Wednesday, June 23, 2010

G20 Torontoဒုတိယေန႕ျမင္ကြင္း




အစည္းအေ၀းလုပ္မဲ့ေနရာပါNWO=New World Owners
http://www.attacktheroots.net/

အထက္ကပံုေတြကG20 အတြက္ကာရံထားတာေတြပါ။
မေန႕ကမနက္၃နာရီ၃၀မွာေသနတ္ပစ္ေဖါက္ခဲ့သူကိုသူအိမ္မွာပဲရဲေတြဖမ္းဆီးခဲ့ပါတယ္။

Byron Sonne, 37,
ျဖစ္ျပီးသူကိုရဲေတြကေအာက္ပါစြဲခ်က္ေတြနဲ႕တရားရုံးကိုပို႕လိုက္ပါတယ္။
* Possession of explosives for an unlawful purpose.
* Possession of dangerous weapons.
* Intimidation of a justice system participant by threat.
* Intimidation of a justice system participant by watch and beset.
* Mischief.
* Attempted mischief.

ဒါကေတာ့ရဲအက်င့္ပါပဲ...
မွတ္သားစရာကေတာ့နာမည္ကို face book မွာထည့္ျပီဓါတ္ပံုရွာခဲ့တာပါပဲ။

ရဲတပ္ဖြဲ႕ကဒီေန႕ထြက္တဲ့ေၾကျငာခ်က္တခုကေတာ့sound cannonsသံုးမယ္ဆိုတာပါပဲ..sound cannons
ေလးခု၀ယ္ထားေၾကာင္းသိရျပီးသူ႕ရဲအသံကsmoke detectorအသံနဲ႕အလားတူတယ္လို႕ဆိုပါတယ္..
pre-recorded messages ေတြကိုဆႏၵျပသူေတြဆီsound cannonsနဲ႕ေၾကျငာမယ္လို႕ဆိုပါတယ္..ဒါဟာ
နားကိုထိခိုက္ေစတဲ့အတြက္ဒီေန႕တရားရံုးမွာcivil rights groups၂ခုကေရွ႕ေနနဲ႕အတူကန္႕ကြက္ခဲ့ပါတယ္၊


Gay & Lesbians ေတြလည္းမက်န္ပါဖူး..
"We're queer, we're fabulous, we're against the G20," and "My gender is not illegal,"
ဆိုျပီးခ်ီတက္ၾကပါတယ္..လက္ရွိအာဏာရကြန္ဆာေဗးတစ္ပါတီကေနာက္လမွာလုပ္မဲ့ပြဲေတာ္အတြက္
ၤFund မခ်ေပးတာလည္းပါပါတယ္။
'Harper don't preach' လို႕လည္းသီခ်င္းလုပ္ဆိုပါတယ္။၀န္ၾကီးခ်ဴပ္စတီဗင္ဟားပါးကိုေျပာတာပါ။
ပံုတူအရုပ္ၾကီးလုပ္ျပီး၀ိုင္းနမ္းေနၾကပါေသးတယ္။
ဒီေန႕ျမင္ကြင္းကေတာ့ဆိုင္ေတြဘဏ္ေတြအေရွ႕ကမွန္ေတြကိုသစ္သားျပားေတြနဲ႕ကာေနၾကတာပါပဲ။
လာမဲ့စေနနဲ႕တနဂၤေႏြအတြက္တိုရန္တိုကိုဆႏၵျပမဲ့သူေတြလည္းတဖြဲဖြဲေရာက္ေနၾကပါတယ္။
ပါလီမန္နားကေျမေအာက္ဘူတာမွာဗံုးလန္႕ခဲ့ပါေသးတယ္။ဒီေန႕အဖို႕ေတာ့ေယာက်ာၤး၅ေယာက္နဲ႕မိန္းမ
တေယာက္အဖမ္းခံရပါတယ္။





23 June 2010 ဒိုင္ယာရီ

http://www.mediafire.com/file/umchmym1tmo/23 June 2010 yeyintnge Diary.doc
23 June 2010 Yeyintnge Diary

စစ္အစိုးရ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို ႏိုင္ငံတကာ အသိအမွတ္ျပဳမည္မဟုတ္ဟု အေမရိကန္ေျပာၾကား

2010-06-23

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီႏွစ္အတြင္း ျပဳလုပ္မဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တမႈ ရွိမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ မိမိတို႔က ယုံၾကည္ထားေၾကာင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာရဲ့ အသိအမွတ္ျပဳမႈကိုလည္း ရရွိမွာ မဟုတ္ေၾကာင္း အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနက ဇြန္လ ၂၂ ရက္ မေန႔က ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္ ။

အေမရိကန္ အစုိးရဟာ ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ႔ မႏွစ္က စတင္ၿပီး အနီးကပ္ ဆက္ဆံေဆြးေႏြးခဲ့ေပမဲ့ ေ႐ြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စုိးရိမ္ပူပန္ေၾကာင္း ေျပာဆိုခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္ ။

