Friday, December 25, 2009

ေနအိမ္ျပင္ဆင္ေနမႈ ရပ္ဆိုင္းခံရသည္႔ အေပၚလူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ သေဘာထား....


ျပီးခဲ့တဲ့ (၂၄)ရက္ေန႔ ၾကာသာပေတးေန႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေရွ႕ေနမ်ား အယူခံအမႈကိစၥ အတြက္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ သြားေရာက္ ေတြဆံုခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ေရွ႕ေနမ်ားသြားေရာက္ မေတြ႔ဆံုမွီ တရက္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေနအိမ္ျပင္ဆင္ေနမႈအား အေမရိကန္၌ ေနထိုင္ေနသူ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ခံယူထားတဲ့ အကိုျဖစ္သူ ဦးေအာင္ဆန္းဦးရဲ႕ ေရွ႕ေနဦးဟန္တိုးမွွ ကန္႔ကြက္ခဲ့သျဖင့္ ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္က ရပ္ဆိုင္းခိုင္းခဲ့ပါတယ္....။

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံခြင့္ရခဲ့တဲ့ ေရွ႕ေနၾကီးဦးဥာဏ္ဝင္းက အိမ္ရဲ႕လက္ရွိ အေျခအေနကို ေျပာဆိုရာမွာ " အန္ကယ္တို႔ အျမင္မွာကေတာ့ ေနရတာ အဆင္မေျပဘူးလို႔ ျမင္ပါတယ္..... ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အိမ္မွာ မ်က္ႏွာက်က္ေတြက အစခြာထားတယ္.... တျခမ္းကို ျပင္ဆင္ေနတဲ့ အတြက္ အိမ္ရဲ႕တျခားဘက္အျခမ္းမွာ သြားေနေနရတာပါ.... အိမ္က ျပင္ဆင္ေနဆဲကာလ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဆင္မေျပတာေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့... ျပတင္းေပါက္က သံပန္းေတြေတာင္ ခြာျပီးျပင္ဆင္ထားရတာ.... အခုလို အိမ္ျပင္ဆင္ေရးကို ရပ္ဆိုင္းလုိက္ရေတာ့ အိမ္ရဲ႕ ျပတင္းတံခါးေတြေတာင္ ျပန္မတပ္ရေသးဘူး.. အဲ့ဒါကို အလုပ္သမားေလးေတြက သစ္သားေတြနဲ႔ ျပန္ရုိက္ေပးထားရတာေပါ့....." ဟုေရွ႕ေနၾကီးဦးဥာဏ္ဝင္းက ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္...။

ေနအိမ္ျပင္ဆင္ဆဲ ကာလမွာ မည္သူမဆို အခိုက္အတန္႔ေတာ့ ဒုကၡေရာက္ၾကပါတယ္... အိမ္ျပင္ဆင္ျပီး ေနသားတက်ျဖစ္မွသာ အစစအရာရာအဆင္ ေျပၾကတာပါ.... ယခုလိုျပင္ဆင္ေနတာကို ရပ္ဆိုင္းလိုက္တာဟာ ေနထိုင္ေနရသူေတြ အတြက္အင္မတန္မွ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစပါတယ္။ လံုျခံဳမွဳလည္း အနည္းနဲ႔ အမ်ားထိခိုက္ ေစပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ ေနအိမ္ျပင္ဆင္ခြင့္ရဖို႔ ျမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ရယူျပီးမွ အာဏာပိုင္မ်ားနဲ႔ ညိွႏွဳိင္းျပီး ျပင္ဆင္ခြင့္ရလို႔ ျပင္ဆင္ခဲ့တာပါ.... ။

ဆက္လက္ျပီး ေရွ႕ေနၾကီးဦးဥာဏ္ဝင္းမွ " ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဒီကိစၥအေပၚမွာ တစုံတရာ Complain တက္ျခင္း မရွိပါဘူး.... ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာတာကေတာ့ အိမ္ျပင္ဆင္ဆဲ ကာလမွာ အိမ္ျပင္ဆင္မွဳ ရပ္ဆိုင္းတဲ့ အတြက္ အဆင္္မေျပတာေတြ ရွိေပမယ့္ အမွတ္မထားပါဘူး... အမိန္႔ေပးတဲ့ ညြန္ၾကားခ်က္ကို လိုက္နာပါမယ္လို႔ ေျပာဆိုပါတယ္ ..... " ဟုေရွ႕ေနၾကီးဦးဥာဏ္ဝင္းက ေျပာဆိုပါတယ္... ။

ဒါဟာလူထုေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ အင္မတန္ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးကို အထိအခို္က္မခံလိုတာ ေပၚလြင္ေစပါတယ္.....။

လြန္ခဲ့သည္႔ ၂၀၀၁ခုႏွစ္မွ စ၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အကိုျဖစ္သူ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ခံယူထားသည္႕ ဦးေအာင္ဆန္းဦးမွ ေနအိမ္ပိုင္ဆိုင္လိုခြင့္ ႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး တရားရင္ဆိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ထိုေနအိမ္ပိုင္ဆိုင္လိုမႈ တရားရင္ဆို္င္ရန္ စစ္အစိုးရႏွင့္ ဦးေအာင္ဆန္းဦး၏ ဇနီးျဖစ္သူ (ေမတၱာဦး ကေလာင္နာမည္ျဖင့္ ေရႊအျမဴေတ မဂၢဇင္းတြင္ ခရီးသြား အခန္းဆက္ေဆာင္ပါး ေရးသားေနသူ ေဒၚသိန္းလဲ့ႏြယ္(ေခၚ)ေဒၚလဲ့လ့ဲႏြယ္သိန္း)တို႔ ပါဝင္ပတ္သတ္ေနေၾကာင္း သိရွိရပါတယ္...။ ဦးေအာင္ဆန္းဦးကို စစ္အစိုးရမွ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္း ေရွးေဟာင္းျမိဳ႔ေတာ္ ပုဂံတြင္ ေျမကြက္မ်ားေပးျခင္း၊ အိမ္ေဆာက္ရာမွ ကူညီပံ့ပိုးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚသိန္းလဲ့ႏြယ္(ေခၚ) လဲ့လ့ဲႏြယ္သိန္းဘက္မွ ေဆြမ်ိဳးမ်ားဟာ ယခုေနျပည္ေတာ္ တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားမွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ရရွိေနပါတယ္။

သတင္း...ဒီမိုေဝယံ။



ဗိုလ္မွဴးေအာင္လင္းထြဋ္ရဲ႕ ၂၀၀၈ခုႏွစ္က ေနအိမ္ကိစၥနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ မူရင္းစာကိုလည္း ကိုဖိုးတရုတ္ဘေလာ့မွ ျပန္လည္ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္.....
http://www.photayokeking.net/Articlesmm/dassk-was-assassinated-of-the-mind-by-gen-than-shwe.html
BMALH
BMALH2

http://www.demowaiyan.co.cc/2009/12/blog-post_4574.html




The Official Canada Green Card Program

Xmas DEC ဒိုင္ယာရီ

http://ifile.it/c5krabz
Xmas 2009 Diary

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စိတ္ရင္းေစတနာ မွန္ၿပီးသားပါ


ေမာင္ၾသ

၂၅ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉

၉-၁၂-၀၉ ေန႔က ထုတ္ေ၀တဲ့ ႏုိင္ငံပုိင္ နအဖအသုံးေတာ္ခံ စည္း႐ုံးေရးသတင္းစာႀကီးေတြမွာ ေဆာင္းပါးရွင္ ခ်မ္းျမေအးရဲ႕ ‘စိတ္ရင္းေစတနာမွန္ၿပီး ႐ုိးသားမယ္ဆုိရင္’ ေဆာင္းပါးကုိ ဖတ္ရေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးအေပၚ သတင္းစာဆရာႀကီး ဦး၀င္းတင္ (အန္အယ္လ္ဒီ၊ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္) က စိတ္ပ်က္မိပါတယ္လုိ႔ ေျပာသြားတာ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီလုိစိတ္ပ်က္မိတာထက္ ႏြားေျခရာခြက္ထဲမွာရွိတဲ့ ျဖဳတ္တေကာင္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ဒီေလာက္အေတြးတိမ္တိမ္ ေအာက္တန္းက်လွခ်ည္လားဆုိၿပီး စုပ္တသပ္သပ္နဲ႔ သနားမိတာပါပဲ။ ငါ့အစုိးရ၊ ငါ့သတင္းစာ၊ ငါ့ပလက္ေဖာင္းဆုိၿပီး ထင္ရာစုိင္း လက္သရမ္းလုိက္တာဟာ စစ္အာဏာရွင္အစိုးရ သက္ဆုိးရွည္သမွ်၊ ငါအခြင့္ထူးခံ ရေနမွာပဲဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးေၾကာင့္ဆိုတာ ခ်မ္းျမေအးရဲ႕ အဖားကမ္းကုန္ ေဆာင္းပါးမွာ ဘြင္းဘြင္းႀကီးေပၚေနတာ ေတြ႔ရတယ္။

