Friday, October 30, 2009

The Voice 5-52(Oct 27 Issue)

http://ifile.it/ucn12pv

The Voice 5-52

အေဝးကြင္း

http://ifile.it/2poaukn

Poem(1)

“အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးအခ်က္ ၃၀"

“အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးအခ်က္ ၃၀" သီခ်င္းနားေထာင္ႏိုင္ပါတယ္။ Prospect Burma New Delhi ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြသီဆိုထားၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

UDHR Booklet

တုိက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္နွင့္ ျပည္သူလူထု၏မ်က္နာကုိ ျပန္ႀကည့္ပါအုံး


အမတ္မင္းမ်ား ၀န္ႀကီး ၀န္ုကေလးမ်ား ခင္ဗ်ား
နယ္စပ္တြင္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္နွင့္ ျပည္သူလူထု၏မ်က္နာကုိ ျပန္ႀကည့္ပါအုံး....

သုိ႔

အမ်ိဳးသားညြန္႔ေပါင္းအစိုးရ NCGUB

အမ်ိဳးသားညြန္႕ေပါင္းအစိုးရ NCGUB ကို ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာအဖြဲ့ကဲ့သို႔ ျပည္ သူ႕လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအဖြဲ႔ (MPU)သည္လည္း ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းထားပါသည္။ ယင္းအဖြဲ႔၀င္မ်ားကို MP ကြန္ကရက္မွ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ထားေသာ ကိုယ္စာလွယ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားဆိုရာမွာ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ ပါတီစံုအေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲမဲဆႏၵနယ္ေျမမွ ျပည္သူ လူထုတို႔က ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ထားေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ယင္းကိုယ္စားလွယ္မ်ား အနက္တခ်ိဳ႕ေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားတို႔က စစ္အစိုးရအႏၱရာယ္မ်ားကိုေရွာင္တိမ္းရင္း ထိုင္းျမန္မာနယ္ စပ္တြင္ ေရာက္ရွိၾကျပီး စစ္အစိုးရကိို ုျဖဳတ္ခ်၍ လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တေသာ လူ႔အခြင့္အေရးရွိေသာ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ထူေထာင္ၾကမည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။

ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္မ်ားတို႔သည္ နယ္စပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္မွာတဦးႏွင့္တဦး အခ်ိန္အခါ အေျခ အေနခ်င္း မတူေသာ္လည္း စစ္အစိုးရကိုတိုက္ပြဲဝင္ရန္ အားလံုးဆႏၵတူညီမႈရွိၾကသည္။ မိသားစုတို႔၏ စားဝတ္ေန ေရး ပညာေရးအတြက္ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွ အၾကာၾကီးမေနႏိုင္ပဲ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ အႏွံ႔အျပားသို႔ သြားေရာက္ရသကဲ့ သို႔ စစ္အစိုးရႏွင့္ တိုက္ပြဲဝင္ရန္ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္တြင္ ေနထိုင္သူလညး္ရွိသည္။ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စား လွယ္မ်ားအဖြဲ႕သည္ ထိုင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္တြင္ ရံုးစိုက္ထားၿပီး ေတာ္လွန္ေရး တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊့ အျခားႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမ်ားတို႕ႏွင့္ အစဥ္အျမဲ ထိေတြ႕ဆက္စပ္မႈရွိေန၍ အခ်င္းခ်င္း စည္လုံးၫြတ္မႈကုိ တည္ေဆာက္ ႏုိင္ၾကသည္။