ဒီသတင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေမရိကန္အေျခစိုက္ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားမႈအဖြဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဦးေအာင္ဒင္နဲ႔ ဆက္သြယ္ထားပါတယ္။
http://www.rfa.org/burmese/news/junta_election_unliekly_to_recognized-06232010102703.html

ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္ ျမန္မာစတင္၊ IAEA အရာရွိေဟာင္း အတည္ျပဳ

ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္ ျမန္မာစတင္၊ IAEA အရာရွိေဟာင္း အတည္ျပဳ

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႏ်ဴကလီးယား ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး အစီအစဥ္ေတြ စတင္ လုပ္ေဆာင္ေနၿပီ ဆိုတာ ေသခ်ာတဲ့အေၾကာင္း ျမန္မာျပည္တြင္းက ထြက္လာတဲ့ အေထာက္အထားေတြကို ကိုးကားၿပီး IAEA ႏုိင္ငံတကာ အဏုျမဴစြမ္းအင္ ေအဂ်င္စီ အဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ အႀကီးအကဲေဟာင္း ေရာဘတ္ ကယ္လီ (Robert Kelley) က ထပ္မံ အတည္ျပဳ ေျပာဆုိလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ႏ်ဴကလီးယားစြမ္းအင္ ထုတ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ အဆင့္ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို ေရာက္ဖို႔ေတာ့ အလွမ္းေ၀းတဲ့ အဆင့္မွာ ရွိေနေသးတယ္လုိ႔ သုံးသပ္ ေျပာဆုိပါတယ္။ ၀ါရွင္တန္ၿမိဳ႕မွာ က်င္းပတဲ့ ျမန္မာနဲ႔ ႏ်ဴကလီးယားဆုိင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲအေၾကာင္း ဦးသိန္းထိုက္ဦးက တင္ျပေပးထားပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္ စလုပ္ေနတယ္ ဆုိေပမဲ့ မနက္ျဖန္ သန္ဘက္ခါ ဗုံးေတြထုတ္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အဆင့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေတာ္ေတာ္ေလး အရည္အေသြး နိမ့္တဲ့အဆင့္နဲ႔ အစပ်ဳိး လုပ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ IAEA ႏိုင္ငံတကာ ႏ်ဴကလီးယားစြမ္းအင္ ေအဂ်င္စီ အဖြဲ႔ႀကီးရဲ႕ ၫႊန္ၾကားေရးမႉးေဟာင္း ေရာဘတ္ ကယ္လီက ေျပာဆုိပါတယ္။

မေန႔က ၀ါရွင္တန္ၿမိဳ႕ေတာ္ National Endowment for Democracy (NED) အဖြဲ႔ႀကီးမွာ က်င္းပတဲ့ ျမန္မာနဲ႔ ႏ်ဴကလီးယား ရည္မွန္းခ်က္ေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးပြဲမွာ သူက အခုလို ရွင္းျပခဲ့တာပါ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ သီတင္းပတ္ေတြအတြင္း ေနာ္ေ၀းအေျခစိုက္ ဒီမိုကရက္တစ္ ျမန္မာ့အသံနဲ႔ အယ္လ္ဂ်ာဇီးယား ႐ုပ္သံတုိ႔ တြဲဖက္ ထုတ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္ ဗိုလ္မႉးေဟာင္း စိုင္းသိန္း၀င္းရဲ႕ ထြက္ဆုိခ်က္ေတြနဲ႔ မႏၲေလးေျမာက္ဘက္ သပိတ္က်င္း ႏ်ဴကလီးယား တပ္ရင္းက အေထာက္အထား ဓာတ္ပုံေတြကို ကိုးကားၿပီး IAEA အႀကီးအကဲေဟာင္း ေရာဘတ္ ကယ္လီက ေျပာဆုိသြားတာပါ။ ဒီဓာတ္ပုံပါ စက္ပစၥည္းေတြကို ၾကည့္ရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေနနဲ႔ ႏ်ဴကလီးယား ရည္မွန္းခ်က္ေတြ စတင္ ေျခလွမ္း လွမ္းေနၿပီဆုိတာ သူ႔အေနနဲ႔ အခုိင္အမာ ေျပာႏုိင္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

IAEA အႀကီးအကဲေဟာင္း မစၥတာ ေရာဘတ္ ကယ္လီ။
AP
IAEA အႀကီးအကဲေဟာင္း မစၥတာ ေရာဘတ္ ကယ္လီ။ ဇြန္ ၄၊ ၂၀၁၀။

