ပစ္တာမ်ိဳးေတြသည္၊ဥပေဒမဲ့သည့္ေတာနက္ၾကီးထဲအေနာက္ကေနတစံုတခုကခုန္
အုပ္ေတာ့မည္အလားအျမဲတမ္းခံစားေနရသည္။

ပါကစၥတန္တြင္၂၀၀၈၌တရားသူၾကီးခ်ဴပ္ကိုဖယ္ရွားမႈေၾကာင့္ေရွ႕ေနမ်ား၏လႈပ္ရွားမႈသည္စစ္အာဏာရွင္ကို
ျဖဳတ္ခ်နုိင္ခဲ့သည္။သာမန္လူတေယာက္၏ေတာင္းဆိုမႈထက္ေရွ႕ေနတဖြဲ႕လံုး၏အခ်က္က်က်ေတာင္းဆိုမႈမ်ား
သည္နအဖ၏ဖင္ကိုတုန္ခါသြားေစနုိင္၍ေရွ႕ေနနွင့္တရားသူၾကီးမ်ားေရွ႕တမ္းထြက္သင့္သည့္အခ်ိန္အခါတ
ရပ္ျဖစ္သည္။


မတရားဖမ္းဆီးခံရသူမ်ားနွင့္က်န္ရစ္ေသာမိသားစု၏ေသာကဗ်ာပါဒသည္ထပ္တူနီးပါးခံစားၾကရသည္။
မိမိေထာင္က်လင့္ကစားတစံုတဦးကက်န္ရစ္ေသာမိန္းမနွင့္ကေလးကိုအားေပးစကားေလးလာေျပာသြား
သည္ဟုေထာင္ထဲမွၾကားသိရပင္လွ်င္္၆လစာေလာက္အထဲမွာေနသာထိုင္သာရွိသလိုခံစားရေပသည္။
ဒါကို...ကိုမင္းကိုနုိင္တို႕သိသည္။မိသားစုေတြကိုနုိင္ငံေရးမပါလိုက္လံအားေပးသည္။ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္
လွန္ေရးသည္ရဟန္းျပည္သူနွင့္စစ္အာဏာရွင္ၾကားတိုက္ရုိက္ပတ္သက္ေသာဆန္႕က်င္တြန္းလွန္မႈသာ
ျဖစ္သည္။

လက္ရွိျပည္တြင္းတြင္ပါတီ၀င္မဟုတ္ေသာအထင္ကရနုိင္ငံေရးသမားမ်ား၊လႊတ္ေတာ္ထဲမွာအမတ္အျဖစ္
ေနရာတခုအတြက္ေရြးခ်ယ္ခံရျပီးသူမ်ား၊ကိုမင္းကိုနုိင္တို႕ကိုကိုၾကီးတို႕လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီးလိုက္လံအား
ေပးခဲ့ၾကသလိုမ်ိဳးဦး၀င္းတင္နွင့္အတူေရွ႕ွတန္းထြက္လာဖို႕၊ျပည္သူကိုအာဏာမရလင့္ကစားခ်စ္ခင္ျမတ္နုိး
မႈေတြေပးရန္လိုအပ္သည့္အခိ်န္ျဖစ္သည္။လိုက္လံအားေပးသင့္သည္။အစဥ္အလာရွိျပီးသူနွင့္အခုမွထ
လုပ္သူကိုနအဖ၏ဆက္ဆံေရးကမတူ။လက္လြတ္စံပယ္အေၾကာင္းျပဖမ္းဆီးတာမ်ိဳးလြယ္လင့္တကူျဖစ္
မလာနုိင္။

အကယ္၍လူထူအံုၾကြမႈျဖစ္ေပၚခဲ့လ်ွင္ ေရႊသမင္ဘယ္ကထြက္....မင္းၾကီးမသာ(အဲ)မဟာေရႊတာကထြက္
ျခင္းသာျဖစ္ပါေၾကာင္း။ ။

သန္းေကာင္စာရင္းအသစ္

မွတ္ပံုတင္လိုမ်ိဳးလူတေယာက္မွာemailတခုပဲရွိတယ္ထင္ျပီးထိန္းခ်ဴပ္ခ်င္တာလား....
နုိ႕ဆီနဲ႕သၾကားေပးရင္အေၾကာင္းၾကားခ်င္လို႕ေတာင္းတာလားဆိုတာေတာ့........

Photobucket

သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ႏွင္းရနံ႔ ႀကိဳင္တဲ့ေနျပည္ေတာ္


စြာက်ယ္ / ၈ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၀၉
သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ႏွင္းရနံ႔ ႀကိဳင္တဲ့ေနျပည္ေတာ္… ဘာေျပာလိုက္တယ္။ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ႏွင္းရနံ႔ ႀကိဳင္တဲ့ေနျပည္ေတာ္… ဟုတ္လား။ ဒါဆိုရင္ ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္ႀကီးမွာ ပန္းေပါင္းေတြ ေဝဆာဖူးပြင့္လို႔ လွပသာယာၿပီး ရနံ႔ေတြ တသင္းသင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕နဲ႔ ႀကိဳင္လိႈင္လို႔ေနၿပီလား။ ေနျပည္ေတာ္အပန္းေျဖဥယ်ာဥ္ႀကီးေတြ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ၿပီးသြားတာလား။ ေနျပည္ေတာ္ ပန္းၿခံေတြက ပန္းေရာင္စံုေတြ ဖူးပြင့္လို႔ ရနံ႔ေတြ သင္းေနတာလား။ ျပင္ဦးလြင္က ပန္းပြဲေတာ္ႀကီးနဲ႔ နင္လား ငါလား အၿပိဳင္ႀကဲလို႔ လွပသာယာေနတာလား။ အဲဒါေတြကေန သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ႏွင္းရနံ႔နဲႀကိဳင္ေနတာလား။

ဟာ… ဘယ္ကလာ ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္ႀကီးမွာ အပန္းေျဖဥယ်ာဥ္ႀကီးေတြၿပီးရမွာလဲ။ ေနျပည္ေတာ္ ပန္းၿခံႀကီးေတြ ၿပီးရမွာလဲ။ အဲဒီေနရာေတြမွာ ယခုထက္ထိ ယိုင္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ဆိုင္းဘုတ္ပဲရိွေသးတာ။ ရြာသားေတြစိုက္ခဲ့တဲ့ စားပင္သီးႏွံၿခံေနရာေတြကို ဒင္းတို႔ကသိမ္းပိုက္ၿပီး ေနျပည္ေတာ္အပန္းေျဖဥယ်ာဥ္ႀကီးတို႔၊ ေနျပည္ေတာ္ပန္းၿခံတို႔ စတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ လာစိုက္တာေလ။ ဟိုဟာက ဘာပင္ ဒီဟာက ညာပင္နဲ႔ အပင္ေတြ အမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးတပ္ၿပီး တပါးသူလာမခုတ္ရေလေအာင္ နံပါတ္ျပား ႐ိုက္ထား႐ံုပဲရိွေသးေတာ့ ဘယ္ကမွ ႏွင္းရနံ႔နဲ႔ မသင္းပ်ံ႕ေသးဘူး။

ဒါေပမယ့္ ဟိုးမွာ…လက္ညိႇဳးထိုးျပစရာ ျပကြက္ေလးေတြေတာ့ရိွတယ္။ တိုင္းတပါးဧည့္သည္ေတြလာရင္ ႏွစ္ျပည္ေထာင္ အလံေတြစိုက္ဖို႔ လမ္းဆံုေတြမွာ အဝိုင္းႀကီးႏွစ္ခုေတာ့ လူလိုသူလိုလုပ္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ အဲဒီအဝိုင္းႀကီး တခုကဆိုရင္ ၾကာျဖဴပန္းႀကီးကပြင့္လို႔။ ေရပန္းေတြကလည္း တေဖ်ာေဖ်ာက်လို႔။ ေနာက္အဝိုင္းႀကီးကေတာ့ သေျပကုန္းအဝိုင္္းႀကီး။ အဲဒီအဝိုင္းႀကီးကို ျမင္လိုက္ရင္ ေရာင္စံုပန္းပင္ပုေလး ေတြနဲ႔ခ်ယ္သထား။ လိုအပ္တဲ့အခါ အလံတိုင္စိုက္လို႔လည္းေကာင္းေပါ့။ ရာဇသဂၤဟလမ္း။ ေဇယ်ဌာနီလမ္း။ ရာဇဌာနီလမ္း ေတြ႕ဆံုတဲ့အဝိုင္းေပါ့။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီအဝိုင္းေတြက ဖူးပြင့္ေနတဲ့ ေရာင္စံုျဖာ ပန္းေတြရဲ႕ရနံ႔ကေန ႏွင္းေလေျပနဲ႔ သင္းေနတာကို ေျပာတာလား။

သိပ္လည္းမခ်ီမြမ္းလိုက္နဲ႔အံုး။ အဲဒီအဝိုင္းႀကီးေတြလြန္သြားရင္ ၿမိဳ႕မေစ်းဆိုတာ ရိွေနတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ ၿမိဳ႕မေစ်းႀကီးလို႔ သူတို႔က ဆိုင္းဘုတ္တင္ထားေပမယ့္ က်ဳပ္တုိ႔က သရဲေစ်း လို႔ပဲ သမုတ္တယ္။ ဟိုး… မႏၱေလးေျမာက္ျပင္မွာရိွတဲ့ သရဲေစ်းနဲ႔ေတာ့မတူဘူး။ ဒီသရဲေစ်းက က်ဳပ္တို႔မွည့္ေခၚတဲ့ အမည္နဲ႔ လိုက္ဖက္တယ္။ ႐ံုးဖြင့္ရက္ေတြရဲ႕ ညေန (၅) နာရီနဲ႔ (၅) နာရီခြဲ အတြင္း ႐ံုးဖယ္ရီကားရပ္ၿပီး ကတိုက္က႐ိုက္ ေစ်းဝယ္စားၾကရတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြအေပၚ တျပားမွမေလွ်ာ့ဘဲ တင္ထားတဲ့ စားကုန္ေသာက္ကုန္ လက္လီေစ်းႏႈန္းေတြက ဆိုင္အားလံုးညႇိၿပီး ထားေရာ့ေလသလား။ လားလားမွ မသက္သာဘဲ သရဲစီးသလို ခံလုိက္ရလို႔ သရဲေစ်းလို႔ ေခၚၾကတာ သိပ္လိုက္ဖက္သဗ်ာ။

အဲဒီသရဲေစ်း… (ေအာ္) ၿမိဳ႕မေစ်းအနီးက ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္ႀကီးေပၚကာစ။ လက္ဦးဆံုး ေဆာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ပညာသိဒၶိ။ ေဘာဂသိဒၶိနဲ႔ မဂၤလာသိဒၶိဆိုတဲ့ ဝန္ထမ္းရပ္ကြက္ေတြ။ သူတို႔က ကုန္းမို႔မို႔ေလးေပၚမွာ ေဆာက္ထားလို႔ ေရာက္ခါစမွာ ဝန္ထမ္းအမ်ဳိးသမီးေတြက ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ လင္ေတာ္ေမာင္ေတြကို အေပၚထပ္ဝရန္တာကေန ထြက္ထြက္ၾကည့္ၿပီး ေမွ်ာ္ေနရလို႔ အဲဒီကုန္းက အေဆာင္ေတြကို လင္ေမွ်ာ္ကုန္းလို႔ အမ်ဳိးသားဝန္ထမ္းေတြက သမုတ္ၾကျပန္တယ္။

အဲဒီအေဆာင္ေတြမွာ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ႏွင္းရန႔ံနဲ႔ႀကိဳင္ေနၿပီဗ်လို႔ ဝန္ထမ္းတဦးက ေျပာသံၾကားေတာ့။ ေနာက္တႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ ေနာက္က်ၿပီး ေဆာက္ရ။ ရန္ကုန္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ ဝန္ထမ္းအားလံုး ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္ကို အျမန္ဆံုး ေရႊ႕ေျပာင္းရဖို႔စီမံခ်က္နဲ႔ ကုမၸဏီေတြ အခ်ိန္မီေအာင္ ကမန္းကတန္း၊ ကသမ္းကယန္း၊ ေဆာက္ခဲ့ဲ့ရတဲ့ ဓနသိဒၶိ။ ဥာဏသိဒၶိ။ ဗလသိဒၶိနဲ႔ ဝဏၰသိဒၶိရပ္ကြက္ေတြမွာလည္း သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ႏွင္းရနံ႔နဲ႔လိႈင္ေနၿပီလို႔ ေနာက္ဝန္ထမ္းတဦးက အားက်မခံေျပာရျပန္တယ္။