စိတ္ရင္းေစတနာ မမွန္ၿပီး မ႐ုိးသားတာ ဘယ္သူေတြလဲ …
ေပးထားေျပာထားတဲ့ ကတိစကားေတြကို ပယ္ဖ်က္တာ ဘယ္သူေတြလဲ …
မိမိထုတ္ျပန္ထားတဲ့ အမိန္႔ေၾကညာစာေတြကို မလုိက္နာတာဘယ္သူေတြလဲ …
ျပည္သူလူထုအက်ဳိးစီးပြားထက္ မိမိနဲ႔ မိမိေဆြမ်ဳိးအသုိင္းအ၀န္းအက်ဳိးစီးပြားကုိ ၀ိသမေလာဘတက္ အျမတ္ထုတ္ စီးပြားေရးလက္၀ါးႀကီးအုပ္ေနၾကတာ ဘယ္သူေတြလဲ …
၂၀၀၃ ဒီပဲယင္းလုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္မႈ ဘယ္သူခုိင္းတာလဲ …
ႀကံ့ဖြ႔ံ/စြမ္းအားရွင္ေတြနဲ႔ ၂၀၀၇ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြနဲ႔ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြကို တုိက္ခိုက္ႏွိမ္နင္းခုိင္းတာ ဘယ္သူေတြလဲ …
ဒီထဲမွာ ခ်မ္းျမေအးတဦးေကာ ပါ၀င္ေနသလား …
ဒါေလးေတာ့ ခ်မ္းျမေအး စဥ္းစားတတ္ရင္ ‘စိတ္ရင္းေစတနာမွန္ၿပီး ႐ုိးသားမယ္ဆုိရင္’ ဆုိတဲ့ ေဆာင္းပါးက ရွက္စရာႀကီးပါ။

နအဖအစုိးရထံမွ နာမည္ေကာင္းလက္မွတ္ရဖုိ႔ ဖားေဆာင္းပါးေရးခ်င္တာနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔
အန္အယ္လ္ဒီကုိ အပုပ္ခ်၊ တဖက္သတ္ေရးေနတာဟာ ယုိသူမရွက္ ျမင္သူရွက္၊ ေရးသူမရွက္ ဖတ္သူရွက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ သူခုိးက လူျပန္ဟစ္ ဆုိတာမ်ဳိး။ သူမ်ားမ်က္ေခ်းျမင္ၿပီး၊ ကုိယ့္မ်က္ေခ်း ကုိယ္မျမင္တဲ့ မ်က္မျမင္ ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္လုိမ်ဳိး ျဖစ္ေနၿပီလား။ နအဖ ေဆာင္းပါးရွင္ေတြ သံေ၀ဂရဖုိ႔ ေကာင္းေနၿပီ။

ျမန္မာႏုိင္ငံကို ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈ (Sanction) ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေတာင္းဆုိခဲ့တာပါဆုိတဲ့ ျပည္တြင္းက ေဆာင္းပါးရွင္ ကုိေရႊငဖား အေတာ္မ်ားမ်ားက စြပ္စြဲေရးသားခဲ့ၾကတာဟာ ယုတၱိမတန္တဲ့ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ဟာသကားေတြ ၾကည့္ေနရသလုိပါပဲ။ အေပါစားဆန္လွပါတယ္။

အေမရိကန္၊ အီးယူႏုိင္ငံတုိ႔မွ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ (Sanction) ပိတ္ဆုိ႔မႈဟာ နအဖစစ္အစုိးရရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး အႀကီးအက်ယ္ ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ လမ္းေလွ်ာက္ေမတၱာပုိ႔ ဆႏၵျပၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားျပည္သူ အန္အယ္လ္ဒီအဖြဲ႔၀င္ေတြကို အၾကမ္းဖက္ ႐ုိက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့တာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္ ဆုိတာ ေဆာင္းပါးရွင္ ခ်မ္းျမေအးက ဘာေၾကာင့္ ေရငုံႏႈတ္ပိ္တ္ေနရပါသလဲ။

အိမ္ထဲမွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းခံေနရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ တရားစီရင္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစတဲ့ အာဏာႀကီးသုံးရပ္အထက္မွာရွိတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊတုိ႔ဟာ ဘယ္သူက အာဏာရွိၿပီး ဘယ္သူက လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိတာပါလဲ။ အာဏာမရွိတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ျမန္မာႏုိင္ငံကို ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူခုိင္းတာနဲ႔ အေမရိကန္လုိ၊ အီးယူလုိ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြက လုိက္နာရတယ္ဆုိတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါလား၊ ဟုတ္ပါ့မလား ေမာင္ကာဠဳေရလုိ႔ ေမးလုိက္ခ်င္ ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္သူေတြအေပၚ ရက္ရက္စက္စက္ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ က်ဴးလြန္ေနၾကတဲ့ စစ္အာဏာရွင္အစိုးရကုိ ယခုလုိ ပိတ္ဆုိ႔ အေရးယူမႈေတြဟာ ဘယ္သူမျပဳမိမိမႈဆုိတာ နားလည္ဖုိ႔ေကာင္းပါၿပီ။

ေဆာင္းပါးရွင္ ခ်မ္းျမေအးရဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ေပးစာေတြက မီဒီယာေတြမွာ ျပန္႔ေနေအာင္ ႀကိဳၿပီးဖြတာမ်ဳိးကေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူးတဲ့။ ႀကိဳဖြတာျဖစ္ေစ၊ မျဖစ္ေစ စာပါအေၾကာင္းအရာက အဓိက က်ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေပးစာမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး …

ႏုိင္ငံေတာ္ကို သစၥာေဖာက္တဲ့အေၾကာင္းအရာလား …
နအဖအစိုးရကို အၾကည္ညိဳပ်က္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာလား …
ျပည္ေထာင္စုသားတုိင္းရင္းသားအားလုံးရဲ႕ အက်ဴိးစီးပြားကို ထိခုိက္နစ္နာပ်က္စီးေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာလား …
ဆုိတဲ့ အခ်က္ေတြအေပၚမွာ သုံးသပ္ၾကည့္ရပါမယ္။

၂၅-၁၂-၀၉ ေန႔က ပထမေပးစာမွာ… ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚအေရးယူပိတ္ဆုိ႔ထားမႈမ်ား ႐ုပ္သိမ္းပယ္ဖ်က္ေရးကိစၥ။
၁၁-၁၁-၀၉ ေန႔က ဒုတိယေပးစာမွာ… ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ အေရးယူပိတ္ဆုိ႔ထားမႈမ်ား ႐ုပ္သိမ္းေရးကိစၥ ေနာက္ဆက္တြဲတင္ျပျခင္း…

အဲဒီစာ (၂) ေစာင္ကုိ ၾကည့္ရင္ ဘာမွလွ်ဳိ႕၀ွက္ထိန္ခ်န္ထားရမယ့္ ကိစၥမဟုတ္ပါ။ မီဒီယာကေန အမ်ားျပည္သူ ႀကိဳတင္သိရွိျခင္းနဲ႔ ေနာက္က်မွသိရွိျခင္းသာ ကြာျခားမႈျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေတာ္နဲ႔ အစုိးရအတြက္ အက်ဳိးရွိေစမယ့္ ကိစၥမ်ားသာျဖစ္ပါတယ္။

ေကာင္းၿပီ။ ၈-၁၁-၀၇ ေန႔စြဲနဲ႔ မစၥတာဂမ္ဘာရီနဲ႔ ေပးလုိက္တဲ့ (စင္ကာပူမွာ ထုတ္ျပန္တဲ့) ေၾကညာခ်က္ကေကာ၊ တုိင္းရင္းသားအားလုံးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥသာျဖစ္တယ္။