“က်ေနာ့္ အျမင္၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ခိုင္ခိုင္မာမာ ေျပာႏုိင္တာက ဒါဟာ ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္ ပုံစံတခု ဆိုတာပါ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီအစီအစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေကာင္းေကာင္း နားလည္တဲ့ ပညာတတ္ စစ္တပ္အရာရွိတေယာက္ ကိုယ္တုိင္ ေျပာဆုိထားတဲ့ အခ်က္ေတြ၊ အေထာက္အထားေတြ ရွိေနပါၿပီ။ စက္ပိုင္းဆိုင္ရာ နည္းပညာရွင္ အင္ဂ်င္နီယာ တေယာက္ပါ။ ျမန္မာစစ္အစိုးရဘက္က ဒီကိစၥကို အထူးလွ်ဳိ႕၀ွက္ထားတဲ့ အတြက္လည္း ဒါဟာ ႏ်ဴကလီးယားဆုိင္ရာ စီမံခ်က္တခုလို႔ က်ေနာ္က ျမင္ပါတယ္။ တကယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔ လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။”

ျမန္မာစစ္အစိုးရဘက္က ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္ စတင္ေနတယ္ဆုိတဲ့ ထုတ္လႊင့္ခ်က္ေတြဟာ လုပ္ႀကံ ၀ါဒျဖန္႔တဲ့ အစီအစဥ္ေတြသာျဖစ္ၿပီး ယူေရနီယံ သန္႔စင္တာ၊ ထုတ္လုပ္တာ မရွိတဲ့အေၾကာင္း IAEA ကို ျပန္လည္ ျငင္းဆုိထားပါတယ္။ လက္နက္ေတြ ထုတ္လုပ္ေနတယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ အေဆာက္အဦးေတြကို ၂၀၀၅ ခုႏွစ္က ေဆာက္လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး စက္ပစၥည္းေတြကို ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ကမွ စတင္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအစီအစဥ္ဟာ သိပ္ ေရွ႕ကို မေရာက္ေသးပါဘူးလုိ႔ ေရာဘတ္ ကယ္လီက ေျပာပါတယ္။

စစ္အစိုးရ ႏ်ဴကလီးယား တပ္ရင္းေတြမွာ ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံက ကြန္ပ်ဴတာစနစ္နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ အေသးစိတ္ တိတိက်က် ထုတ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ အရည္အေသြးျမင့္ စက္ႀကီးေတြ ထားရွိၿပီး ဒီစက္ႀကီးေတြကို စင္ကာပူႏုိင္ငံက ပြဲစားေတြကတဆင့္ ျမန္မာစစ္အစိုးရက ရယူခဲ့တယ္လို႔ ေရာဘတ္ ကယ္လီက ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ ဒီစက္ေတြကို နည္းပညာဆုိင္ရာ သင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ သုံးဖို႔ဆုိၿပီး ျမန္မာစစ္အစိုးရက အေၾကာင္းျပခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ လူေတြနဲ႔ အလွမ္းေ၀းတဲ့ ေနရာေတြမွာ ထားၿပီး သင္တန္းတက္ေရာက္သူေတြထဲမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြ မပါတာ၊ ဂ်ာမန္ပညာရွင္ေတြ ကိုယ္တုိင္က စက္ေတြကို ဘယ္လိုေနရာေတြမွာ သုံးသလဲဆုိၿပီး လာေရာက္ စစ္ေဆးတဲ့အခ်ိန္ စစ္တပ္အရာရွိေတြကို အရပ္အ၀တ္အစားေတြပဲ ၀တ္ခိုင္းခဲ့တာေတြကို ေရာဘတ္ ကယ္လီက ေထာက္ျပပါတယ္။ ဥေရာပ နည္းပညာရွင္ေတြ လာေရာက္စစ္ေဆးတဲ့အခ်ိန္ နံရံေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ စက္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္တဲ့ စာရင္းေတြကိုလည္း ျမန္မာစစ္အစိုးရက ေျပာင္းလဲထားခဲ့တယ္လို႔လည္း သူက ေျပာပါတယ္။

IAEA အေနနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ အတြင္းကို ၀င္ေရာက္ စစ္ေဆးႏုိင္တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္မ်ဳိးေတြ ရဖို႔လိုတယ္လို႔လည္း ေရာဘတ္ ကယ္လီက ေထာက္ျပပါတယ္။

“IAEA ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ အေရးႀကီးတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ ၂ ခု ရွိပါတယ္။ ၁၉၉၂ မွာ ႏ်ဴကလီးယားဆိုင္ရာ ေဘးကင္း လုံၿခဳံေရးဆုိင္ရာ သေဘာတူညီခ်က္ပါ။ တျခား ဘယ္ႏုိင္ငံမဆို IAEA သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ သေဘာတူညီခ်က္မ်ဳိးပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္က စစ္ေဆးစရာ ရွိပါတယ္ဆုိၿပီး ေၾကညာတာမ်ဳိး မရွိတဲ့အတြက္ IAEA ဘက္က စစ္ေဆးခဲ့တာမ်ဳိး မရွိပါဘူး။