ေရာက္တာမွ မၾကာေသးဘူး။ ပန္းအလွပင္ေတြစိုက္ၾက၊ စားပင္သီးပင္ေတြစံုစံုနဲ႔ အရြက္လွပင္ေတြ တၿပံဳႀကီး အေဆာင္ေတြမွာ စိုက္ၾကလို႔ ပန္းေပါင္းစံုတဲ့ ရဂံုေတာေလးလို ပန္းရနံ႔ေတြနဲ႔ သင္းပ်ံ႕ေနၾကတာလား။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္မွာ အၿပီးတည္ေဆာက္ရမယ့္ စီမံခ်က္ေၾကာင့္ စစ္ေထာက္ခ်ဳပ္႐ံုးကေန ေဆာက္လုပ္ခြင့္ရိွ သူေတြထံကတဆင့္ ခြဲေဝရရိွၾကတဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရးရြာစား စိန္ေဗဒါမ်ားရဲ႕ လက္သံေျပာင္ေျပာင္နဲ႔တဖံု၊ လက္ျမန္ေျချမန္အားသန္သန္နဲ႔တသြယ္၊ ပယ္ပယ္နယ္နယ္နဲ႔ ေဆာက္လိုက္ၾကတဲ့ လက္ရာေျမာက္ဝန္ထမ္း အေဆာင္ေတြ။

အခုေတာ့ တႏွစ္မျပည့္ေသးဘူး၊ အေပါ့စား အပါးစား အေပါစားပိုက္မ်ိဳးစံုကို ခပ္မ်ားမ်ား သံုးထည့္ၿပီး ဝ႐ုန္းသုန္းကား တပ္ဆင္ခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိဳ႕ေရပိုက္ေတြကက်ဳိး။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ေပါက္ၿပီး ျပတ္ထြက္လို႔ ခပ္ခက္ခက္ျပန္ျပင္ၾကရ။ ဒီိအိမ္မွာေတာ့ ပိုက္ပိတ္လို႔ လွ်ံက်၊ ျပင္ရ ျပန္မရတဲ့စရိတ္။ ဟိုအေဆာင္ကေတာ့ ေရပိုက္ေခါင္းေတြက အရစ္ျပဳန္း၊ ခပ္တံုးတံုးတပ္ခဲ့လို႔ ေငြအသံုးမေလာက္တဲ့လစာ။ အျပင္ကရတာပါ ေျပာတဲ့ အန္ကယ္႐ံုးအုပ္ႀကီးရဲ႕အိမ္။ ဇိမ္မက်ရတဲ့ က်ဳပ္တုိ႔ကို ေရႊဝန္ထမ္းေတြ။

အခုေတာ့ ေရႊအဆင္းလို တဝင္းဝင္းနဲ႔ေတြ႕ရပါၿပီ။ အညစ္အေၾကးကန္ေတြက လွ်ံထြက္လာ တာကတမ်ိဳး။ ပိုက္အဆက္ကအက္လို႔ ျပဳတ္ထြက္တဲ့ေနရာက စိမ့္ထြက္ေနတာကတဖံုနဲ႔ အနံ႔ေတြစံုေနၾကၿပီ။ ရြာစားစိန္ေဗဒါေဆာက္လုပ္ေရး အဖြဲ႕ေတြကလည္း ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာလအကုန္ အၿပီးလက္စသတ္ခဲ့လို႔ အၿမီးႏွံ႔ၿပီးထြက္္သြားၾကေတာ့ ဒီဟာေတြျပင္ဖုိ႔ က်ဳပ္တို႔ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမွာတုန္း။ သိဒၶိတင္မွည့္ေခၚထားတဲ့ သိဒၶိရပ္ကြက္သားႀကီးေတြ အားလံုး သိဒၶိေျမာက္ေနၾကၿပီ။ ဝဏၰအဆင္း ႐ူပကာအျပင္ ရနံ႔သင္းက်ဴေနလို႔ အခုဆို သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ႏွင္းရနံ႔ႀကိဳင္လိႈင္ေနပါၿပီ။

အခု ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီႀကီးရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအဖြဲ႕ကေန ဒီအေဆာင္ေတြကို လႊဲယူၿပီးတဲ့ေနာက္ ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီက သူ႔ဌာနတခုတည္းနဲ႔ လုပ္ငန္းမႏိုင္ဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုတေလာက ၾကပ္ေျပးဝန္ႀကီး ဌာနေတြက ၫႊန္ၾကားခ်က္ေတြထုတ္ျပန္သတဲ့။ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးရဲ႕ လမ္္းၫႊန္ခ်က္အရတဲ့။

အႀကီးအကဲႀကီးက အပတ္စဥ္ စေနေန႔တိုင္း သူ႔ရဲ႕ၾကပ္ေျပး ေနျပည္ေတာ္ႀကီးကို တိုင္းခန္းလွည့္လည္မူသတဲ့။ ဝန္ထမ္းအေဆာင္ေတြကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး ဒင္းတို႔တေတြ ေရအလကား၊ မီးအလကားေပးထားတာေတာင္ မစိုက္ၾကမပ်ဳိးၾကဘူး။ ရက္တိုတိုနဲ႔ စိုက္ၿပီးစားလို႔ရတဲ့ ကန္စြန္းတို႔ မုန္ညႇင္းတို႔၊ ကိုက္လန္တို႔လို စားပင္ေတြကို စိုက္ပါ့လား။ တႏွစ္မွာ ႏွစ္ႀကိမ္စားရတဲ့ ဒန္႔သလြန္ပင္မ်ိဳးကိုစိုက္ရင္ အသီးလည္းစားရ အရြက္လည္း စားရတယ္ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ဘူးပင္တို႔၊ ပဲလင္းေမြသီးပင္တို႔လို မီးဖိုေဆာင္သီးႏွံမ်ိဳးကို စိုက္ပါ့လား။ ဘုရားပန္းကအစ သရဲေစ်းကေန ဝယ္လွဴေနရင္ ေငြထြက္မ်ားတာေပါ့။ ဝင္ေငြနဲ႔ထြက္ေငြမေလာက္လို႔ မသမာမႈလုပ္ရင္ ငါအေရးယူလိုက္ရမယ္။ ဟင္း… ငါေျပာရင္း ေျပာရင္းနဲ႔ လက္ယားလာၿပီလို႔ ေျပာလိုက္လို႔ တခ်ဳိ႕ဝန္ႀကီး၊ ဝန္ေလးေတြက အားလံုး လိုက္နာေအာင္ ၫႊန္ၾကားလိုက္၊ ေအာက္ထပ္မွာေနတဲ့လူေတြက ေျမႀကီးမွာစိုက္ၾက၊ အေပၚထပ္မွာ ေနတဲ့လူေတြက ေခါင္မိုးေပၚတက္စိုက္ၾက၊ အဖြဲ႕နဲ႔လာစစ္မယ္၊ ဒါပဲတဲ့။

ဟာ… ဟုတ္ၿပီ။ က်ဳပ္တို႔ေျမညီထပ္ေနတဲ့လူေတြက စားပင္သီးပင္ေတြမုခ်ျဖစ္ထြန္းၿပီး ေအာင္ၿပီဗ် ေအာင္ၿပီ။ ဘာလို႔လဲ။ ဟာ- ဗ်ာ- မုန္ညႇင္းတို႔၊ မုန္လာတို႔၊ ကန္စြန္းတို႔က ဟို…ဟို… ေျမၾသဇာကို အလြန္ႀကိဳက္တာ။ ေရႊလိုတဝင္းဝင္းနဲ႔ မိလႅာကန္ေတြက လွ်ံထြက္ေနၾကတဲ့ ေရၾသဇာ၊ ေျမၾသဇာေတြေၾကာင့္္ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ကန္စြန္းခင္း၊ မုန္ညႇင္းခင္း၊ မုန္လာခင္း၊ ကိုက္လန္ခင္းေတြက သာယာစိုေျပလွပေနမွာကို ျမင္ေရာင္ေနသလို က်ဳပ္တို႔ သိဒၶိရပ္ကြက္ႀကီးေတြမွာလည္း ဝဏၰသိဒၶိ၊ သုခသိဒၶိတို႔နဲ႔ ၿပီးေျမာက္႐ံုသာမက ယခုလို ေဆာင္းရာသီ ေျမာက္ေလညင္းနဲ႔အတူ ရနံ႔သိဒၶိေတြနဲ႔ ပါၿပီးေျမာက္လို႔၊ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ႏွင္းရနံ႔ ႀကိဳင္တဲ့ ေနျပည္ေတာ္ႀကီးပါလား။


သူတို႕ေတြအနစ္နာခံတိုက္ပြဲ၀င္ေနခ်ိန္မွာ

သူတို႕ေတြအနစ္နာခံတိုက္ပြဲ၀င္ေနခ်ိန္မွာ တြဲခ်င္သူေတြခြဲခ်င္သူေတြ..အမတ္လုပ္ခ်င္သူေတြ...
မိမိတန္ဖိုး(နိုင္ငံေရး)ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလည္းဆိုတာ..သံုးသပ္ၾကည့္ၾကဖို႕တိုက္တြန္းပါတယ္.....

Photobucket



19နွစ္အက်ဥ္းခံကိုထြန္းထြန္းနုိင္ရဲ႕မိသားစုကို..ကိုမင္းကိုနုိင္တို႕လိုအားေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္
ဒီမွာလိပ္စာပါ။ ။
မေအးေအးသက္
အမွတ္၁၇၊ ေဗာဓိေညာင္ပင္လမ္း၊ေဖါ့ကန္ရပ္ကြက္၊အင္းစိန္ျမိဳ႕၊ရန္ကုန္တိုင္း၊
ဖုန္း(တဆင့္) 951 645638


က်မ ခ်စ္တဲ့သူရဲေကာင္း (သို ့) အညၾတ ခြပ္ေဒါင္း


Saturday, December 13, 2008

ေမာင္..
ေမာင္က ကိုဂ်င္မီ မဟုတ္။
က်မက နီလာသိမ္း မဟုတ္။
တူညီတာက..နိူင္ငံခ်စ္စိတ္။
မတရားတာ မ်ိဳသိပ္မရတဲ့စိတ္။

ေမာင္ရဲ့ ဥပေဒမဲ့ ဖိႏွိပ္တာ ငံု ့မခံတတ္တဲ့စိတ္..
ဘယ္သူမွ ၾကိဳးခ်ည္လို ့မရဖူး။

ေမာင္ရဲ့ အမွန္တရားကို ျမတ္နိုးတဲ့စိတ္..
ဘယ္သူမွ ေခ်ာ့သိပ္လို ့မရဖူး။

ဓမၼကို လိုလားလို ့
အဓမၼမ်ားကို ေခ်မွူန္းတဲ့ အခိုက္..
ေထာင္တြင္း (၁၉)ႏွစ္ အက်ဥ္းခ်ခံရ..
ေဒါင္းပ်ိဳရဲ့ ေသြး၊ မာန္ ဘယ္မက်..
အေသခံ ဆက္လက္ ခြပ္မဲ့ပြဲ..
ေမာင္ေရ..
စိတ္မပူနဲ ့
က်မ္းမာေအာင္သာ ဂရုစိုက္
မိသားစုနဲ့ေဝးတဲ့ အခိုက္..
ေရာက္ရာ အေဝးၾကီးက "ေထာင္"
စိတ္ကိုသာ ေဆာင္ပါေမာင္။

က်မရဲ့ ကားဂိတ္က ေစ်းဆိုင္ကေလး..
ခ်ိဳျမတဲ ့ဖရဲသီးစိတ္ ဘန္းကေလး..
သားနဲ ့က်မ
ထမင္းေလး ဆီဆမ္းစားနိူင္ေကာင္းပါရဲ့။
က်မ သားကေလး ဝလံုးေလး ဝိုင္းဝိုင္းေရး
သင္ပုန္းၾကီးေတာ့ ေက်တန္ေကာင္းပါရဲ့။

နိုင္ငံေရး လွဳပ္ရွားသူ လင္ေတာ္ခဲ့တဲ့ က်မ..
က်မေလ...အာဇာနည္ရဲ့ မိန္းမ.
အက်ဥ္းက်လည္း မေၾကာက္..
ရွင္ကြဲခြဲ ေျခာက္လည္း..မေၾကာက္
ဥက်င္း က
ေဒါင္းသားေပါက္အတြက္.
အားမာန္နဲ ့ ၾကိဳးစား.
က်မ ျပဳစုသြားမယ္
ေမာင္ရယ္ အားမငယ္နဲ ့