“ဒီမုိကေရစီအင္အားစုမ်ားအားလုံး ေသြးစည္းခုိင္မာမႈႏွင့္ အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး အေရးတႀကီးလုိအပ္ေနေသာ ယခုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ က်မတုိ႔၏ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုအားလုံး၏ ဆႏၵသေဘာထားမ်ားႏွင့္ အက်ဳိးစီးပြားမ်ားကုိ အခုိင္အမာ အဆက္မျပတ္ အေလးအနက္ထားကာ စဥ္းစားေပးရမည္မွာ က်မအေပၚ က်ေရာက္လာေသာ တာ၀န္ျဖစ္ေနပါၿပီ …” တဲ့။ ေဆာင္းပါးရွင္ ခ်မ္းျမေအးေရ … ဒီေလာက္ဆုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ႐ုိးသားတည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္တဲ့ စာေတြထဲမွာ နအဖစစ္အစုိးရကုိ ထိခုိက္ပုတ္ခတ္တဲ့ စာတလုံးမွမပါဘူးဆုိတာ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကုိ ထိခုိက္ေစာ္ကားတာ မပါဘူးဆုိတာေတာ့ အသင္ခ်မ္းျမေအးသည္ ဂဏွာဟိ မွတ္သားေလေလာ့လုိ႔ပဲ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ဒီေန႔ နအဖစစ္အစိုးရကုိ အေမရိကန္နဲ႔ အီးယူႏုိင္ငံေတြက တုိက္႐ုိက္ထိေတြ႔ဆက္ဆံမႈေတြရွိေနသလုိ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ နအဖဆက္ဆံေရး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္တုိ႔လည္း ယခုရက္ပုိင္း လပုိင္းအတြင္းမွာ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့တာ သုံးႀကိမ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အေျခအေနကုိ တိတိက်က်မသိႏုိင္ေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေပးစာအရ ထူးျခားမႈမ်ားရွိလာႏုိင္မလားလို႔ေတာ့ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ခ်မ္းျမေအးရဲ႕ ေဆာင္းပါးထဲက …

“မိဘျဖစ္တဲ့ အစိုးရအေနနဲ႔ကေတာ့ သေဘာထားႀကီးႀကီးထားၿပီး လုပ္သင့္တာလုပ္ေပးလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္” ဆုိတဲ့ စကားအရ စဥ္းစားရတာပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီဟာ ႐ုိး႐ုိးသားသား သေဘာထားနဲ႔ တပ္မေတာ္စစ္အစုိးရကို အျပဳသေဘာေဆာင္ၿပီး ခ်ဥ္းကပ္ညႇိႏႈိင္းဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာ ၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးကတည္းကပါ။ အႏွစ္ (၂၀) ရွိခဲ့ၿပီ။ အဲဒီထဲကသာ တပ္မေတာ္စစ္အစုိးရဟာ အန္အယ္လ္ဒီနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔နဲ႔ ေတြ႔ဆုံပူးေပါင္း ညႇိႏႈိင္းစိတ္ရင္း ေစတနာမွန္မွန္ ႐ုိးသားစြာ ေဆာင္ရြက္သြားၾကမယ္ဆုိရင္…

ျမန္မာစစ္အစိုးရဟာ ဟုိလူလာလုိက္ … မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရ၊ ဒီလူလာလုိက္ … မ်က္ႏွာခ်ဳိေသြးရ ဘ၀မ်ဳိး မေရာက္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ခုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံဟာ အာဆီယံအစည္းအေ၀းမွာလည္း ျမန္မာ့အေရးေဆြးေႏြးရ၊ ကုလသမဂၢအေထြေထြ ညီလာခံမွာလည္း ျမန္မာ့အေရးေဆြးေႏြးရ၊ လုံၿခံဳေရးေကာင္စီမွာလည္း ေဆြးေႏြးရနဲ႔ ငပြႏုိင္ငံႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ကမာၻ႔အလယ္မွာလည္း အေမရိကန္ လာလုိက္၊ အီးယူက လာလုိက္၊ ကုလသမဂၢက လာလုိက္၊ အာဆီယံက လာလုိက္၊ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွ၊ ဂ်ပန္၊ အိႏိၵယ၊ ၾသစေၾတးလ်က လာလုိက္၊ လူ႔အခြင့္အေရးျပႆနာ ဒုိင္ခံရွင္းေနရတာနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာသလုိ ၾကာရင္ ဖာႏုိင္ငံႀကီးျဖစ္ေတာ့မွာ စုိးရိမ္ေနရပါတယ္။

ျပည္ပမီဒီယာေတြ ဖြတာထက္၊ ျပည္တြင္းက ဖြေနတဲ့ သတင္းစာေဆာင္းပါးရွင္ေတြဟာ ခုခ်ိန္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဆက္ဆံေရး၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္တုိ႔ စိန္ေကာင္းေက်ာက္ေကာင္း ေရာင္း၀ယ္ေနတဲ့ၾကားမွာ ေဆး႐ုိးသည္္ေတြက ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔လုပ္သလုိ လုပ္ေနဖုိ႔ မသင့္လွေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။

http://www.khitpyaing.org/articles/Dec09/251209b.php



ရာမဇာတ္ေတာ္ထဲက သမင္လုိက္ခန္း


ဘြဲ႕ျဖဴ
၂၅ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၉

ဗုိလ္ေန၀င္း ဦးေဆာင္တဲ့ မဆလ အမည္ခံ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးေတြ လုံး၀ဆိတ္သုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တယ္။ လက္နက္ကုိင္သူပုန္အဖြဲ႔ေတြ ထပ္တုိးလာခဲ့တယ္။ ႏုိင္ငံက ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ အနည္းဆုံးႏုိင္ငံ (LDC) ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။

ဗုိလ္ေစာေမာင္နဲ႔ ဗုိလ္သန္းေရႊတုိ႔ ဦးေဆာင္တဲ့ န၀တ၊ နအဖ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရးေတြ ရစရာမရွိေအာင္ ခ်ဳိးေဖာက္ခံရတယ္။ ဒီမုိကေရစီေတာင္းဆုိတဲ့ ရဟန္းရွင္လူ ေက်ာင္းသားျပည္သူေတြ လမ္းမေပၚေတြမွာ၊ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္ခံၾကရတယ္။ သမုိင္းမွာ မႀကံဳဖူး မၾကားဖူးတဲ့ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ႀကီးေတြ ခ်မွတ္ခံၾကရၿပီး အမ်ားစုဟာ အဲဒီျပစ္ဒဏ္ေတြအတုိင္း အတိအက် က်ခံၾကရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ ျပစ္ဒဏ္ထက္ေတာင္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ေထာင္ထဲမွာ ေနခဲ့ၾကရတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြရဲ႕ မိသားစုေတြဟာလည္း စိတ္ဆင္းရဲ ကုိယ္ဆင္းရဲျဖစ္ေအာင္ နည္းေပါင္းစုံသုံးၿပီး ဒုကၡေပးတာ ခံခဲ့ၾကရတယ္။ အရြယ္ေကာင္း ျမန္မာျပည္သူအမ်ားအျပား ကမာၻလွည့္ၿပီး ကြၽန္ခံခဲ့ၾကရတယ္။ ႏုိင္ငံဟာလည္း အလုံးစုံၿပိဳကြဲပ်က္သုဥ္း႐ႈံးနိမ့္တဲ့ႏုိင္ငံ (Failed State) တခု ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။

ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ႏွစ္ (၆၀) ခရီးကုိ ျပန္ေျပာင္းသုံးသပ္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ အဲဒိီအတုိင္း ေတြ႔ရမွာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ တခ်ိန္က အေရွ႕ေတာင္အာရွမွာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ဖုိ႔ အလားအလာအေကာင္းဆုံး၊ ေနခ်င့္စဖြယ္အေကာင္းဆုံး ႏုိင္ငံတခု အခုလုိျဖစ္သြားခဲ့ရတဲ့ ကိစၥမွာ အဓိကတရားခံဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပတ္ျပတ္သားသား မေထာက္မညႇာတမ္း ျမင္ၾကရ ေျပာၾကရမွာပဲ ျဖစ္တယ္။

