Wednesday, March 4, 2009

အစြန္းနွစ္ဖက္ရပ္၍ရင္ခုန္ျခင္း


အစြန္းနွစ္ဖက္ရပ္၍ရင္ခုန္ျခင္း.pdf file

..........................................အစြန္းနွစ္ဖက္ရပ္၍ရင္ခုန္ျခင္း ................................................

ႏွငး္ဆီပန္းေလးတပြင့္နဲ႕ကေနဒါတိုရန္တိုေလဆိပ္မွာရဲရင့္ေယာင္လည္လည္ျဖစ္ေနတာတနာရီေလာက္ရွိေနျပီ
ေဟာ ထြက္လာပါျပီ..ဦးထုပ္နီရဲရဲေလးနဲ႕မနိုင္မနင္းအထုပ္အပိုးေတြနဲ႕ေကာင္မေလးတေယာက္....
ရွပ္အကီ် ၤျဖဴျဖဴဂ်င္းေဘာင္းဘီနက္နက္ေလး၀တ္လို႕'
'ပန္းနွင္းဆီဟုတ္ပါတယ္ေနာ္''''ဟုတ္လို႕ေတြ႕တာေပါ့ဗ်''ေလးလုိက္တာသယ္ေပး
ဦး''ဂ်စ္ကန္ကန္ေယာက်ာၤးေလးဆန္ဆန္နဲ႕မို႕ပန္းေပးဖို႕အစီအစဥ္ကိုရဲရင့္အသာေခါက္ထားလိုက္ရသည္။လအနည္း
ငယ္ကရန္ကုန္မွာေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းက''ေဟ့ေကာင္ေရႊျပည္ပူတူးအဲဒီမွာေက်ာင္းလာတက္မယ္ေလဆိပ္မွာ
ၾကိဳျပီးေက်ာင္းကိုတခ်က္ေလာက္ပို႕ေပးပါ''ဟုဖုနး္ဆက္လာသည။္ျပည္ကေနအင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္ကိုေျပာင္းလာသူမို႕
ရဲရင့္နာမည္ေပ်ာက္ေရႊျပည္နာမည္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။အဲဒီအတြက္ပူတူးေခၚပန္းႏွင္းဆီကိုအၾကိဳတေခါက္ေထာက္
ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။။ရဲရင့္စာေရးဆရာမဟုတ္။မွားတာရွိ၀ႏၲာမိ။ရဲရင့္ကေနဒါသို႕၁၉၉၉ကေရာက္သည္။ေရာက္ေရာက္
ျခင္းImformationsမ်ားလည္းေကာင္းေကာင္းမစံုစမ္းတတ္..အရင္ေရာက္နွင့္သူမ်ား၏ကူညီမႈအားနည္းသည္ကတ
ေၾကာင္းအသစ္အေျခခ်ေနထိုင္သူမ်ားအားကေနဒါအစိုးရေပးေသာေထာက္ပံ့အစီအစဥ္အေတာ္မ်ားမ်ားလက္လြတ္
ခဲ့ရသည္။အခါလြန္မိုးမ်ားလည္းၾကံဴခဲ့ရသည္။ေနာက္ေရာက္မည့္သူမ်ားရဲရင့့္္လိုမျဖစ္ေစခ်င္။$1000ရမည့္
program$1000ရေစခ်င္သည္။Immigrationနွင့္ပတ္သက္ျပီးပိုေလ့လာသည္။ကံအားေလ်ွာ္စြာလြန္ခဲ့သည့္နွစ္ေပါင္း
၃၀ေက်ာ္ကေရာက္ရွိျပီးImmigrationတြင္လုပ္ေသာျမန္မာတဦးနွင့္သိခဲ့သည္။ရဲရင့္လိုအပ္တာကိုလည္းေျပာျပကူညီ
သည္။အနီးကပ္ေပါင္းၾကည့္ေတာ့ျမန္မာျပည္ခ်စ္စိတ္မိမိထက္ပင္ပိုေနတာေတြ႕ရသည္။အခ်ိန္..ေငြ..အကုန္ခံကူညီ
တတ္သည္။ေထာင္ျမင္ရာစြန္႕စိတ္ဓါတ္မိ်ဳးလည္းမဟုတ္။ရွားရွားပါးပါးေတြ႕ရခဲေသာလူမႈေရးစိတ္ဓါတ္ရွိျမန္မာတဦး
ပင္။။2000မွစ၍ယေန႕အထိရဲရင့္နွင့္သူ..အသစ္ေရာက္လာသူမ်ားကိုကူညီသည္။၁၉၉၂မွာရဲရင့္ေတာင္ကိုရီးယားမွာ
အလုပ္သြားလုပ္သည္။ကိုရီးယားစာမေတာက္တေခါက္ဖတ္တတ္ေအာင္သင္သည္။အလုပ္အားလွ်င္ဆိုင္ကယ္တစီး
နွင့္ပိုခြ်န္းျမိဳ႕တ၀ွိက္အလုပ္ရုံေတြလူလိုမလိုေလွ်ာက္ေမးသည္။ဂိန္(အလုပ္မရွိ)ေနသူမ်ားကိုကူညီသည္။ပြဲစားက
$150ေတာင္းသည္..ရဲရင့္ကအခမဲ့....ဘီယာၾကိဳက္မွန္းသိ၍ဆိုင္မွာျပဳစုသည္။$150ေက်ာ္သြားသည္..
သူကပိုမူးေန၍ကုန္တယ္လို႕မျမင္။ခဏခဏေခၚတိုက္သည္..ရဲရင့္အားနာ၍တခါမွမျငင္း...
နိုင္ငံံျခားအလုပ္လုပ္ေသာျမန္မာမ်ားတြင္ရဲရင့္ကအမြဲဆံုးျဖစ္နုိင္သည္။ဒါေပမဲ့ကိုယ့္လူမ်ိဴးေတြကိုအခမဲဲ့
ကူညီခြင့္ရ၍ပီတိစား၍အားရွိေနသူျဖစ္သည္။


အထုပ္အပိုးေတြကားေနာက္ခန္းထဲထည့္ျပီးရဲရင့္ယဥ္ေမာင္းထိုင္ခံုတြင္၀င္ထိုင္သည္။မေရႊေခ်ာကကားေနာက္
တြင္ရပ္ရင္းတခုခုစဥ္းစားေနပံုရသည္။ျပီးေတာ့ေနာက္ခန္းတြင္၀င္ထိုင္သည္။ျမန္မာမိန္းကေလးဇာတိ
မာန္တခုပင္။ရဲရင့္စကားစမေျပာရဲ။ဘုေတာလ်ွင္ဒုကၡ။''ေမာင္းေလ''နားထဲအသံတခု၀င္လာသည.္ front view
heatနဲနဲထပ္တင္လိုက္သည္။ေဖေဖၚ၀ါရီလထံုးစံအတိုင္းဒီေန႕နွင္းမုန္တိုင္း၃၅Cmက်မည္္ေၾကျငာထားသည္။
ရဲရင့္အလာထဲကစက်ေနျပီျဖစ္သည္။TorontoကWinsorကို၃နာရီခြဲေလာက္ၾကာသည္ဟုသိထားသည္။
အမိန္႕ေတာ္အတိုင္းကားကိုစထြက္သည္။အ၀င္တုန္းကစက္ကထြက္က်လာသည့္ကဒ္ကိုရုံေသးေသးေလးထဲ
ကမဲမဲ၀မိန္းမၾကီးကိုေပးလိုက္သည္။17 ဆိုသည့္စာလံုးနီနီေပၚလာသည္။airport parkingတိုင္းေစ်းၾကီး
ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကိုInternetတြင္ရွာဖတ္ရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။Parkingကထြက္သည္နွင့္ရဲရင့္စိတ္ဓါတ္
အၾကီးအက်ယ္က်ရေတာ့သည္။ကားကိုလမ္းေပၚေကြ႕တက္လိုက္သည္။ေနာက္ဘီးက၉လကၼေလာက္မလိုအပ္
ပဲနွင္းထဲမွာေရြွ႕သြားသည္။ရဲရင့္အတြက္မထူးဆန္းေသာ္လည္းေကာင္မေလးမ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။
ကေနဒါေဆာင္းကပန္းနွင္းဆီကိုအျပံဳးနွင့္ဆီးၾကိဳလို္က္သည္။( toronto Pearson airportကေနtorontoျမိဳ႕
ထဲကိုtaxiခကပုဒ္ျပတ္$50အိမ္အေရာက္ပို႕ေပးသည္။129busစီးလွ်င္$3က်သည္။ုkipling subway station
အထိေရာက္သည္။ဘူတာထဲအထိကားေရာက္၍ပိုက္ဆံထပ္ေပးစရာမလို။bus driversသည္ပိုက္ဆံလဲသည့္
့အလုပ္မလုပ္ပါ။subwayစီးလ်ွင္ျမိဳ႕ထဲေရာက္သည္။လိပ္စာျပလ်ွင္ဆယ္ေယာက္တြင္ရွစ္ေယာက္လမ္း
ညြန္ပါလိမ့္မည္။...).အလိပ္လိုက္က်ေနေသာနွင္းထုကိုပထမဆံုးအေတြ႕အၾကံဳအျဖစ္ပူတူးၾကည့္
ေနသည္။ေလဆိပ္မွHW409အတိုင္းလိုက္သည္။ကားရွင္းေပမဲ့နွင္းကမရွင္းံHW401ေရာက္လွ်င္WEST
အတိုင္းလိုက္သြားရုံပင္။လမ္းဆံုးလ်ွင္ရြာေရာက္(အဲ)winsorေရာက္သည္။ေခ်ာင္းလိုလိုျမစ္လိုလိုျခားျပီးလွ်င္
တဖက္ကမး္မွာDetroitUSA တည္ရွိသည္။HW401အ၀င္နွင္းထုပိုၾကီးလာသည္။မနွစ္ကဒီHW401ေပၚ
မွာကားအစးီရာေက်ာ္တေနရာထဲတိုက္သည္။ဒီပံုအတိုင္းရဲရင့္ကားဆက္မေမာင္းခ်င္။အိမ္ေထာင္ေလးေတာ့
ျပဳသြားခ်င္ေသးသည္။torontoမွာနားမွျဖစ္မည္။ပုတူးကိုေျပာရန္back mirrorမွၾကည့္လိုက္ေတာ့
အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ။ခုနကကားဂ၇ုစိုက္ေမာင္းေနရ၍သတိမထားမိလိုက္။ေလယာဥ္ေပၚမွာ၁၅နာရီေလာက္
ေနခဲ့ျပီးကေနဒါwinterေၾကာင့္ျဖစ္မည္။Room heater နဲနဲတင္ျပီးေလ၀င္ေလထြက္ေကာင္းေအာင္မွန္နဲနဲ
ေလးခ်ေပးလိုက္သည္။.........ရဲရင့္ေနသည့္ Building ..underground
parkingေရာက္သည္အထိနွစ္နွစ္ခ်ိဴက္ခ်ိဴက္အိပ္တုန္း..ကြဳိင္ပဲ...နုိးရမွာလဲအားနာ..မနိုးရင္လဲHEATER
အတြက္ကားစက္နိုးေပးထားရမည။္...''ပူတူး..ပူတူး''ခပ္တိုးတိုးေခၚၾကည့္သည္။။မ်က္လံုးေလးပြင့္လာ
သည္။''အင္...ေရာက္ျပီလား''''ေရာက္ျပီ...အကိုေနတဲ့ေနရာ''..''နွင္းအရမ္းမ်ားတယ္..နွင္းရွင္းျပီးခ်ိန္
ေလာက္မွသြားလို႕ျဖစ္မယ္...ဖိုးညီဆီဖုန္းေခၚေပးမယ္ေနာ္..''ရဲရင့္သူငယ္ခ်င္းပူတူးအကိုျဖစ္သည္။
Microwaveထဲထည့္ေႏြးေႏြးေလးျဖစ္ေအာင္လုပ္ျပီးဆားနဲနဲေလးနွင့္ေမႊထားေသာႏြားနုိ႕ကို
ေသာက္ျပီးဆိုဖာလက္ရမ္းေပၚေခါင္တင္ျပီးက်ိဳးသြားျပန္သည္။ဖိုးညီဆီဖုန္းေခၚရန္ဆိုင္းထားလိုက္ရသည္
..ပူတူးကမေလးရွားတြင္ေက်ာင္းတက္ေနတာတနွစ္နီးပါးရွိျပီ...ဘာတက္တာလဲေတာင္ေမးခ်ိန္မရေသး..
Winsor University ႏွင့္သူတက္ေနသည့္ေက်ာင္းက Partnership လုပ္ထားသည္..၆လတက္ျပီးလ်ွင္
ေက်ာင္းေျပာင္းတက္ခြင့္ေလွ်ာက္နဳိင္သည္။မေလးရွိကေနဒါေကာင္စစ္၀န္ရုံးသည္ေက်ာင္းသားဗီဇာ
ရရန္လြယ္ကူသည္။ေက်ာင္းလာတက္လိုသူမ်ားအတြက္ေကာင္းသည။္Partnership ရွိမရွိသိဖို႕ေတာ့
လိုသည္။ျမန္မာနိုင္ငံမွကေနဒါေက်ာင္းတိုက္ရုိက္တက္လိုသူမ်ားအတြက္ဗီဇာကိုဘန္ေကာက္တြင္ေလွ်ာက္
ရမည္.။အျဖဴေကာင္နွင့္ေတြ႕လွ်င္အေျခအေနမဆိုး....''ယ"ပက္လက္မနွင့္ေတြရင္ေတာ့အေျခအေန
သိပ္မေကာင္းဆယ္ေယာက္တြင္၇ေယာက္က်သည္။''အေလာင္းဘုရားခ်စ္သူ''ဟုရဲရင့္တို႕က
နာမည္ေပးထားသည္။အေသးစိတ္ကိုသီးသန္႕ေဖၚျပပါမည္(ရဲရင့္ရင္ခုန္သံနွင့္ေရာကုန္မွာစိုးလို႕)....
ေသခ်ာတာကေတာ့ဒီေရာက္လာျပီးရင္အေျခခ်ေနထိုင္ခြင့္ရရန္ရဲရင့္တို႕ကူညီပါ
မည္။ပိုက္ဆံမတတ္နိဳင္ေသာ္လည္းစာအရမ္းေတာ္ေသာေက်ာင္းသားမ်ားေက်ာင္းတက္ခြင့္ရရန္
အျခားနည္းလမ္းကိုလည္းေဖၚျပေပးပါမည္။အပိုင္ျပင္ဆင္ျပီးမွဗီဇာInterview
လုပ္ရန္အၾကံေပးလိုပါသည္။Reject တခါထိျပီးလွ်င္ထပ္ေလွ်ာက္ရန္မလြယ္ကူေတာ့ပါ။