“၁၉၉၅ မွာလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံ အေနနဲ႔ ႏ်ဴကလီးယား ထုတ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ စက္႐ုံ၊ ပစၥည္း မရွိတဲ့အတြက္ IAEA အေနနဲ႔ လာေရာက္စစ္ေဆးစရာ မလုိတဲ့အေၾကာင္း ျမန္မာဘက္က အေၾကာင္းၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒီသေဘာတူညီခ်က္အရ ျမန္မာျပည္အတြင္းမွာ ႏ်ဴကလီးယားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဘးကင္းလုံၿခဳံမႈ ရွိမရွိ IAEA ဘက္က စစ္ေဆးခဲ့တာ မရွိပါဘူး။”

ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စုံစမ္းစစ္ေဆးမႈေတြ မလုပ္ခင္ IAEA ဘက္က ျမန္မာႏုိင္ငံကို ေပးေနတဲ့ နည္းပညာဆုိင္ရာ အကူအညီေတြကို ျဖတ္ေတာက္ထားသင့္တယ္လို႔ ေရာဘတ္ ကယ္လီက ေျပာပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံက လွ်ဳိ႕၀ွက္ ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္ စတင္ေနခ်ိန္မွာ တႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၇၀၀,၀၀၀၊ ၈၀၀,၀၀၀ ေလာက္ နည္းပညာဆုိင္ရာ အကူအညီေတြ ဆက္ေပးေနတာမ်ဳိး မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ဆုိပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာ ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံက တင္ပို႔ထားတဲ့ လက္နက္ထုတ္လုပ္ႏုိင္တဲ့ စက္ႀကီးေတြကို ဂ်ာမန္ကုမၸဏီေတြ ကိုယ္တုိင္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က ေနာက္ဆုံး စစ္ေဆးခဲ့တာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ သြားေရာက္ၿပီး စစ္ေဆးဖို႔၊ ဒီစက္ႀကီးေတြကို စစ္အစိုးရက ဘယ္ေနရာေတြမွာ သုံးေနသလဲ ဆုိတာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိႏုိင္ဖို႔ ဂ်ာမန္ကုမၸဏီေတြကို ဖိအားေပးဖို႔ လိုတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ အာဆီယံ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံေတြက တဆင့္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိႏုိင္ေအာင္ စစ္အစိုးရကို ဖိအားေပးဖို႔ လိုတယ္လုိ႔ သူက ေျပာပါတယ္။

ျမန္မာ့တပ္မေတာ္မွာ စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိတဦးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့တဲ့ ဗိုလ္မႉးေဟာင္း ေအာင္လင္းထြဋ္ကေတာ့ ဒီ ႏ်ဴကလီးယား ရည္မွန္းခ်က္ေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊရဲ႕ အမိန္႔နဲ႔ ဆုံးျဖတ္တာလို႔ သူက ျမင္ပါတယ္။

“ဒီ ႏ်ဴကလီးယား ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္လာတာ။ အေမရိကန္ အပါအ၀င္ တျခားႏုိင္ငံေတြက ေျမာက္ကိုရီးယားကို အစာေရစာ ေထာက္ပံ့တာတို႔ ဘာတုိ႔ ေခ်ာ့ေနရတယ္ဗ်ာ။ အဲဒါ သြားၿပီး မထိရဲဘူး။ အဲဒါက ပါ၀ါ၊ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ ရွိလုိ႔ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိး ရွိပါတယ္။”

ဓာတ္ပုံပါ အေထာက္အထားေတြအရ ျမန္မာစစ္အစိုးရဟာ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ေတြကို ခ်ဳိးေဖာက္ၿပီး ႏ်ဴကလီးယား ထုတ္လုပ္ဖို႔ ေျခလွမ္းေတြ လွမ္းေနတဲ့အေၾကာင္း IAEA အရာရွိေဟာင္း တဦးျဖစ္တဲ့ ေရာဘတ္ ကယ္လီက ေျပာပါတယ္။ ဒီအေျခအေနကို တိတိက်က် ေဖာ္ထုတ္ဖို႔နဲ႔ ဟန္႔တားဖို႔ လိုတဲ့အေၾကာင္း သူက ေျပာဆုိသြားပါတယ္။

http://www1.voanews.com/burmese/news/burma/myanmar-nuclear-robert-kelley-96939739.html

အလုပ္သမားသမဂၢ ဖြဲ႕စည္းေရး ေလွ်ာက္လႊာ ပယ္ခ်

ဦးမုိးေဇာ္ ဗုဒၶဟူး, 23 ဇြန္ 2010
အလုပ္သမားေတြနဲ႔ လယ္သမားေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကို ကာကြယ္ဖုိ႔အတြက္ ရည္ရြယ္ ဖဲြ႕စည္းဖုိ႔ စီစဥ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာအမ်ဳိးသား အလုပ္သမားမ်ား သမဂၢကို ဖဲြ႕စည္းခြင့္ မေပးႏုိင္ဘူးလို႔ ဒီကေန႔ အာဏာပိုင္ေတြဘက္က တံု႔ျပန္လုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိ ျငင္းပယ္လုိက္တာဟာ ျမန္မာအစိုးရက တည္ဆဲဥပေဒကို ကိုယ္တိုင္ လုိက္နာက်င့္သံုးမႈ မရိွတာ ျဖစ္တယ္လို႔ အလုပ္သမား သမဂၢရဲ႕ ဥပေဒ အႀကံေပး ဦးဖိုးျဖဴက ေ၀ဖန္ ေထာက္ျပထားပါတယ္။ ဒီသတင္းအျပည့္အစံုကို ထုိင္းအေျခစိုက္ သတင္းေထာက္ ကိုမုိးေဇာ္က တင္ျပေပးထားပါတယ္။