ျမန္မာစစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ အလားအလာအေကာင္းဆုံးႏုိင္ငံ (the most promising state) ကုိ ဖြ႔ံၿဖိဳးတုိးတက္မႈ အနည္းဆုံးႏုိင္ငံ (LDC) ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီကမွတခါ ၿပိဳကြဲပ်က္သုဥ္းေနတဲ့ ႏုိင္ငံ (Failed State) ျဖစ္သြားေအာင္ ထပ္လုပ္ ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ေတာင္ အားမရေသးဘူး။ ႏုိင္ငံကို ‘အသူရာေခ်ာက္’ (Black Hole) ထဲေရာက္သြားေအာင္ ဉာဏ္ပညာ အေျမာ္အျမင္နည္းပါးစြာ ႀကိဳးပမ္းေနတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသူတုိင္း ဒီကေန႔ ထမ္းေဆာင္ၾကရမယ့္ တာ၀န္က အဲဒီစစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အၿပီးတုိင္ ၿဖိဳဖ်က္ရွင္းလင္းပစ္ေရးပဲျဖစ္တယ္။ အဲဒါကလြဲၿပီး တျခားဘာမွမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတာ၀န္အစား အျခားတာ၀န္တခုခုကုိ ပုိၿပီးအေရးႀကီးသေယာင္ မီးေမာင္းထုိးျပေနမယ္ဆုိရင္ ဒါဟာ ျပည္သူေတြ ပစ္မွတ္ေပ်ာက္သြားေအာင္ ေတြေ၀ယိမ္းယုိင္ၿပီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မခုိင္မာမျပတ္သားျဖစ္သြားေအာင္ ႀကိဳးပမ္းတာပဲ ျဖစ္တယ္။

သူတုိ႔ရဲ႕ လမ္းျပေျမပုံအတုိင္း မမွိတ္မသုန္ ဆက္လက္ခ်ီတက္သြားမယ္၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ‘ျပည္သူေတြ တခဲနက္ အတည္ျပဳထား’ တဲ့ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒအတုိင္း မျဖစ္မေနက်င္းပသြားမယ္လုိ႔ နအဖ က တေန႔တျခား ပုိပုိၿပီးက်ယ္ေလာင္စြာ ဟိန္းေဟာက္ေျပာဆုိလာေနစဥ္မွာ ႏုိင္ငံရဲ႕ ပုဂၢလိကစာနယ္ဇင္း စာမ်က္ႏွာတခ်ဳိ႕ေပၚမွာ ‘လုိင္စင္ရ’ ႏုိင္ငံေရးစာေရးဆရာေတြရဲ႕ ျမန္မာလူထုနဲ႔ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ‘ေအာ္ေငါက္တဲ့’ ‘ေခ်ာ့ျမႇဴတဲ့’ အေရးအသားေတြကလည္း တေန႔တျခား ပုိပုိၿပီး မ်ားလာေနတယ္။

သူတုိ႔က ျမန္မာစစ္တပ္ ႏုိင္ငံေရးထဲ ၀င္လာတာ၊ ဒီကေန႔အထိ ဆက္ရွိေနတာ၊ ေနာင္ကုိလည္း ဆက္ရွိေနမွာကုိ သမုိင္းေပး လုိအပ္ခ်က္ (Historical Necessity) တခုအျဖစ္ ပုံေဖာ္ၿပီး အဲဒီအေနအထားဟာ မွန္ကန္တရားမွ်တမႈ (justifiable) ရွိေၾကာင္း ေရွ႕ေနလုိက္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာျပည္ အခုလုိျဖစ္သြားရျခင္းရဲ႕ တရားခံအစစ္ကုိ ေဖ်ာက္ဖ်က္ဖုံးကြယ္ဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတယ္။ အနည္းဆုံး တရားခံေတြရဲ႕ ျပစ္ဒဏ္ေလ်ာ့ပါးသြားေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတယ္။

အုိးေ၀ဦးညဳိျမရဲ႕ ကမာၻေက်ာ္သြားခဲ့တဲ့ အသုံးအႏႈန္းကုိ ခဏငွားၿပီး “ငရဲေခြးႀကီးလြတ္ေနၿပီ” (Hell Hound At Large) လုိ႔ပဲ အခုအခ်ိန္မွာ ေျပာရေတာ့မယ္။ အဲဒီ ‘လုိင္စင္ရ’ ႏုိင္ငံေရးစာေရးဆရာတုိ႔ရဲ႕ အႀကီးအမႉး ကြန္ျမဴနစ္လူထြက္ႀကီးဟာ ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးစမွာ တပ္မေတာ္နဲ႔ လက္တြဲပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မယ္လုိ႔ ေၾကညာဖုိ႔ကုိ လက္မခံခဲ့သူျဖစ္ေပမယ့္ ၁/၉၀ ကို က်ေနာ္တုိ႔ လက္မခံဘူးလုိ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာဆုိခဲ့သူျဖစ္ေပမယ့္၊ “တပ္မေတာ္ဟာ အမ်ဳိးသားေရး အင္အားစုတခုျဖစ္တယ္” ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ငါးဆယ္ေလာက္က စစ္တပ္ကို ပထမဆုံး ‘စန္းတင္’ ေပးခဲ့သူျဖစ္ခဲ့တာ ကေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ႕ သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ခ်က္ (Irony) တခုျဖစ္ဟန္ရွိတယ္။

‘လက္နက္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီလဲေရး’ ဆုိတဲ့ လွပဆန္းသစ္တဲ့ စကားလုံးတခုကို တီထြင္ဖန္တီးၿပီး ႏုိင္ငံေရးအေျခခံ သေဘာတရား တခုကို ပုံပ်က္သြားေအာင္လုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးတဲ့ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ႀကီးဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ဖ်က္သိမ္းေရး၊ ဒီမုိကေရစီျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး အလံကုိၿခံဳၿပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္တေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ အႏွစ္ (၂၀) နီးပါးအၾကာမွာ အဲဒီအလံေတာ္ကုိပဲ ညစ္ညမ္းနံေစာ္ေနသေယာင္ ေျပာဆုိျပဳမူေနပုံေတြကုိ ေတြ႔ရၾကားရျပန္တာကေတာ့ ကံၾကမၼာရဲ႕ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္မႈလုိ႔ပဲ ဆုိရေတာ့မယ္ထင္တယ္။

ဒီကေန႔ ကမာၻေပၚမွာ တပ္မေတာ္အမ်ားစုႀကီးဟာ သူတုိ႔သက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံအသီးသီးရဲ႕ အမ်ဳိးသားႏုိင္ငံေရး အင္အားစုေတြခ်ည္း ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ ဘာမွထူးထူးျခားျခား စန္းတင္ၿပီး ေျပာေနစရာ ကိစၥတခုမဟုတ္ဘူး။ အေမရိကန္တပ္မေတာ္ဟာ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ၊ ႏုိင္ငံမၿပိဳကြဲေရးတုိက္ပြဲ၊ ဖက္ဆစ္နာဇီ၀ါဒ ဆန္႔က်င္ေရးတုိက္ပြဲေတြထဲမွာ ေမြးဖြားလာတဲ့ တပ္မေတာ္ ျဖစ္တယ္။ ၿဗိတိသွ်တပ္မေတာ္၊ ဆုိဗီယက္တပ္မေတာ္တုိ႔ဟာလည္း ဖက္ဆစ္နာဇီေတြကို အေသအေက် ဆန္႔က်င္တုိက္ခုိက္ လာတဲ့ တပ္မေတာ္ေတြျဖစ္ၾကတယ္။ အလားတူ အျခား အျခားေသာ တပ္မေတာ္ေတြဟာလည္း မိမိတုိ႔ရဲ႕ အမ်ဳိးသားေရး အက်ပ္အတည္းမ်ားအတြင္း ေမြးဖြားေပၚေပါက္လာတဲ့ တပ္မေတာ္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြမွအပ အျခားဘယ္တပ္မေတာ္ေခါင္းေတာင္ေတြကမွ “ကမာၻႀကီးကုိ က်ဳပ္တုိ႔ကယ္တင္ခဲ့တယ္” “တုိင္းျပည္ေခ်ာက္ထဲက်ဖုိ႔ လက္ႏွစ္လုံးအလုိမွာ က်ဳပ္ကယ္တင္ခဲ့တယ္” “ဒီတုိင္းျပည္ကုိ က်ဳပ္ကယ္တင္ခဲ့တယ္” လုိ႔ မေျပာခဲ့ၾကဖူးဘူး။