ေဒါင္းအမ်ိဳးဆိုတာ…ရာဇ၀င္မညွိဳးဖူး
ေဒါင္းအေဖ…ေဒါင္းအေမ
ေဒါင္းသားေလး ေဒါင္းသမီးေလးေတြ
သတၱိေသြးရဲရဲ..
က်မတို ့ရမဲ့ တေန ့ ေအာင္ပြဲ။

ေမာင္
ေကာင္းကင္မွာ
ၾကယ္စင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္.
ေမာင္ဟာ မွိန္တလင္းအေရာင္ေပးေပမဲ့
ၾကယ္စင္ဟာ ၾကယ္စင္ပါဘဲ

ေမာင္
ျမန္မာျပည္မွာ..
ကိုယ္က်ိဳးစြန့္ခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္.
ေမာင္ဟာ အညၾတေပမဲ့
အာဇာနည္္ဟာ အာဇာနည္ပါဘဲ

အညၾတ အာဇာနည္..
ေမာင္ဟာ
က်မရဲ့ ရာဇ၀င္ထဲက
ခ်စ္ေသာ..သုူရဲေကာင္းစစ္သည္။

မသဒၶါ (၁၂။၁၂.၂၀၀၈)
ေမာင္ရဲရင့္ငယ္ေျပာျပေသာ ကိုထြန္းထြန္းနိုင္ နွင့္ ဇနီးသည္ သားငယ္ေလးအတြက္ ဂုဏ္ျပဳပါတယ္။


အညတယ ခြပ္ေဒါင္းမ်ား




အင္းစိန္ျမိဳ႕နယ္ ေဖါ့ကန္ရပ္ကြက္တြင္ ေနထိုင္ေသာ ကိုထြန္းထြန္းနိုင္ကို ျပီးခဲ့သည္လက စစ္ဏာရွင္မ်ားက ေထာင္ဒဏ္၁၉ နွစ္ခ်မွတ္ခဲံ့ ပါတယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားထြန္းထြန္းနုိင္သည္ ၈၈၈၈ မတိုင္ခင္ထဲက အင္း စိန္ျမိဳ႕ နယ္တြင္းစည္းရုံးလႈံေဆာ္မႈမ်ားတြင္ပါ၀င္ခဲ့ သည္။အင္းစိန္ျမိဳ႕နယ္တြင္ ၈၈၈၈ေန႕က ညေန၃နာရီခြဲတြင္ စတင္ဆႏၵျပခဲ့ျပီး ထြန္းထြန္းနုိင္သည္ ေက်ာင္းသားမ်ားၾကား အဓိက ခ်ိတ္ ဆက္ေပးခဲ့သူတဦး လည္း ျဖစ္သည္။ အေရးအခင္းျပီးေသာအခါ NLD လူငယ္ျဖစ္လာသည္။ နအဖမွ NLD အေပၚဖိနွိပ္မႈမ်ား စတင္ခဲ့ သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ အင္းစိန္ျမိဳ႕နယ္ NLD အမာခံအဖြဲ႕၀င္ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၈၈မွ၂၀၀၈အတြင္း၄ၾကိမ္အဖမ္းခံခဲ့ရျပီး ဒီတၾကိမ္ အျပစ္ဒဏ္ မွာအမ်ားဆံုးျဖစ္သည္။ အဖမ္းခံရခ်ိန္တြင္ဇနီးျဖစ္သူနွင့္ တနွစ္ခြဲအရြယ္ သားငယ္တဦး က်န္ရစ္သည္။ DVB နွင့္ေမးျမန္းခန္း တြင္ ဇနီးျဖစ္သူက ""ကားေမာင္းထြက္သြားရာကျပန္မလာေတာ့တာ.. စံုစမ္းလို႕လည္း မရဖူး....ေနာက္ၾကမွအဖမ္းခံရမွန္းသိတာ..သူလုပ္စာေလးပဲအားကိုးေနရတာ....ကေလး တဖက္နဲ႕ လမ္း ထိပ္မွာ မုန္႕ဗန္းေလးနဲ႕ ေရာင္းရင္း အကိုျပန္အလာပဲ ေမ်ွာ္ေနရ ေတာ့တာပါပဲရွင္.....""
ပထမတြင္ ၃နွစ္ခ်မွတ္ခံရျပီး ျပီးခဲ့သည့္လကထပ္တိုး၍စုစုေပါင္း၁၉နွစ္ခ်မွတ္ခံခဲ့ရသည္။ ယခုအခါ မိထၳီလာ ေထာင္တြင္ က်ခံေနရျပီး ဇနီးျဖစ္သူမွာ ေဖါ့ကန္ကားမွတ္တိုင္တြင္ဖရဲသီးစိတ္ေရာင္းရင္း လမ္း ေလ်ွာက္ တတ္စအရြယ္သားငယ္ေလးနွင့္အတူက်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ဇနီးျဖစ္သူမွာလည္း တၾကိမ္ အဖမ္းခံရျပီး ျဖစ္ရာ ဒုတိယ နီလာသိန္းျဖစ္မလာဖို႕ဆုေတာင္းရန္ မွတပါး။။
အညတယခြပ္ေဒါင္းမ်ား အားဦးညြတ္ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါသည္။ ။

08012009သတင္းနွင့္ေဆာင္းပါးမ်ား

ျပည္တြင္းမွအီးေမးလ္မ်ားသို႕တဆင့္ပို႕ေပးျခင္းျဖင့္သတင္းအေမွာင္က်ေနေသာျပည္သူမ်ားကုိကူညီၾကပါ။
အက်ယ္ၾကည့္ရန္အစြန္ဆံုးမွေလးေထာင့္ကြက္ကိုနွိပ္ပါ။ ။ျပီးရင္အေပါင္းကိုနိွပ္ပါ။ ။thur08012009 News


စစ္အစုိးရရဲ႕လမ္းျပေျမပံုအေပၚ တိုင္းျပည္က ကေလာ္

Thursday, 08 January 2009 16:14 မမခင္
ဒီကေန႔ မမခင္ရဲ႕ ေမြးေန႔ေလ။ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္တာလဲ ေမးမလို႔လား။ မေမးပါနဲ႔၊ မေမးပါနဲ႔ ဒီေမးခြန္းကို မေမးၾကပါနဲ႔။ မမခင္ရဲ႕ဘဝမွာ အခ်ည္းအႏွီးျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျပန္ေျပာရရင္ ရင္နာလြန္းလို႔ပါ။ ဘဝတေလွ်ာက္လံုးရဲ႕ ႏွစ္ေတြအကုန္လံုးေလာက္က စစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္မွာ ေနခဲ့ရတာမို႔ အဲဒီလို ကုန္ဆံုးခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြကို မမခင္အေမေမြးခဲ့တဲ့ အသက္ေတြထဲက ႏႈတ္လိုက္မွျဖင့္ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ အသက္အမွန္ကို ရမွာပါ။ အာဏာရွင္ ဦးေနဝင္းႀကီးစိုးခဲ့တဲ့ မဆလပါတီလက္ေအာက္က ၂၆ ႏွစ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီး ျပည္သူကို အာဏာလႊဲေပးဖို႔ အခ်ိန္ဆြဲထားတာက အႏွစ္ ၂၀။ ႏွစ္ခုေပါင္းရင္ ၄၆ ႏွစ္။

အဲဒီေလးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ကို အေမေမြးတဲ့ အသက္ထဲက ႏႈတ္ရင္ မမခင္ဟာ အခုမွ ပူတူတူေလးေလာက္ပဲ ရွိဦးမွာရွင့္။

ပူတူတူေလး မမခင္က အခ်ိန္....အခ်ိန္ အခ်ိန္ဆိုတာကို သိပ္တန္ဖိုးထားတာ။ အခ်ိန္ရဲ႕တန္ဖိုးေတြ ဘာေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက စာစီစာကုံးေရးသလို အေသးစိတ္ ျပန္မေရးခ်င္ပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြက ကုန္လြယ္လြန္းလို႔ေလ။ နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကေတာ့ ျပည္သူကုိ အာဏာလႊဲေပးဖို႔ အခ်ိန္ဆြဲတာကို အလုပ္တခုလို လွည့္ပတ္လုပ္ေနၾကတာ။ အခုဆိုရင္ ဘာလိုလုိနဲ႔ မမခင္ေတာင္ အရြယ္ကေလး ေထာက္လို႔လာၿပီ၊ ဒီမုိကေရစီ ရႏိုးရႏိုး ေမွ်ာ္ကိုးရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္လာလိုက္တာ။ အင္း.... ဒီတခါ သပိတ္ေမွာက္ရင္ လမ္းေတာင္ေလွ်ာက္ႏုိင့္ပါ့မလား မသိေတာ့ပါဘူး။ သံဃာေတာ္မ်ား ေမတၱာပြားတဲ့အထိေတာ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းတေလွ်ာက္ ႀကိဳးစားၿပီး ေလွ်ာက္ႏိုင္ခဲ့ေသးပါတယ္။ မမခင္တေယာက္ ၁၉၇၄ ဦးသန္႔ အေရးအခင္းေလာက္က ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသူဘဝမွာ သန္ပါ့၊ ျမန္ပါ့။ အေရးအခင္းအစမွာ ေရွ႕က ကိုကိုေက်ာင္းသားႀကီးေတြ ဦးသန္႔အေလာင္း မ,သြားတာေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ခဲ့တုန္းက ေမာမွန္းမသိ ပန္းရမွန္းမသိ။ “စံပါယ္ဖူးသစ္ တဆယ့္ ေျခာက္ႏွစ္” အရြယ္ကိုးရွင့္။

၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီးတုန္းကလဲ မမခင္ အသက္မႀကီးေသးပါဘူး။ ေျပးႏုိင္တုန္း လႊားႏုိင္တုန္း ခ်ီတက္ႏုိင္တုန္းပါ။ ဆႏၵျပပဲြဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ပါခဲ့သလဲ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒီလို အေရးေတာ္ပံုမ်ဳိးဆိုတာ တသက္မွာ တခါႏွစ္ခါသာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲရတတ္တာမ်ဳိးမို႔ အို.... ေျပာမေနနဲ႔၊ ဘယ္နားက တရားပြဲျဖစ္ျဖစ္ မမခင္ပါတယ္။ ခ်ီတက္တယ္ဆိုတာ တေန႔ကို ဆယ္မိုင္ ဆယ့္ငါးမိုင္၊ ေန႔လံုးေပါက္၊ တခါတေလ ညလံုးေပါက္။ အာဏာရွင္စိတ္ေပါက္ေနတဲ့ လူေတြကို “စိန္လြင္ ေျခာက္တန္း တေစာက္ကန္း ေသာက္ရမ္း အုပ္ခ်ဳပ္ တိုင္းျပည္ျပဳတ္”၊ “ မဆလပါတီ အလိုမရွိ”၊ “စစ္အာဏာရွင္ အလိုမရွိ”၊ “ဒီမိုကေရစီ ခ်က္ခ်င္ေပး”၊ “ရရင္ရ မရရင္ခ်” ေတြ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး ေအာ္ခဲ့တာ မေန႔တေန႔ကလိုပါပဲ။

အဲဒီတုန္းက ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ ေတာင္းဆိုသံဟာ မိုးထိေအာင္ ညံခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ၁၉၈၈ စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္မွာ အာဏာသိမ္းတဲ့ ဗိုလ္ေစာေမာင္က “ ပါတီေတြ ဖြဲ႔ၾကပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပးမယ္” လို႔ ဟုတ္သေယာင္ေျပာၿပီး ၁၉၉၀ ေမ (၂၇) ရက္ ျပည္လံုးကၽြတ္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးလုပ္ေတာ့ မမခင္တို႔ျပည္သူေတြ ေထာက္ခံတဲ့ NLD ပါတီက အျပတ္အသတ္ အႏိုင္ရခဲ့တာေပါ့။