ျမန္မာအမ်ဳိးသား အလုပ္သမားမ်ား သမဂၢဟာ ရန္ကုန္က စက္မႈဇုန္ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ လယ္ယာလုပ္သားေတြ ပူးေပါင္းၿပီး တည္ေထာင္ထားတဲ့ အဖဲြ႕တခု ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အဖဲြ႕ဟာ တရား၀င္ မွတ္ပံုတင္ခြင့္ ရရိွဖို႔အတြက္ ဒီလ ၂ ရက္ေန႔က ႏုိင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊဆီကို စာေပးပို႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔ေတာ့ ရန္ကုန္တိုင္း ရဲတပ္ဖဲြ႕မႉး႐ံုးက ဆင့္ေခၚခဲ့ၿပီး ဖဲြ႕စည္းခြင့္ မျပဳႏုိင္ေသးေၾကာင္း တံု႔ျပန္လာတယ္လို႔ အလုပ္သမား သမဂၢရဲ႕ ဥပေဒ အႀကံေပး ဦးဖိုးျဖဴက ေျပာပါတယ္။

“ရန္ကုန္တုိင္း ရဲတပ္ဖဲြ႕မႉး႐ံုးကေန ဆင့္ေခၚတာပါ။ ပထမဆံုး အဲဒီဆံုရပ္မွာ စုၿပီးေတာ့ အလုပ္သမားေရးရာ ၫႊန္ၾကားမႈ ဦးစီးဌာနကို သြားတယ္။ အဲဒီမွာရိွတဲ့ ၫႊန္မႉး ၄ ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ အဲဒီ ၫႊန္မႉး ၄ ေယာက္က သူတို႔ဘက္က ဥပေဒအျမင္ေတြ၊ က်င့္သံုးပံုကိစၥေတြ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကလည္း ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခုခံေခ်ပတာေတြ၊ ရွင္းလင္းတာေတြ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာၾကတယ္။ လိုရင္းခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ အခု ဖဲြ႕ခြင့္မေပးႏုိင္ေသးဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး သက္ေရာက္ေအာင္ သူတုိ႔က ေျပာတယ္။”

ျမန္မာအမ်ဳိးသား အလုပ္သမားမ်ား သမဂၢကို မွတ္ပံုတင္ခြင့္ ေလွ်ာက္ထားတာဟာ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ တည္ဆဲဥပေဒျဖစ္တဲ့ ၁၉၆၄ ခုႏွစ္ အလုပ္သမားမ်ားရဲ႕ အေျခခံ ရပိုင္ခြင့္ ဥပေဒ အပုိဒ္ ၉ အရ သမဂၢ ဖြဲ႕စည္းခြင့္၊ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္ အလုပ္သမား အစည္းအ႐ံုးမ်ား နည္းဥပေဒေခၚ Trade Union Act ေတြနဲ႔ ျမန္မာအစိုးရက သေဘာတူ လက္မွတ္ေရးထိုးထားတဲ့ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အလုပ္သမား အဖဲြ႕ခ်ဳပ္ (ILO) က ျပ႒ာန္းထားတဲ့ ဥပေဒေတြနဲ႔ အညီ ေလွ်ာက္ထားတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဦးဖိုးျဖဴက ေျပာပါတယ္။

အလုပ္သမားေရးရာ ၫႊန္ၾကားမႈ ဦးစီးဌာန တာ၀န္ရိွသူေတြက ျငင္းပယ္ရတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို သူက အခုလို ဆက္ေျပာျပပါတယ္။

“ILO အဖဲြ႕၀င္ ႏုိင္ငံေတြ အားလံုးက သေဘာတူ ေရးဆဲြ ျပ႒ာန္းထားတဲ့ Convention 87 ကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံက အတည္ျပဳ လက္မွတ္ေရးထုိးထားတာ မွန္ေပမဲ့ ျပည္တြင္းက လုိက္နာဖုိ႔အတြက္ ညီၫြတ္တဲ့ ျပ႒ာန္းဥပေဒ မရိွေသးပါဘူးလုိ႔ ေျပာတယ္။ သူတုိ႔က ဒီ Trade Union Act ကို ဘယ္လုိ ေခ်ပလဲဆိုေတာ့ မသံုးတာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္၊ ေနာက္ Convention 87 နဲ႔လည္း ေလ်ာ္ကန္ ညီၫြတ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးလည္း မရိွတဲ့အတြက္ ဒါဟာ Dead letter ေသေနတဲ့ စာတမ္းတခုမွ်သာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ အေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။”