ခေလးေလးတေယာက္လိုအိပ္ေနေသာပူတူးအျပစ္ကင္းစင္လြန္းလွသည္။ပူတူးသည္၅ေပ၇လကၼခန္႕ျမင့္ျပီးကိုရီးယား
မင္းသမးီေလးတေယာက္လိုလွသည္။အၾကာၾကီးၾကည့္ရန္မသင့္ေတာ္။၀ရန္တာသိ့ုေဆးလိပ္ေသာက္ရန္ထြက္လိုက္
သည္။ကိုရီးယားမေလးမွာသည္လွသေလာက္မူးလာလွ်င္အရမး္ရစ္သည္။ကားမွတ္မ်ားတြင္စေနလိုညမ်ိဳးဆိုလ်ွင္မူး
ျပီးနမ့္ဂ်ာခ်င္းဂူ(BF)ကိုေအာ္ဟစ္ျပႆနာရွာတာခနခနေတြ႕ရသည္။အခ်ိဳ႕ကကိုရီးယားလူမ်ိဳးမ်ားသည္အလုပ္
လာလုပ္ေသာနုိင္ငံျခားသားမ်ားအေပၚတြင္ရုိင္းျပသည္ဟုေျပာၾကသည္။အလုပ္လုပ္ရန္ပ်င္းျပီးကိုရးီယားဘာသာစ
ကားသင္ယူရန္မၾကိဳးစားသူမ်ားအတြက္သာျဖစ္သည္။ရဲရင့္တို႕အလုပ္ရုံတြင္ျမန္မာ၇ေယာက္ရွိသလိုသူေ႒းက
လည္းအျခားကိုရီးယားမ်ားနွင့္တန္းတူဆက္ဆံသည္။သူ႕အိမ္ကိုလည္းအလည္ေခၚသည္။ကာရာအိုေကခန္း
လည္းသြားသည္။ရဲရင့္တို႕ကိုအဂၤလိပ္လိုဆိုခိုင္းျပီးသူကအေနာက္ကလိုက္ျပီး၀ါးတားတားလုပ္ရတာေက်နပ္ေနပံု
ပင္။အဲဒီမွာစတီဗင္နွင့္စခင္သည္။အသက္၄၅နွစ္ခန္႕ပိန္ပိန္ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးျဖစ္သည္။အနွစ္ခ်ဴပ္
ေသာ္ဘန္ေကာက္တြင္ရွိေသာသူ႕သူေ႒းထံတြင္အလုပ္ရသည္။ရဲရင့္စိတ္၀င္စားသည္။ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
ယိုးဒယားဆင္းမည္။ေ၀၀ါး၀ါးမို႕သူငယ္ခ်င္းေတြကတားသည္။ဖဲရုိက္ဖို႕တအိမ္ေလ်ာ့မွာစိုးရိမ္ပံုရသည္။ရဲရင့္ကလႉ
ေနက်။ၾကက္အသဲအျမစ္၀ယ္ေပးမည့္သူမရွိမွာစိုးရိမ္ပံုရသည္။ကိုရီးယားမ်ားကၾကက္အသဲအျမစ္စားခဲသည္။
ၾကက္သတ္ရုံေရွ့စည္ပိုင္းျပတ္ထဲအတြဲလိုက္ေခြးေကြ်းရန္လာ၀ယ္ၾကသည္။ရဲရင့္လည္းခပ္တည္တည္
နွင့္စက္ရုံတြင္သူေ႒းေမးြထားေသာေခြး၇ေကာင္ေကြ်းရန္ဟုေျပာ၀ယ္သည္။ကိုရီးယားစကားအနည္းငယ္တတ္၍
ဆံပင္ေဆးဆိုးလိုက္လ်ွင္ကိုရီးယားလယ္သမားရုပ္ေလာက္ဖမ္း၍ရေသာရဲရင့္တေယာက္ဘန္ေကာက္ရွိတရုတ္
သူေ႒းထံတရုတ္စကားျပန္အလုပ္ရရွိသြားသည္။(ဟဲဟဲ...ေနာက္ေတာ့ရွင္းသြားပါလိမ့္မည္္)သူေ႒းနွင့္အတူေန
ရျပီး၂လခန္႕ယံုၾကည္မွုဆိုင္ရာစာေမးပြဲေျဖဆိုရသည္။သူေ႒းအနားမွာေရေႏြးၾကမ္းျဖည့္ေ၀ယ်ာ၀တ္စျပဳေန
ေသာတရုတ္-ျမန္မာအဖိုးၾကီးကလည္းအလုပ္သေဘာေျပာျပသည္။သူေ႒းကဗမာလိုေတာင္နဲနဲဆဲတတ္သည္။
ေနာက္ပိုင္းဘန္ေကာက္တြင္ေနရေတာ့..အျပင္ထြက္ရသည္။အာဖရိကနုိင္ငံေသးေသးေလးေတြအပါအ၀င္
နိုင္ငံ၂၀ေက်ာ္ရဲရင့္ေရာက္ဖူးသည္။သူေျပာသည့္အတိုင္းမလုပ္လ်ွင္ဖုန္းထဲမွဗမာလိုဆဲသည္။ကိုယ္ၾကံဳေန
သည့္အခက္အခဲကိုယ္သာသိသည္။ရဲရင့္ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္သည္။ျပီးမွတရုတ္လိုျပန္ဆဲသည္။ဘန္ေကာက္
ျပန္ေရာက္ေတာ့ျပံဳးဖီးဖီးနွင့္တရုတ္ကာရာအိုေကဆိုင္ေတြလိုက္ပို႕သည္။စတီဗင္အပါအ၀င္ရဲရင့္လိုလူမ်ိဴး(၇)ေယာက္ရွိသည္။
လမ္းေပၚမွာဆံုသည္။ဘန္ေကာက္တြင္ဆံုခဲသည္။သူေ႒း..သူ႕ဇာတိမကာအိုျပန္လ်ွင္ရဲရင့္
ဘန္ေကာက္တြင္ထိုင္ေပးရသည္။အေသးသံုးကဒ္တခုလုပ္ေပးခဲ့သည္။ဖုန္းျဖင့္သူေျပာသည့္အတိုင္းလုပ္ေပး
ရုံပင္။ဒီလိုလႊဲခဲ့တာပထမဆံုးပဲဟုတရုတ္အဖိးုၾကီးကေျပာသည္။travel agentမ်ားနွင့္embassyမ်ားမွလြဲ၍
ဘန္ေကာက္တြင္အျခားေနရာမ်ားမ်ားစားစားမေရာက္ဖူး။hotelၾကီးမ်ားတြင္ရဲအရာရွိမ်ားImmigration
officerမ်ားကိုသူေ႒းျပဳစုတိုင္းရဲရင့္လိုက္ရသည္။မုန္႕ဖိုးေပးရန္တာ၀န္ယူရသည္။တေခါက္ျပင္သစ္တြင္
ရဲရင့္ျငိသည္။၆လအနားယူရန္ျပင္သစ္ပိုင္ကိုလိုနီက်ြန္းေလးဆီေရာက္သြားသည္။၁လၾကာေတာ့ျပင္သစ္
ေရွ့ေနတေယာက္ေရာက္လာသည္။သူေ႒းကရဲရင့္ကို၆လၾကာထိအဆံုးမခံနိဳင္။မုးိရြာတုန္းေရခံလို၍ျဖစ္မည္။
ကြ်န္းေပၚရွိသာသနာျပဳအဖြဲ႕အစည္းနွင့္ပူေပါင္း၍ဘယ္လိုလုပ္လိုက္သည္မသိျပန္လြတ္သည္။ရဲရင့္လက္
ထဲစာအုပ္နွင့္ကိုရီးယားျပန္ရန္လက္မွတ္တေစာင္ေရာက္လာသည္။ျပင္သစ္အစိုးရကရဲရင့္ကို..ကိုရီးယား
တေယာက္အျဖစ္သာသိရွိထားသည္။transit ကိုၾကည့္လိုက္သည္..တညအိပ္...ဒီေလာက္ဆိုဘန္ေကာက္ျပန္ရန္
လံုေလာက္သည္။၁၉၉၈တြင္မိုးေခါင္၍သူေ႒း..မကာအို..အျပီးျပန္သြား သည္။
ရဲရင့္လည္းကၾကီး..မွ..ေရႊျပန္ျဖစ္သြားသည္။ဘန္ေကာက္တြင္ရဲရင့္သိေသာအမွန္အကန္Agent
မ်ားရွိပါသည္။သင္စိတ္၀င္စားပါလ်ွင္..................ေဟာ....ပူတူးနိုးလာျပီ...........။


ေန႕ခင္း၁နာရီမွာပူတူးနုိးလာသည္။နွင္းလည္း ရွင္းေလာက္ ျပီ။ရန္ကုန္မွာဒီအခ်ိန္ဆိုည၁၂ ေလာက္ရွိမည္။
မတတ္နိဳင္အခု ေလာက္ဆိုဖိုးညီ တို႕စိတ္ပူေနလိမ့္။ရဲရင့္ဖုန္းေခၚ၍ပူတူးနွင့္ေပး ေျပာလိုက္သည္။
ခ်က္ခ်င္းပို႕ေပးပါမည္ဟုရဲရင့္ကတိ ေပးလိုက္သည္။မိန္းကေလးတေယာက္ေယာက်ာၤးေလးအခန္း
တြင္ရုိးရုိးသားသားတည္းခိုုျခင္းသည္ဒီကအျမင္နွင့္မထူးျခားေသာ္လည္းျမန္မာတို႕အျမင္နွင့္က်ေတာ့မသင့္ေတာ္ေပ။
ဒီမွာကပိုင္ျပီဆိုျပီးသြားေတာ့မထိလိုက္ေလနွင့္။ဂ်ပန္မူလီနွင့္ေတြ႕သြားလိမ့္မည္။ကေနဒါရဲနွင့္တရားသူၾကီးကိုရဲရင့္
တို႕ကဒီလိုေခၚသည္။ရဲရင့္သူငယ္ခ်င္းကြမ္းတံေတြးစြန္းမႈျဖင့္စံျမန္းရာနန္းေတာ္မွအာမခံဖို႕ေခၚ၍လိုက္သြားသည္။
လက္မွတ္မထိုးခင္စြဲခ်က္ကိုရဲရင့္ဖတ္ၾကည့္သည္။စြဲခ်က္ေတြကတသက္တက်ြန္းပင္က်သြားနုိင္သည္။ကေနဒါတြင္
ေသဒဏ္မရွိပါ။ျပီးေတာ့ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ရုံးခ်ိန္းခဏခဏေခၚသည္။၃နွစ္ေလာက္ၾကာမွျပီးသြားသည္။ရဲျမင္လ်ွင္
တေစေတြ႕ရသလိုပဲဟုသူငယ္ခ်င္းကေျပာသည္။ပူတူးကိုတိုရန္တိုျမိဳ႕ထဲရွိအီတန္စင္တာကိုအရင္ေခၚသြားလိုက္
သည္။Dandus Squareေအာက္တြင္ကားရပ္၍အီတန္စင္တာဖက္သို႕လမ္းကူးလိုက္သည္။ေလွ်ာက္က်င့္မရွိ၍
ပူတူးနွင္းထဲလဲမလိုျဖစ္သည္။ရဲရင့္ထိမ္းေပးလိုက္သည္။ပူးတူးတခ်က္ေမာ့ၾကည့္သည္။ျပီးေတာ့ဘယ္သြားမလို႕
လဲေမးသည္။ဒီထဲလာတာဟုေျဖျပီးစင္တာထဲ၀င္ခဲ့သည္။ေဆာင္းတြင္း၀တ္အေႏြးထည္၀ယ္ေပးသည္။
ဒီကမိန္းကေလးမ်ားသည္ဘယ္ေလာက္ေအးေအးအေႏြးထည္ပါးပါးပဲ၀တ္၍အလွကိုေဖၚၾကဴးၾကသည္။နွင္းစီးဖိနပ္
လည္ရွည္(ရက္အင္ဒီယန္းစတိုင္)တရံရဲရင့္၀ယ္ေပးလိုက္သည္။သူလိုတာလည္း၀ယ္သည္။ျပီးေတာ့ေအာက္ဆံုး
အထပ္ရွိFood court တြင္ေန႕လည္လြန္စာဆင္းစားသည္။သူရွင္းမည္ဟုပူတူးကေျပာသည္။''ခ်မ္းသာမွန္းသိပါ
တယ္ေနာ္''ဟုရဲရင့္စလိုက္သည္။''ဒုန္း''စားပြဲကိုေရဗူးနွင့္ထုသံျဖစ္သည္။ျပီးေတာ့''အဲဒါဘာေျပာတာလဲ''
ဟုဗီြဒီယိုထဲမွစိုးျမတ္သဇင္ေလသံမ်ိဳးနွင့္ေဒါကန္သည္။ေဘးကအျဖဴအဖြားၾကီးကလွည့္ၾကည့္သည္။
"'ရႈ႕''ပါးစပ္တြင္လက္ညုိးကပ္ျပလိုက္ရသည္။ဒီစိတ္ဓါတ္မိ်ဳးရွိ၍လည္း၂၄နွစ္အရြယ္မိန္းကေလးတေယာက္ကိုတ
ေယာက္တည္းေရျခားေျမျခားလႊတ္ရဲျခင္းျဖစ္မည္။စားျပီးေတာ့Food court ေဘးရွိWash roomကိုညြန္ျပလိုက္
သည္။ကားဆီျပန္လာျပီးyonge street အတိုင္းsouthဘက္ကိုဦးတည္လိုက္သည္။yonge streetသည္ကမာၻ
အရွည္ဆံုးျမိဳ႕တြင္းလမ္းတခုုျဖစ္သည္။Winsorေရာက္ေတာ့ညေန၆နာရီထိုးျပီျဖစ္သည္။တိုရန္တိုမွေျပာင္းသြား
ေသာသူငယ္ခ်င္းမိသားစုကရဲရင့္မွာထား၍ေက်ာင္းနွင့္နီးေသာဗီယနာမ္မိသားစုအိမ္တြင္ရွယ္ယာအခန္းတခုငွား
ေပးထားသည္။ျမိဳ႕မ၀င္ခင္ထဲကဖုနး္ၾကိဳဆက္ထား၍သူတို႕လာေစာင့္ေနၾကသည္။၇နာရီထိုးေလာက္အနီးရွိ
တရုတ္ဆိုင္တြင္သြားစားၾကသည္။ပူတူးကိုျပန္ပို႕။သူငယ္ခ်င္းအိမ္တြင္ကားထားျပီးသူငယ္ခ်င္းနွင့္အတူCasino
ကိုလမး္ေလွ်ာက္သည္။Casinoေရွ့မီးလံုးၾကီးမ်ားထြန္းရန္ရည္စူး၍$250ရက္ရက္ေရာေရာလႉခဲ့ျပီးသူငယ္ခ်င္းအိမ္
တြင္တညအိပ္လိုက္သည္။စေနမနက္ေရာက္ေတာ့ပူတူးကိုသြားေခၚျမိဳ႕ထဲမွာလိုအပ္တာ၀ယ္သည္။အေရးေပၚသံုးရန္
္FIDO prepaid card သံုးဖုန္းနီနီေလးတလံုးလက္ေဆာင္၀ယ္ေပးသည္။Mcdonald တြင္ေန႕လည္စာစားျပီး
အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့Set up ၀ိုင္းလုပ္ေပးသည္။ညေန၄နာရီထိုးေတာ့ျပန္မည္ဟုေျပာ၍အျပင္ထြက္ခဲ့သည္။
ပူတူးအေနာက္ကလိုက္လာသည္။ျခံျပင္ေရာက္ေတာ့ရဲရင့္ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ျခံတံခါးတိုင္ကိုကိုင္ျပီး
ငူငူေလးၾကည့္ေနသည့္ပူတူးမ်က္၀န္းထဲမွာအားငယ္ေနသည့္အေရာင္ေလးတခ်ိဳ႕ေတြ႕ရသည္။မွာစရာရွိတာ
ေလးေတြမွာမလို႕ၾကံထားသည့္ရဲရင့္နုဳတ္ေတြဆိြ႕အသြားသည္။ပူတူးရဲ႕မ်က္၀န္းေလးကိုစိုက္ၾကည့္ရင္းမွာစရာ
ေတြမ်က္၀န္းမွတဆင့္မွာေနမိသည္။မ်က္နွာလၽြဲမသြားပဲမ်က္ရည္လဲ့ျခင္းအလ်ဥ္းမရွိေသာမ်က္၀န္း
ေလးနွင့္ၾကည့္ေနေသာပူတူးကိုရဲရင့္ေခါင္းတခ်က္ျငိမ့္ျပလိုက္ျပီးကားေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။ျမိဳ႕ထဲဖက္မေကြ႕ခင္အ
ခ်ိန္ထိအဲဒီေနရာေလးမွာမေရြ႕ပဲက်န္ေနခဲ့တာေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲမွေတြ႕ေနရသည္။အပူမရွာခ်င္လို႕ေအးေအးေန
လာေသာရဲရင့္နွင့္သံေယာဥ္ဇဥ္လွလွၾကီးျငိေတာ့မည္ဟုေတြးေနခိုက္ဖိုးညီမ်က္နွာၾကီးကားမွန္ေရွ႕ဘြားကနဲေပၚလာ
သည္။(ဟဲ...ဟဲ....ေနာက္တာပါ.သူငယ္ခ်င္း.............)