ႏိုင္တာမွ ႏိုင္တာမွ အျပတ္အသတ္။ ကတ္ကတ္သတ္သတ္ ပြတ္ကာသီကာ ႏွာတဖ်ားအသာနဲ႔ ႏိုင္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ မဲေပးႏုိင္သူဦးေရရဲ႕ ၉၀% ေက်ာ္နဲ႔ ႏုိင္ခဲ့တာ။ ျပည္သူေတြဆိုတာ ေပ်ာ္ၾကလြန္းလို႔ ခုန္ေပါက္ေနတာပဲ။ မမခင္မွတ္မိေနပါေသးတယ္၊ ျပည္သူေထာက္ခံတဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ပထမဆံုး အႏိုင္ရၿမိဳ႕နယ္က ရန္ကုန္တိုင္း၊ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕နယ္။ လြတ္ေတာ္အမတ္က ေဒၚစန္းစန္း။ မမခင္တို႔ဆိုရင္ VOA နဲ႔ BBC က ေၾကျငာေပးတဲ့ အႏိုင္ရအမတ္စာရင္း နားေထာင္ၿပီး တခါႏိုင္တိုင္း ေရဒီယုိႀကီးကို ဖက္ဖက္ထားတာ။ အခါ ငါးရာေလာက္ရွိမယ္။ ဟိုေလ အမတ္ဦးေရက ၃၈၅လား။ အင္း… ေသေသခ်ာခ်ာမမွတ္မိေပမဲ့ မမခင္ ေရဒီယိုႀကီးကို ဖက္ထားမိတာက အခါငါးရာမကေတာ့ဘူး။ ဒီလိုျဖစ္တာ မမခင္တေယာက္တည္း ဟုတ္မယ္မထင္ဘူး။ ျပည္သူအားလံုး ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ဝမ္းေျမာက္ခဲ့ၾကမွာဘဲ။

မမခင္တို႔ျပည္သူေတြ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ဘယ္လိုပင္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းေျမာက္ စစ္အာဏာရွင္ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ေဗြေဖာက္ေတာ့ ျပည္သူေတြ လမ္းေတြေပ်ာက္ခဲ့ရတာပါပဲ။ ဗို္လ္ေစာေမာင္ရဲ႕ “ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးရင္ ဘားတိုက္ျပန္မွာပါ” ဆိုတဲ့ ကတိစကားဟာ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးတာနဲ႔ ဘယ္ေရာက္သြားတယ္မသိရေတာ့ဘူး။

ဗိုလ္ေစာေမာင္တေယာက္ လူထုအေပၚ ကတိမတည္။ စစ္သားစကားပါဆိုတဲ့ အေျပာအေဟာ၊ တီဗီြမွာ တခါေျပာရင္ (၇) နာရီၾကာတယ္။ ဒီအေျပာအေဟာေတြဟာ ေနာက္ကြယ္က ႀကိဳးကိုင္ထားတဲ့ အာဏာ႐ူး ေနဝင္းရဲ႕ေအာက္မွာ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ခဲ့တာ အားလံုးအသိပါပဲ။ သူ႔စကား သူမတည္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဗိုလ္ေစာေမာင္ အ႐ူးေဖာက္ေတာ့ ေဆးထိုးသတ္လိုက္တယ္ဆိုလား၊ ေကာလဟာလစကားက အတည္ေျပာတဲ့ ‘ျမန္မာ့အသံ’စကားထက္ မွန္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဗိုလ္ေစာေမာင္ လူ႔ေလာက,က ေပ်ာက္သြားေတာ့ ဦးေနဝင္းက အာဏာရွင္ ေနာက္တေယာက္ကို အစားထိုးျပန္တယ္။ ဗိုလ္သန္းေရႊေပါ့။

ဗိုလ္သန္းေရႊလက္ထက္မွာက်ေတာ့ ဦးေနဝင္းလဲ သူေမြးတဲ့ေမ်ာက္ သူ႔ျပန္ေျခာက္။ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘဝနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္မွာေတာ့ သူ႔အေလာင္းမသာဟာ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ထားစရာေျမမရွိရွာလို႔ ျပာအတိလုပ္ၿပီး သူ႔သမီး စႏၵာဝင္းက ေရေမွ်ာခ်လိုက္ရတယ္ေလ။ အာဏာရွင္ဆိုးဆိုတာ ဇာတ္သိမ္းမေကာင္းတတ္ပါဘူး။ အဲဒီအထဲမွာ အာဏာရွင္ ဦးေနဝင္းကုိ ေနာက္ကြယ္ကေန အာဏာအသက္ဆက္ေပးေနတဲ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္လည္း အပါအဝင္ေပါ့။ သူမွာက ေသြးတုိး၊ ႏွလုံး၊ ဆီးခ်ဳိ စတဲ့ေရာဂါေတြ ရွိတယ္တဲ့။ ဦးေနဝင္းက မဆလဖြဲ႔စည္းပုံတုန္းကလည္း သူ႔ကုိပဲ ေရးခုိင္းခဲ့တာေလ။ ၁၉၈၈ အလြန္ကာလမွာလည္း ဖြဲ႔စည္းပုံတခု လုိျပန္ၿပီဆုိေတာ့ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ကုိ ေရးခုိင္းျပန္တယ္။ အဲဒီတခါေတာ့ ေမာင္ေမာင္က ျငင္းဖုိ႔ႀကဳိးစားခဲ့တယ္။ ဒါကုိ ဦးေနဝင္းကုိ မေက်မနပ္ျဖစ္ၿပီး သူ႔ကုိ ဖိအားေတြေပးလုိ႔ စိတ္ေတြညစ္ၿပီး သူ႔ေရာဂါနဲ႔ လုံးဝမတည့္တာေတြကုိ စား၊ အစားအေသာက္လည္းမေရွာင္၊ ေဆးေသာက္တာလည္း ရပ္ပစ္လုိက္ေတာ့တာတဲ့။ မတည့္တာေတြစားတယ္ဆုိတာ အဆိပ္ေသာက္တာနဲ႔ တူတူပဲေပါ့။ ဒီလုိနဲ႔ ေရာဂါအေျခအေန ႐ုတ္တရက္ဆုိးရြားလာၿပီး ေသသြားတာတဲ့။

ျပည္သူကို မငဲ့ညွာရင္ ဘယ္လို နိဂံုးခ်ဳပ္ရတယ္ဆိုတာ မသိရွာေသးတဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊ ဗိုလ္ေမာင္ေအး အုပ္စုဟာ ျပည္သူကို ဆက္လက္ညာဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကျပန္ၿပီေလ။ အလိုေလး … စည္းကမ္းရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုေျပာင္းဖို႔ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္တဲ့။ စည္းကမ္းဆိုတာ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈအစကတည္းက သူ႔ဟာနဲ႔သူ ရွိၿပီးသားပါ။ လူဆိုတာ ဦးေႏွာက္နဲ႔သတၱဝါေတြပါ။ အေကာင္းအဆိုး ခြဲတတ္ပါတယ္။ စည္းကမ္းဆိုတာ အေကာင္းအဆိုးခြဲျခားတတ္တဲ့ ဦးေႏွာက္က လာတာပါ။ ဒါကို စစ္အာဏာရွင္ေတြက ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ စကားေရွ႕မွာ စည္းကမ္းဆိုတဲ့ စကားလံုးပါထည့္ထားတယ္။ ဆိုလိုတာက က်ဳပ္တို႔ အာဏာေအာက္သာ ေနၾကလို႔ ေျပာတာပါပဲ။ အဲလိုစကားအခ်ပ္နဲ႔ ဗိုလ္သန္းေရႊ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုက ပိုလို႔ အယုတ္တမာဆန္တာ အားလံုသိေတာ္မူၾကတဲ့ အတိုင္းပါဘဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရွင္းပါတယ္။ အမ်ားမွတ္သားစရာက ၂၀၀၃ ခုႏွစ္တုန္းက ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ တုိင္းခန္းလွည့္လည္ပြဲကို ျပည္သူေတြ တခဲတနက္ ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကတာကို မနာလိုကဲၿပီး လုပ္ႀကံပြဲ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္းပြဲႀကီးပါပဲ။ ဘယ္လိုလုပ္ႀကံတယ္ဆိုတာ အမ်ားသိၿပီးသားမို႔ မမခင္က အေသးစိတ္ ျပန္မေျပာေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ စစ္အစိုးရအေပၚ တကမၻာလံုးက ေတာ္ေတာ္ႀကီး စိတ္ပ်က္သြားၾကတာပါ။ ဗိုလ္သန္းေရႊ၊ ဗိုလ္ေမာင္ေအး၊ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ သံုးေယာက္အတြဲမွာ အဓိက ႀကံစည္တာ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ပါတနာ စက္မႈ (၁) ဝန္ႀကီး ေအာင္ေသာင္းပါတဲ့။ မႀကံအပ္ မစီအပ္ သူတို႔ရဲ႕အႀကံအစည္ အစုတ္အျပတ္ေၾကာင့္ တကမၻာက ေတာ္ေတာ္ႀကီး ကဲ့ရဲ႕မဲ့ကိန္းေရာက္ေတာ့ အာဏာေလးရွိေနေသးတဲ့ ေမာင္ခင္ညြန္႔ကေလးဟာ အာစီယံႏိုင္ငံေတြဆီ အေျပးသြားၿပီး အရွက္ေျပစကားေလးနဲ႔ ေလေျပထိုးဖို႔ ထိုင္းဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သက္ဆင္ကို ေအာင္သြယ္ခိုင္းခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ခင္ညႊန္႔ရဲ႕မိတ္ေဆြႀကီး သက္ဆင္က စၿပီးေျပာခဲ့တာ။ ျမန္မာျပည္ဒီမိုကေရစီေရး ေရွ႕ဆက္ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ “Rode Map” တခု ရွိရမယ္လို႔။ အခု သူ႔ႏိုင္ငံက ေခြးေျပးဝက္ေျပး ေျပးေနရတဲ့ သက္ဆင္ရဲ႕ စကားဟာ နအဖအတြက္ အသက္႐ူေပါက္ရစရာ စကားပါပဲ။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ေတာ့ ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ Road Map ဆိုတာေလာက္ကို မေျပာတတ္ပါဘူး။ ထုိထိုေသာ Road Map ဆို႔တဲ့ သက္ဆင္ရဲ႕စကားကို ျမန္မာမႈျပဳၿပီး လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ေတြ ဘာေတြ နအဖပါးစပ္က ထြက္လာတာပါ။ အေျခခံဥပေဒတခုကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အၾကမ္းေရးတာ ၂ ရက္ခြဲသာ ၾကာခဲ့တာကို နအဖစစ္အုပ္စုုက ၁၄ ႏွစ္ၾကာခဲ့တာ သိၾကတယ္္မို႔လား။ အခု သူတို႔ရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ကို ျပည့္ဖို႔ ဘယ္ႏွသက္ေလာက္ လုပ္မလဲမသိဘူး။ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးသာ ေပၚမလာခဲ့ရင္ ဆယ္သက္ေလာက္ၾကာႏိုင္တယ္။ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ခဲ့လို႔ အရွက္ေနာက္တခါကြဲမွ ဒီမိုကေရစီအတြက္ လုပ္ေနပါတယ္ျဖစ္ေအာင္ အေျခခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

အေျခခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပြဲဆိုတာကလဲ မမခင္တို႔ျဖင့္ အံ့ၾသမကုန္ႏိုင္ဖြယ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ နာဂစ္မုန္တိုင္းျဖစ္လို႔ ျပည္သူေတြ ငိုပြဲဆင္ေနရခ်ိန္မွာေတာင္ မေအာင့္ႏိုင္၊ မအီးႏိုင္၊ မေစာင့္ႏုိင္ ဇြတ္လုပ္သြားတယ္။ ျပည္သူမ်က္ရည္ ေျခာက္ပါေစေတာ့လို႔ သေဘာမထားႏိုင္ဘဲ မဲလိမ္၊ မဲခိုး၊ မဲမသမာေတြနဲ႔ ေက်းလက္ေတာရြာေတြက လူေတြကို ေဘာလ္ပင္နဲ႔ ေဖာင္တိန္မေပးဘဲ သူတို႔လူနဲ႔ သူတို႔ အမွန္ျခစ္သြားတဲ့ ပြဲေလ။ တခ်ဳိ႕ရပ္ကြက္ ၿမိဳ႕နယ္ေတြက မဲစာရင္းမွာ မဲေပးႏုိင္သူဦီးေရက တေသာင္း၊ ေထာက္ခံမဲက တေသာင္းခြဲ။ အဲလို ကြဲလြဲခ်က္တသီႀကီးနဲ႔ တကမၻာလံုးအေပၚ ၿဖီးသြားတဲ့ လိမ္ပြဲႀကီးဆိုတာ သိၾကပါတယ္။