အဲဒီလုိ ေျပာပုံဆုိပုံေတြကို ျမန္မာျပည္သူလူထုႀကီးတရပ္လုံး ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့တဲ့ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို တဖြဲ႔တည္း ေမာင္ပုိင္စီးၿပီး ‘တပ္မေတာ္ေန႔’ လုပ္ထားတဲ့လုပ္ရပ္။ ‘တပ္မေတာ္သာအမိ၊ တပ္မေတာ္သာအဖ’ ဆုိတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံ၊ တပ္မေတာ္ေဆးတကၠသုိလ္၊ တပ္မေတာ္နည္းပညာတကၠသုိလ္စသျဖင့္ အေရးပါတဲ့ ပညာေရးအေဆာက္အုံေတြကို အရပ္ဘက္ကေန သီးျခားခြဲၿပီးထူေထာင္ထားတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ ထြက္လာတဲ့ အေျဖက တခုတည္းပဲရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ စစ္တပ္ဟာ အျခားေသာ အရပ္ဘက္အဖြဲ႔အစည္းေတြအားလုံးရဲ႕ အေပၚမွာရွိတဲ့ (တနည္း) ဥပေဒအထက္မွာရွိတဲ့ တခုတည္းေသာ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ထူေထာင္ေနတာပဲျဖစ္တယ္။ အဲသေလာက္ရွင္းေနတာကုိေတာင္ ေ၀့လည္ေၾကာင္ပတ္ ေတြးေလ့ေျပာေလ့ရွိသူေတြက ရွင္းေနတာကုိ ႐ႈပ္ေအာင္ ေတြးေနေျပာေနၾကတဲ့အတြက္ စစ္အာဏာရွင္ေတြက အဲဒီအယူအဆကို အေျခခံဥပေဒထဲထည့္ဆြဲၿပီး အထြတ္တင္ထားတာ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီအယူအဆဟာ ဗမာ့ေရေျမသဘာ၀နဲ႔လည္း ကုိက္ညီမႈမရွိ၊ ဗမာ့ေရွးထုံးအစဥ္အလာေတြနဲ႔လည္း ကုိက္ညီမႈမရွိ၊ ဗမာျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ အက်င့္စ႐ုိက္၊ အေလ့အထေတြနဲ႔လည္း ကုိက္ညီမႈမရွိတဲ့အျပင္ သတင္းဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာေတြ အံ့မခန္းတုိးတက္ေနတဲ့ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစုေခတ္ ဒီကေန႔ ႏုိင္ငံတကာဆက္ဆံေရးသေဘာတရားေတြ၊ အခင္းအက်င္းေတြနဲ႔လည္း ဘယ္လုိမွ ကုိက္ညီမႈမရွိတဲ့ အဆုံးစြန္ေခတ္ကုန္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ (Extremely Obsolete) အယူအဆ တရပ္ျဖစ္တယ္ဆုိ ဦးေႏွာက္ပုံမွန္ရွိသူတုိင္း သိၾကတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီကေန႔ ဗမာျပည္ကုိ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးၿပီး ဦးေႏွာက္ပုံမွန္ရွိသူတုိင္း လုပ္ေဆာင္ၾကရမယ့္ တခုတည္းေသာ အလုပ္က ဒီကေန႔ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ “ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ အဲဒီအယူအဆဟာ လုံးလုံးလ်ားလ်ား မွားယြင္းေနတယ္။ ဒီအယူအဆကုိ ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရဲ႕ ေရွ႕မ်ဳိးဆက္စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာလည္း အမွားႀကီးမွားခဲ့ၾကတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအယူအဆကုိ စြန္႔လႊတ္ၿပီး ျပည္သူေတြဘက္ကုိ ေျပာင္းလာပါ” လုိ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာၾကရမွာျဖစ္တယ္။ ထပ္ကာထပ္ကာ ထပ္တလဲလဲ ေျပာၾကရမွာျဖစ္တယ္။ “လက္နက္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီလဲပါ” ဆုိတဲ့ စကားကုိ အခုမွေျပာၾကရမွာျဖစ္တယ္။ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ဒီကေန႔ဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ အယူအဆဟာ တုိင္းျပည္အတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိ၊ စစ္တပ္အတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိတဲ့အျပင္ ေရွ႕အနာဂတ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္ အဲဒီအယူအဆကို ဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြအတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိဘူးဆုိတဲ့ စကားကုိ တိတိက်က် ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာၾကရမွာျဖစ္တယ္။ လုိအပ္ရင္ အဖမ္းဆီးခံ၊ အညႇဥ္းဆဲခံ၊ အသတ္ျဖတ္ခံၿပီး ေျပာၾကရမွာပဲျဖစ္တယ္။

ဂ်ာမဏီနာဇီထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အီရတ္အာဏာရွင္ ဆက္ဒမ္ဟူစိန္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀မ်ားဟာ ႀကိဳးစင္ေပၚမွာ အဆုံးသတ္သြားခဲ့ၾကရတယ္။ အီတလီဖက္ဆစ္အာဏာရွင္ မူဆုိလီနီ၊ ႐ုိးေမးနီးယား ကြန္ျမဴနစ္ ေခါင္းေဆာင္ ေခ်ာင္ဆက္စကူးတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀မ်ားဟာ လမ္းေပၚမွာ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ အဆုံးသတ္သြားခဲ့ၾကရတယ္။ စလုိဘုိဒန္ မီလုိစီဗစ္ (ယူဂုိဆလားဗီးယား)၊ ရာဒိုဗန္ကရာဇစ္ (ေဘာ့စနီးယား)၊ ခ်ားစ္ေတလာ (လုိက္ေဘးရီးယား)၊ ဒုခ်္ (ကေမာၻဒီးယား) စတဲ့ အာဏာရွင္ေတြဟာလည္း ႏုိင္ငံတကာစစ္ရာဇ၀တ္ခုံ႐ုံးေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ခဲ့ၾကရ၊ ရင္ဆုိင္ေနၾကရဆဲျဖစ္တယ္။ ခ်ီလီမွာ၊ အာဂ်င္တီးနားမွာ၊ ရ၀မ္ဒါမွာ၊ ကြန္ဂုိမွာ မိမိတုိ႔ အာဏာရေနခုိက္ လူမဆန္တဲ့ ျပစ္မႈႀကီးေတြကုိ က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကတဲ့ အာဏာရွင္နဲ႔ မင္းမဲ့၀ါဒီေတြဟာလည္း သူတုိ႔ အဲဒီရာဇ၀တ္မႈႀကီးေတြကုိ က်ဴးလြန္ခဲ့ၾကၿပီးတဲ့ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာခဲ့ေပမယ့္ တရားဥပေဒရဲ႕ တေကာက္ေကာက္ ေနာက္ကလုိက္ျခင္းကုိ ခံေနၾကရဆဲျဖစ္တယ္။ နာဇီအက်ဥ္းစခန္းေစာင့္တဦးဆုိရင္ အသက္ (၈၈) ႏွစ္ရွိေနၿပီး ဘီးတပ္ကုလားထုိင္နဲ႔ သြားလာေနရတဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္ေနတာေတာင္မွ သူက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ ရာဇ၀တ္မႈေတြေၾကာင့္ ႐ုံးတင္တရားစြဲဆုိ စစ္ေဆးတာကို ခံေနရတယ္။

အဲသလုိပဲ တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ အင္မတန္ကုိ ဘုန္းမီးေနလေတာက္ပခဲ့ဖူးတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ ဗုိလ္ေန၀င္းဟာလည္း သူ႔ဘ၀ရဲ႕ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ေတြကို စိတ္မခ်မ္းေျမ့စြာ ကုန္လြန္ခဲ့ရၿပီး ေသေတာ့လည္း လုိက္ပါပုိ႔ေဆာင္သူတေယာက္မွမရွိဘဲ အေလာင္းကုိ ဂူသြင္းျမႇဳပ္ႏွံစရာ ေနရာေတာင္မရွိတဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူ႔ရဲ႕ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြဟာလည္း ဖခင္ျဖစ္သူ၊ ဘုိးေအျဖစ္သူရဲ႕ ဆုိးေမြကုိ ဆက္လက္ခံယူေနၾကရဆဲျဖစ္တယ္။