MPUသည္ အမ်ိဳးသားေကာင္စီ NCUB၏ ေဒါင့္တိုင္တတိုင္အျဖစ္ ပါဝင္ေနေသာေၾကာင့္ NCUB ၏ ႏိုင္ငံ ေရးလုပ္ငန္းစဥ္ တိုင္းတြင္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ရသည့္အျပင္ NCGUB ၏ လုပ္ငန္းစဥ္တိုင္းတြင္လည္း ပါဝင္ခဲ့ပါ သည္။ MP မ်ားသည္ ညီၫြတ္မႈကို အစဥ္အျမဲရွိေနေစလုိ၍ MPS မ်ား၏ စတုတၳအၾကိမ္ေျမာက္ ကြန္ကရက္ကို ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္တြင္ (ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၄ရက္ေန႔မွ ၁၉ရက္ေန႔အထိ ၂၀၀၈ခုႏွစ္) က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ယင္းကြန္ ဂယက္တြင္ NCGUBႏွင့္ တိုင္းရင္း သားတိုးခ်ဲ႕ေရး၊ Credential Challenge ကိုေဆာင္ရြက္ရန္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စား လွယ္၃၃ ဦးအနက္၂၂ ဦးတက္ေရာက္ေသာေၾကာင့္ အစည္းအေဝးထေျမာက္္ျပီး ဆံုးျဖစ္ခ်က္မ်ားကို အတည္ျပဳ ႏိုင္ေသာ္လညး္ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာစိန္ဝင္း မတက္ေရာက္ႏိုင္သျဖင့္ MPမ်ားညီညြတ္ေရးကို ထိခိုက္မည္စိုး၍ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို ယာယီ ရပ္ဆိုင္းထားခဲ့သည္။

စတုတၳအၾကိမ္ေျမာက္ကြန္ကရက္ကို (ဇန္နဝါရီလ ၁၉ ရက္ေန႔မွ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္တြင္) အိုင္ယာလန္ႏိုင္ငံ ဒပ္ဗ လင္ျမိဳ႕တြင္ က်င္းပရျပန္သည္ MPU အဖြဲ႔က CC ကိစၥကို အတည္ျပဳရန္ တင္ျပေသာအခါ CC ကိစၥေဆာင္ ရြက္ လွ်င္ ေဒါက္တာစိန္ဝင္း၊ ဦးဗိုလ္လွတင့္NCGUB မွ အနားယူမည္ဟုဆိုေသာေၾကာင့္ MPS မ်ားညီညြတ္ေရးကို ေရွး ရႈျပီး ယင္း ကြန္ကရက္တြင္ CC ကိစၥရပ္ဆိုင္းထားရသည္။

ႏွစ္၂၀အတြင္း စစ္အစိုးရကို တိုက္ပြဲဝင္ရာတြင္ ျပည္သူ႕ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အေနျဖင့္ ေအာင္ျမင္မႈတခုမွ် မယ္မယ္ ရရမရွိဟု MPU ၏အစီရင္ခံစာတြင္ တင္ ျပထားသည္။ သို႔ေၾကာင့္ NCGUB မွ စစ္အစိုးရကိုတိုက္ပြဲဝင္ရန္ Road Map တစ္ခုေရးဆြဲပါသည္။ ယင္း Road Map Transition Plan သည္ အနဖ လက္ခံမည္ မဟုတ္၍လည္းေကာင္း NLD ၏ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး လုပ္ငန္စဥ္ျဖစ္ၿပီး ထူးျခား ေသာတုိက္ပြဲစဥ္မဟုတ္၍ ကုန္က်စရိတ္မ်ားရွိေနေသာ ေၾကာင့္ MPU ကလက္မခံလုိျခင္း ျဖစ္သည္။ MPU က ညီညြတ္မႈကုိေရွးရႈ၍ ဂ်ာကာတာအစည္း အေဝးသုိ႔ ဦးတယ္ဒီဘူးူရီႏွင့္ ဦးေအာင္ထြန္းစိန္တုိ႔က တက္ေရာက္ခဲ့ သည္။