သူတို႔အဖို႔ ေတာ့ အရွက္ဆိုတာလည္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာ ဦးတင္မိုးစကားကို ကိုးကားေျပာရရင္ အရွက္ကို အေရခြံခြာ တေနရာမွာ ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္ၿပီ။ ဒီလုိပဲ ေျပာရမလား။ အရွက္ကို အေရခြံခြာ ၾကပ္ေျပးေနျပည္ေတာ္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီလို႔ ေျပာလိုက္တာ အမွန္ဆံုးထင္ပါရဲ႕။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ ဆက္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္နဲ႔ အသက္ဆက္ဖို႔ လုပ္ေနတာ ရယ္စရာပါပဲ။ ကမၻာႏိုင္ငံတကာမွာ စိန္ေရႊဝတ္တာ ဂုဏ္မဟုတ္ေတာ့။ ပညာနဲ႔အသက္ေမြးမွ ဂုဏ္ရွိတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ မျမင္ဘူးလို႔ မူးျမစ္ထင္ ကိုယ့္သားသမီးကိုယ္ စိန္ေရႊဆင္။ တိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ကားသခ်ဳႋင္းက ကားမသာေတြကို ျမန္မာျပည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက မဟာ့မဟာအခြင့္အေရး ကားပါမစ္ေစ်း။ ႏိုင္ငံတကာမွာ အိမ္ေဖာ္အလုပ္ျပဳတ္ေတာင္ ထည္လဲသံုးႏိုင္တဲ့ လက္ကိုင္ဖုန္းပါမစ္ေစ်း။ အဲေလာက္အသိေလးနဲ႔ စခန္းသြားေနတဲ့ နအဖစစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္စီမံခန္႔ခြဲပံုုကို ျပည္သူတကာက ရႊံရွာစက္ဆုတ္ကုန္ၿပီ။

မမခင္က သူတို႔ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးခိုင္ၿမဲဖို႔ ရည္ရႊယ္တဲ့ လမ္းျပေျမပံု (၇)ခ်က္ထဲက အဓိကပစ္မွတ္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေပၚ ျပည္သူေတြ ဘယ္လိုျမင္ၾကသလဲလို႔ ဟိုဟိုဒီဒီ လူမ်ဳိးစံု ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ ၾကားရတာ ေျပာရမလား။ တကယ့္ကို ဟားရပါတယ္။ တကၠစီဒ႐ိုင္ဘာတေယာက္က ေျပာတယ္၊ “အမႀကီးရာ … သူတို႔လိမ္တာညာတာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးသိတယ္၊ က်ေနာ့္ကားေပၚမွာ ခရီးသည္ဆိုတာ ေျပာခ်င္တာ ေျပာၾကတာဗ်။ ထင္ရာျမင္ရာေပါ့။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းမ်ားေျပာရင္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ႐ံႈးရဲ႕သားနဲ႔ အာဏာလႊဲမေပးတာကုိ စၿပီးဆဲေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕” တဲ့ရွင္။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က မိတ္ေဆြ ကုန္သည္အႀကီးစားတေယာက္က “ ေဟ့ မမခင္ .. ဒီေကာင္ေတြ ဆက္အုပ္ခ်ဳပ္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး၊ နင္တို႔သိတာထက္ ငါက ပိုသိတယ္။ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံကတဲက ငါက ဆဲခ်င္ေနတာ။ အဲဒီမွာ ညီလာခံ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားအေၾကာင္း ငါသိတယ္၊ သိသမွ် နင့္ကို မိန္းကေလးမို႔လို႔ အားနာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေျပာရမယ္၊ ဟိုတယ္ေကာင္းေကာင္းက ျပည့္တန္ဆာေခါင္းေတြဟ” တဲ့ရွင္။

ေဟာ … ေနာက္တေယာက္ေျပာျပန္ပါၿပီ။ သူက စစ္တပ္ကပါ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚက အရာခံဗိုလ္ႀကီးပါ။ လုပ္သက္ ႏွစ္ (၃၀) ေက်ာ္။ စစ္တပ္အေၾကာင္း ေနာေက်သူပါ။ သူက “ မမခင္ က်ေနာ္မေျပာခ်င္ဘူးဗ်ာ၊ ဒါေပမဲ့ဗ်ာ ရင္ထဲမွာ စိတ္ခ်မ္းမသာလို႔ ေျပာရမွာပါ၊ က်ေနာ္လဲ စစ္တပ္က၊ ဒါေပမဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းျဖစ္တုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြလုပ္ပံု ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ ျပည္သူကို ထမင္းတလုပ္ေကၽြးဖို႔ စစ္တပ္ထဲမွာ အစည္းအေဝးလုပ္တာ တလေလာက္ၾကာတယ္၊ သဒၵါတရားေတာ္ေတာ္နည္းတဲ့ လူေတြ၊ စစ္တပ္မွာလဲ ေအာက္ေျခက မဲြေနတာပါ၊ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ စစ္တပ္ဟာ စစ္တပ္ထဲမွာပဲေနၿပီး တိုင္းျပည္ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ႏိုင္သူလက္ထဲ လႊဲေပးတာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ျမင္ပါတယ္၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာ အာဏာရွင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြပဲ ဆက္လုပ္ဦးမွာမို႔ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ မေထာက္ခံဘူးတဲ့”။ ကဲ … ဘယ္ႏွယ့္ရွိစ။

အဲလို ေျပာၾကဆိုၾကတဲ့အထဲမွာ မမခင္သေဘာအက်ဆံုးက ရပ္ကြက္ထဲက အေၾကာ္သည္ ေဒၚမယ္မရဲ႕ စကားပါပဲ။ အတန္းပညာမတတ္ေပမဲ့ ႐ုပ္ရွင္တို႔ ဇါတ္ပြဲတို႔ အၿမဲၾကည့္ၿပီး မွတ္သားထားတာေတြလည္း မ်ား၊ ျပည္ပသတင္းဌာနေတြလဲ အၿမဲနားေထာင္သူမို႔ အာပလာ ဗာလခ်ာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူသိတာေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေျပာတတ္သူပါ။ သူ႔ကို မမခင္က “ အေဒၚ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သန္းေရႊနဲ႔ အဖြဲ႔ကို မဲထည့္ဖို႔ ေမွ်ာ္ေနသလား” လို႔ ေမးၾကည့္လိုက္တာပါ။ ဒီေတာ့ သူက “အမယ္ေလးေတာ္ တူမႀကီးမို႔ ေမးရက္ေပတယ္၊ တူမႀကီး ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား၊ ‘ျမန္မာ့သဘင္ စင္ျမင့္ေပၚ တင့္တင့္တယ္တယ္ ထည္ဝါလွသေနာ္၊ ဇာတ္မင္းသားေလး သိန္းေဇာ္ သိန္းေဇာ္ တုိင္းျပည္က ေမွ်ာ္ တိုင္းျပည္က ေမွ်ာ္’ ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလ၊ ႐ုပ္ကလဲေခ်ာ၊ အဆိုေကာင္း၊ အကေကာင္း၊ အေျပာေကာင္းမို႔ တိုင္းျပည္က ေမွ်ာ္တာေပါ့၊ တိုင္းျပည္ကို မြဲသထက္မဲြေအာင္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ အုပ္ခ်ဳပ္မဲ့ အလုပ္ကို တိုင္းျပည္က မေမွ်ာ္၊ မေမွ်ာ္၊ ငါတတ္သမွ် အဆဲမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေဟာဒီလို ေအာ္ ေအာ္ၿပီး ကေလာ္ဆဲခ်င္ပါေသးသတဲ့ေတာ္” တဲ့။

သန္းေကာင္ထက္ ညဥ့္မနက္ေတာ့တဲ့ ညငွက္ကေလးေတြ …


Thursday, 08 January 2009 14:57 ေအာင္သက္ဝိုင္း
ရန္္ကုန္ျမိဳ႕ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း လမ္းမနဲ႔ ပန္းဆိုးတန္း ခုံးေက်ာ္ တံတား ေဘးမွာရွိတဲ့ ေရႊဂုန္ ရုပ္ရွင္ရုံေရွ႕မွာ ရုပ္ရွင္ ၾကည့္မယ့္ သူေတြ၊ လမ္းသြား လမ္းလာေတြ၊ ေစ်းသည္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္ ေနပါတယ္။

ဒီကေန႔ဟာ တနဂၤေႏြေန႔ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရႊဂုန္ ရုပ္ရွင္ရုံမွာ ျပသေနတဲ့ အိႏၵိယ ေဘာလိ၀ုဒ္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ဖို႔ လက္မွတ္ ၀ယ္သူေတြ၊ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ၀င္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့ သူေတြ ခါတုိင္းထက္ မ်ားျပားျပီး လူအုပ္ၾကီးက ရာဂဏန္းေက်ာ္ အေရအတြက္ ရွိပါတယ္။

လူအုပ္ၾကီးထဲမွာ အျဖဴေရာင္ တီရွပ္အက်ီၤ၊ အျပာႏုေရာင္ ဂ်င္းစကပ္တိုကို ၀တ္ဆင္ထားျပီး ဆံပင္ဂုတ္၀ဲနဲ႔ အသက္၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ မိန္းကေလးငယ္ တဦးလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။ မိတ္ကပ္ ခပ္ပါးပါး လိမ္းျခယ္ထားတဲ့ သူမက အျဖဴဘက္သန္း အသားအေရရွိျပီး သူမရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက လူအုပ္ၾကီးထဲ စိုက္ၾကည့္ရင္း မရပ္မနား လႈပ္ရွားေနပါတယ္။ သူမပုံစံက ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ လူတဦးကို သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရွာေဖြေနတဲ့ ပုံစံပါပဲ။ သူမရုပ္ရည္ အလွၾကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သာမန္ၾကည့္ ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ ရုုပ္ဆင္း ရူပကာမ်ဳိး သူမ ပိုင္ဆိုင္ထားတာပါ။

တကယ္ေတာ့ သူမဟာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မယ့္ သူတေယာက္ မဟုတ္သလို၊ လူေပ်ာက္လို႔ ရွာေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ သူမရွာေနတာကေတာ့ တခဏတာ အေပ်ာ္လိုခ်င္တဲ့ ေဖာက္သည္ အမ်ဳိးသားေတြပါပဲ။

သူမနာမည္က ငယ္ေထြး (ေခၚ) ငယ္ေလး ျဖစ္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း လမ္းမတေလွ်ာက္က ရုပ္ရွင္ရုံ ေအာက္ေတြမွာ လႈပ္ရွားက်က္စား ေနတဲ့ ျပည့္တန္ဆာ မေလးတဦးပါ။

"တေလွ်ာ့ ၃၀၀၀ ပါကိုၾကီး။ တနာရီဆိုရင္ ငယ္ေလးကို ၅၀၀၀ ပဲေပးပါ"လို႔ သူမက က်ေနာ့္ကို ခပ္ခၽြဲခၽြဲ အသံနဲ႔ ေျပာတယ္။ သူမရဲ႕ အၾကည့္ေတြက ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းသလို သူမရဲ႕ အသံကလည္း ေယာက်္ားသား တဦးအတြက္ လိင္စိတ္ ႏုိးၾကြေစမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

သူမေျပာတဲ့ ေစ်းႏႈန္းက အရင္တခါက်ေနာ္ ေရာက္ခဲ့စဥ္ တုန္းကထက္ (ညေမႊးပန္း ေဆာင္းပါး ေရးခဲ့စဥ္က တေလွ်ာ့ ၄၅၀၀ က်ပ္) အေတာ့္ကို သက္သာေနပါတယ္။ သူမနဲ႔ က်ေနာ္ ေစ်းစကား သေဘာတူညီျပီးခဲ့တဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ဦး ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဗိုလ္ဆြန္ပက္ လမ္းထဲက အေအးခန္း တည္းခိုရိပ္သာ တခုဆီ ဦးတည္သြားၾကပါတယ္။

အခ်ိန္က ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီ ၃၀ ေက်ာ္။ အထပ္ျမင့္ တုိက္ၾကီးတခုရဲ႕ ပထမထပ္ကို တည္းခိုခန္း ဖြင့္ထားတဲ့ တုိက္ခန္းကို က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္းေတြက သူမကို အားရ၀မ္းသာ ၾကဳိဆိုၾကတယ္။

သူမ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ က်ေနာ့္ကိုလည္း မသိမသာ လွမ္းအကဲခတ္ၾကတယ္။ သူမကေတာ့ ေအာင္ႏုိင္သူၾကီး တေယာက္လို ျပဳံးေပ်ာ္လို႔။