အခု အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့သူအားလုံးဟာ အာဏာရွင္၀ါဒ၊ မင္းမ့ဲ၀ါဒကုိ မကုိင္စြဲခင္က သက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံအသီးသီးရဲ႕ သမုိင္း စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အေတာ္အတန္ ေတာက္ပတဲ့ ပုံရိပ္ေတြနဲ႔ ေနရာယူႏုိင္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဗုိလ္ေန၀င္းကုိပဲၾကည့္ပါ။ စာတုိက္စာေရးေလး သခင္႐ႈေမာင္ဘ၀နဲ႔ ကုိလုိနီဆန္႔က်င္ေရးေခတ္ကသူ႔ရဲ႕ ပုံရိပ္ေတြ၊ ဗုိလ္ေန၀င္းဘ၀နဲ႔ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးေခတ္က သူ႔ရဲ႕ပုံရိပ္ေတြဟာ အေတာ္ကေလး ေတာက္ေျပာင္တင့္တယ္ခဲ့တာကုိ ေတြ႔ၾကရမွာျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီသူေတြဟာ သူတုိ႔ရဲ႕၀ိညာဥ္ထဲကုိ ပူးကပ္၀င္ေရာက္လာခဲ့ၾကတဲ့ အာဏာရွင္၀ါဒနတ္ဆုိး၊ မင္းမဲ့၀ါဒနတ္ဆုိးေတြကို မခုခံမတြန္းလွန္ႏုိင္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ သူတုိ႔မွာရွိထားၿပီးသား ႏုိင္ငံေရးအရင္းအႏွီး (Political Capital) အားလုံးကုိ ဆုံး႐ႈံး လက္လြတ္ခဲ့ၾကရၿပီး သမုိင္းရဲ႕ဗီလိန္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ အေသဆုိးနဲ႔ေတာင္ ေသခဲ့ၾကရတယ္။

အဲဒီေတာ့ ဒီကေန႔ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ တုိင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ပုဂၢဳိလ္တုိင္း မျဖစ္မေန ထမ္းေဆာင္ၾကရမယ့္ အနိမ့္ဆုံးတာ၀န္က အဲဒီလုိ အာဏာရွင္ေတြ၊ မင္းမဲ့၀ါဒီေတြရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းမေကာင္းပုံ၊ ဇာတ္သိမ္းမလွပုံေတြကို ျမန္မာျပည္က စစ္အာဏာရွင္ေတြ သေဘာေပါက္နားလည္ေအာင္ အခါသင့္အခြင့္ႀကံဳတုိင္း ထပ္တလဲလဲ ထပ္ကာထပ္ကာ ေျပာျပၾကဖုိ႔ပဲျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ အယူအဆအေတြးအေခၚနဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြ အေရာင္ထြက္ေျပာင္လက္လာေအာင္ (ရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မရည္ရြယ္သည္ျဖစ္ေစ) တုိက္ခြၽတ္ေဆးသားတင္ေပးဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ (သြားၿဖဲကေလးေတြနဲ႔ လက္ေနာက္ပစ္ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး ေျမႇာက္ပင့္ေပးတဲ့ အမူအရာေတြက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အျပစ္ႀကီးသလဲဆုိတာကုိေတာ့ ေျပာစရာေတာင္လုိမယ္မထင္ဘူး။)

လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းေတြထဲက အမွာစကားတခုကို အမွတ္ရမိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “မွန္ကန္တရားမွ်တတဲ့ စကားကုိ အလုပ္ကုိ မေျပာရဲ မလုပ္ရဲရင္ေနပါ။ ခြင့္လႊတ္လုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မမွန္ကန္ တရား မမွ်တတဲ့ စကားကုိ၊ အလုပ္ကုိ၊ မေျပာဘဲ မလုပ္ဘဲ ေနရဲတဲ့သတၱိေလးလည္း ရွိၾကပါ။ အဲဒီသတၱိေလာက္မွ မရွိရင္ေတာ့ ဒီမုိကေရစီရဖုိ႔ မလြယ္ေသးဘူး” ဆုိတဲ့ အမွာစကားျဖစ္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးေရွ႕ပုိင္းတေနရာမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ‘ကြန္ျမဴနစ္လူထြက္ႀကီး’ နဲ႔ သူ႔ကုိ တပ္ဦးတင္ထားၾကတဲ့ လုိင္စင္ရ ႏုိင္ငံေရးစာေရးဆရာဆုိသူေတြဟာ ဗမာျပည္ရဲ႕ အရင္းခံျပႆနာ၊ ဗမာျပည္ရဲ႕ အဓိကပဋိပကၡ၊ ဗမာျပည္ အခုလုိ အေထြေထြ အက်ပ္အတည္းနဲ႔ ႀကံဳေတြ႔ေနရျခင္းရဲ႕ အဓိကလက္သည္တရားခံကို မသိၾကတာေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။ အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြအတြက္ သူတုိ႔က်င့္သုံးေနၾကတဲ့ နည္းလမ္းက ျမန္မာပရိသတ္ ျမန္မာလူထုနဲ႔ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ေနတဲ့ “ယုိးဒယား ရာမဇာတ္ေတာ္ထဲက သမင္လုိက္ခန္း” လုိ ျဖစ္ေနတာပဲရွိတယ္။

ယိုးဒယား ရာမဇာတ္ေတာ္ သမင္လုိက္ခန္း အကသ႐ုပ္ေဖာ္ကို ၾကည့္ဖူးသူေတြ သေဘာေပါက္ၾကလိမ့္မယ္။ ေလးေတာ္ကုိင္ ထားတဲ့ ရာမက လွလွပပ ႂကြႂကြြရြရြနဲ႔ ဇာတ္စင္ညာဘက္ေထာင့္ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ သမင္က ဇာတ္စင္ဘယ္ဘက္ေထာင့္ကို အသာအယာ ကူးသြားတယ္။ ရာမ ဘယ္ဘက္ေရာက္သြားတဲ့အခါ သမင္က ညာဘက္ေရာက္သြားျပန္တယ္။ အကသ႐ုပ္ေဖာ္ ဇာတ္လမ္းဆုိေတာ့ ၾကည့္လုိ႔ေတာ့ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ အႏုပညာကုိ ဖယ္ၾကည့္လုိက္ရင္ ရာမက သမင္ကုိ မမိေအာင္ လုိက္ဖမ္းသလုိျဖစ္ေနတယ္။

ကြန္ျမဴနစ္လူထြက္ႀကီးနဲ႔ သူ႔လူေတြရဲ႕ အေရးအသားေတြကလည္း အဲသလုိျဖစ္ေနတယ္။ ျမန္မာ့အက်ပ္အတည္းမွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ အဓိကက်တဲ့ အခန္းက႑ကုိ ေဖ်ာ့မွိန္ၿပီး အျခားက႑ေတြကုိ ရွာႀကံလက္ညႇိဳးထုိးျပေနၾကတယ္။ ဆင္ေကာင္ႀကီးေတြ႔ေနတာေတာင္ ေျခရာေဟာင္းနဲ႔ တုိက္ၾကည့္ၿပီးမွ ဆင္ဟုတ္မဟုတ္ လက္ခံႏုိင္မယ္္ဆုိတာမ်ဳိးေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ ‘လူထြက္ႀကီး’ ဆုိရင္ တက္ခနီကာလာ ေခတ္သစ္ႏုိင္ငံေရးေ၀ါဟာရ အသစ္အဆန္းေတြကုိ ေရလဲသုံးၿပီး သူသစၥာခံခဲ့ဖူးတဲ့ NLD ပါတီကုိေတာင္ ေငါက္ငမ္းႀကိမ္းေမာင္းတာေတြ လုပ္ေနတယ္။ ၇၀ ခုႏွစ္ေတြက တုိးတက္တဲ့ ကဗ်ာဆရာ တဦးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေလးေအာင္ရဲ႕ “ပညာတတ္ႀကိမ္လုံးနဲ႔ တအုန္းအုန္း ႐ုိက္ႏွက္တယ္” ဆုိတဲ့ စာသားကုိ သတိရစရာျဖစ္တယ္။ ‘လူထြက္ႀကီး’ ရဲ႕ လူေတြကလည္း ေခတ္သစ္ႏုိင္ငံေရးသိပၸံပညာကုိ “ထက္ေအာက္ေမႊေႏွာက္ ထုတ္ေခ်ာက္ေက်ာ္ၾကား” တဲ့ ပုံမ်ဳိးဖမ္းၿပီး ျမန္မာျပည္ရဲ႕ပင္မေရစီးကုိ လမ္းလႊဲေပးဖုိ႔ ႀကိဳးပမ္းေနၾကတယ္။