အေျခခ်ေနထိုင္သူမ်ားအတြက္ေနထိုင္ရန္သင့္ေတာ္ေသာနုိင္ငံ၃ခုရွိသည္။USA,CANADA,AUSျဖစ္သည္။
တေန႕လမ္းေပၚမွာ အျဖဴေရာင္အဖိုးၾကီးမက္ဆီကိုအဖိုးၾကီးစကားမ်ားသည္။နုိင္ငံေရးေတြပါလာသည္။
အျဖဴအဖိုးၾကီးက''this is my country.''ဟုေျပာသည္။မက္ဆီကိုအဖိုးၾကီးကအခ်က္က်က်ျပန္တြယ္သည္။
အေဖေတြအဖးိုေတြအထိေရာက္သြားသည္။ရဲရင့္တို႕ကေဘးကလက္ခုပ္တီး၍အားေပးသည္။ေျမာက္အေမရိကတြင္
ရက္ပ္အင္ဒီးရန္း(first nation)နွင့္ေျမာက္ပိုင္းေရချဲပင္တြင္ေနထိုင္ေသာအက္စကီးမိုးတို႕မွလြဲလွ်င္က်န္သူမ်ားမွာက်ဴး
ေက်ာ္သိမး္ပိုက္သူတျဖစ္လဲအေျခခ်ေနထိုင္သူမ်ားသာျဖစ္ေပေတာ့သည္။သင္ကေနဒါတြင္ေမြးေသာ္လည္းသင့္အဖိုး
မွာအေျခခ်ေနထိုင္သူသာျဖစ္သည္။စကားရင္ေဘာင္တန္း၍ရဲရင့္တို႕ေျပာလို႕ရသည္။အဂၤလန္၊ျပင္သစ္တြင္ဒါမ်ိဴးလုပ္
လို႕ရခ်င္မွရမည္။ဒါေၾကာင့္usa,canadaမွာအေျခခ်ေနထိုင္သူမ်ားလာရျခင္းျဖစ္သည္။ဘန္ေကာက္တြင္ကေနဒါ
နွင့္အဂၤလန္ေပါက္ေစ်းမွာထက္၀က္ေက်ာ္ကြာျခားသည္။မိမိကေလး၏က်နး္မာေရးနွင့္ပညာေရးအတြက္လွည့္ၾကည့္
စရာမလို၊ကေလး၄ေယာက္ရွိသူမ်ားဆိုလွ်င္အစိုးရထံမွကေလးမုန္႕ဖိုး(၀င္ေငြေပၚမူတည္၍)၁၀၀၀ေက်ာ္အထိရ
သည့္မိသားစုမ်ုားရွိသည္။ဒါတခုေတာ့ရဲရင့္အားက်ပါသည္။(ဟဲဟဲ)။ကေလးေနမေကာင္း၍ေဆးခန္းသြားရန္
အလုပ္ပ်က္ရျခငး္ကေတာ့ကိုယ့္ေဒါသနွင့္ကိုယ္သာျဖစ္ပါသည္။နိင္ငံေရးနွင့္အုပ္ခ်ဴပ္မႈစနစ္မွာလည္းျငိမ္သက္တည္
ျငိမ္သည္။ျပည္နယ္အစိုးရအုပ္ခ်ဴပ္မွုစနစ္ျဖစ္သည္။ျပင္သစ္စကားေျပာေသာကေနဒါလူမ်ိဴးမ်ားေနသည့္ကီြဘက္
္ျပည္နယ္.အေရွ့ေတာင္ပိုငး္၌ရွိသည္။Montrealသည္ကီြဘက္ျပည္နယ္၏ျမိဳ႕ေတာ္တခုျဖစ္သည္။
ရဲရင့္သြားလည္ဖူးသည္။ျပင္သစ္စာလံုးမ်ားနွင့္ေစ်း၀ယ္လ်ွင္လည္းျပင္သစ္လိုပဲေျပာၾကသည္။
ရဲရင့္ျပင္သစ္လိုမတတ္မွန္းေသခ်ာမွအဂၤလိပ္လိုျပန္ေျပာသည္။ကိြဘက္မွရဲရင့္တို႕အလုပ္တြင္part time လာလုပ္
ေသာေကာင္ေလးက''I just visit to Canada."ဟုရဲရင့္ကိုေျပာသည္။ကိြဘက္၏အေနာက္ဖက္တြင္ရဲရင့္တို႕
Ontarioျပည္နယ္ရွွိသည္။အေရွ့ဖက္အျခမ္းသည္ျပင္သစ္လူမ်ိဴးမ်ားကအေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ရွမ္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဴပ္ပံုစံမိ်ဴးျဖစ္ေသာကိြဘက္ပါတီသည္ခံု၄၀၀ေက်ာ္ရွိေသာပါလီမန္တြင္
၅၀ေက်ာ္..သူ႕ျပည္နယ္မွအျမဲတမ္းအနိုင္ရသည္။ပါလီမန္အတြင္းစကားေျပာလွ်င္ျပင္သစ္လိုပဲေျပာသည္။
သင္နားမလည္လွ်င္နားၾကပ္တပ္လိုက္ပါ။အဂ္လိပ္လိုဘာသာျပန္သူ၏အသံၾကားရပါလိမ့္မည္။ေျပာေရးဆိုခြင့္အ
ထိုက္အေလွ်ာက္ရရွိသလိုနုိင္ငံေတာ္၀န္ၾကီးခ်ဴပ္အမ်ားစုမွာလည္းအရည္အခ်င္းရွိေသာျပင္သစ္
စကားေျပာကေနဒါလူမ်ိဳးမ်ားပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။တိုင္းျပည္တည္ျငိမ္မွုရရိွရန္နိုင္ငံေရးသမားမ်ား၏သေဘာထား
ၾကီးမွုဟု(ရဲရင့္တဦးတည္း)ထင္ျမင္မိပါသည္။ဘာသာစကားနွင့္ပတ္သက္၌လည္း၁၀၀ေက်ာ္ရွိေသာနိုင္ငံမ်ားမွ
မေရတြက္နိင္ေသာဘာသာစကားအားလံုးအတြက္္ဘာသာျပန္မ်ားရွိသည္။သင္အဂၤလိပ္လိုတလံုးမွမေျပာတတ္
လည္းမည္သူမွအထင္မေသးပါ။သူလဲေရာက္စကသင့္လိုပါပဲ။ကေနဒါရွိအလုပ္ပိုင္ရွင္မ်ားသညCanada
experience(အလုပ္ခြင္အတြင္းဆက္ဆံမွု)ဘယ္ေလာက္ရွိဟုေမးတတ္သည္။သူ႕၏အလုပ္ခြင္၌
အဆင္ေျပေစရန္ရည္ရြယ္ပါသည္။...ကလင္..ကလင္..ေဟာ....ခနဗ်ာ....ပူတူးေလးဆီကမို႕ပါ။။။။

ကေနဒါေရာက္ျပီးနွစ္ပါတ္အၾကာမွာဒုတိယအၾကိမ္ပူတူးဆီကဖုန္းလာျခင္းျဖစ္သည္။
''ပူတူးဖ်ားလို႕ESL Class ဒီေန႕သြားမတက္ျဖစ္ဖူး".....သူယူထားေသာဘာသာရပ္အ
ျပင္English in Second language ကိုပါတက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ကေနဒါေရာက္လာ
သူအမ်ားစုမွာESLတက္ၾကရသည္။ဒီေန႕ေသာၾကာညေနဆိုေတာ့ရဲရင့္၀င္ဆာသြားရန္
ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။HW401လမ္းမၾကီးကပဲခ်ိဳင့္သြားမလား၊ရဲရင့္ရဲ႕ကားတာယာပဲအ
သစ္လဲရမလားပဲ................သူငယ္ခ်င္းဆီဖုန္းၾကိဳဆက္ထားလိုက္သည္.ဒီညလာ
အိပ္မည္ဟု။သူဖိတ္တုန္းကမလာပဲအခုမွလာခ်င္ေနေသာရဲရင့္ကိုသူငယ္ခ်င္းကေကာင္း
ခ်ီးေပးပါသည္။၀င္ဆာေရာက္ေတာ့ည၉နာရီထိုးျပီျဖစ္သည္။ပံုမွန္ဆိုလ်ွင္ေတာ့မိန္းက
ေလးတေယာက္အခန္းဒီအခ်ိိန္သြားရန္မသင့္ေတာ္ေသာ္လည္းဖ်ားေနေသာပူတူးအ
တြက္စိုးရိမ္သည္။အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။ပူတူးထြက္လာျပီးတံခါးဖြင့္
ေပးသည္။အရမ္းအားနည္းေနပံုရသည္။ေအာက္မ်က္ခန္းေလးညိဳေနသည္။ရာသီဥတု
ဒဏ္ေၾကာင့္ျဖစ္နုိင္သည္။အခန္းထဲေရာက္ေတာ့မငိုပဲရဲရင့္ကိုၾကည့္ျပီးမ်က္ရည္ေတြက်
လာသည္။အားေပးခ်င္သည္။ပူတူးပါးေလးကိုရဲရင့္ရင္ဘတ္နွင့္ကပ္ထားလိုက္သည္။ရွဳိက္
္သံေလးၾကားေနရသည္။ရဲရင့္ရင္ေတြခုန္ေနတာပူတူးမသိေအာင္အသက္ရူေအာင့္ထား
လိုက္သည္။မိန္းကေလးတေယာက္ကိုအားေပးရမည့္အခ်ိန္မွာအားေပးသူစစ္စစ္ျဖစ္ခ်င္
္သည္။''မငိုနဲ႕ေတာ့ေနာ္....အကိုရွိတယ္ေလ...ျမန္မာျပည္ဖုန္းေခၚေပးရမလား''....နုိးနိုး.
..မေခၚပါနဲ႕..စိတ္ပူေနလိမ့္မယ္''''မနက္ၾကရင္ေဆးရုံသြားမယ္ေနာ္.....''ေခါင္းေလးျငိမ့္ျပ
သည။္International studentတိုင္းHealth and dental Insurance ၀ယ္ၾကရသည္။
နီးစပ္ရာေဆးရုံသြားလိုက္ရုံပင္၊ရဲရင့္ရင္ခုန္ုသံေတြကဗ်ာမဖြဲ႕တတ္။ဆရာမအိမ္ခ်မ္းေျမ႕
ကိုသတိရသည္။ပူတူးကိုလည္းသိေစခ်င္သည္။ဖ်ားေနတာေတာင္ည၉နာရီထိုးျပီ၊ညစာမ
စားရေသးေသာမာဂ်စ္ဂ်စ္ေကာင္္မေလးကိုညစာ၀င္ေအာင္ေကြ်းရသည္။ျပးီေတာ့ကုတင္
္ေပၚမွာမွိန္းေနေသာပူတူးကိုေရွးေဟာင္းေနွာင္းျဖစ္ေလးေတြေျပာျပသည္။အငး္စိန္ဂ်ီတီအိုင္
အေဆာင္မွာစာစုေသာက္(အဲ)စာစုက်က္စဥ္တုန္းကပူတူးထက္၃လကၼခန္႕နိမ့္ေသာလူပုစိတ္
တိုဖိုးညီတေယာက္ေက်ာငး္နားမွဆိုက္ကားသမားမ်ားနွင့္စကားမ်ား၍အေၾကာ္တဲမွသူ႕အရပ္
ထက္၃ေပေလာက္ျမင့္ေသာ၀ါးလံုးကိုဆြဲ၍အေဆာင္ေပၚထိတက္လာသျဖင့္ၾသဘာေပးၾက
ေသာအေဆာင္သားမ်ားကို၀ါးလံုးျဖင့္လိုက္ရုိက္ရန္ၾကံေသာ္လည္း့အေဆာင္နွင့္၀ါးလံုးမမွ်ပံု
ေျပာေတာ့ယဲ့ယဲ့ေလးျပံဳးရွာသည္။ေတာင္စဥ္ေရမရေျပာေသာရဲရင့္စကားမ်ားနားေထာင္
ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားေသာေကာင္မေလးအနားမွာရဲရင့္တကိုယ္တည္းျပံဳးမိသည္။အထီးက်န္
ဆိုသည့္စကားရဲရင့္အတြက္အသံုးမ၀င္ေတာ့သလိုလိုပင္၊ပူတူးေနေကာင္းလာေတာ့ေလ်ာက္
လည္ၾကသည္။သူလိုတာေလးေတြလက္ေဆာင္၀ယ္ေပးသည္။shopping ထြက္ရလွ်င္ဘ၀
ၾကီးျပီးျပည့္စံုသည္ထင္ၾကေသာမိန္းကေလးဘယ္နွစ္ေယာက္ရွိလည္းဟုပုတူးကိုေမးေတာ့
တေယာက္ဟုုအတၱၾကီးစြာေျဖသည္။U.F.T(University Of Toronto)သို႕ေျပာငး္ခြင့္ရရန္
အမွတ္ေကာင္းေကာင္းရဖို႕ၾကိဳးစားဖို႕အနားနားတြင္ထားလိုေသာစိတ္တခုျဖင့္တိုက္တြန္းမ
ိသည္။summer ေရာက္ေတာ့ကမာၻေက်ာ္နိုင္ရာဂယာေရတံခြန္၊North Americaတြင္အၾကီး
ဆံုးျဖစ္္ေသာroller coasterရွိေသာwonderland,ကမာၻေပၚတြင္ဒုတိယအျမင့္ဆံးုျပန္ျဖစ္သြား
ေသာCNTowerတို႕ကိုလိုက္ပို႕ေတာ့ပူတူးအေပ်ာ္ေလးေတြရဲရင့္ဆီပါကူးစက္လာသလိုခံစား
ရသည္။အထးီက်န္ဆန္ေသာရဲရင့္ဘ၀ထဲေရာက္လာေသာပူတူးကကံေကာငး္သလား၊ေကာင္
မေလးလွလွအနားမွာေနခြင့္ရေနေသာရဲရင့္ကပဲကံေကာင္းတာလားေတြးမိေတာ့နွစ္ေယာက္
လံုးအတြက္ကံေကာင္းျခင္းမ်ားနွင့္ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္ရရန္ဆုေတာငး္မိသည္။