“ငယ္ေလးကေတာ့ ဒီေန႔ ေစ်းဦးေပါက္သြားျပီ” လို႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသားၾကီး တဦးက လွမ္းေအာ္ေျပာသံက က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ထြက္ေပၚလာတယ္။ သူမက ဒီတည္းခိုခန္းက လႊတ္ထားတဲ့ ျပည့္တန္ဆာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီတည္းခိုခန္းမွာ သူမ ေဖာက္သည္ေတြနဲ႔ အျမဲလာေနတာလား စတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ က်ေနာ့္ အေတြးထဲ ေမးေနမိတယ္။ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ သူမဟာ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ ေဆြမ်ဳိး သားခ်င္းပမာ အလြန္ ရင္းႏွီးလြန္း လွတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

တနာရီစာ တည္းခိုဖို႔ အခန္းခ ၂၀၀၀ ရွင္းေပးျပီးခိ်န္မွာ တည္းခုိခန္း ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသားက က်ေနာ့္လက္ထဲကို ေသးငယ္တဲ့ အထုပ္ေလး တထုပ္ အတင္း ထုိးထည့္ေပးတယ္။ ေရႊ၀ါေရာင္ရွိတဲ့ ဒီအထုပ္ေလးကို ေသခ်ာၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အေဖာ္ ကြန္ဒုံျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္းအမ်ဳိးသားက က်ေနာ့္ကို စပ္ျဖီးျဖီးမ်က္ႏွာနဲ႔ စကားတခြန္း လွမ္းေျပာပါတယ္။

"လိုတာရွိရင္ အခန္းထဲကေန ဘဲလ္တီး ေခၚလိုက္ပါ။ ဘီယာ၊ ေဆးလိပ္၊ ေရသန္႔ဘူး၊ ႀကိဳက္တာ ၀ယ္ခိုင္းလို႔ ရတယ္"လို႔ ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသားက ေျပာတယ္။

ေပ်ာ္ပါးခ်င္တဲ့ အမ်ဳိးသားေတြ အတြက္ တည္းခိုခန္းရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈေတြက ဟာကြက္မရွိ အလြန္ စနစ္က်လြန္းလွသလို တည္းခိုသူအေပၚ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္မႈ ကလည္း ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

"ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး။ ေဖာက္သည္ ရွာရတာ အေတာ္ ခက္လာတယ္။ အရင္ဆို တေန႔ေဖာက္သည္ ၇ ဦး၊ ၈ ဦး အနည္းဆုံး ရေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ တေန႔ ေဖာက္သည္ ၁ ဦး၊ ၂ ဦး ေလာက္ပဲရတယ္"လို႔ ငယ္ေလးက က်ေနာ့္ကို ရွင္းျပတယ္။

သူမနဲ႔အတူ အလုုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလး အေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာ လလယ္ေလာက္ကစလို႔ ေဖာက္သည္ ရွားလာတဲ့အတြက္ ေစ်းေမးတဲ့ ေဖာက္သည္တိုင္းကို အလြတ္မေပးဘဲ ညွိႏႈိင္းေစ်းႏႈန္းနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရတယ္လို႔ သူမက ေျပာတယ္။

"အရင္တုန္းက ပုံမွန္၀င္ေငြခ်ည္းပဲ တေန႔ ႏွစ္ေသာင္းနဲ႔ သုံးေသာင္းၾကား ရတယ္။ ဒီႏွစ္ မုန္တိုင္းတုိက္ျပီး ကတည္းက ၀င္ေငြက်လာတာ၊ ႏုိ၀င္ဘာ လေလာက္ကစျပီး အလုုပ္ အေတာ္ပါးသြားတယ္။ အခုေတာ့ ေဖာက္သည္ရတဲ့ ရက္လည္း ရွိတယ္။ မရတဲ့ ရက္လည္း ရွိတယ္။ တခါတေလ ထမင္းဖိုး ၂၀၀၀ ေလာက္ ရလည္း မနည္းဘူးဆိုျပီး အလုပ္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတယ္"လို႔ ငယ္ေလးက ဆိုတယ္။

အခုလက္ရွိ အေျခအေနမွာ တေန႔ တေသာင္းရဖို႔ မနည္း ရုန္းကန္ေနရတယ္လို႔ ငယ္ေလးက ဆက္ေျပာပါတယ္။

"၀င္ေငြက ပုံမွန္ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔ တေသာင္း ေက်ာ္ေလာက္ ရေပမယ့္ မနက္ျဖန္ ရခ်င္မွရတာ။ ေငြမရဘဲ အိမ္ျပန္ သြားရတဲ့ ရက္ေတြက မ်ားတယ္"လို႔ ငယ္ေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း သူဇာဆိုတဲ့ အသက္၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္ရွိ မိန္းကေလးကလည္း ဆိုုပါတယ္။

သူဇာက ၀င္ေငြပုံမွန္ မရွိတဲ့အတြက္ စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲလြန္းလို႔ အဆမတန္ အတိုးႏႈန္းနဲ႔ ေငြေခ်းငွားရတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။

"ပန္းဆိုးတန္း ခုံးေက်ာ္ တံတားေအာက္က ကြမ္းယာဆိုင္ဖြင့္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးၾကီး တဦးဆီကေန တသိန္းကို အတုိးႏႈန္း သုံးေသာင္းႏႈန္း ေခ်းရတယ္။ ၁၅ ရက္အတြင္း တေန႔ နည္းနည္း အရစ္က် ျပန္ဆပ္ရတာ။ ငယ္ေလးက တလ တခါ ပုံမွန္ ပင္နယ္ဆလင္ ထုိးတယ္၊ အေၾကာေဆး သြင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္း ေဆးဖိုးမရွိလို႔ ေဆးခန္းေတာင္ မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး"လို႔ ငယ္ေလးက က်ေနာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပတယ္။

ဒီလို ေဖာက္သည္ ရွားပါးလာရတာဟာ လူေတြဆီမွာ ၀င္ေငြနည္းလာ တာေၾကာင့္လို႔ ထင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ၀င္ေငြနည္းသြားရသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ သူမသိတဲ့ အေၾကာင္း သူဇာကလည္း ေျပာပါတယ္။

ကမၻာလုံး ဆိုင္ရာ ေငြေၾကး ျပႆနာေၾကာင့္ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းျပီး လူေတြ ၀င္ေငြနည္းလာတယ္ ဆိုတာကို သူမတို႔ သိရွိနားလည္ျခင္း မရွိၾကပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္းေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္က ျပည့္တန္ဆာေတြ ၀င္ေငြရလမ္း ခက္လာသလို လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ စီးပြားရွာေနတဲ့ ညကလပ္၊ တည္းခိုခန္း၊ ကာရာ အိုေကဆိုင္နဲ႔ အႏွိပ္ခန္းေတြလည္း စီးပြားေရး က်ဆင္းေနတယ္လို႔ ရန္ကုန္စီးပြားေရး အသိုင္းအ၀န္းက စုံစမ္းသိရွိရပါတယ္။

"တည္းခိုခန္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိပ္အလုပ္ မျဖစ္ၾကဘူး။ ညစဥ္ အခန္းျပည့္ ဧည့္သည္ရွိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြလည္း ခု ေျခာက္တီး ေျခာက္ကပ္ပဲ။ စေန၊ တနဂၤေႏြလို ရက္မ်ဳိး ဆိုတာ ရွိသမွ် အခန္းေတြ ျပည့္ျပီး တည္းခိုမယ့္ ဧည့္သည္ေတြ တန္းစီေနရမွာ။ ခုေတာ့ လုံးလုံးကို လူမရွိဘူး"လို႔ မရမ္းကုန္းျမိဳ႕နယ္ ရွစ္မုိင္ လမ္းဆုံအနီးမွာ တည္းခိုခန္း ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္အရြယ္ စီးပြားေရး သမားတဦးက ေျပာတယ္။

အခန္းေပါင္း၂၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕ တည္းခိုခန္းက စီးပြားေရး ေကာင္းစဥ္ကာလက ေန႔စဥ္ က်ပ္၂ သိန္းနဲ႔ ၅ သိန္း အၾကား ၀င္ေငြရွိခဲ့ေပမယ့္ အခုအခါမွာေတာ့ ရွစ္ေသာင္းနဲ႔ တသိန္း အၾကားသာ ၀င္ေငြရွိေတာ့တယ္လို႔ သူက ဆိုတယ္။

"အခန္းခက ရုိးရုိးခန္းကို ၅၀၀၀၊ အဲယားကြန္း ဆိုရင္ ၇၀၀၀၊ နာရီနဲ႔ တည္းမယ္ဆိုရင္ တနာရီ ၃၀၀၀၊ လူက ပါးေတာ့ ေစ်းေလွ်ာ့ဖို႔ စဥ္းစားေနတယ္"လို႔ အဲဒီ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္က ေျပာျပတယ္။

တည္းခိုခန္းေတြ အျပင္ ကာရာအိုေက ဆိုင္ေတြမွာလည္း စီးပြားေရး အလြန္အမင္း က်ဆင္းေနတဲ့ အတြက္ ကာရာအိုေက ဆုိင္ေတြမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ မိန္းကေလး အေရအတြက္ေတြ ေလ်ွာ့ခ်ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

"၀င္ေငြ နည္းသြားတယ္။ နာဂစ္ မတုိင္မီက ဆိုင္မွာ တေန႔ကို ၈ သိန္းဖိုးေလာက္ ၀င္ေငြရွိတယ္။ လက္ရွိမွာေတာ့ တေန႔ တသိန္း ေလာက္ပဲ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေတာင္ ပုံမွန္မရဘူး"လို႔ လႈိင္ျမိဳ႕နယ္ သမုိင္းလမ္းဆုံ အနီးမွာ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ 258 ကာရာအိုေက ဆိုင္၀န္ထမ္းတဦးက ေျပာတယ္။

258 ကာရာအိုေကဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အသက္၂၃ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးကလည္း ဆိုင္၀င္ေငြ မေကာင္းတဲ့ အတြက္ ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြလည္း အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာတယ္။

"ဆိုင္က လခ တလ ၂ ေသာင္းပဲေပးတာ။ ဧည့္သည္ ဆီကရတဲ့ မုန္႔ဖိုးနဲ႔ ရပ္တည္ ေနရတာဆိုေတာ့ ေရရွည္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ ဆက္မလုပ္ႏုုိင္ဘူး။ ပုိင္ရွင္ကလည္း အလုပ္ပါးလို႔ လူေလွ်ာ့မယ္လို႔ ၾကားတယ္"လို႔ 258 ဆိုင္က အမ်ိဳးသမီးက ရွင္းျပတယ္။

ကာရာအိုေက သီခ်င္းဆိုႏုိင္တဲ့ အခန္းက်ယ္ ၉ ခန္းရွိျပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ မိန္းကေလး ၂၀ ေက်ာ္ အပါအ၀င္ ၀န္ထမ္း ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ အတြက္ လစဥ္ ၀န္ထမ္းလစာ အသုံးစရိတ္ ၾကီးေနတဲ့အတြက္ လုပ္ငန္းကို ေလ်ွာ့ခ်သြားဖို႔ ရွိတယ္လို႔ 258 ကာရာအိုေက ဆိုင္ပုိင္ရွင္နဲ႔ နီးစပ္သူတဦးက ေျပာတယ္။

ရန္ကုန္ ၀န္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ ကာရာအိုေကဆိုင္ အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း 258 ကာရာအိုုေက ဆိုင္လို အေျခအေနမ်ဳိး ၾကဳံေတြ႕ေနရတယ္လို႔ သိရွိရပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ အႏွိပ္ခန္းေတြလည္း ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြလို အေျခအေနမ်ဳိး ၾကဳံေတြ႕ေနရတယ္လို႔ ရန္ကုန္ လမ္္းမေတာ္ျမိဳ႕နယ္ ၀ါးတန္းလမ္းမွာရွိတဲ့ အႏွိပ္ခန္းေတြမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေျပာျပပါတယ္။

"အႏွိပ္ခန္းကို သြားၾကတာက ကားပြဲစားေတြ အမ်ားစုေလ။ အခု ကားအေရာင္းအ၀ယ္ ကလည္း လုံး၀လုံး၀ မျဖစ္ေတာ့ ကားပြဲစားေတြလည္း အႏွိပ္ခန္း မေျပာနဲ႔ ထမင္းဖိုးနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ပဲ"လို႔ ဟံသာ၀တီ ကားပြဲစားတန္းက အသက္ ၄၃ ႏွစ္အရြယ္ ကားပြဲစားတဦးက ဆိုပါတယ္။