NCGUB မွေရးဆြဲေသာ RM (Transition Plan) ကုိ ႏိုင္ငံျခားမွ ပညာရွင္တေယာက္က ေရးဆြဲေပးသည္ဟု အမ်ားကဆိုသည္။ ယင္း RM ကိုအတည္ျပဳႏိုင္ေရး အမ်ားေထာက္ခံမႈရရန္ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္ရွိ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔ အစည္းမ်ားထံသို႕ လာေရာက္တင္ျပေသာအခါ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အမ်ားစုက လက္မခံၾကေပ။ NCGUB က မိမိတို႔ ေရး ဆြဲခဲ့ေသာ RM သည္ ေဒၚလာ ၁ သိန္းမွ်ကုန္က်သည္ဟု ၾကားသိရသည္။ မည္၍မည္မွ်တိတိက်က် ကုန္သည္ကိို NCGUB ၏ ႏွစ္စဥ္ ေငြေၾကး႐ွင္းတမ္းကို MPU အဖြဲ႕သို႔ ပို႔ေပးျခင္း မ႐ွိွ၍ MPU က မသိ႐ွိပဲ ေနသည္္။ သို႔ျဖင့္၍ RM ကို အမ်ားကလက္ခံႏိုင္ရန္ လုိအပ္သျဖင့္ နယ္စပ္မွ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႕ေေပါင္း ၇ ဖဲြ႕တိတိ ဂ်ကာတာသို႕ေခၚယူ၍ လက္မွတ္ေရးထုိးၾကျခင္းျဖစ္သည္။

NCGUB က MPU ကုိ ေငြေၾကးျဖတ္ေတာက္လုိက္သည္မွာ ရန္ပုံေငြကုန္သြားသည္ျဖစ္၍ ေငြေၾကးျဖတ္ ေတာက္လုိက္သည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။ ယခုအခါတြင္ MPU ရုံးႏွင့္အဖြဲ႔ဝင္မ်ား ရပ္တည္ႏုိင္ရန္ အလြန္႔အလြန္ ခက္ ခဲသြားေစမည္။ MPU အဖြဲ႔ဝင္မ်ာသည္ အမတ္မ်ားျဖစ္ၾက၍ ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ မိမိ တုိ႕တတ္အားသ၍ တုိက္ပြဲဝင္လုိေန ၾကသည္၊ သုိ႔မွသာ မိမိတုိ႔အား မဲေပးထားေသာ ျပည္သူ႔အေပၚတြင္ တာဝန္ ေက်ရာက်မည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ NCGUB က ႏုိင္ငံျခား ဒုိနာမ်ားထံမွ ရရွိထားေသာ ေငြေၾကးမ်ားသည္ ဒီမုိကေရ စီတုိက္ပြဲဝင္လုိေသာ အမတ္မ်ားအတြက္ ပံ့ပုိးကူညီေသာ ေငြေၾကးမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း္ကုိ ကၽြႏု္ပ္တို႔ သည္လုိပဲ နားလည္းထားသည္။ MPU သို႔ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ေဒၚလာ (တစ္ေသာင္း)မွ် ခြဲေပးလွ်င္ ေခြ်ေခြ်တာတာႏွင့္ MPU က ခရီးဆက္ ႏိုင္ပါ သည္။

ဒီႏွစ္ ၂၀၀၉ ဇူလုိင္လမွစ၍ MPU သုိ႔ ကူညီေနက်ေငြေၾကး မေပးပဲေနသည္။ NCGUB အဖြဲ႔ ဝင္အမတ္ မ်ားကုိသာ တစ္ဦးလ်င္ လစာ ေဒၚလာ ၄၅၀ (ဘတ္တစ္ေသာင္းခြဲေက်ာ္) ေပး ကမ္းထားသည္။ ဇြန္လတြင္ ဦးဘုိလွတင့္က MPU ရုံးသုိ႔လာၿပီး ေရွ႔လက်လ်င္ လစာျဖတ္ရ မည့္အေၾကာင္းကုိ Donor ထံမွ ေငြေလၽွာ့ရလုိ႔ျဖစ္ သည္။ နယ္စပ္ရွိ MP အခ်ဳိ႕ရပ္တည္ေနႏုိင္ရန္ ေဒါက္တာစိန္ဝင္းႏွင့္ ေဆြးေႏြးရဦးမည္။ ယေန႕ေအာက္တုိဘာ လဆန္းအထိ NCGUB မွ ေထာက္ပံ့ေငြ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မရရွိပဲေနသည္။ ေငြျဖတ္သည့္ကိစၥကုိ ဦးဘုိလွတင့္က ေျပာၿပီးေနာက္ ခြန္မားကုိးဘန္းက တစ္ျခားမွ ၀င္ေငြမရွိေသာ MP တခ်ိဳ႕ ရပ္တည္ႏုိင္ရန္ နယ္စပ္႐ွိ ၀န္းႀကီးမ်ားထံမွ ေငြေကာက္ခံၿပီး ကူညီရမည္ဟုဆိုသည္။