ေသာၾကာညေနေရာက္မည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလညး္တိုရန္တိုလိုက္လည္ခ်င္သည္ဆို၍
ေခၚလာခ်င္ေၾကာင္းသူကခ်ည္းပဲေျပာ၍ဖုန္းခ်သြားသည။္ဘ၀တခုလံုးေတာင္ေပးဆပ္ဖို႕
ရည္စူးျပီးသားပါပူတူး၊ကုိယ့္ဘ၀ထဲမွာမင္းၾကိဳက္သလိုပုံေဖၚေနနုိင္ပါတယ္၊ဘယ္ဥပေဒ၊
ဘယ္စည္းမ်ဥ္းေတြနဲ႕မွကန္႕သတ္ထားခ်င္းလည္းအလ်ည္းမရွိပါဖူး။စာေရးဆရာေတြ၊က
ဗ်ာဆရာေတြတင္စားတတ္တဲ့အခ်စ္စစ္ဆိုုတာၾကီးငါ့ရင္ထဲမွာရွိေနတာလား၊မရွိဖူးလား
ဆိုတာေတာ့အတိအက်မေၿပာျပတတ္ေပမဲ့အထီးက်န္ဘ၀ထဲေရာက္လာတဲ့ဆညး္လည္း
ခတ္သံေလးကိုေတာ့နားနားေလးမွာအျမဲၾကားခ်င္ေနတာပါပဲ။""အခ်စ္ထက္နားလည္မွု
ကိုရဲရင့္ပိုျပီးတန္ဖိုးထားတယ္.....ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္နားလည္ေပးနိုင္တယ္ဆိုတဲ့အရာဟာရူးရူး
မူးမူးစြဲလမ္းမွုကေနစတင္ျဖစ္တည္ခဲ့ပဲမို႕လား...'''',,,,အသက္အရြယ္နဲ႕အိေျႏၵသိကၡာကအ
ရမ္းပဲဒို႕နွစ္ေယာက္ၾကားမွာကန္႕လန္႕တိုက္ေနသလိုပါပဲ၊ထိန္းသိမ္းမွုေတြနဲ႕မရွူနိုင္မကယ္
နိုင္ျဖစ္ေနတာမင္းအလိုက္တသိနဲ႕နားလည္ေပးရင္ဘယ္ေလာက္ေကာငး္လိုက္မလဲေနာ္....
ေသာၾကာေန႕ညေနေ၇ာက္ေတာ့DANDUS & BAY ရွိ GRAYHOUND BUS terminal
မွာသြားၾကိဳရသည္။လမး္တေလွ်ာက္လက္ညွိးေလးတထိုးထိုးနဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကိုရွင္းျပေန
ေသာပူတူးအသံေလးမွာအရင္ကနဲ႕မတူပိုျပီးေ၀ေ၀ဆာဆာရွိသလိုထူးျခားေနေၾကာင္းေတြ႕
ရသည္။သူ႕သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးတေယာက္နွင့္ေကာင္မေလးတေယာက္ကိုမိတ္ဆက္ေပး
သည္။နွစ္ေယာက္လံုးစကၤာပူတြင္PRနွင့္ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္သည္။အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ည
စာစားရန္စီစဥ္ေပးေသာအခါပူတူးက ''မစားေတာ့ဖူးအကို...york university ကသူငယ္ခ်င္း
ေတြကိုေတြ႕ဖို႕ေျပာထားတယ္...အဲဒါ..သူရမွာစကၤာပူကပါတဲ့International licence ရွိတယ္၊
ကားယူသြားလို႕ရမလားဟင္...။''ေပးလိုက္၍တခုခုျဖစ္လွ်င္ေကာင္ေလးTicket ထိမည္။ရဲရင့္
Insurance တက္မည္။မေပးလွ်င္စိုးျမတ္သဇင္ေလသံေတြ၃ေယာက္လံုးဆီကထြက္လာမည္။
ပူတူးမ်က္နွာေလးကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီးကားေသာ့ႏွင့္ Insurance ေပးလိုက္ပါသည္။navigator
သံုးနည္းပါျပေပးလိုက္သည္(လမ္းညြန္ေျမပံုျဖစ္သည္)။ည၁၁နာရီေလာက္ျပန္ေရာက္လာၾက
သည္။မအိပ္ေသးပဲတြတ္ထိုးေနၾကေသးသည္၊ပူတူးနွင့္သူရလိုတာထက္ပိုျပီးရင္းရင္းနွီးနွီးရွိေန
သလိုစိတ္ထဲထင္သည္၊လင္းေမဆိုသည့္ေကာင္မေလး၏မ်က္နွာလည္းမေကာင္း...အင္း....
ေလးပြင့္ဆိုင္ဇာတ္လမ္းဒီမွာစေတာ့မည္ထင္သည္။ရဲရင့္လည္းဆက္မခံစားနုိင္ေတာ့။တဖက္
ကားလမ္းရွိအီတလီဘားမွာသြားထိုင္ေနရန္ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။ဓါတ္ေလွခါးေစာင့္ေနတုန္းပူတူး
ေျပးလိုက္လာသည္။''အကိုဘယ္ကိုသြားမလို႕လဲ....''ပူတူးမ်က္ႏွာေလးကိုအေျဖမေပးေသးပဲ
ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္းရဲရင့္လိုခ်င္ေနေသာအေျဖကိုရွာၾကည့္ေနမိသည္။အရိပ္အေရာင္ေလးသဲ့သဲ့မ်ွ
မေတြ႕။'''ဒီိေအာက္တင္ပါ...ျပန္လာခဲ့မယ္ေနာ္...''...ရဲရင့္မ်က္ႏွာကိုစူးစူးၾကည့္၍ပူတူးအခန္းဆီ
ျပန္ေျပးသြားသည္။ဒီမ်က္၀န္းစကားေတြပူတူးနားလည္နုိင္ပါေစ၊အရိပ္အေရာင္ေလးစစကိုမရ
ေသးသ၍ရဲရင့္ေရွ့မတိုးခ်င္။''...ကိုယ့္ရင္ထဲကခံစားမွုအနိမ့္အျမင့္ေတြဟာမင္းေလးရဲ႕ဆံုးျဖတ္
ခ်က္ေပၚမွာမူတည္ေနပါတယ္ကြာ....''၊.........''Sir...We are closing now..''Emm..What time is it?"'
''Two o'clock sir..''....2 to 11 AM Ontario ျပည္နယ္တြင္အရက္ေရာင္းခြင့္မရွွိေပ။
အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ေကာင္ေလးကဆိုဖာေပၚမွာကိ်ဳးေနသည္။၀ရံတာဘက္ထြက္လို္က္သည၊္
ထိုင္ခံုေပၚတြင္ပက္လက္လွန္ရင္းေကာင္းကင္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ရဲရင့္သူငယ္ခ်င္းၾကယ္ေလး
ေတြကနွစ္ကိုယ္ခြဲလုပ္ျပျပီးနွစ္သိမ့္ေနၾကသလိုလိုပင္၊ေဆးလိပ္ကိုတလိပ္ျပီးတလိပ္၊...မူးေနသည့္
အခ်ိန္ေသာက္ရတာအလြန္အရသာရွိသည္။................................................
''အား''...................လက္ေမာင္းမွစူးရွစြာနာက်င္မွုနွင့္လန္႕နိုးလာသည္၊မိုးစင္စင္လင္းေနျပီ။
ကိုယ္ေပၚမွာေစာင္တထည္ေရာက္ေနသည္။နာက်င္မွုတို႕လာရာၾကည့္လိုက္မိေတာ့...................


အီး......လက္ေမာင္းမွာအကြင္းလိုက္၊ပူတူးကိုက္ထဲ့လိုက္တာ....
ၾကည့္လိုက္ေတာ့မ်က္၀န္းအိမ္ထဲမွာလဲမ်က္ရည္ေတြနဲ႕''ဘာလို႕အရက္ေတြေသာက္ရတာလဲလို႕..''ရဲရင့္ဘာမွျပန္
မေျဖ..မ်က္ရည္ေတြအေနာက္ကစက္၀န္းရဲ႕အလည္တဲ့တဲ့မွာလိုခ်င္တဲ့အရာကိုဖတ္လို႕ရသြားသည္။
''ေပ်ာ္လိုက္တာ''....''ေျပာေလ..ဘာလို႕ညကအရက္ေတြသြားေသာက္ရတာလဲ''..ရဲရင့္ထထိုင္လိုက္ျပီးပူတူးပုခံုးနွစ္
ဖက္ကိုအသာဆြဲယူ၍ဥးီေခါင္းေလးကိုရင္ခြင္ထဲထဲ့ထားလိုက္သည္။၁၀စကၠန္႕ေလာက္ေတာင္မၾကာလိုက္ရ..........
''အား...''ရင္ဘတ္မွာေနာက္တကြင္း။''နံေစာ္ေနတာပဲ..ေရသြားခ်ိဳးအခု...''ဘာနဲ႕ဘာနဲ႕စပ္က်လာလဲမသိ..ထက္
လိုက္တ့ဲသြားေတြမ်ား။ဒါေပမဲ့ေက်နပ္သည္။''ခ်စ္တယ္ခင္ရယ္.....ခ်စ္ပါတယ္ေမာင္ရယ္''ဒါေတြမပါပဲရည္းစားျဖစ္
သြားသည္။''တကယ္ေနာ္..ပူတူး..လူၾကီးကိုေနာက္ရဖူးေနာ္....''..ေခါင္းေလးငံု႕ျ႔ပီးရွက္ေနသည္။''ေမၾကီးသိရင္
သတ္မွာ..''ေရသြားခ်ိဳး....''အင္း..ေရခ်ိဳးျပီးရင္ေနာ္....''___လက္ေျဖာင့္တလံုး၀င္လာသည္။မိန္းကေလးအားဆိုေပ
မဲ့နာသည္။..အီး..အခ်စ္ကလဲကဗ်ာမဆန္လိုက္တာ...နွစ္ကြင္းနဲ႕တက်ိန္း(ေမးရုိး).....။
ေရခ်ိဳးျပီးသည္အထိေကာင္ေလးေရာ.ဟိုေကာင္မေလးေရာမနုိူးေသးေပ။''သူတို႕ကိုပူတူးေျပာျပမွာလား....အင္း..
ေျပာျပလိုက္မယ္ေလ...'''ဒါတခုေတာ့ပူတူးကိုသေဘာက်သည္။မညာတတ္၊ဘုရားစာေတြလဲအမ်ားၾကီးအလြတ္ရ
သွ္။ရဲရင့္သူ႕ကိုအရမ္းခ်စ္သည္။ဒီအရြယ္ေရာက္မွဘုရားဖန္ဆင္းေပးလိုက္ေသာနတ္သမီးေလးကိုအမွတ္မထင္
လက္ခံရလိုက္သည့္ဆုလဒ္တခုလိုျမတ္ျမတ္နုိးနုိးခ်စ္သည္။သူကိုယ္အေပၚဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲမသိခ်င္၊ရဲရင့္အ
ခ်စ္တခုနွင့္နွစ္ေယာက္စာလံုေလာက္သည္။University of Toronto ကရဲရင့္ေနရာမွလမ္းေလွ်ာက္၍သြားလွ်င္
ပင္နီးနီးေလး၊ခ်စ္သူကိုအနားမွာရွိေနေစခ်င္သည္။တနလာၤေရာက္တာနဲ႕အလုပ္ဖ်က္ျပီးေက်ာင္းမွာသြားစုံစမ္း
သည္။ေစာင့္ရမည္တဲ့..အမွတ္ေပၚလည္းမူတည္သည္။localနွင့္International မွ်ျပီးလည္းလကၡံသွ္ဆို၏။ေတာ္
ေသးသည္။York University ကaviable တဲ့ ေပ်ာ္လိုက္တာ..အဲ..ေ၀းေတာ့ေ၀းသည္။ျမိဳ႕ျပင္မွာ..။တေယာက္
ထဲေပ်ာ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ပူတူးမသိေသး၊မေျပာရေသးေပ။စရိတ္တြက္ၾကည့္သည္။၃၅၀၀၀ေက်ာ္ကုန္မည္။အိမ္
၀ယ္၍မိဘေခၚမည့္ပိုက္ဆံေလးေတြေတာ့သြားပါျပီ။အေမ့ထံမွပူညံပူညံေတြၾကားရေတာ့မည္။ခြင့္လႊတ္ပါေတာ့အ
ေမ...မဖက္လိုက္မိုက္ဖက္ပါ..သားသူ႕ကိုခ်စ္ေနျပီအေမ...အေဖလည္းအေမ့ကိုအဲလိုခ်စ္ခဲ့တာပဲမို႕လား...အေဖ့
ဖက္ရွန္တိန္လႊဲေပးလိုက္သည္ဲဲ။အေဖကေတာ့ေပ်ာ္ေနေပလိမ့္။ဆိုင္ထိုင္ပြားေနၾကသူ႕ေဘာ္ေဘာ္ေတြပါစပြန္ဆာ
ေပးလွ်င္လာခဲ့မည္ဆိုထားသည္။ပူတူးဆီဖုန္းဆက္ေျပာရသည္။''ျမန္လိုက္တာ''...တခြန္းပဲေျပာသည္။ေျပာသမွ်
နားေထာင္ရွာသည္။ပူတူးေနာက္၂ပတ္ေရာက္မည္။အလုပ္မွာVicationတပတ္တင္ထားလိုက္သည္။အလုပ္မွသူ
ငယ္ခ်င္းကwasagar beachတြင္ဘန္ဂလို၀ယ္ထားျပီးငွားစားသည္။ပိုက္ဆံ၃၀၀ၾကိဳေပးထားလိုက္သည္၂ခန္းစာ
ရဲရင့္ရင္ေတြအရမ္းခုန္ေနသည္။ကိုင္ဇာသီခ်င္းကိုေအာ္ဆိုပစ္လိုက္သည္။#ဘယ္လက္ရုံးနဲ႕ကိုယ္သိမ္းပိုက္မဲ့အခ်စ္
ရယ္...ညာလက္ရုံးနဲ႕တည္ေဆာက္ရမဲ့ဘ၀ရယ္..ေယာက်ာၤးေကာင္းတေယာက္ရဲ႕သစၥာနဲ႕.......ၾကင္နာပါမယ္.....