ILO က ျပ႒ာန္းထားတဲ့ Convention 87 ဆိုတာဟာ လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ံုးခြင့္နဲ႔ လြတ္လပ္စြာ အဖဲြ႕အစည္း ထူေထာင္ခြင့္ဆိုင္ရာ ျပ႒ာန္းခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလုိ ျငင္းပယ္တဲ့ အေပၚမွာေတာ့ ေရွ႕ေန ဦးဖိုးျဖဴက အခုလို သံုးသပ္ပါတယ္။

“က်ေနာ့္ကို ျငင္းတာက ဥပေဒ ျပ႒ာန္းခ်က္ပါ အခ်က္ေတြနဲ႔ မညီၫြတ္လုိ႔ ျငင္းတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပေဒ ျပ႒ာန္းခ်က္ေတြကို၊ တည္ဆဲ ဥပေဒ ျပ႒ာန္းခ်က္ေတြကို ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏုိင္ငံ အစိုးရက ကိုယ္ျပ႒ာန္းတဲ့ ဥပေဒကို၊ ကိုယ္ အတည္ျပဳထားတဲ့ ဥပေဒကို၊ ကုိယ္ မဖ်က္သိမ္းထားေသးတဲ့ ဥပေဒကို ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ လုိက္နာမက်င့္သံုးႏုိင္ဘူး ဆုိၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ဖဲြ႕စည္းတည္ေထာင္ခြင့္ မွတ္ပံုတင္ျခင္း ေလွ်ာက္ထားလႊာကို ပယ္ခ်လုိက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။”

သူတို႔အဖဲြ႕ဟာ တရား၀င္ ဖဲြ႕စည္းခြင့္ရဖုိ႔ ဆက္လက္ ႀကိဳးပမ္းသြားမယ္လုိ႔ သူက ဆက္ေျပာပါတယ္။

ျမန္မာအမ်ဳိးသား အလုပ္သမားမ်ား သမဂၢဟာ ဖဲြ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒအရ အလုပ္သမား သမဂၢေတြ လြတ္လပ္စြာ ဖဲြ႕စည္းခြင့္ရဖို႔၊ အလုပ္သမားနဲ႔ လယ္သမားေတြရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ေတြ အျပည့္အ၀ ရေစဖုိ႔နဲ႔ သူတုိ႔အက်ဳိးစီးပြားေတြ ကာကြယ္ဖို႔ ဖဲြ႕စည္းထားတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အစိုးရက ဖဲြ႕စည္းထားတဲ့ အလုပ္သမား အဖြဲ႕အစည္းေတြ ရိွေပမဲ့ အခုလို လြတ္လပ္တဲ့ အလုပ္သမား သမဂၢတရပ္ ထူေထာင္ႏုိင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတာကို ဘယ္လ္ဂ်ီယံမွာ အေျခစိုက္တဲ့ ႏုိင္ငံတကာ အလုပ္သမား သမဂၢမ်ား အဖဲြ႕ခ်ဳပ္ (ITUC) က ေထာက္ခံ ႀကိဳဆုိထားပါတယ္။
http://www1.voanews.com/burmese/news/burma/labor-union-96990299.html

စာရင္းလိမ္ စီးပြားေရးစနစ္


ေအာင္ေက်ာ္ခင္ / ၂၃ ဇြန္ ၂၀၁၀


ျမန္မာစစ္အစုိးရရဲ႕ ဆုိရွယ္လစ္စီးပြားေရးနဲ႔ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးဟာ စာရင္းလိမ္ျပတဲ့ေနရာမွာ တူတယ္။ အထက္ကအာဏာပုိင္ကုိ အၿမဲတမ္းေၾကာက္ရတဲ့စနစ္မွာ အထက္လူႀကီးေက်နပ္ေအာင္ စာရင္းလိမ္ျပတာဟာ ဓေလ့ထုံးစံလုိ ျဖစ္ေနၿပီ။ ေက်းလက္ကုိဆင္းၿပီး စာတမ္းေကာက္ရင္လည္း အခ်က္အလက္ကုိ အမွန္အတုိင္း မွတ္တမ္းမတင္ဘဲ အထက္လူႀကီးႀကိဳက္ေအာင္ ေရးၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အစုိးရ စာရင္းအင္းဌာနက အခ်က္အလက္ေတြဟာ မမွန္ဘူးလုိ႔ ၀ါရင့္အရာထမ္းတဦးက ေျပာဖူးတယ္။