အျခားဖြဲ႔စည္းမွ ေငြမရရွိေသာျပည္သူကုိယ္စာလွယ္ႏွစ္ဦးမွာ ကြ်ႏုိပ္္ႏွင့္ ဦးေအာင္ထြန္းစိန္တို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ MPU ရုံးတြင္ ေနထုိင္ေသာ ဦးေအာင္ထြန္းစိန္အား ဘတ္ႏွစ္ေထာင္ႏွင့္ သီးသန္႔ေနထို္င္ေသာ ကၽြႏု္ပ္အားတစ္လလ်င္ ဘတ္ ၄၀၀၀ ေပးရန္ ဦးခြန္ျမင့္ထြန္းႏွင့္ ဦးထြန္း၀င္းတို႔ သေဘာတူပါသည္။ ေနာက္က်မွ NCGUB ထံမွ လစာေငြ ေဒၚလာ ၅၀၀မွ ၄၅၀ ေလွ်ာ့ရသျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႔္အားေပးရန္ ဦးထြန္း၀င္းႏွင့္ ဦးခြန္ျမင့္ထြန္းတို႔ မေပးလို၍ အစီအစဥ္ ပ်က္ခဲ့ရသည္ဟု ဦးခြန္မာရ္ကိုဘန္းက ဆိုသည္ ။ MPU ေငြေၾကးျဖတ္ေတာက္သည့္ ကာလၾကားတြင္ ဦးဝင္းလွဳိင္မွ ဘတ္ ၁၀၀၀၀၊ ဦးေက်ာ္သြင္ (ေနာ္ေဝး) ဘတ္ ၂၁၀၀၀၊ ဦးဘုိေသာင္းမွ (၁၅၀၀)၊ ကုိးရီးယား NLD မွ ဘတ္ ၇၀၀၀၊ ဂ်ပန္ NLD မွ ယန္း ၆၀၀၀၀ မၽွႏွင့္ လည္ပတ္ေနရသည္။ စက္တင္ဘာလကုန္တြင္ ဦးခြန္မာရ္ကို္ဘန္းမွ ဘတ္ေငြ(၂၀၀၀)၊ ေဒၚစန္းစန္းထံမွ ဘတ္ ၃၀၀၀ ကြ်ႏု္ပ္ အကူအညီ ရခဲ့ပါသည္။

ဒီမုိကေရစီ အႏွစ္ ၂၀ ကာလအတြင္း NCGUB ႏွင့္ MPU တို႔၏ တုိက္ပြဲစဥ္မွန္သမ်ွတုိ႔္မွာ ေအာင္ပြဲမည္မ်ွရၾက၍ ကြဲကြဲျပားျပား ရွင္းျပပါဆုိလ်င္ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မ်ွ ရွင္းျပ ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ စတုတၴအႀကိမ္ ေျမာက္ အုိင္ယာလန္ ဒက္ပလင္ၿမ့ဳိ၌ က်င္းပေသာကြန္ဂရက္မွ MPU ၏ အစီရင္ခံစာတြင္ NCGUB အဖြဲ႔ကေသာ္လည္းေကာင္း၊့ MPU အဖြဲ႔ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ တုိက္ပြဲစဥ္တစ္ခုမ်ွ ေအာင္ျမင္မႈမရွိဟု ဆုိထားပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္လ်င္ NCGUB အဖြဲ႔ဝင္ပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ MPU ပုဂၢဳိလ္မ်ား တစ္ဦးဦးက စစ္အစုိးရ ျပဳတ္က်ႏုိင္ေလာက္သည့္ ထူးထူးျခားျခား တုိက္ပြဲဝင္ႏုိင္သူမရိွေၾကာင္း အားလုံးအသိပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စစ္အစိုးရျပဳတ္က်သည္အထိ တိုက္ပြဲ၀င္လိုလွ်င္ (၁၉၉၀)ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွ ျပည္သူ ကုိယ္စားလွယ္ျဖင့္ အေျခခံထား ေသာ MPU အဖြဲ႕ႏွင့္ NCGUB အဖြဲ႕တုိ႕ရွိရန္လုိအပ္ေနသည္ဟု အမ်ားက လက္ခံထားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ NCGUB အဖြဲ႕႐ွိေနလွ်င္ MPU အဖြဲ႕လည္္း႐ွိေနသင့္သည္။