ခ်စ္သူ႕သင္ပုန္း

အလုပ္လုပ္ရင္းေတြးမိတာ၊ခ်စ္သူေလးအေၾကာင္းပါ၊
Foremanၾကီးကေအာ္သြားသည္၊စက္ေတြရပ္ေနျပီ။
မီးပြိဳင္႕ရပ္ရင္းလြမ္းေနတာ၊ခ်စ္သူေလးကိုပါ၊
အေနာက္ကားရဲ႕ေမတၱာစာ၊နားထဲခ်ိဳေနသဗ်ာ။
ကမ္းစပ္ေလးနားသြားထိုင္ကာ၊ကဗ်ာေတြစာေတြဖတ္လည္းကြာ၊
အာရုံထဲမွာျမင္တာခ်စ္သူေလးကိုပါ၊
ခြင္လႊတ္ပါေအ့၊အိမ္ခ်မ္းေျမ့၊
ကိုမိုးသီးရဲ႕Cboxမွာ၊ေမတၱာစာေတြသြားဖတ္တာ၊
ခ်စ္သူေလးကကြယ္ေနရာ၊ဖတ္လို႕မရပါ၊၊
ကိုစိုးထက္ရဲ႕blog၀ယ္၊စာမေရးပဲသူေလ်ာက္လည္၊
ခ်စ္သူေလးေတာ့မပါလာ၊အတုယူမွာစိုးလို႕ပါ။
လြတ္က်သြားတဲ့ျမိဳ႕ေတာ္ဆီ၊၂ရက္တေခါက္ေရာက္ျဖစ္သွ္၊
ခ်စ္သူေလးကစိတ္ေတြေကာက္၊မေရာက္ျဖစ္တာ၃ပါတ္ေျမာက္၊
စကၤာပူကိုသြားလည္တယ္၊Cboxကေလးပိတ္လို႕ကြယ္၊
ျမန္ျမန္ဖြင့္ပါလင္းလက္ရဲ႕၊ခ်စ္သူေလးကေမွ်ာ္ေနသကဲြ႕၊၊
အာဇာနည္ဆီေရာက္သြားတယ္၊ခ်စ္သူေလးလည္းပါပါတယ္၊
၁၉ရက္နဲ႕မွားလို႕ကြာ၊ခ်စ္သူေလးကအေလးျပဳတာ။
---------------------၊------------------------
----------------------၊-------------------------------။
---------------------၊------------------------၊
----------------------၊-------------------------------။
---------------------၊------------------------၊
----------------------၊-------------------------------။
ကဗ်ာမဟုတ္စာမဟုတ၊္ခ်စ္သူေလးပါအလုပ္ရႈပ္၊
ေပါရဲလိုက္တာအကိုရယ္၊သူမ်ားေတြ႕ရင္ဟားလိမ့္မယ္။
ဟားပေလ့ေစမရွက္ေပ၊ကိုယ့္ရဲ႕အခ်စ္ေတြ၊
ၾကီးမွေပါက္တဲ့ဒီ၀က္သက္၊ဖ်က္၍အလြန္ခက္၊
ဂက္ ဂက္ ဂက္ ...............၊၊


တိုရန္တိုနွင့္အနီးဆံုး Beach မွာWasaga Beachျဖစ္သည္။ဒါေတာင္ေရခ်ိဳျဖစ္သည္။
Newfoundland အထိသြားလ်ွင္ေတာ့ေရငံ beach ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။အလုပ္မွ
သူငယ္ခ်င္းကဘန္ဂလို၀ယ္ထားျပီးငွားစားသည္။၃ရက္စာၾကိဳေပးထားလိုက္သည္။
အိပ္ခန္း၃ခန္းပါသည္ဆိုေတာ့ပူတူးအတြက္လဲအဆင္ေျပသည္။၀င္ဆာမွာပူတူးကို
ၾကိဳျပီးေတာ့အခန္းမွာပစၥည္းေတြခ်သည္။''ပူတူး....အကိုအခန္းငွားထားတယ္.....
ေရသြားကူးရေအာင္ေနာ္..''ကုိ႕ဖါသာခ်က္စားတာေပါ့..ပူတူးကို..ကိုရီးယားအသား
ကင္လုပ္ေကြ်းမယ္ေလ..''အကုန္၀ယ္ထားျပီးျပီ...''''တြားဖူး..ပင္ပန္းတယ္''''.....
''ဟာကြာ..ကားေလးစီးျပီးလိုက္ရမွာ..အကိုျငီးဖို႕လဲထားပါအံုး...လိမၼာပါတယ္ကြာ..
ေနာ္...သြားရေအာင္..''ပူတူးမျငင္းေတာ့ပါ...Airport Road
အတိုင္းတည့္တည့္ေမာင္းလာလိုက္သည္။ဘန္ဂလိုကArea5 မွာ..
လူရွင္းသည္။ျခံေလးထဲကားေမာင္း၀င္လိုက္သည္။သူငယ္ခ်င္းေပးလိုက္ေသာ..
Code ကိုႏွိပ္လိုက္သည္နွင့္ကားထားသည့္တံခါးပြင့္တက္လာသည္။အခန္းနွင့္ဆက္
ရက္လုပ္ထားသည္။''ဒီေန႕ေတာ့ေရကူးဖို႕မမွီေတာ့ဖူး..မနက္က်မွသြားကူးေတာ့
မယ္...တခုခုလုပ္စားတာေပါ့..''ညဖက္ေရာက္ေတာ့ကားနွင့္ျမိဳ႕ထဲပတ္သည္။ျပန္
ေရာက္ေတာ့အျပင္သစ္သားခင္းထားသည့္၀ရံတာေလးတြင္ညစာစားသည္။၁၀နာ
ရီေလာက္က်ေတာ့နဲနဲေအးတာကလြဲလို႕ေကာင္းကင္ၾကီးကအရမ္းလွေနသည္..
ေရခဲေသတၱာထဲမွအခုေလးတင္ထုတ္လာေသာ၀ိုင္ျဖဴပုလင္းလွလွေလးကိုဖြင့္၍
ဖန္ခြက္ေလးနွစ္လံုးထဲထည့္၍ပူတူးကိုတခြက္ေပးလိုက္ျပီးဖရဲသီးပန္းကန္ကိုေရွ့
တိုးေပးလိုက္သည္။ပူတူးဖက္နဲနဲတုိးထိုင္လိုက္သည္။''ညေလး..''အေခၚေ၀ၚအ
သစ္ေလးေၾကာင့္ပူတူးေခါင္းေလးေစါင္းၾကည့္သည္။''အကို႕ကိုဘယ္တုန္းကစ
ခ်စ္တာလဲ''ေခါင္းေလးတဖက္ျပန္လွည့္သြားျပီးရယ္ေနသည္။ပုခံုးေလးကိုလွမ္း
ဖက္လိုက္ျပီးရင္ခြင္ထဲကိုထည့္ထားလိုက္သည္။လက္ေမာင္းေလးကေအးေနသွ္။
အသာပြတ္ေပးေနရင္း''ေျပာပါ..သိခ်င္လို႕ပါညေလးကလည္း..''''အင္း..အကိုက်
မကို၀င္ဆာလိုက္ပို႕ျပီးတေယာက္ထဲထားခဲ့တဲ့ညက....''ေျပာျပီးရင္ခြင္ထဲေခါင္း
ေလးအပ္ရဲရင့္ခါးကိုတင္းတင္းေလးဖက္ထားသည္။''အကိုကေကာ..''''ကိုယ္က
ညေလးေနမေကာင္းျဖစ္တဲ့ေန႕က..ခ်စ္တာထက္တဘ၀လံုးအနားမွာရွိေနခ်င္တာ
သိလား''...''က်မကဆိုးတယ္..အကိုသီးခံနုိင္ပါ့မလား....''ေခါင္းေလးကိုဆြဲေမာ့
လိုက္သည္။နုတ္ခမ္းနီဘယ္တုန္းကမွဆိုးေလ့မရွိေသာသဘာ၀နုတ္ခမ္းဖူးဖူး
ေလးလေရာင္ေအာက္မွာအရမ္းလွေနသည္။''ညေလး..ျငိသြားျပီကြာ..''လေရာင္
တန္းေလးကမနာလိုစြာနွင့္၂ေယာက္ၾကားအတင္းတုိး၀င္ေနသည္။ညေလးတ
ကိုယ္လံုးတဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္သည္။''ခ်မ္းလို႕လားဟင္''
''အတင္းရုန္းသည္၊''ျပန္မယ္..ျပန္မယ္..တိုရန္တိုျပန္မယ္အခု..''.. .. ..စကားသံ
ေပ်ာက္သြားသည္။ဒီတခါေတာ့ပူတူးကိုယ္လံုးေလးမတုန္ေတာ့..ပိတ္ထားေသာမ်က္
၀န္းထက္မွမ်က္ေတာင္ေမႊးေကာ့ေကာ့ေလးေတြအရမ္းလွေနသည္။''ညေလး''အထဲ
သြား၇ေအာင္ေနာ္..''..အခ်ိန္မေတာ္ၾကီးေဘးနားပန္းအိုးမွအေကာင္တေကာင္ထပ်ံ
သြားသည္။...အထဲေရာက္ေတာ့ပူတူးသူ႕အခန္းသို႕သြားမည္အျပဳ.......