ကြင္းဆက္ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ေသာ့ခ်က္ျပႆနာကုိ ေတြ႔ေအာင္ရွာဖုိ႔က ပထမဆုံးလုပ္ရမယ့္ အလုပ္ ျဖစ္တယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေသာ့ခ်က္ျပႆနာက ျပည္ေထာင္စု မၿပိဳကြဲေရးလည္းမဟုတ္၊ တုိင္းရင္းသားစည္းလုံး ညီၫြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရးလည္းမဟုတ္၊ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ တည္တံ့ခုိင္ၿမဲေရးလည္းမဟုတ္။ “စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေရးသာ” ျဖစ္တယ္။ ဒီအခ်က္ကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ၾကရမယ္။ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာၾကရမယ္။ အဲဒီအခ်က္ကို မျမင္ရင္ အမ်ဳိးသားေရးအျမင္ အာ႐ုံခ်ဳိ႕တဲ့တာပဲျဖစ္မယ္။ ျမင္ၿပီးမေျပာရင္ အမ်ဳိးသားေရးသတိၱ ခ်ဳိ႕တဲ့တာပဲျဖစ္မယ္။ ဒါကုိ အတုိင္းအတာတခုအထိ ခြင့္လႊတ္လုိ႔ ရႏုိင္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအဆင့္မွာတင္မရပ္ဘဲ ျပည္သူေတြ ေ၀၀ါးသြားေအာင္ “ရာမဇာတ္ေတာ္ထဲက သမင္လုိက္” သလုိ လုပ္ေနၾကတာကေတာ့ တရားခံကုိ အားေပးကူညီသူမ်ားအျဖစ္ သမုိင္းရဲ႕ ေရပုပ္ေျမာင္းထဲ ကုိယ့္သေဘာနဲ႔ကုိယ္ ခုန္ခ်ေနၾကတာပဲျဖစ္လိမ့္မယ္။ အဲဒီလုိလုပ္တဲ့သူေတြကုိေတာ့ သမုိင္းက ခြင့္လႊတ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ။

http://www.khitpyaing.org/articles/Dec09/251209.php

ဆြစ္ဇာလန္ ဒါ႐ိုက္တာရဲ႕လြန္ဆြဲေနတဲ့ ခံစားမႈ ရသ ...


ဆြစ္ဇာလန္ ဒါ႐ိုက္တာရဲ႕လြန္ဆြဲေနတဲ့ ခံစားမႈ ရသ ...


ျမန္မာႏုိင္ငံသား ဒုကၡသည္မ်ား အေၾကာင္း ရုပ္ရွင္ကား တကားျဖစ္ေပၚလာရန္ ဆြစ္ဇာလန္ ဒါရုိက္တာ စတီဖင္ဟဒ္ (Stefan Haupt) ကစီစဥ္ ႐ုိက္ကူးလ်က္ ရွိသည္။

ဒါရုိက္တာ စတီဖင္ဟဒ္ကုိ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္က ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ ဇူးရစ္ၿမိဳ႕တြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ယခုလက္ရွိတြင္ ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ ရုပ္ရွင္ရုိက္ကူး ထုတ္လုပ္သူမ်ား အသင္း (Swiss Filmmakers Association) တြင္ ဥကၠဌအျဖစ္ တာ၀န္ယူထားသည္။ ၎သည္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္တြင္ရုိက္ကူးခဲ့သည့္ Utopia Blues ရုပ္ရွင္ျဖင့္ ထင္ရွားလာသူျဖစ္သည္။

ဆြစ္ဇာလန္ ဒါရုိက္တာ စတီဖင္ဟဒ္ (Stefan Haupt)

ဒါရုိက္တာ စတီဖင္ဟဒ္၏ ဒုကၡသည္မ်ား အေၾကာင္း ေဖာ္က်ဳးထားသည့္ ရုပ္ရွင္ကုိ How About Love? ဟု ေလာေလာဆယ္ အမည္ေပးထားသည္။ ဧရာ၀တီသတင္းေထာက္ ရန္ပုိင္က ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ ရုပ္ရွင္ရုိက္ကူးခဲ့သည့္ ယင္းဒါရုိက္တာအား ေတြ႕ဆုံ ေမးျမန္းထားသည္မ်ားကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

ေမး။ ။ ဒီရုပ္ရွင္က ဘာအေၾကာင္းကုိ ရုိက္ထားတာလဲ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနထုိင္ၾကတဲ့ ကမၻာႀကီးဟာ ေသးငယ္က်ဥ္းေျမာင္းလာတဲ့အတြက္ ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္း ဆုိတဲ့ ေ၀ါဟာရ ကုိသုံးၿပီး ေျပာေနတာ ၾကာပါၿပီ၊ ဒီက်ဥ္းေျမာင္းလာတဲ့ ကမၻာႀကီးမွာ ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘ၀ေတြဟာ ယုံရခက္ေလာက္ေအာင္ ျခားနား ၾကပါတယ္၊၊

ဒါေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့(ဆြစ္ဇာလန္ႏုိင္ငံ က ဂုဏ္ထူးဆု ဆြတ္ခူးရရွိထား တဲ့ ႏွလုံးခြဲစိတ္ကုသမားေတာ္) Dr . Fritz Reinhart ကုိ အဲ့ဒီလုိ လုံး၀မတူဘဲ ကြဲျပားျခားနားတဲ့ ဘ၀ႏွစ္ခုၾကားထဲမွာ ထည့္ေပးလုိက္တယ္၊ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ဒုကၡသည္ စခန္းတခုက ေဆးခန္းမွာ သြားေရာက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္ဆီကုိ သူနဲ႔သူ႔ဇနီးတုိ႔ သြား လည္တဲ့ အခါမွာ ဇူးရစ္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ေနတဲ့ဘ၀နဲ႔ လုံး၀ျခားနားတဲ့အေျခအေနကုိ ရင္ဆုိင္ႀကဳံေတြ႕လုိက္ရတယ္၊ အဲ့ဒီလုိ ျခားနားတဲ့ ဘ၀ႏွစ္ခုၾကားမွာ အဲ့ဒီဇာတ္ေကာင္က ဘယ္လုိခံစားတုံ႔ျပန္လုိက္သလဲ ဆုိတာကုိ စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးထားတာပါ။

ေမး။ ။ အခုရုပ္ရွင္က ေပးတဲ့သင္ခန္းစာကုိ သိခ်င္ပါတယ္။

ေျဖ။ ။ ရုပ္ရွင္ကား တကားကုိ ဖန္တီးတဲ့ေနရာမွာ“ဘယ္လုိသင္ခန္းစာေတြ ေပးမလဲ” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းနဲ႔ မစတင္ပါဘူး၊ ေပးမယ့္ သင္ခန္းစာကုိ သတ္မွတ္ၿပီး၊ အဲ့ဒီသတ္မွတ္ခ်က္အရ ရုပ္ရွင္ကုိ ဖန္တီးယူတဲ့ နည္းလမ္းကုိလည္း မသုံးခ်င္ဘူး၊ ကုိယ္ စိတ္၀င္စား တဲ့ဇာတ္လမ္းကုိသာ ဖန္တီးျပတာပါ ၊ ပရိသတ္က ရုပ္ရွင္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ ပါလာမယ့္ သင္ခန္းစာကုိ ၾကည့္လုိက္ရင္ နားလည္ သေဘာေပါက္ၿပီးေတာ့ သင္ခန္းစာအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ ထုတ္ယူၾကမွာပါ၊ အဲ့ဒါကုိ က်ေနာ္လုိခ်င္ပါတယ္၊ ကုိယ္တကယ္ စိတ္၀င္စားတဲ့ ဇာတ္လမ္းကုိ ရုိးသားစြာခ်ဥ္းကပ္ ဖန္တီးယူမႈက က်ေနာ့္အတြက္ အေရးပါၿပီး စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီရုပ္ရွင္ကုိ ထုတ္လုပ္ဖုိ႔ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ယူၿပီး သုေတသနအမ်ားႀကီး လုပ္ခဲ့ပါတယ္၊ဒါရုိက္တာ တေယာက္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္ အေနနဲ႔ ရုိက္ကူးလိုက္တဲ့ ရုိက္ခ်က္ေတြရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ပကတိအျဖစ္ရွိေနတာေတြရဲ႕အေရးပါမႈကုိ က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။ အခုရုိက္တဲ့ကားက မွတ္ တမ္းတင္ရုပ္ရွင္ကား တခုမဟုတ္ပါဘူး၊ စိတ္ကူးယဥ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ပကတိျဖစ္ရပ္မွန္ေတြအေပၚမွာ အေျချပဳထားတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတကားျဖစ္ပါတယ္။