ယေန႔ႏုိင္ငံေရး အခင္းအက်င္းျဖစ္ေသာ Statement မွ် ထုတ္ျခင္း၊ စစ္အစိုးရႏွင္ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္မႈ CC ICCႏွင့္အမ်ဳိးသားညြန္႔ေပါင္းအစုိးႏွင့္တုိင္းရင္းသား့တုိးခ်ဲ႕့ေရးကုိMPUကႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေနသည္။(၈.၀၉.၂၀၀၉)ရက္ေန႔တြင္ အမ်ားသေဘာတူညီခ်က္အရ C.C ကို ကုလသမဂၢတုိ႔ တင္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာႏုိ္င္ငံအေပၚတြင္ အေမရိကန္ အမႈ၀ါဒ ေျပာင္းလဲအေၾကာင့္ ခက္ခဲမ်ားစြာ ရွိႏုိ္င္သည္ ၂၀၀၇ -၂၀၀၈ခုႏွစ္ စစ္အစုိးရအေျခခံဥပေဒ အတည္မျပဳမီ သမၼတေဂ်ာ့ဘုတ္လက္ထက္တြင္ မတင္ျဖစ္သည္မွာ အခ်င္းခ်င္း ျငင္းခုံေနၾကသျဖင့္ ရာသီဥတုေကာင္းကို မမီျခင္း ျဖစ္သည္။ ျပည္ပတြင္ ေရာက္႐ွိေနေသာ အမတ္အားလံုးသည္ သူပုန္အျဖင့္ ေၾကျငာခံထားရေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားျဖစ္ၾက၍ စစ္အစုိးရ၏ ရန္သူမ်ားျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ NCGUB အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ျဖစ္ MPU အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ျဖစ္ အႏၲရာယ္အတူတူ ပင္ရွိၾကသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ အမတ္မ်ားအတူတူျဖစ္ပါလ်က္ NCGUB က Donor မ်ားထံမွ ေငြမ်ားကုိ ၿမိန္ရည္ယွွက္ရည္ စား ေသာက္ ေနၾကၿပီး ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ MPs အဖြဲ႔မ်ား ငတ္ငတ္ျပတ္ျပတ္ ရွိေနသည္မွာ လူအမ်ားက ဟာသလုပ္ေနၾကၿပီး၊ ရန္သူက ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာရွိေနေပမည္။ (NCGUB) သည္ မိမိအား မေထာက္ခံသူမ်ားကို ပထား၍ မိမိအား ေေထာက္ခံေသာ သူမ်ားကုိသာ ပံ့ပိုး ကူညီလွ်င္ ဆရာေမြး တပည့္ေမြး အုပ္စုအဖြဲ႕ နအဖ အုပ္စု နွင့္ အတူတူ ျဖစ္သြားႏုိင္သည္ကို သတိထား သင့္သည္။ ေတာ္လွန္ေရးအဆက္ဆက္တြင္ ေငြေၾကးခြဲေ၀မူ မွ်တမႈမရွိခဲ့ေသာေၾကာင့္ အခ်င္းခ်င္း စိတ္၀မ္းကြဲ၍ ရန္သူထံ ခုိ၀င္သူ ရွိသကဲ့သုိ႔ ျပဳိကြဲသြားေသာ အဖြဲ႕မ်ား လည္းရွိသည္။ ေ႐ွးလမ်ားတြင္ NLD(LA) အဖြဲ႕မွ ေငြေၾကး မကူညီလွ်င္ MPU သည္ စစ္ေျမျပင္တြင္ ရိတ္ခါျပတ္ေသာ တပ္ဖြဲ႕ႏွင့္ တူေနမည္။ ထို႔ေၾကာင့့္ NCGUB က ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားသင့္္ပါသည္။