အာဏာရွင္ေန၀င္းအႀကိဳက္လုိက္ၿပီး ေအာက္ေျခက စာရင္းလိမ္ျပတယ္။ စာရင္းလိမ္ျပရင္း ၁၉၈၇ မွာ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံ ျဖစ္သြားတယ္။ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရရင္ ႏုိင္ငံျခားအေႂကြးမွာ အတုိးဆပ္စရာမလုိတဲ့အတြက္ အဆင္းရဲဆုံး ႏုိင္ငံအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးဖုိ႔ မဆလစစ္အစုိးရက ကုလသမဂၢမွာ ေလွ်ာက္ထားတယ္။ အဆင္းရဲဆုံးစာရင္း၀င္ျဖစ္ဖုိ႔ လုိအပ္တဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ စာတတ္သူ လူႀကီးဦးေရ နည္းဖုိ႔လုိတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပညာေရးေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္မွာ စာတတ္သူမ်ားေတာ့ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာရင္းလိမ္၀ိဇၨာ မဆလစစ္အစုိးရက စာတတ္သူ အလြန္နည္းေၾကာင္း စာရင္းလိမ္ျပႏုိင္တဲ့အတြက္ အဆင္းရဲဆုံးႏုိင္ငံ စာရင္း၀င္ျဖစ္သြားတယ္။

၁၉၆၂ မွာ စစ္အာဏာသိမ္းကတည္းက ကလိမ္ေစ့ျငမ္းဆင္လာတာမုိ႔ အခုဆုိရင္ စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးသက္တမ္းဟာ (၄၈) ႏွစ္ ရွိသြားၿပီ။ စာရင္းဇယားေတြကုိ ကလိမ္ကလည္လုပ္လြန္းတဲ့အတြက္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးကုိ ေလ့လာသူအလြန္နည္းတယ္။ တုိင္းျပည္အ၀င္အထြက္ ခက္ခဲရတဲ့အထဲ စာရင္းလိမ္ကုိ ေလ့လာရျပန္ေတာ့ သိပ္စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေမလနဲ႔ ဇြန္လအေစာပုိင္းက ျမန္မာ့စီးပြားေရးစာတမ္း (၂) ေစာင္ ထြက္လာေသးတယ္။ ၀ါရွင္တန္အေျခစုိက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး သုေတသနဌာန United States Institute of Peace က ျမန္မာ့စီးပြားေရးအထူးအစီရင္ခံစာကုိ ေမလမွာ ထုတ္ေ၀တယ္။ ေရးသူဟာ ၀ါရင့္သုေတသီ Lex Rieffel ဆုိသူျဖစ္တယ္။ အႏွစ္ (၆၀) ေလာက္ တုိးတက္မႈ ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ ျမန္မာ့စီးပြားေရးကုိ သုံးသပ္ထားတာပါပဲ။

ေတာင္ကုိရီးယား၊ ထုိင္၀မ္နဲ႔ အင္ဒုိနီးရွားမွာ အာဏာရွင္အစုိးရလက္ထက္ စီးပြားေရးတုိးတက္လာလုိ႔ ကုိယ့္နည္းကုိယ့္ဟန္နဲ႔ ဒီမုိကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းႏုိင္ၾကေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ စစ္အစုိးရဟာ စီးပြားေရးတုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေအာင္ မလုပ္ႏုိင္တာေၾကာင့္ သူမ်ားႏုိင္ငံလုိ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ Lex Rieffel က ဆုိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပထမဆုံးအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေကာင္းမြန္ဖုိ႔သာ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အသုိင္းအ၀ုိင္းက တုိက္တြန္းရမယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ တုိင္းျပည္ တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးမွာ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းက႑ဟာ အဓိကက်ေပမယ့္ ေနရာတကာခ်ဳပ္ကုိင္တဲ့ နအဖဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ ပုဂၢလိကက႑ ရွင္သန္ႀကီးထြားလာေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစုိးရအဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ ရွိလာၿပီး ခ်ဳပ္ခ်ယ္ကန္႔သတ္မႈေတြကုိ ႐ုပ္သိမ္းမွသာလွ်င္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးအလားအလာ ေကာင္းမွာျဖစ္ေၾကာင္း ၂၀၁၀ ျမန္မာ့စီးပြားေရးအထူးစာတမ္းမွာ ေဖာ္ျပထားတယ္။

ျမန္မာ့စီးပြားေရးေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖြဲ႔ အေျခစုိက္တဲ့ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံ ဆစ္ဒနီၿမိဳ႕ Macquarie တကၠသုိလ္ ေဘာဂေဗဒဌာန ပါေမာကၡ Sean Turnell ကေတာ့ နအဖရဲ႕ ကလိမ္ၿခံဳေစာင္ကုိ ဖယ္ရွားၿပီး အတြင္းသ႐ုပ္ကုိ ေလ့လာထားတဲ့စာတမ္းကုိ မီးေမာင္းထုိးျပတာပါပဲ။ ျမန္မာ့စီးပြားေရး (၁၀) ရာခုိင္ႏႈန္းနဲ႔ (၁၄) ရာခုိင္ႏႈန္းအၾကား တုိးတက္တယ္ဆုိတဲ့ နအဖစာရင္းလိမ္ကုိ အရင္ဆုံးေျဖရွင္းထားတယ္။ စီးပြားေရး တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးလာရင္ ေလာင္စာစြမ္းအင္သုံးစြဲမႈကလည္း တုိးပြားလာတာသဘာ၀ပါ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ နအဖရဲ႕ စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းထား ျမင့္မားေနၿပီး ဓာတ္ဆီနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားသုံးစြဲမႈႏႈန္းက အလြန္နိမ့္က်ေနတာေၾကာင့္ စာရင္းလိမ္တုိးတက္မႈျဖစ္တာ ထင္ရွားတယ္တဲ့။