""ပူတူးထေတာ့ေနာ္...၁၀နာရီထိုးျပီ..ေရသြားကူးမယ္ေလ..""နုိးးးးးးးးဘယ္မွမသြားဘူး""လိမ္မာပါတယ္ကြာ...
""ပူးတူးမ်က္ႏွာေလးကိုအေပၚမွမိုးျပီး
ျမတ္ျမတ္နုိးနိုးၾကည့္မိသည္။မိန္းကေလးအလွအိပ္ရာထဆိုလို႕ပါ။''ၾကည့္နဲ႕..''မ်က္ႏွာကိုေအာက္မွအတင္းတြန္း
ထားသည္။''မုန္းတယ္..သူမ်ားသားသမီးကို"...အိမ္ေထာင္စုေလးတခုျဖစ္ဖို႕လူတိုင္းလိုက္နာရတဲ့
အရာပဲညေလးရယ္''အကိုတုိ႕တသက္လုံးအတူအတူေနမယ္ေနာ္''ရင္ခြင္ထဲယုယုယယ
ေလးဆြဲထည့္ထားလိုက္သည္။''ေမၾကီးကိုမေျပာရဲဖူး..ကိုၾကီးသိရင္သတ္မွာ..''ပုိင္ပါတယ္အေမ့ၾကည့္လုပ္လိမ့္
မယ္...အကိုတို႕ဒီမွာcity hall မွာလက္ထပ္မယ္ေလ...''ပူတူးကဆိုးတယ္အကိုသီးခံေပးပါေနာ္..
''အကို႕တေယာက္ပဲရွိတာဒီမွာ...''ေျပာျပီးျပီေကာ...ဘ၀တခုလံုးအတြက္ပါဆို''...ထထသြားမယ္..''အီးးး..
WASHROOM ေတာင္မသြားနုိင္ဖူး..တကိုယ္လံုးကိုက္ေနတယ္...အင္းပါ၊ေရကူးလိုက္ရင္ေပ်ာက္သြားမွာပါ။
ေရကူးျပီေတာ့ေန႕လည္စာစားျပီးWasagar ေရလည္ကြ်န္းသြားလည္သည္။ကေနဒါနွင့္အေမရိကန္စစ္ျဖစ္တာျပ သည္။စစ္အတြင္းသးံုေသာေလွၾကးီျမစ္ထဲမွဆယ္၍ျပထားသည္။တခ်ိန္လံုးလက္ေမာင္ေလးကိုခ်ိတ္ျပီးလိုက္
လာသည္။ဘ၀အစကအရမ္းသာယာသည္။ဟင္း၄မ်ိဳးမွလြဲ၍သူမခ်က္တတ္။ဒါေပမဲ့ခ်စ္သူခ်က္ေသာဟင္း ကိုနွစ္ခ်ဳိုက္စြာစားေတာ့သူေပ်ာ္သည္။ရဲရင့္ခ်က္သည့္ေန႕ဆိုပူတူးေရသြားခ်ိဳးအ၀တ္လဲထားသည္။အျပင္မွာ
သြားစားဖို႕အသင့္ျပင္ထားသည္။စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္လွ်င္ေတာ့ရဲရင့္ပဲခံရသည္၊မထင္ရေလာက္ေအာင္သြက္
သည္၊ေရွာင္မလြတ၊္ျပီးရင္ေတာ့အတင္းေတာင္းပန္သည္။အရမ္းခ်စ္ေနေတာ့လည္းအျပစ္မျမင္မိ။
အက်င့္တခုလိုအေလ့အထျဖစ္ေနသည္။ပူတူးကစာေတာ္သည္။ေက်ာင္းျပီးေတာ့နာမည္ၾကီးကုမၼဏီတခုတြင္
နွစ္ခ်ုဴပ္နွင့္အလုပ္ရသည္။ပုခံုးနွင့္ထမ္းတင္ေပးလိုက္ေသာပန္းေလးတပြင့္ပင္ယံဖ်ားမွာငြားငြားစြင့္စြင့္ပြင့္လန္း
လာတာေတြေတာ့ရင္မွာပီတိျဖစ္သည္။လင္မယားပံုစံမ်ိဳးခံစားရျခင္းမဟုတ္။ေက်ာင္းတုန္းကစာေတာ္ျပီးခ်ိဳ႕တဲ့
ေသာသူငယ္ခ်င္းကိုေက်ာင္းျပီးသည္အထိသူအမအၾကီးဆံုးနာမည္နွင့္ေထာက္ပံ့ဖူးသည္။ေက်ာင္းျပီးေတာ့
တားထားသည့္ၾကားမွသူ႕အမကဖြင့္ေျပာလိုက္သည္။သူေရာက္လာျပီးဘာမွမေျပာမ်က္ရည္ေတြက်ေနသည္။
ျပီးေတာ့ရဲရင့္ကိုရီးယားထြက္သြားသည္။သူကအခုဆို(...)ဌာနတြင္ေအအီးျဖစ္ေနုျပီ။
ပူတူးသူ႕အလုပ္ေတြအိမ္ပါယူလာျပီးအျမဲအလုပ္ရႈပ္ေနတတ္သည္။ဧည္ခန္းထဲသူ႕ေဘးနားမွာေခြေခြေလးအိပ္
ေပ်ာ္သြားေပါင္းလည္းမနဲေတာ့ေပ။ဒုတိယContract မွာပူတူးအလုပ္ၾကိဳးစား၍ရဲရင့္ထက္ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီးပို
ရသလိုသူ႕အလုပ္ေတြနဲ႕ပဲပိေနသည္။ရဲရင့္နားလည္ေပးသည္။မ်က္စိေအာက္မွာအရိပ္လိုရွိေန
လွ်င္ပဲေက်နပ္လွပါျပီ။ဒီလိုနဲ႕စလိုက္ေနာက္လိုက္စိတ္ေကာက္လိုက္ထုလိုက္ကိုက္လိုက္္ေပါ့ဗ်ာ......။
တေန႕အလုပ္ကျပန္ေတာ့ပူတူးOnline Talk ေနသည္နာမည္ထဲ့ေျပာတတ္ေသာသူ႕အက်င့္ေၾကာင့္သူရ..
မွန္းသြားမၾကည့္ပဲသိသည္။သူရကေက်ာင္းျပီးေတာ့ကေနဒါရွိTelecom တခုတြင္အလုပ္ရသည္။ေနာက္ပိုင္း
Talk တာစိတ္လာသလိုအခ်ိန္အၾကာၾကီးလည္းေျပာတတ္လာသည္။ရဲရင့္ကေလးလိုခ်င္ေနျပီ။အလုပ္
မ်ားတာအေၾကာင္းျပ၍သူအျမဲျငင္းေလ့ရွိသည္။တေန႕စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ေျပာလိုက္မိသည္။
""က်မတို႕ကဘာျဖစ္ေနလို႕လည္း...""ဆိုျပီး..အနီးရွိတပြင့္ထဲထုိးထားေသာပန္္းအိုးနွင့္ရဲရင့္ေခါင္းကိုသူထု
လိုက္သည္။ေခါင္းကိုအုပ္ျပီးရဲရင့္စိုက္ဆင္းသြားသည္။ပန္းအိုးေလးကိုကိုင္ျပီးရဲရင့္ကိုငူငူေလးစိုက္ၾကည့္
ေနသည္။ေခါင္းကေသြးေတာ့မထြက္၊ရင္ထဲမွာစစ္ကနဲျဖစ္သြားသည္။အိပ္ခန္းထဲ၀င္ျပီးကုတင္ေပၚမွာတ
ေယာက္ထဲ၀မ္းနည္းေနမိသည္။midnight ေလာက္မွပူတူးအိပ္ရာ၀င္လာသည္။သူ႕ကိုခ်စ္သည့္စိတ္
တခုထဲနဲ႕ခြင့္လႊတ္ထားေပမ့ဲဒီလိုၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းၾကီးေတြေတာ့လကၼခံခ်င္ပါ။ဖိုးညီဆီဖုန္းဆက္
၍ေျပာျပလိုက္သည္။အံ့ၾသဟန္မျပ..(၀မ္းကြဲေတြကအစငါတို႕ေမာင္ႏွမေတြအကုန္သူ႕လက္ကလြတ္
တာတေယာက္မွမရွိဖူး..မနုိင္လို႕အဲဒီပို႕လိုက္တာ)''ေအာင္မငွီး..ဖိုးညီရယ္....USA တို႕Ausi တို႕ပိုု႕ပါလားဟာ
..""အခုေတာ့ငါလည္းျငိေနျပီဟ....''ေနာက္ေန႕မနက္လက္အုပ္ေလးခ်ီျပီးေတာင္းပန္ေတာ့လည္းခြင့္လႊတ္ရတာ
ပါပဲ...Talk တာေလ်ာ့ဖို႕ေတာ့သတိေပးမိသည္။ဒီလိုနဲ႕တနွစ္ေလာက္္ဘာမွအၾကီးအက်ယ္ျပသ၁နာမရွိခဲ့။
သာယာေတာ့မည္ဟုလည္းစိတ္ထဲထင္မွတ္ခဲ့တာအမွန္ပါပဲ....တရက္ျပန္လာေတာ့ထံုးစံျပန္Talk ေနျပန္သည္။
ဒီီတခါတဆင့္ပို၍ VZO ပါဖြင့္ထားသည္။computer ၾကီးကိုသြားကိုင္ေပါက္ပစ္လိုက္ခ်င္သည္။
လူ႕ယဥ္ေက်းမႈအရမလုပ္သင့္၍သီးခံေနရသည္။ဒီတခါေတာ့ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေျပာရန္ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
ရဲရင့္တို႕ကdinnerျပီးလွ်င္အသီးပန္းကန္ေလးနွင့္ဧည့္ခန္းမွာTVလည္းၾကည့္ဒီေန႕တရက္တာအေၾကာင္း
ေလးေတြေျပာျဖစ္ၾကသည္။ေညာင္းေန၍ရဲရင့္ကေအာက္မွေျခဆင္းထိုင္ရင္းအသီးစားရင္ေျပာသည္။
လက္သည္းေလးေတြကိုဒါးခ်ြန္ခ်ြန္ေလးနွင့ျ္ပင္ေနရင္းဆိုဖာေပၚမွာပူတူးထိုင္၍ရဲရင့္ေျပာတာနား
ေထာင္ေနသည္။သူရနွင့္chattingကိစၥေရာက္လာေတာ့သူအေလ်ာ့မေပး။သူငယ္ခ်င္းေတြပဲဘာျဖစ္လည္းဟု
ဆင္ေျခတက္လာျပန္သည္။စကားဒီဂရီေတြျမင့္လာသည္။ရိပ္ကနဲေတြ႕လိုက္၍ပုခံုးကိုအသာ
လႊဲေပးလိုက္သည္။တြတ္ပီထဲကလိုပါပဲ..မေရွာင္လွ်င္လက္ေမာင္း...ေရွာင္လိုက္ခါမွဇလုပ္ေအာက္တဲ့တဲ့မွာ
လက္သည္းလွီးဒါးကန္႕လန္႕ျဖတ္လာစိုက္ေနသည္။ပူတူးလက္ကိုဖမ္းဆုတ္ထားလိုက္သည္။
''လႊတ္လႊတ္....""ရဲရင့္ေနာက္ဆံုးေျပာလိုက္သည့္စကားခြန္းပါ........။
......................................................................................
သတိျပန္ရလာေတာ့ခန္းဆီးစစိမ္း၀ါေရာင္ေတြေတြ႕ေနရသည္။အာေခါင္ေတြကေျခာက္ေသြ႕ေနသည္။
တခုခုေျပာရန္အားယူလိုက္သည္။ရဲရင့္ေျပာခ်င္ေနတာက""ပူတူး..ပူတူး..""ရင္ထဲတေနရာမွလာေသာ
စကားဆိုသည့္အရာကိုျဖစ္ေပၚေစေသာစြမ္းအင္တို႕သည္၊လည္ေခ်ာင္းတ၀က္ခန္႕တြင္ရပ္တန္႕ေနသည္။
လက္မွာလည္းပိုက္ေတြနဲ႕၊လည္ေခ်ာင္းထဲကိုလဲ၀င္ေနတယ္။ကုတင္ေဘးမွာရွိတဲ့Alarm ကိုအၾကာၾကီး
ႏွိပ္ပစ္လိုက္တယ္...ဆရာမေလးအေျပးေရာက္လာတယ္။စာေရးခ်င္တယ္....အမူအယာျပလိုိက္တယ္....
(416.-- - .- - - -)စကားျပန္ဖုန္းနံပါတ္ေလ...ခဏေနေတာ့စကားျပန္ေရာရဲ၂ေယာက္ပါေရာက္လာသည္။
ဘယ္တုန္းကမွမညာတတ္ေသာပူတူးအတြက္အရမ္းစိုးရိမ္သြားသည္။ေသေလာက္သည့္ဒဏ္ရာျဖစ္၍
ပူတူးအထဲေရာက္ေနသည္ေျပာသည္။(မေတာ္တဆျဖစ္တာပါ....ပူတူးကိုလႊတ္ေပးၾကပါ...
TORONTO...မွာရဲရင့္ကလြဲလို႕ဘယ္သူ႕မွသူသိတာမဟုတ္ဖူး...)ေရွ့ေန..ေရ့ွေန...ရဲရင့္ေရွ႕ေနဗီယနာမ္ေလး
ေရာက္လာသည္။ဘာျဖစ္ခ်င္လည္းဘာလုပ္မလဲေပါ့....NO..NO...ရဲရင့္အတြက္မလိုပါဖူး...
ပူတူးကိုဒီအျမန္ေခၚေပးပါ...သူဘက္ကေနလိုက္ေပးပါ..ရဲရင့္ေပးပါ့မယ္...
မ်က္ရည္ေတြတားလို႕မ၇ေတာ့။'''သြားၾကေတာ့ေလ..ျမန္ျမန္သြားၾကပါ...."
'စကားျပန္ေရာေရွ႕ေနပါေခါင္းေတြခါျပီးထြက္သြားသည္.။ရဲရင့္တရားရုံးတြင္ဘယ္ေလာက္
ပဲေျပာေျပာသူ႕ထြက္ခ်က္နွင့္ေသေလာက္သည့္ဒါဏ္ရာကသူ႕ကို(×××)အထဲပို႕လိုက္ၾကသည္။
ရဲရင့္ေၾကကြဲေနသေလာက္သူကေတာ့ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ....သူ႕အျပစ္သူခံယူမည့္ပံု...ဟိုး......
အစထဲကကိုယ္ထိလက္ေရာက္လုပ္တတ္တာကိုအလိုမလိုက္ခဲ့ရင္ဒီလိုအျဖစ္ေတြၾကံဳရမွာမဟုတ္ဖူး..
ရဲရင့္အခ်စ္ေတြကနွစ္သလိုျဖစ္ေနျပီ..........

..........နိဂံုးမဟုတ္ဖူးေနာ္.........

ငယ္ငယ္ထဲကရည္းစားေတြထားဖူးသည္၊ျပတ္သြားသည္။သိပ္မခံစားရ။ေနာက္တေယာက္ထပ္ထားသည္....
၁၉၉၂မွ၂၀၀၅ထိအထီးက်န္ျဖစ္ေနေသာရရဘ၀ထဲေရာက္လာေသာဒီေကာင္မေလးကိုဒီလိုခံစားမႈမ်ိဳးေတြျဖစ္ေန
တာ......အခုလည္းျပန္လြတ္လာရက္ကိုေစာင့္ေနတာ..မုန္းလို႕ျဖစ္ခဲ့တာမွမဟုတ္တာ...စိတ္ကေလးတခုေၾကာင့္
.......။ျပင္ၾကည့္မယ္...ဒီထက္ပိုျပီးလည္းအေလ်ာ့ေပးဖို႕ဆံုးျဖတ္ထားျပီးသားပါ။
အရင္ထက္ပိုဆိုးလာမယ္ဆိုရင္လည္းျဖစ္တည္ေနတဲ့မင္းကိုခ်စ္တဲ့ငါ့အခ်စ္ေတြနဲ႕ငါ့အသက္ပါေပးျပီးေနာက္
ဆံုးထြက္သက္အထိမင္းကိုေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ...အဲဒီအခ်စ္ေတြနဲ႕ညီတဲ့အမုန္းေတြလည္း
ငါ့ရင္ထဲမွာအျပည့္ပါပဲ..မင္းအတြက္ေတာ့မဟုတ္ပါဖူးပူတူးေရ...