ကၽြႏု္ပ္သည္ မြန္လူထုထံမွ မဲရယူ ထားသျဖင့္ မြန္လူထုအတြက္ကုိယ္စားျပဳႏုိင္ရန္ နယစပ္္သို့ လာ၍ တုိက္ပြဲ ဝင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အေျကာင္းေျကာင္းေျကာင့္ RFA-BBC မွ အသံစဥ္အားျဖင့္ တုိက္ပြဲမဝင္ႏုိင္ ေသာ္လည္း မြန္ဒီမုိးကေရစီအဖြဲ႔ LA ဖြဲ႕၍ Statement မွ်ေလာက္ ထုတ္ၿပီး တုိက္ပြဲ၀င္ေနသည္။ စစ္အစုိးရျပဳတ္ က်ေရး၊ ဒီမုိကေရစီေအာင္ပြဲရေရး၊ နည္းပရိယာႏွင့္ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားကို ေေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္ႏွင့္ ေခတ္ျပဳိင္ ၀က္ဆုိက္ဒ္ေပၚတြင္ ေဆာင္းပါးေရးးသားၿပီးတုိက္ပြဲဝင္လ်က္ရွိသည္။ ကၽြႏု္ပ္ေရးသားခဲ့ေသာ ေဆာင္း ပါးမ်ားမွာ

(၁) မြန္လူမ်ဳိးႏွင့္ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၊

(၂) ဒီမုိကေရစီဖက္ဒရာယ္ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႔စည္းျခင္း၊

(၃) စစ္အစုိးရကုိယွဥ္ၿပဳိင္တုိက္ပြဲဝင္ျခင္း၊

(၄) ဒီမုိကေရစီ တုိက္ပြဲဝင္ေခါင္းေဆာင္မ်ားတုိ႔အား ဂုဏ္ျပဳျခင္း၊

(၅) ဒုတိယပင္လုံ သုိ႔မဟုတ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားျပဳေကာ္မတီ (CRPP)၊

(၆) ႏုိင္ငံေရးသမားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေရႊက်ည္ဆံေငြက်ည္ဆံ

(၇) ေပါက္ပင္ဘာေၾကာင့္ကုိင္းရတယ္

(၈) စစ္အစုိးရသံအမတ္အား ကုလသမဂၢမွဖယ္ရွားရန္ စိန္ေခၚျခင္း၊

(၉) ပါတီစုံအေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္ျဖတ္သန္းမႈ၊

(၁၀) ၆၂ ႀကိမ္ေျမာက္ မြန္အမ်ဳိးသားေန႔မွ မြန္လူထု၏လႈပ္ေဆာ္သံ၊

(၁၁) ကုလသမဂၢမွ ျမန္မာသံအမတ္ ဖယ္႐ွားေရး CC ရပ္ဆုိင္းသြားၿပီလား၊

(၁၂) ဖက္ဒရာယ္ျပည္ေထာင္စုႏွင့္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၊

(၁၃) ကုိယ့္ေနရာႏွင့္ကုိ တုိက္ပြဲဝင္ၾကပါ၊ ဒီမုိကေရစီေအာင္ပြဲရကုိရရမည္၊

(၁၄) စစ္အစုိးရအား ေထာက္ခံေနေသာ တရုတ္တုိ႔ ေျခတစ္လွမ္းေနာက္ဆုတ္သြားရန္၊

မွတ္ခ်က္။ ။ ကၽြႏု္ပ္ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားဖက္ရႈလုိပါက ေပးပုိ႔ရန္ရွိသည္။ ( နုိင္ေသာင္းရွိန္)