အႏွိပ္ခန္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီး တဦးအေနနဲ႔ အလုပ္ေကာင္းစဥ္ကာလက တလ၀င္ေငြ ၂ သိန္း နီးပါး ရွိေပမယ့္ အခုေတာ့ ရွစ္ေသာင္းေလာက္ပဲ ရၾကေတာ့တယ္လို႔ အႏွိပ္ခန္း အလုပ္သမေတြက ေျပာတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ညကလပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ဒဂုံျမိဳ႕နယ္ အတြင္းက ပိုင္အိုးနီးယားနဲ႔ သိမ္ၾကီးေစ်းအနီးက ညကလပ္ေတြမွာလည္း လူနည္းပါးေနတယ္လို႔ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူငယ္ အမ်ဳိးသား ၀န္ထမ္းေတြက ဆိုၾကပါတယ္။

"အရင္တုန္းကဆို ကလပ္က ဆင္းလာတဲ့ ေကာင္မေလးေတြက TAXI ဌားစီးတယ္။TAXI ခအျပင္ မုန္႔ဖိုးဆိုျပီး ေပးေလ့ရွိတယ္။ ခုေတာ့ ကားဌားမယ့္ လူလည္းမရွိ။ ဌားျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းဆစ္ေနတာနဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ လုံး၀ အဆင္မေျပဘူး"ဟု ပိုင္အုိးနီးယား ကလပ္ေရွ႕မွာ ညပုိင္း TAXI ဂိတ္ထုိးတဲ့ ဒရုိင္ဘာတဦးက ေျပာတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕က တည္းခိုခန္းေတြ၊ ကာရာအိုေက ဆိုင္ေတြ၊ အႏွိပ္ခန္းေတြ အမ်ားစုကေတာ့ ေစ်းႏႈန္းေလ်ွာ့ခ်ျပီး ေဖာက္သည္ မ်ားလာေအာင္ လုုပ္ျခင္းအားျဖင့္ စီးပြားပ်က္ကပ္ကို ေက်ာ္လႊားၾကမယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္ ရုပ္ရွင္ရုံေတြမွာ သြားလာ က်က္စားေနတဲ့ ငယ္ေလးကေတာ့ သူမအေနနဲ႔ ေဖာက္သည္ ရွာရတာ ခက္ခဲေပမယ့္ ရတဲ့ေဖာက္သည္တုိင္းကို စိတ္တုိင္းက် ၀န္ေဆာင္မႈေပးျခင္းအားျဖင့္ ေနာက္တၾကိမ္ သူမဆီ ျပန္လာခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္တဲ့ နည္းလမ္းကို အသုံးျပဳမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

"ကိုယ္နဲ႔ တခါေတြ႕ျပီးတဲ့ သူတိုင္း ေနာက္တၾကိမ္ ကိုယ့္ဆီျပန္မလာဘဲ မေနႏုိင္ေအာင္ ၀န္ေဆာင္မႈေပးမယ္ဆိုရင္ ေဖာက္သည္ မရွားႏုိင္ေတာ့ဘူး"လုိ႔ ငယ္ေထြးက သူမရဲ႕ အစီအစဥ္ကိုု ေျပာျပသြားတယ္။ ။ y 2009 14:57 ေအာင္သက္ဝိုင္း
ရန္္ကုန္ျမိဳ႕ ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း လမ္းမနဲ႔ ပန္းဆိုးတန္း ခုံးေက်ာ္ တံတား ေဘးမွာရွိတဲ့ ေရႊဂုန္ ရုပ္ရွင္ရုံေရွ႕မွာ ရုပ္ရွင္ ၾကည့္မယ့္ သူေတြ၊ လမ္းသြား လမ္းလာေတြ၊ ေစ်းသည္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္ ေနပါတယ္။

ဒီကေန႔ဟာ တနဂၤေႏြေန႔ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ေရႊဂုန္ ရုပ္ရွင္ရုံမွာ ျပသေနတဲ့ အိႏၵိယ ေဘာလိ၀ုဒ္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို ၾကည့္ဖို႔ လက္မွတ္ ၀ယ္သူေတြ၊ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ၀င္ဖို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနတဲ့ သူေတြ ခါတုိင္းထက္ မ်ားျပားျပီး လူအုပ္ၾကီးက ရာဂဏန္းေက်ာ္ အေရအတြက္ ရွိပါတယ္။

လူအုပ္ၾကီးထဲမွာ အျဖဴေရာင္ တီရွပ္အက်ီၤ၊ အျပာႏုေရာင္ ဂ်င္းစကပ္တိုကို ၀တ္ဆင္ထားျပီး ဆံပင္ဂုတ္၀ဲနဲ႔ အသက္၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ မိန္းကေလးငယ္ တဦးလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။ မိတ္ကပ္ ခပ္ပါးပါး လိမ္းျခယ္ထားတဲ့ သူမက အျဖဴဘက္သန္း အသားအေရရွိျပီး သူမရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက လူအုပ္ၾကီးထဲ စိုက္ၾကည့္ရင္း မရပ္မနား လႈပ္ရွားေနပါတယ္။ သူမပုံစံက ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့ လူတဦးကို သည္းၾကီးမည္းၾကီး ရွာေဖြေနတဲ့ ပုံစံပါပဲ။ သူမရုပ္ရည္ အလွၾကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သာမန္ၾကည့္ ေပ်ာ္ရႈေပ်ာ္ ရုုပ္ဆင္း ရူပကာမ်ဳိး သူမ ပိုင္ဆိုင္ထားတာပါ။

တကယ္ေတာ့ သူမဟာ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မယ့္ သူတေယာက္ မဟုတ္သလို၊ လူေပ်ာက္လို႔ ရွာေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တကယ္ သူမရွာေနတာကေတာ့ တခဏတာ အေပ်ာ္လိုခ်င္တဲ့ ေဖာက္သည္ အမ်ဳိးသားေတြပါပဲ။

သူမနာမည္က ငယ္ေထြး (ေခၚ) ငယ္ေလး ျဖစ္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဴပ္ေအာင္ဆန္း လမ္းမတေလွ်ာက္က ရုပ္ရွင္ရုံ ေအာက္ေတြမွာ လႈပ္ရွားက်က္စား ေနတဲ့ ျပည့္တန္ဆာ မေလးတဦးပါ။

"တေလွ်ာ့ ၃၀၀၀ ပါကိုၾကီး။ တနာရီဆိုရင္ ငယ္ေလးကို ၅၀၀၀ ပဲေပးပါ"လို႔ သူမက က်ေနာ့္ကို ခပ္ခၽြဲခၽြဲ အသံနဲ႔ ေျပာတယ္။ သူမရဲ႕ အၾကည့္ေတြက ရင္ခုန္စရာ ေကာင္းသလို သူမရဲ႕ အသံကလည္း ေယာက်္ားသား တဦးအတြက္ လိင္စိတ္ ႏုိးၾကြေစမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

သူမေျပာတဲ့ ေစ်းႏႈန္းက အရင္တခါက်ေနာ္ ေရာက္ခဲ့စဥ္ တုန္းကထက္ (ညေမႊးပန္း ေဆာင္းပါး ေရးခဲ့စဥ္က တေလွ်ာ့ ၄၅၀၀ က်ပ္) အေတာ့္ကို သက္သာေနပါတယ္။ သူမနဲ႔ က်ေနာ္ ေစ်းစကား သေဘာတူညီျပီးခဲ့တဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ဦး ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ဗိုလ္ဆြန္ပက္ လမ္းထဲက အေအးခန္း တည္းခိုရိပ္သာ တခုဆီ ဦးတည္သြားၾကပါတယ္။

အခ်ိန္က ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီ ၃၀ ေက်ာ္။ အထပ္ျမင့္ တုိက္ၾကီးတခုရဲ႕ ပထမထပ္ကို တည္းခိုခန္း ဖြင့္ထားတဲ့ တုိက္ခန္းကို က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္းေတြက သူမကို အားရ၀မ္းသာ ၾကဳိဆိုၾကတယ္။

သူမ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ က်ေနာ့္ကိုလည္း မသိမသာ လွမ္းအကဲခတ္ၾကတယ္။ သူမကေတာ့ ေအာင္ႏုိင္သူၾကီး တေယာက္လို ျပဳံးေပ်ာ္လို႔။

“ငယ္ေလးကေတာ့ ဒီေန႔ ေစ်းဦးေပါက္သြားျပီ” လို႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသားၾကီး တဦးက လွမ္းေအာ္ေျပာသံက က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ထြက္ေပၚလာတယ္။ သူမက ဒီတည္းခိုခန္းက လႊတ္ထားတဲ့ ျပည့္တန္ဆာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီတည္းခိုခန္းမွာ သူမ ေဖာက္သည္ေတြနဲ႔ အျမဲလာေနတာလား စတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ က်ေနာ့္ အေတြးထဲ ေမးေနမိတယ္။ ေသခ်ာတာ တခုကေတာ့ သူမဟာ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္းေတြနဲ႔ ေဆြမ်ဳိး သားခ်င္းပမာ အလြန္ ရင္းႏွီးလြန္း လွတယ္ ဆိုတာပါပဲ။

တနာရီစာ တည္းခိုဖို႔ အခန္းခ ၂၀၀၀ ရွင္းေပးျပီးခိ်န္မွာ တည္းခုိခန္း ၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသားက က်ေနာ့္လက္ထဲကို ေသးငယ္တဲ့ အထုပ္ေလး တထုပ္ အတင္း ထုိးထည့္ေပးတယ္။ ေရႊ၀ါေရာင္ရွိတဲ့ ဒီအထုပ္ေလးကို ေသခ်ာၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အေဖာ္ ကြန္ဒုံျဖစ္ေနတာကို သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ တည္းခိုခန္း ၀န္ထမ္းအမ်ဳိးသားက က်ေနာ့္ကို စပ္ျဖီးျဖီးမ်က္ႏွာနဲ႔ စကားတခြန္း လွမ္းေျပာပါတယ္။

"လိုတာရွိရင္ အခန္းထဲကေန ဘဲလ္တီး ေခၚလိုက္ပါ။ ဘီယာ၊ ေဆးလိပ္၊ ေရသန္႔ဘူး၊ ႀကိဳက္တာ ၀ယ္ခိုင္းလို႔ ရတယ္"လို႔ ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသားက ေျပာတယ္။

ေပ်ာ္ပါးခ်င္တဲ့ အမ်ဳိးသားေတြ အတြက္ တည္းခိုခန္းရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈေတြက ဟာကြက္မရွိ အလြန္ စနစ္က်လြန္းလွသလို တည္းခိုသူအေပၚ အစစအရာရာ ဂရုစိုက္မႈ ကလည္း ခ်ီးက်ဴးစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

"ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး။ ေဖာက္သည္ ရွာရတာ အေတာ္ ခက္လာတယ္။ အရင္ဆို တေန႔ေဖာက္သည္ ၇ ဦး၊ ၈ ဦး အနည္းဆုံး ရေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ တေန႔ ေဖာက္သည္ ၁ ဦး၊ ၂ ဦး ေလာက္ပဲရတယ္"လို႔ ငယ္ေလးက က်ေနာ့္ကို ရွင္းျပတယ္။

သူမနဲ႔အတူ အလုုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလး အေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာ လလယ္ေလာက္ကစလို႔ ေဖာက္သည္ ရွားလာတဲ့အတြက္ ေစ်းေမးတဲ့ ေဖာက္သည္တိုင္းကို အလြတ္မေပးဘဲ ညွိႏႈိင္းေစ်းႏႈန္းနဲ႔ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရတယ္လို႔ သူမက ေျပာတယ္။

"အရင္တုန္းက ပုံမွန္၀င္ေငြခ်ည္းပဲ တေန႔ ႏွစ္ေသာင္းနဲ႔ သုံးေသာင္းၾကား ရတယ္။ ဒီႏွစ္ မုန္တိုင္းတုိက္ျပီး ကတည္းက ၀င္ေငြက်လာတာ၊ ႏုိ၀င္ဘာ လေလာက္ကစျပီး အလုုပ္ အေတာ္ပါးသြားတယ္။ အခုေတာ့ ေဖာက္သည္ရတဲ့ ရက္လည္း ရွိတယ္။ မရတဲ့ ရက္လည္း ရွိတယ္။ တခါတေလ ထမင္းဖိုး ၂၀၀၀ ေလာက္ ရလည္း မနည္းဘူးဆိုျပီး အလုပ္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရတယ္"လို႔ ငယ္ေလးက ဆိုတယ္။