{{{{{{ငါ့ရင္တခုလံုးေသြးခ်င္းခ်င္းနီသြားစရာအေၾကာင္းနွစ္ခုရွိသည္။တခုကပူတူးအတြက္ျဖစ္သည္။
အျခားတခုကေတာ့ျပည္သူကအခ်စ္ေတာ္နအဖျဖစ္သည္္။ ။ ဤအခ်စ္နွင့္အမုန္းနွစ္ခုၾကားတြင္ေခတၱအသက္ရွင္သည္။ ။}}}}}}

၀၄၀၃၂၀၀၉ ဒိုင္ယာရီ

ခႏာၱကိုယ္အလွကိုေဖာ္က်ဴးေသာ ဖက္ရွင္စတိုင္မ်ားကို၀တ္လာျခင္းေႀကာင့္အႏၱရာယ္ကိုဖိတ္
ေခၚေနသလိုျဖစ္မေနဘူးလားဟု ထိုဖက္ရွင္စတိုင္ကိုႏွစ္ႀကိုက္ေသာအမ်ိဴးသမီးငယ္ေလးတဦး
အားေမးႀကည့္ရာ “မျဖစ္ပါဘူး။လံုလံုျခံဳျခံဳ၀တ္လဲ တဏွာထတဲ့လူကထတာပါဘဲ။ကားေပၚေတြ
မွာႀကည့္ပါလား။မျမင္ရေလ သူတို့ကပိုႀကည့္ခ်င္ေလဘဲ။ခပ္ရိုင္းရိုင္းေျပာရရင္ ထမီကမွအလြယ္
တကူဆြဲခ်ြတ္ရင္က်ြတ္ေသးတယ္။ေဘာင္းဘီတိုေတြကေပါင္လံုးကလြဲလို့ဘာမွပိုမျမင္ပါဘူး။အ
လြယ္တကူလဲခ်ြတ္လို့မရဘူးေလ။အရွက္လံုရင္ျပီးတာဘဲ။တခ်ိဳ့မိန္းကေလးေတြႀကံဳဖူးတယ္။
ကားေပၚအတက္မွာ ထမီစတက္နင္းမိလို့ ကြင္းလံုးက်ြတ္က်တာ၊အဲဒါကမွပိုဆိုးတယ္”ဟု သူမကေျပာသည္။



After bombs explode in Rangoon
file ရယူရန္

\ျပည္တြင္းမွအီးေမးလ္မ်ားသို႕တဆင့္ပို႕ေပးျခင္းျဖင့္သတင္းအေမွာင္က်ေနေသာျပည္သူမ်ားကုိကူညီၾကပါ။


ေျမနီကုန္းႏွင့္ လွည္းတန္း ေဖါက္ခြဲမွဳသည္ နအဖအာဏာရွင္အား တိုက္ပြဲေခၚသံျဖစ္ေႀကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ပူးေပါင္းေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုမွ ေႀကညာ။


အေတြးအေခၚကို ေႏွာင္ဖြဲ႔လို႔မျဖစ္



ေမာင္ခ်စ္ခင္
Tuesday, March 03, 2009
ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းစာသာလိုက္စားရမည္ဟု ဗမာျပည္၏ကိုလိုနီအစိုးရမ်ားႏွင့္ ၄၈ ခုႏွစ္ ဒီဖက္ပိုင္းအစိုးရမ်ားက တြင္တြင္ေျပာ ခဲ့ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို စာသင္ခန္းမ်ား၊ ေက်ာင္းပရဝုဏ္မ်ားအတြင္း ပိတ္ေလွာင္ထားရန္လည္း သူတို႔က အစဥ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾက သည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားကို အျပင္ေလာကႏွင့္ျဖတ္ေတာက္ထားေရးမွာ သူတို႔၏ေက်ာင္းသားေရးရာ ေပၚလစီမ်ားတြင္ ထိပ္ဆံုးကပါဝင္ ေသာ အခ်က္တခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ဗမာႏိုင္ငံ၏ သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေက်ာင္းသားအေရးမ်ားသာမက ျပည္သူ႔အေရး၊ ကမၻာ့ အေရးမ်ားကို ေတာင္းဆိုတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ေက်ာင္းပရဝုဏ္မ်ားထဲတြင္သာမက လမ္းမမ်ားေပၚ၊ ေတာႀကဳိေတာင္ၾကားမ်ားပါ မက်န္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကေၾကာင္းလည္းေတြ႔ရေပသည္။ ကေလာင္လက္နက္၊ ပိုစတာလက္နက္၊ ဂ်င္ဂလိလက္နက္၊ ေနာက္ဆံုး တကယ့္ က်ည္ဆံထြက္ေသာ လက္နက္မ်ားကိုပင္ ကိုင္စြဲကာတိုက္ခဲ့ၾကေၾကာင္းကိုလည္းေတြ႔ၾကရပါသည္။

ဤအခ်က္မ်ားကျပသေနသည္မွာ ဗမာျပည္လိုဖိႏွိပ္မႈဒဏ္ကိုျပင္းျပင္းထန္ထန္ခံေနသည့္ ႏိုင္ငံတခုတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ့္လႈပ္ရွားမႈေတြကို ဘယ္ေတာ့မွအခ်ဳပ္အခ်ယ္မခံဘူးဆိုျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာထင္သာျမင္သာ သာဓကမ်ားရွိေနသည့္ အၾကားမွပင္ အခ်ိဳ႔ေသာသူမ်ားသည္ အမ်ိဳးသမီးလႈပ္ရွားမႈကို အမ်ိဳးသမီးေရးရာကိစၥသက္သက္တြင္သာ ကန္႔သတ္ထားလိုျခင္း၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကိုလည္း ေက်ာင္းသားေရးရာကိစၥမ်ား သက္သက္တြင္သာကန္႔သတ္ထားလိုျခင္းမ်ား ျမင္ေတြ႔ေနရပါသည္။

ဖိႏွိပ္သူအစိုးရမ်ား၏ ေနာက္စိုးရိမ္ခ်က္တခုမွာ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကို အျခားအဖိႏွိပ္ခံလူ႔အလႊာအသီးသီး၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားႏွင့္ ဆက္ စပ္မိမွာကိုျဖစ္ပါသည္။ ဤသည္ႏွင့္တဆက္တည္း အျခားႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္မွာကိုလည္း သူတို႔က အလြန္စိုးရိမ္ၾက သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူတို႔သည္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈတရပ္က အျခားေသာအလႊာမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ဆက္စပ္ျခင္းကို အင္မတန္ႀကီးမားသည့္အျပစ္ႀကီးတခုသဖြယ္ လက္ၫိႈးထိုးျပျခင္း၊ အျပစ္ရွာျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားေတြ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ က်ယ္မွာ၊ ကိစၥအဝဝကိုက်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔စဥ္းစားလာတတ္မွာကို သူတုိ႔စိုးရိမ္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားေလာကထဲကို ဗကပေတြထိုး ေဖာက္ဝင္ေနတယ္ဆိုေသာ စကားမ်ိဳးျဖင့္ ေျခာက္လွန္႔ျခင္းမ်ိဳးကို ဟိုအရင္အေစာႀကီး ကတည္းကျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဒီဖက္ေခတ္ သမိုင္းတေလွ်ာက္ ေထာက္လွမ္းေရးဝါဒျဖန္႔ခ်က္မွန္သမွ်လိုလိုတြင္ ဤေျခထိုးမႈမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရပါသည္။ အက်ိဳးဆက္အေနျဖင့္ ယင္း စကားမ်ိဳးေၾကာင့္ ရွိန္သြားၾကသူမ်ားလည္း ရွိသေလာက္ရွိၾကသည္။ တခါတေလေတာ့ “သန္႔ရွင္းေသာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ”ကို စိတ္ကူးယဥ္သူမ်ားလည္းရွိခဲ့သလို အခ်ိဳ႔ကေတာ့လည္း ႏိုင္ငံေရးပါတီမ်ားအေပၚ အာဃာတမ်ားထားရွိၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ တိုက္ပြဲ အရွိန္ျမင့္ေနခ်ိန္၊ ကိုယ့္တဦးတည္းလံု႔လျဖင့္ေအာင္ပြဲရေတာ့မည္ဟု ထင္မွတ္ရခ်ိန္၊ သို႔မဟုတ္အလြန္က်ဆင္းေနခ်ိန္တို႔တြင္ ဤေတြးေခၚမႈမ်ိဳးေပၚတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႔တိုက္ပြဲမုန္တိုင္းမ်ားက ဤစိတ္ကူးမ်ားကိုလြင့္စင္သြားေအာင္ ၾကမ္းတမ္းခဲ့ပါသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အျခားအင္အားစုမ်ားႏွင့္လက္တြဲႏိုင္မွ တကယ္မိုးၿပဳိေျမသိမ့္ေစႏိုင္ေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားဆင္ႏႊဲႏိုင္ေၾကာင္းကို ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးက ျပသခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားအေရးကို ေျဖရွင္းလိုလွ်င္ ျပည္သူလူထုႀကီးႏွင့္ေရာ အျခားႏိုင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ပါ လက္တြဲမွျဖစ္မည္ ဆိုျခင္းမွာ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးသမိုင္း၏သင္ၾကားခ်က္တရပ္ဟု ယူဆရပါမည္။ မနည္းသည့္ တန္ဘိုးမ်ားေပးၿပီး ရထားသည့္ သင္ခန္းစာ လည္းျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ကာလျပႆနာမ်ားကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ဆိုလွ်င္ ေက်ာင္းသားမ်ားအဖို႔ ေက်ာင္းကသင္ေပးေသာ အသိ ပညာေလာက္ႏွင့္မွ် မလံုေလာက္ေတာ့။ ျပည္တြင္းျပည္ပ အေျခအေနေတြ၊ သမိုင္းေတြ၊ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေလ့လာလိုက္စားရန္လိုပါသည္။

စစ္တပ္တတပ္အေနျဖင့္ မိမိ၏လႈပ္ရွားမႈဂြင္ကိုျဖစ္ေစ၊ အသံုးျပဳမည့္လက္နက္ကိုျဖစ္ေစ ကန္႔သတ္ခဲ့လွ်င္ ကိုယ့္ေသတြင္းကိုယ္တူးရာသာ က်ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတူေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈသည္လည္း မိမိလႈပ္ရွားမည့္နယ္ပယ္ကိုျဖစ္ေစ၊ လႈပ္ရွားတိုက္ပြဲဝင္မည့္ နည္းနာကို ျဖစ္ေစ ကန္႔သတ္ထား၍မျဖစ္ေပ။ ေက်ာင္းသားသည္ ေက်ာင္းသားအေရးကိုသာေတာင္းဆိုမည္၊ ေက်ာင္းသားသည္ ေက်ာင္းသား ႏိုင္ငံေရးကိုသာ လုပ္မည္ဆိုသည္ စကားမ်ိဳးမ်ားျဖင့္ ကြၽံေနေအာင္ေျပာဆိုထားတာ၊ ေၾကညာထားတာမ်ိဳး မလုပ္သင့္ေပ။ အင္မတန္ အေျပာင္းအလဲျမန္ေသာ ယေန႔ေခတ္၊ ယေန႔ကမၻာႀကီးတြင္ အင္မတန္ေပ်ာ့ေျပာင္း၍ လႈပ္ရွားလို႔ေကာင္းေသာ ေသနဂၤဗ်ဴဟာေတြ၊ နည္းပရိယာယ္ေတြခ်မွတ္ထားရန္လိုပါသည္။ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ တုတ္ေႏွာင္ရာက်မည့္ အယူအဆမ်ားကိုလည္း တင္ႀကဳိ၍ ေခ်ဖ်က္ထား သင့္ပါသည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ တိုက္ပြဲ၏ဦးတည္ခ်က္ႏွင့္ မိမိမဟာမိတ္ဖြဲ႔ရမည့္အင္အားတို႔ကို ရွင္းလင္းေအာင္သိထားဖို႔သာ ျဖစ္ပါ သည္။

ျပည္ေတာ္ျပန္ ႐ုကၡစိုး


Wednesday, 04 March 2009 19:18 ရန္ကုန္သားတာေတ
ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕၊ ဒြိဳင္ဆူေထ့ေတာင္ေပၚမွ အရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အနားယူ ငိုက္မ်ဥ္းေနသည့္ ဦး႐ုကၡစိုးတေယာက္ ႐ုတ္တရက္ ခုန္ထကာ အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္သည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ ဟူမူကား သူ႔ေရွ႕တြင္ ႐ုတ္တရက္ေပၚလာေသာ ႂကြက္စုတ္ႏွင့္အတူ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ခ်ာတိတ္မ်ားကဲ့သုိ႔ ခုန္ဆြခုန္ဆြ လုပ္ရင္း လက္မ်ားကလည္း ဟုိယမ္းသည္ယမ္းျဖစ္ေနသည့္ အသက္ႀကီးႀကီး လူတေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ ရေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ေတြ႔ရတာ ဝမ္းသာလိုက္တာ ဦး႐ုကၡစိုးႀကီးရယ္၊ လာသာ လာရတယ္ ရိွမွ ရိွပါ့မလားလုိ႔။

႐ုကၡစိုး။ ။ ရိွပါတယ္ကြ၊ ငါ ဘယ္မွ မသြားပါဘူး။ ဒါနဲ႔ မင္းေဘးက ခုန္ဆြ၊ ခုန္ဆြႀကီးက ဘယ္သူလည္းကြ။ သူ႔ျမင္ရတာ ငါလို နတ္ေတာင္ ရင္တုန္ပန္းတုန္ ျဖစ္တယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ မေၾကာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ သူက ဦးႂကြတက္တဲ့။ ဦး႐ုကၡစိုးနဲ႔ ေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႔ တကူးတက လိုက္လာတာ။



႐ုကၡစိုး။ ။ ဟုတ္လား နာမည္နဲ႔လူ လိုက္ပါ့ကြာ။ ဒါနဲ႔ သူက ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ အဆိုေတာ္လား။ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ႀကီးနဲ႔ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ ဆိုရတယ္လို႔။ အရမ္း အရမ္းကို ေျမာက္ႂကြေျမာက္ႂကြ ျဖစ္ေနတာေနာ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ေပါက္ကရက ေျပာေတာ့မယ္။ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ အဆိုေတာ္ မဟုတ္ဘူးဗ်။ သူက ေျမာက္ႂကြဆို ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖို႔ အရမ္း အရမ္းကို ႂကြတက္ … အဲ … တက္ႂကြေနလို႔။