Memorial Service Invitation

Photobucket

Interview with new Canadian Ambassador



A United, Collective Voice

Irrawaddy Magazine - Friday, October 30, 2009

Canadian Ambassador Ron Hoffmann recently was posted to Bangkok to represent his country’s interests in Thailand, Burma, Cambodia and Laos. Ambassador Hoffmann has served abroad in The Hague, Johannesburg, Beijing and London. His last posting was as ambassador to Afghanistan.

Question: How much of a priority will Burma be for you?

Answer: I arrived in Bangkok with clear directions to engage actively on Burma. I intend to pursue an active dialogue with the fullest range of stakeholders involved— in Canada, in Thailand and in Burma, to communicate Canadian values and to understand and closely track evolving developments.

Q: Your last posting was in Afghanistan, a country high on Canada’s foreign policy agenda. How high is Burma on that agenda? What level of attention do you think Burma warrants from Canada and the international community?

A: You’re right that I just left the role of ambassador for Canada’s highest political, development and military priority in the world, but I also know that this new set of relationships remains important to my country and carries with it some profound challenges and complexities. Canada’s foreign minister, the Honorable Lawrence Cannon, during his speech to the UN General Assembly in September, reaffirmed the pre-eminence of human rights, democratic development and the rule of law as priorities for Canada, and Prime Minister Stephen Harper expressed his strong personal support for these values to me on a recent visit to Afghanistan. I believe Burma will be a major pre-occupation in the period ahead for any country that adheres to these principles.

Q: In late 2007, after the “Saffron Revolution,” Canada imposed tougher sanctions on Burma. Do you think that sanctions have been effective in influencing the Burmese regime? Under what conditions would Canada lift its sanctions?

A: Canada believes that its robust sanctions regime is not only of major symbolic importance, but it has also had some tangible impact in reducing Burma’s access to investments and trading partners. For these reasons, coupled with the lack of progress on human rights and democratic development thus far, Canada intends to keep its sanctions in place for the foreseeable future. But we, like others, are also acutely aware that our tough stance on sanctions alone has not made the kind of difference we had hoped. The frustrating and sad reality is that countries like China and India, in particular, are investing heavily in Burma and undermining much of the effect sanctions could have.

Q: The Obama administration recently announced that it would engage in direct talks with the Burmese junta while maintaining sanctions. What do you think of this approach?

A: Well, I think it’s important that the Obama administration realizes that sanctions still have some role to play. It’s still valuable, I think, that the Burmese regime isn’t rewarded until its words are matched by meaningful, and enduring, deeds. But I also think that the new US administration has come to a reluctant but important conclusion that the tough line taken by principled countries has ultimately made little real difference. Canada will be examining closely the US decision to apply a more multi-faceted approach.

Q: There is some controversy about whether aid should be channeled into Burma through Rangoon or across the border, primarily from Thailand. What is Canada’s policy on providing aid to Burma?

A: Canada has generally heeded the advice of Burma activists inside and outside the country who have asked us not to provide development assistance through channels inside Burma. Cyclone Nargis was an exception, when Canada worked through NGO and UN channels established inside the country to provide some US $25 million of emergency aid, while ordinary Canadians donated another $11.6 million. But I’m struck by the number of credible anti-regime players who are starting to believe that space may be emerging to work with domestic nongovernmental actors and local NGOs, at least selectively.

I plan to look very closely at this question in the months ahead. In the meantime, we feel that Canada’s work with groups based in the border region of Thailand has had a significant positive effect to improve lives within Burma itself.

Q: A Burmese delegation including Dr. Sein Win, the prime minister of the Burmese government in exile, and Dr. Cynthia Maung, founder of the Mae Tao clinic on the Thai-Burmese border, was warmly received by Prime Minister Stephen Harper and other Canadian political leaders during a recent visit to Ottawa. Over the years, how much support has Canada given to Burmese exiles?