အခုလက္ရွိ အေျခအေနမွာ တေန႔ တေသာင္းရဖို႔ မနည္း ရုန္းကန္ေနရတယ္လို႔ ငယ္ေလးက ဆက္ေျပာပါတယ္။

"၀င္ေငြက ပုံမွန္ မရွိေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔ တေသာင္း ေက်ာ္ေလာက္ ရေပမယ့္ မနက္ျဖန္ ရခ်င္မွရတာ။ ေငြမရဘဲ အိမ္ျပန္ သြားရတဲ့ ရက္ေတြက မ်ားတယ္"လို႔ ငယ္ေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း သူဇာဆိုတဲ့ အသက္၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္ရွိ မိန္းကေလးကလည္း ဆိုုပါတယ္။

သူဇာက ၀င္ေငြပုံမွန္ မရွိတဲ့အတြက္ စား၀တ္ေနေရး ခက္ခဲလြန္းလို႔ အဆမတန္ အတိုးႏႈန္းနဲ႔ ေငြေခ်းငွားရတယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။

"ပန္းဆိုးတန္း ခုံးေက်ာ္ တံတားေအာက္က ကြမ္းယာဆိုင္ဖြင့္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးၾကီး တဦးဆီကေန တသိန္းကို အတုိးႏႈန္း သုံးေသာင္းႏႈန္း ေခ်းရတယ္။ ၁၅ ရက္အတြင္း တေန႔ နည္းနည္း အရစ္က် ျပန္ဆပ္ရတာ။ ငယ္ေလးက တလ တခါ ပုံမွန္ ပင္နယ္ဆလင္ ထုိးတယ္၊ အေၾကာေဆး သြင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္း ေဆးဖိုးမရွိလို႔ ေဆးခန္းေတာင္ မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူး"လို႔ ငယ္ေလးက က်ေနာ့္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပတယ္။

ဒီလို ေဖာက္သည္ ရွားပါးလာရတာဟာ လူေတြဆီမွာ ၀င္ေငြနည္းလာ တာေၾကာင့္လို႔ ထင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ ၀င္ေငြနည္းသြားရသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ သူမသိတဲ့ အေၾကာင္း သူဇာကလည္း ေျပာပါတယ္။

ကမၻာလုံး ဆိုင္ရာ ေငြေၾကး ျပႆနာေၾကာင့္ စီးပြားေရး ၾကပ္တည္းျပီး လူေတြ ၀င္ေငြနည္းလာတယ္ ဆိုတာကို သူမတို႔ သိရွိနားလည္ျခင္း မရွိၾကပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြားေရး အၾကပ္အတည္းေၾကာင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္က ျပည့္တန္ဆာေတြ ၀င္ေငြရလမ္း ခက္လာသလို လိင္ေဖ်ာ္ေျဖေရး လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ စီးပြားရွာေနတဲ့ ညကလပ္၊ တည္းခိုခန္း၊ ကာရာ အိုေကဆိုင္နဲ႔ အႏွိပ္ခန္းေတြလည္း စီးပြားေရး က်ဆင္းေနတယ္လို႔ ရန္ကုန္စီးပြားေရး အသိုင္းအ၀န္းက စုံစမ္းသိရွိရပါတယ္။

"တည္းခိုခန္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိပ္အလုပ္ မျဖစ္ၾကဘူး။ ညစဥ္ အခန္းျပည့္ ဧည့္သည္ရွိတဲ့ တည္းခိုခန္းေတြလည္း ခု ေျခာက္တီး ေျခာက္ကပ္ပဲ။ စေန၊ တနဂၤေႏြလို ရက္မ်ဳိး ဆိုတာ ရွိသမွ် အခန္းေတြ ျပည့္ျပီး တည္းခိုမယ့္ ဧည့္သည္ေတြ တန္းစီေနရမွာ။ ခုေတာ့ လုံးလုံးကို လူမရွိဘူး"လို႔ မရမ္းကုန္းျမိဳ႕နယ္ ရွစ္မုိင္ လမ္းဆုံအနီးမွာ တည္းခိုခန္း ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္အရြယ္ စီးပြားေရး သမားတဦးက ေျပာတယ္။

အခန္းေပါင္း၂၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕ တည္းခိုခန္းက စီးပြားေရး ေကာင္းစဥ္ကာလက ေန႔စဥ္ က်ပ္၂ သိန္းနဲ႔ ၅ သိန္း အၾကား ၀င္ေငြရွိခဲ့ေပမယ့္ အခုအခါမွာေတာ့ ရွစ္ေသာင္းနဲ႔ တသိန္း အၾကားသာ ၀င္ေငြရွိေတာ့တယ္လို႔ သူက ဆိုတယ္။

"အခန္းခက ရုိးရုိးခန္းကို ၅၀၀၀၊ အဲယားကြန္း ဆိုရင္ ၇၀၀၀၊ နာရီနဲ႔ တည္းမယ္ဆိုရင္ တနာရီ ၃၀၀၀၊ လူက ပါးေတာ့ ေစ်းေလွ်ာ့ဖို႔ စဥ္းစားေနတယ္"လို႔ အဲဒီ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္က ေျပာျပတယ္။

တည္းခိုခန္းေတြ အျပင္ ကာရာအိုေက ဆိုင္ေတြမွာလည္း စီးပြားေရး အလြန္အမင္း က်ဆင္းေနတဲ့ အတြက္ ကာရာအိုေက ဆုိင္ေတြမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ မိန္းကေလး အေရအတြက္ေတြ ေလ်ွာ့ခ်ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

"၀င္ေငြ နည္းသြားတယ္။ နာဂစ္ မတုိင္မီက ဆိုင္မွာ တေန႔ကို ၈ သိန္းဖိုးေလာက္ ၀င္ေငြရွိတယ္။ လက္ရွိမွာေတာ့ တေန႔ တသိန္း ေလာက္ပဲ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒါေတာင္ ပုံမွန္မရဘူး"လို႔ လႈိင္ျမိဳ႕နယ္ သမုိင္းလမ္းဆုံ အနီးမွာ ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ 258 ကာရာအိုေက ဆိုင္၀န္ထမ္းတဦးက ေျပာတယ္။

258 ကာရာအိုေကဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အသက္၂၃ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ဳိးသမီးကလည္း ဆိုင္၀င္ေငြ မေကာင္းတဲ့ အတြက္ ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြလည္း အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေျပာတယ္။

"ဆိုင္က လခ တလ ၂ ေသာင္းပဲေပးတာ။ ဧည့္သည္ ဆီကရတဲ့ မုန္႔ဖိုးနဲ႔ ရပ္တည္ ေနရတာဆိုေတာ့ ေရရွည္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမွ ဆက္မလုပ္ႏုုိင္ဘူး။ ပုိင္ရွင္ကလည္း အလုပ္ပါးလို႔ လူေလွ်ာ့မယ္လို႔ ၾကားတယ္"လို႔ 258 ဆိုင္က အမ်ိဳးသမီးက ရွင္းျပတယ္။

ကာရာအိုေက သီခ်င္းဆိုႏုိင္တဲ့ အခန္းက်ယ္ ၉ ခန္းရွိျပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ မိန္းကေလး ၂၀ ေက်ာ္ အပါအ၀င္ ၀န္ထမ္း ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ အတြက္ လစဥ္ ၀န္ထမ္းလစာ အသုံးစရိတ္ ၾကီးေနတဲ့အတြက္ လုပ္ငန္းကို ေလ်ွာ့ခ်သြားဖို႔ ရွိတယ္လို႔ 258 ကာရာအိုေက ဆိုင္ပုိင္ရွင္နဲ႔ နီးစပ္သူတဦးက ေျပာတယ္။

ရန္ကုန္ ၀န္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ ကာရာအိုေကဆိုင္ အေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း 258 ကာရာအိုုေက ဆိုင္လို အေျခအေနမ်ဳိး ၾကဳံေတြ႕ေနရတယ္လို႔ သိရွိရပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ အႏွိပ္ခန္းေတြလည္း ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြလို အေျခအေနမ်ဳိး ၾကဳံေတြ႕ေနရတယ္လို႔ ရန္ကုန္ လမ္္းမေတာ္ျမိဳ႕နယ္ ၀ါးတန္းလမ္းမွာရွိတဲ့ အႏွိပ္ခန္းေတြမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြက ေျပာျပပါတယ္။

"အႏွိပ္ခန္းကို သြားၾကတာက ကားပြဲစားေတြ အမ်ားစုေလ။ အခု ကားအေရာင္းအ၀ယ္ ကလည္း လုံး၀လုံး၀ မျဖစ္ေတာ့ ကားပြဲစားေတြလည္း အႏွိပ္ခန္း မေျပာနဲ႔ ထမင္းဖိုးနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ပဲ"လို႔ ဟံသာ၀တီ ကားပြဲစားတန္းက အသက္ ၄၃ ႏွစ္အရြယ္ ကားပြဲစားတဦးက ဆိုပါတယ္။

အႏွိပ္ခန္းမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီး တဦးအေနနဲ႔ အလုပ္ေကာင္းစဥ္ကာလက တလ၀င္ေငြ ၂ သိန္း နီးပါး ရွိေပမယ့္ အခုေတာ့ ရွစ္ေသာင္းေလာက္ပဲ ရၾကေတာ့တယ္လို႔ အႏွိပ္ခန္း အလုပ္သမေတြက ေျပာတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ညကလပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ဒဂုံျမိဳ႕နယ္ အတြင္းက ပိုင္အိုးနီးယားနဲ႔ သိမ္ၾကီးေစ်းအနီးက ညကလပ္ေတြမွာလည္း လူနည္းပါးေနတယ္လို႔ အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ လူငယ္ အမ်ဳိးသား ၀န္ထမ္းေတြက ဆိုၾကပါတယ္။

"အရင္တုန္းကဆို ကလပ္က ဆင္းလာတဲ့ ေကာင္မေလးေတြက TAXI ဌားစီးတယ္။TAXI ခအျပင္ မုန္႔ဖိုးဆိုျပီး ေပးေလ့ရွိတယ္။ ခုေတာ့ ကားဌားမယ့္ လူလည္းမရွိ။ ဌားျပန္ေတာ့လည္း ေစ်းဆစ္ေနတာနဲ႔ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ လုံး၀ အဆင္မေျပဘူး"ဟု ပိုင္အုိးနီးယား ကလပ္ေရွ႕မွာ ညပုိင္း TAXI ဂိတ္ထုိးတဲ့ ဒရုိင္ဘာတဦးက ေျပာတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕က တည္းခိုခန္းေတြ၊ ကာရာအိုေက ဆိုင္ေတြ၊ အႏွိပ္ခန္းေတြ အမ်ားစုကေတာ့ ေစ်းႏႈန္းေလ်ွာ့ခ်ျပီး ေဖာက္သည္ မ်ားလာေအာင္ လုုပ္ျခင္းအားျဖင့္ စီးပြားပ်က္ကပ္ကို ေက်ာ္လႊားၾကမယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

ရန္ကုန္ျမိဳ႕လယ္ ရုပ္ရွင္ရုံေတြမွာ သြားလာ က်က္စားေနတဲ့ ငယ္ေလးကေတာ့ သူမအေနနဲ႔ ေဖာက္သည္ ရွာရတာ ခက္ခဲေပမယ့္ ရတဲ့ေဖာက္သည္တုိင္းကို စိတ္တုိင္းက် ၀န္ေဆာင္မႈေပးျခင္းအားျဖင့္ ေနာက္တၾကိမ္ သူမဆီ ျပန္လာခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္တဲ့ နည္းလမ္းကို အသုံးျပဳမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

"ကိုယ္နဲ႔ တခါေတြ႕ျပီးတဲ့ သူတိုင္း ေနာက္တၾကိမ္ ကိုယ့္ဆီျပန္မလာဘဲ မေနႏုိင္ေအာင္ ၀န္ေဆာင္မႈေပးမယ္ဆိုရင္ ေဖာက္သည္ မရွားႏုိင္ေတာ့ဘူး"လုိ႔ ငယ္ေထြးက သူမရဲ႕ အစီအစဥ္ကိုု ေျပာျပသြားတယ္။ ။