ဦး႐ုကၡစိုး ႏွင့္ ဦးႂကြတက္တို႔ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရာတြင္ အၿငိမ္မေနေသာ ဦးႂကြတက္ေၾကာင့္ ဦး႐ုကၡစိုးပါ သူႏွင့္ အလိုက္သင့္ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္လိုက္မွ အဆင္ေျပသြားသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ ႂကြတက္ေနတယ္ဟုတ္လား။ မုန္႔ဆီေၾကာ္က ဘယ္နားေနမွန္းမသိ ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔ တည့္ပါ့မလား ဆိုသလုိေတာ့ ျဖစ္ေနၿပီထင္တယ္။ ေရွ႕ႏွစ္ထဲမွာ ေရြးေကာက္ပဲြက တကယ္ လုပ္ျဖစ္မွာ မို႔လို႔လား။ ေရြးေကာက္ပဲြ ဥပေဒေတာင္ ခုခ်ိန္ထိ ထြက္မလာေသးဘဲနဲ႔။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဥပေဒ မထုတ္ေသးတာက ေဗဒင္ဆရာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးကို အခါမေပးေသးလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ၾကည့္ရတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးကိုခ်ဳပ္ထားတဲ့ အေမႀကိဳင္က ေဗဒင္ဆရာကို အခါမေပးနဲ႔ဦးဆိုၿပီး အမိန္႔ေပးထားတာပဲ ျဖစ္မယ္။ ေရွ႕ႏွစ္ထဲမွာလုပ္မယ္ဆုိရင္ အခု ေၾကညာရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလား။

႐ုကၡစိုး။ ။ အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲကို အရမ္းအရမ္း ဝင္ခ်င္ေနတဲ့သူေတြ သနားပါတယ္။ ဒီလူေတြထဲမွာ ေရြးေကာက္ပဲြ ဆုိင္းသံၾကားရင္ ထ မကဘဲ မေနႏုိင္တ့ဲသူေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္ကြ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ အင္း အမတ္႐ူးေတြ၊ အမတ္ခေရဇီေတြေပါ့ေလ .. ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်၊ ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ထ က .. အဲေလ ေယာင္လို႔၊ က်ေနာ္လည္း အမွန္ကို ဝန္ခံရရင္ အမတ္႐ူးေတြထဲ တဦးအပါအဝင္ပါ။

ဦးႂကြတက္က ခ်ာတိတ္ေတြ ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ဆိုသလို လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေရွ႕ကိုဆန္႔ကာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို ပုိလီယို ေရာဂါသည္ပံုစံ ေကြးေကာက္၍ ေျပာလိုက္သည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဒီဘက္က ႏုိင္ငံေရးသမား တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အထဲျပန္ဝင္မယ္၊ မဝင္ဘူး ကြဲၿပဲကုန္ၾကၿပီ။ မဲေဆာက္က လူေတြကေတာ့ ဝင္မယ့္ေကာင္ေတြ လာရဲလာၾကည့္ ေလးခြနဲ႔ ေခ်ာင္းပစ္မယ္တဲ့ဗ်။ ဒီဘက္က လူေတြကလည္း ဂ်င္ကလိေတြဘာေတြ ေဆာင္ၿပီးမွ မဲေဆာက္ကို သြားရဲေတာ့မွာ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ေအာင္မယ္ေလး၊ ေအာင္မယ္ေလး … ပြဲက ၾကမ္းလွခ်ည္လားဗ်ာ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးလည္း အထဲျပန္ၿပီး ေရြးေကာက္ပဲြ ဝင္ပါလား။ “က်ဳပ္ကုိမဲထည့္ၾကပါ၊ က်ဳပ္အႏုိင္ရရင္ မဲထည့္တ့ဲသူေတြကုိ ႏွလံုးဂဏန္း ဒဲ့ (တည့္) ေပးမယ္၊ ေဘာလံုးပြဲ Focus အတိအက်ေပးမယ္” လုိ႔သာ ေျပာၿပီး စည္း႐ံုးဗ်ာ၊ ဦး႐ုကၡစိုးပုံနဲ႔ဆုိ လူေတြက ယုံၿပီး မဲထည့္ၾကမွာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ မျဖစ္ဘူးကြ၊ ေတာ္ၾကာ မဲအျပတ္အသတ္နဲ႔ ႏုိင္သြားလို႔ အာဏာလႊဲမေပးဘဲ ေထာင္ထဲ ထည့္ေန မွျဖင့့္ ႐ုကၡစိုးတို႔ သမိုင္းမွာ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္းေတြ ျဖစ္ကုန္ပါ့မယ္ကြယ္။ ဒါနဲ႔ ဦးႂကြတက္ရဲ႕ လာရင္းကိစၥက ဘာလဲ။

ၾကြက္စုတ္။ ။ ေရြးေကာက္ပဲြ ေအာင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ဦး႐ုကၡစိုးဆီက အႀကံေလးဘာေလး ေတာင္းခ်င္လို႔တဲ့။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဦးႂကြတက္က ပါတီအဖဲြ႔အစည္းေတြဘာေတြ ေထာင္ဖုိ႔ ျပင္ေနၿပီလား။

ဦးႂကြတက္။ ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ပါတီရယ္ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ အဓိကက အမတ္ျဖစ္ရင္ ၿပီးတာပါပဲ။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟား .. ရည္ရြယ္ခ်က္ တယ္ႀကီးတာပဲ။ ဒီလိုလုပ္ဗ်ာ။ စစ္အစုိးရက ႏုိင္ငံေရးပါတီေထာင္မယ္ဆုိတ့ဲ သတင္းေတြ မၾကားဘူးလား၊ အဲဒီပါတီကုိ ဝင္ေပါ့၊ အဲဒီပါတီကလူေတြပဲ အႏုိင္ရေအာင္ အစုိးရက လုပ္ေပးမွာ ပဲဟာ။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဟာ ဦး႐ုကၡစိုးကလည္း .. ေသခ်ာေပါက္ မဲရမယ့္နည္းရွိပါတယ္ဗ်။ ျမန္မာျပည္မွာ ႐ုိဟင္ဂ်ာ ၈ သိန္းေက်ာ္ ရွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီလူေတြကို မဲသာထည့္ပါ အမတ္ျဖစ္ရင္ မွတ္ပံုတင္ရေအာင္ လုပ္ေပးပါ့မယ္ လို႔သာ ေျပာလိုက္၊ အိုေကပဲ။

ႂကြက္စုတ္ စကားအဆံုးတြင္ ဦးႂကြတက္၏ ဦးေခါင္းထက္၌ မီးတခ်က္ ထပြင့္သြားသည္ကို ဦး႐ုကၡစိုး ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လိုက္သည္ (မွတ္ခ်က္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးက နတ္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ျမင္ရျခင္းျဖစ္၏)

႐ုကၡစိုး။ ။ ေဟ့ေဟ့ .. ေနဦး ႂကြက္စုတ္။ မင္းက .. မင္းထံုးစံအတိုင္း ပရမ္းပတာ အႀကံေပးတာ အေရးမႀကီးဘူး။ ေပါက္ကရေတြ ျဖစ္ကုန္မယ္။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဗ်။ ဒီအႀကံေကာင္းသားပဲ။ တိုင္းရင္းသား ၁၃၅ မ်ိဳးကေန ၁၃၆ မ်ိဳး ျဖစ္သြား ႐ုံေလးကေတာ့ အစိုးရကလည္း ဘာမွ ေျပာမယ္ မထင္ပါဘူးဗ်ာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ အဲဒါခက္တာေပါ့ .. ၁၃၅ ဆိုတာ ေပါင္းရင္ ၉ ဂဏန္းမဟုတ္ဘူးလား။ အဲဒါေၾကာင့္ အစိုးရက အဲဒီ ကိန္းဂဏန္းကို ထိန္းထားတာ။ ၁၃၆ အျဖစ္ခံမွာကို မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာကို တုိင္းရင္းသားထဲ ေပးမပါတာ။ တျခား ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုး ေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သလိုလိုပါလား။ လုပ္ပါဦးဗ်ာ။ တျခားအႀကံေပးပါဦး။ က်ဳပ္က အမတ္ပိုး အေတာ္ထေနၿပီ။

ဦးႂကြတက္တေယာက္ တက္ႂကြစြာေျပာရင္း အရွိန္လြန္ကာ ပါးစပ္ပါ ရြဲ႕ေစာင္းသြားသည္။ တံေတြးမ်ား ထြက္က် လာေသာေၾကာင့္ ဦး႐ုကၡစိုး ေရွာင္လိုက္ရသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေနပါဦးဗ် .. ခင္ဗ်ားက ႏိုင္ငံေရးကိုအေတာ္ သြားရည္က် .. အဲ .. စိတ္ဝင္စားတယ္ထင္တယ္ ဟုတ္လား။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဟီးဟီး .. ႏိုင္ငံေရးေတြဘာေတြ စိတ္ဝင္စားလို႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ နားလည္လား ဆိုရင္ေတာ့ တလံုးမွ နားမလည္ပါဘူး။ အဓိကက လူႀကီးလုပ္ခ်င္တာ။ လူႀကီးျဖစ္ေတာ့လည္း စီးပြားေရးေလး ဘာေလး လုပ္လို႔ ေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဟား ခက္တာပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔က ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္းသံၾကားရင္ မေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ ထကဖို႔ပဲ သိတာ။ ၁၉၉ဝ ကုိ ျပန္ၾကည့္စမ္း၊ ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးတာနဲ႔ အေရြးခံရသူေတြ ေထာင္ထဲ တန္းဝင္သြားရတာေလ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ဗ်ာ… အဲ … ဒါေပမယ့္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ဒါေပမယ့္ မေနနဲ႔။ ေရွ႕ႏွစ္ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးရင္လည္း အဲဒီလုိ မျဖစ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူမွ အာမ မခံႏုိင္ဘူး။ လူႀကီးလုပ္ခ်င္ရင္ ကေလးေတြနဲ႔ေပါင္း၊ ခ်မ္းသာခ်င္ရင္ေတာ့ ဘိန္းေလးဘာေလးကုန္ကူး အဲဒါက ေသခ်ာတယ္။

ႂကြက္စုတ္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးလိုေပါ့။ သူက က်ဳပ္တို႔လို လူငယ္ေတြနဲ႔ေပါင္းေနေတာ့ အလုိလို လူႀကီးျဖစ္ ေနတာ။ ေရြးေကာက္ပြဲေတာင္ တကူးတက ဝင္စရာမလိုဘူး။

႐ုကၡစိုး။ ။ ေနစမ္းပါဦး ႂကြက္စုတ္ရာ၊ ဒီေဆး႐ုိးသည္က တေမွာင့္။ ကဲ ဦးႂကြတက္ကို က်ဳပ္ ေမးမယ္၊ ၿပီးခ့ဲတ့ဲလက အက်ဥ္းသား ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ လႊတ္ေပးတ့ဲအထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမား ဘယ္ႏွေယာက္ ပါသလဲ။

ခုဏက ေဟာက္ထားသျဖင့္ အသံမက်ယ္ရဲေတာ့ေသာ ႂကြက္စုတ္က “အေယာက္ ၂ဝ ေက်ာ္ လုိ႔ က်ေနာ္ ၾကားလုိက္သလုိပဲ” ဟု ခပ္တုိးတုိး ဝင္ေျဖသည္။

႐ုကၡစိုး။ ။ ကဲ … ေတြ႔တယ္မဟုတ္လား၊ ဒီ အက်ဥ္းသား ၆ဝဝဝ ေက်ာ္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမား အေယာက္ ၂ဝ ေက်ာ္ပဲပါတယ္ တ့ဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ေျပာတာေပါ့ ေရြးေကာက္ပဲြ အ႐ူးထၿပီး ေထာင္က်ရင္ လြတ္လမ္း သိပ္မရိွဘူး။ ဘိန္းေရာင္းဝယ္တာက သူေ႒းလည္းျဖစ္မယ္၊ အဖမ္းခံရလည္း ခဏပဲ၊ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္က ေသခ်ာေပါက္ ေရာက္လာမွာ။ စိတ္ကူးမလဲြနဲ႔ ဦးႂကြတက္ေရ … ။

ဦးႂကြတက္။ ။ ဦး႐ုကၡစိုးေျပာတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ပိုးက ထိန္းမရေတာ့ဘူး ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။

ဦးႂကြတက္ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္ရင္း ေျပာေနျပန္ရာ ဦး႐ုကၡစိုးပါ ေယာင္၍ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ ျဖစ္သြားသည္။ ဦး႐ုကၡစိုးမွာ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္ေနမွန္း မသိေပ။ အမွန္က ဦးႂကြတက္ထံမွ အမတ္ျဖစ္ခ်င္သည့္ ပိုးမ်ား ဦး႐ုကၡစိုးထံ ကူးစက္ေနၿပီျဖစ္သည္။

ဦး႐ုကၡစိုး။ ။ ဟ .. ဟ .. လုပ္ပါဦးႂကြက္စုတ္ေရ။ သူ႔ပိုးက ဗိုင္းရပ္စ္လိုပဲ ကူးတတ္တယ္ ထင္တယ္။ ငါလည္း မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ခ်င္လာၿပီ။ အမတ္ျဖစ္ခ်င္လာၿပီဟ။ ျပန္မယ္၊ ျပန္မယ္၊ ျပန္ေတာ့မယ္၊ အမတ္လုပ္မယ္၊ လူႀကီးလုပ္မယ္။

ေျပာရင္းဆိုရင္းက ဦး႐ုကၡစိုးတေယာက္ သူ႔ ထန္းေခါက္ဖာစုတ္ႀကီးကိုခ်ကာ နတ္ဝတ္နတ္စားမ်ား ထည့္၍ ျပည္ေတာ္ဝင္သီခ်င္းကို အသံျပာႀကီးႏွင့္ ဟစ္ဆိုေနေလေတာ့သည္။

ဦး႐ုကၡစိုး။ ။ အသည္းစြဲခ်စ္မိတ္ေဆြ .. ေခတၱခြဲလို႔ေန .. တူနယ္ .. တယ္နယ္ .. က်ဳပ္တို႔နဲ႔ တူတကြ .. အမတ္ျဖစ္ႏိုင္ေစ .. ေအာင္စည္ရြမ္းသံ ၾကားရင္ျဖင့္ .. ျပည္ေတာ္ ဝင္မယ္ေလ .. ။ ။