A: You’re right that Canada has highly valued its dialogue with Burmese exiles, and my country will continue to engage this constituency very closely. We also recognize, however, that we need to strengthen relationships with all stakeholders, including those still struggling against the military regime from within Burma and who are positioned to play a direct role in possible future elections.

Q: In the ongoing military offensive against ethnic minorities and ethnic rebels in Karen and Shan states, there have been numerous reports of systematic human rights violations, including wanton killings and rapes. The regime is trying to pressure the armed ethnic groups to transform themselves into a border guard forces. How do you view these ethnic issues?

A: Canadians are deeply disturbed by the human rights abuses we have been hearing about and are highly concerned over the prospect of continued, or even intensified, military offences against ethnic minorities leading up to possible elections next year. It’s vital that we step up our discussions with neighboring affected states, especially Thailand, but in this case even China, to urge more united and forceful pressure on the Burma regime to behave responsibly and respect the human rights of those involved.

Q: Last year, Canada hosted a conference in Quebec City on how the international community can support United Nations efforts in Burma. Do you think the UN has been effective in promoting political reform in Burma? Why has it had so little success in getting the generals to listen?

A: As with many issues, the UN can only be as strong as its membership allows it to be, and in this case, the membership is divided. Several of its agencies have been doing courageous work on the ground, improving the lives of hundreds of thousands of ordinary Burmese. On the diplomatic level, I personally think the high-level engagement, notwithstanding the risks involved, has still had a net positive impact. Many NGOs I’ve been speaking with agree.

Q: The appeal by opposition leader Aung San Suu Kyi against her extended term of house arrest was rejected by a Rangoon court. What is the Canadian response to that court decision and has Ottawa any suggestions on how greater pressure can be brought on the regime to release her and the country’s more than 2,000 political prisoners?

A: Canada has consistently demanded the immediate and unconditional release of Aung San Suu Kyi as well as the other 2,000-plus political prisoners. The rejection of Aung San Suu Kyi’s appeal was disappointing but not surprising. I believe that Canada and like-minded countries, including the United States, need to ensure that their collective voice is as united and unambiguous as possible, especially in the lead-up to possible elections in 2010.

Q: Most Burmese activists, political prisoners and those in hiding or living as refugees along the Thai-Burmese border remain very skeptical about the possibility of change in Burma. How do view their skepticism?

A: I think the skepticism of many refugees is deeply felt and understandable. They have seen their lives destroyed and loved ones harmed, with little meaningful improvement in conditions within Burma for many, many years. I hope that the world’s vocal support and tangible help to improve lives of those affected will at least give some comfort and hope to them.

Q: Can you share your perspective on the 2010 election in Burma? What kind of role can the international community, especially Western countries, play in ensuring that the elections are fair, credible and inclusive?

A: I think our message to the Burmese leadership needs to be two-fold, namely to encourage it to see its commitment to elections as an opportunity to end its “pariah” status, but also that any elections will not be considered credible while political prisoners are still detained and opposition forces disenfranchised. If the Burmese regime delivers on its own commitments, then the international community should also be ready to acknowledge and further encourage their actions.

Q: How do you view Burma’s post-election political landscape?

A: The post-election political landscape in Burma is going to be conditioned by the nature of the election itself and the degree to which opposition to the regime can participate. If there are real choices for the Burmese people, reflecting meaningful participation by opposition parties and candidates, then it could be a significant step forward for the country. These elections, even in a best-case scenario, are still going to be less than ideal by virtue of the new Constitution’s guarantee of a continued role for the military or its appointees in government, but activists are also telling me that it could at least be a step in the right direction by creating more openings for change in the future.

http://www.irrawaddy.org/article.php?art_id=17099&page=1



30 Oct ဒိုင္ယာရီ

http://ifile.it/seq1g7n File Download here

30 Oct news

The Voice 5-(5-51)

The Voice 5-(5-51)