ေမး။ ။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လူမ်ိဳးစုေတြ အေၾကာင္းကုိ ဘယ္လုိေလ့လာခဲ့သလဲ။

ေျဖ။ ။ ဒီကေန႔ေခတ္ အလြန္အမင္း အေရးပါလာတဲ့ အင္တာနက္နဲ႔ စာအုပ္စာတမ္းေတြကေန ေလ့လာတယ္၊ မွတ္တမ္းတင္ ရုပ္ရွင္ကား တခ်ိဳ႕ၾကည့္ခဲ့တယ္၊ တခ်ိဳ႕ကားေတြက ဆြစ္ဇာလန္ဒါရုိက္တာေတြရဲ႕ လက္ရာေတြပါ၊ဒါေပမယ့္ နယ္စပ္မွာ ေနခဲ့ဖူးတဲ့ ဦးသိန္း၀င္းတုိ႔လုိ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕က ထုိင္းလူမ်ိဳးေတြ၊ နယ္စပ္ကလူေတြကုိ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး ေမးျမန္းခဲ့ တယ္၊ ဒါကအင္မတန္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ မယ္ေဟာင္ေဆာင္မွာရွိတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းကုိသြားၿပီးေတာ့ ကူညီေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြက တာ၀န္ရွိ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးတယ္၊ ေလ့လာတယ္၊ မဲေဆာက္မွာရွိတဲ့ မယ္ေတာ္ေဆးခန္းကိုလည္း သြားၿပီးေလ့လာခဲ့ပါတယ္။

ေမး။ ။ ထုိင္း-ျမန္မာ နယ္စပ္မွာ အေျချပဳရုိက္ကူးထားတဲ့ Rambo နဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေၾကာင္းရုိက္ကူးထားတဲ့ စြန္႔စားခန္း ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ပါတယ္၊ အဲ့ဒီ ရုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ အခုရုိက္တဲ့ ရုပ္ရွင္ဘာမ်ား ျခားနားပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ေဟာလိ၀ုဒ္က ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူေတြမဟုတ္ပါဘူး၊ သူတုိ႔ေလာက္လည္း အကုန္အက်ခံၿပီး မရုိက္ႏုိင္ ပါဘူး၊ ဒီအခ်က္ဟာ ျခားနားတဲ့ အခ်က္တခ်က္ပါပဲ၊ ဇာတ္လမ္းကုိ ဖတ္ရႈခဲ့ၾကတဲ့ ဇာတ္ညႊန္းဆရာေတြက စြန္႔စားခန္း မ်ားမ်ား ထည့္ေပးပါလားလုိ႔ အႀကံေပး ၾကတယ္၊ ဥပမာ- Dr. Fritz က ဒုကၡသည္မိန္းကေလးနဲ႔အတူ နယ္စပ္ကုိ ျဖတ္၊ ပစ္ခတ္ တုိက္ခုိက္ ခံရ၊ ဒါမွမဟုတ္ အဖမ္းခံရၿပီး ေထာင္က် စသည္ျဖင့္ ဇာတ္လမ္းေတြထည့္ဖုိ႔ေျပာတယ္၊ရုပ္ရွင္ပရိသတ္ေတြထဲမွာ စြန္႔စားခန္းေတြ ကုိမွ ႏွစ္သက္သူေတြရွိတယ္ဆုိတာ သိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီဇာတ္လမ္းအမ်ိဳးအစားေတြကုိ က်ေနာ္စိတ္မ၀င္စားဘူး၊ ဇာတ္ေကာင္ ေတြရဲ႕ပကတိျဖစ္ေနတဲ့ အတြင္းသရုပ္ အဇၥ်တၱသ႑ာန္မွာ လြန္ဆြဲေနတဲ့ ခံစားမႈ ရသမ်ိဳး ကုိ သရုပ္ေဖာ္ရတာကုိ ပုိၿပီးစိတ္၀င္စားပါ တယ္။

ေနာက္ထပ္မတူညီတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ဒီရုပ္ရွင္ကုိ ပကတိျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြအတုိင္း အနီးစပ္ဆုံး သဘာ၀က်က်ထင္ ဟပ္ေပၚလြင္ေစဖို႔ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဥပမာေျပာရရင္- ဇာတ္လမ္းက ကရင္ဒုကၡ သည္ စခန္း အေၾကာင္းဆိုေတာ့ သရုပ္ေဆာင္တဲ့ ထုိင္းလူမ်ိဳးတခ်ိဳ႕က ကရင္စကားမေျပာတတ္ၾကဘူးေလ၊ ဒါေၾကာင့္ ကရင္ဘာ သာစကားကုိ ဆရာနဲ႔ ေလ့က်င့္ၿပီးမွ သရုပ္ေဆာင္ခဲ့ရတဲ့ အေပၚမွာ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အားရေက်နပ္မိပါတယ္။

ေမး။ ။ ရုပ္ရွင္ပရိသတ္ရဲ႕ အားေပးမႈအေပၚမွာ ဘယ္လုိမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ထားပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ ဒါကေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့၊ ကမၻာအႏွံ႔ရွည္လ်ားတဲ့ ခရီးကုိဆန္႔ႏုိင္လိမ္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္၊

ေမး။ ။ ဒီဇာတ္ကားကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ၾကည့္ႏုိင္မလဲ။

ေျဖ။ ။ လာမယ့္ ၂၀၁၀ ဇြန္လမွာ အၿပီးသတ္ႏုိင္မယ္ထင္တယ္၊ ဒါမွ ၾသဂုတ္လ နဲ႔ စက္တင္ဘာလမွာ က်င္းပမယ့္ ရုပ္ရွင္ပြဲ ေတာ္ေတြမွာ တင္ဆက္ႏုိင္မွာပါ၊ ဆြစ္ဇာလန္ရုပ္ရွင္ရုံေတြမွာေတာ့ စက္တင္ဘာလ သုိ႔မဟုတ္ ေအာက္တုိဘာလ အတြင္း ရုံတင္ျပသႏုိင္မယ္ထင္တယ္။ ဘန္ေကာက္ရုပ္ရွင္ပြဲေတာ္တခုခုနဲ႔ ဒီရုပ္ရွင္ရုိက္ခဲ့တဲ့ ခ်င္းမုိင္ၿမိဳ႕မွာေတာ့ ျပခ်င္ပါတယ္။

ေမး။ ။ ဒီရုပ္ရွင္က ဒုကၡသည္ကိစၥရပ္ေတြအေပၚမွာ အေလးထား ရုိက္ကူးထားခဲ့ေတာ့ ထိုင္းအာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ တားဆီးေႏွာင့္ ယွက္မႈေတြမ်ား ရွိခဲ့ပါသလား။

ေျဖ။ ။ ဘာျပႆနာမွ မရွိခဲ့ပ့ါဘူး၊ ဇာတ္လမ္းကုိ ထုိင္းရုပ္ရွင္ဘုတ္အဖြဲ႕က ဖတ္ခဲ့ၿပီးၿပီဆုိေတာ့ တစုံတရာျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲဖုိ႔ လည္းမလုိအပ္ခဲ့ပါဘူး။

ေမး။ ။ တျခား ဘာမ်ား ေျပာခ်င္ပါေသးလဲ။

ေျဖ။ ။ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ဘ၀ေတြဟာ တျခားလူေတြ ဘ၀ေတြနဲ႔မတူဘဲ၊ အရမ္းကို ကြဲျပားျခားနား ေနတယ္ဆုိတာ ယုံရခက္ ခက္ျဖစ္ေနတယ္၊ အေနာက္ကမၻာက လူေတြဟာ ကုိယ့္ျပႆနာေတြနဲ႔ ကုိယ္ရႈပ္ၿပီး ေခါင္းမေဖာ္ႏုိင္အားတာေၾကာင့္ အဲ့ဒီဘ၀ေတြ ရွိတဲ့အေၾကာင္း တကယ္ကုိ မသိခဲ့တာျဖစ္တယ္လုိ႔ နားလည္ပါတယ္၊ရုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ေတြ အေနနဲ႔ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ အေသးစိတ္ေလ့လာၾကည့္ၿပီးေတာ့ က်ယ္ျပန္တဲ့ အျမင္ေတြ ေပၚထြန္းလာဖုိ႔အတြက္ ဒီရုပ္ရွင္ေလးကုိ က်ေနာ္ဖန္တီးခဲ့တာပါ။ ။
http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/interview/4-interview/2343-2009-12-25-10-07-02