စစ္အစုိးရရဲ႕ စာရင္းလိမ့္ဓေလ့ေၾကာင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းကုိ ခန္႔မွန္းရတာဟာ အလြန္ခက္တယ္။ Sean Turnell
ကေတာ့ အေၾကာင္းသိမုိ႔ စီးပြားေရးတုိးတက္မႈႏႈန္းဟာ (၂) သို႔မဟုတ္ (၃) ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ပဲ ရွိႏုိင္တယ္လုိ႔ တြက္ျပတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတဦးရဲ႕ တႏွစ္ထုတ္လုပ္မႈဟာ (၄၃၅) ေဒၚလာသာရွိတာေၾကာင့္ အာဆီယံႏုိင္ငံေတြထဲမွာ အနည္းဆုံးျဖစ္တယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေရာင္းလုိ႔ရတဲ့ေငြေတြကုိ တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ အသုံးမျပဳတာကုိလည္း အစီရင္ခံစာ (၂) ခုစလုံးက ေထာက္ျပတယ္။ ဓာတ္ေငြ႔ေရာင္းလုိ႔ရတဲ့ေငြကုိ ႏုိင္ငံ့ေငြစာရင္းမွာ အကုန္လုံး ေဖာ္ျပထားတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္တြင္းမွာ စာရင္းလိမ္ျပၿပီး ဓာတ္ေငြ႔ကရတဲ့ ေငြအေတာ္မ်ားမ်ား ႏုိင္ငံျခားဘဏ္ေတြမွာ အမည္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အပ္ႏွံထားတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။

စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးစနစ္မွာ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြ မ်က္စိက်ေနတာဟာ သဘာ၀သယံဇာတ ထုတ္ယူတဲ့ လုပ္ငန္းျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားအရင္းအႏွီးနဲ႔ အတတ္ပညာနဲ႔ အလုပ္သမားေတြ ၀င္လာၾကၿပီး ဓာတ္ေငြ၊ ဓာတ္သတၱဳ၊ ေရနံ၊ ေက်ာက္မ်က္၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ စတာေတြကုိ ထုတ္ယူၾကတာဟာ ျမန္မာျပည္သားေတြ အက်ဳိးမခံစားရပါဘူး။ အဂၤလိပ္ကုိလုိနီေခတ္က အတုိင္းပါပဲ။ အဂၤလိပ္ေနရာမွာ စစ္ဗိုလ္ကုိ အစားထုိးၾကည့္လုိက္ရင္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းေပၚထြက္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဂၤလိပ္ဟာ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္လုိ ဒုိ႔တာ၀န္အေရးေတြနဲ႔ လိမ္ညာေနတာမဟုတ္ေတာ့ ျမန္မာေတြ မစားရမွန္းသိတယ္။ နအဖကေတာ့ သဘာ၀သယံဇာတကုိ ႏုိင္ငံျခားေရာင္းစားၿပီး အိတ္ထဲထည့္တာကုိ စာရင္းလိမ္ထားေတာ့ ျပည္သူေတြအဖုိ႔ မစားရ၀ခမန္း ျဖစ္ကုန္တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ တ႐ုတ္၊ ျပင္သစ္၊ ထုိင္းနဲ႔ ေတာင္ကုိရီးယားကုမၸဏီေတြ သယံဇာတ ထုတ္ယူေနတာဟာ ျမန္မာ့အနာဂတ္အတြက္ မေကာင္းတဲ့ အလားအလာပဲျဖစ္တယ္။

စာရင္းလိမ္စနစ္နဲ႔ အစုိးရေႏွာင့္ယွက္မႈကင္းတဲ့ ေကာက္ပဲသီးႏွံက႑မွာ ေအာင္ျမင္ေနပုံကုိလည္း Sean Turnell က ေဖာ္ျပထားတယ္။ ၂၀၀၉/၂၀၁၀ ဘ႑ာေရးႏွစ္မွာ ျမန္မာျပည္ထြက္ပဲမ်ဳိးစုံ (၈၄) ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ အိႏၵိယက ၀ယ္သြားတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ကုိလည္း နယ္စပ္လမ္းေၾကာင္းက တင္ပုိ႔တယ္။ အိႏၵိယနဲ႔တ႐ုတ္မွာ ပဲအထြက္နည္းသြားတာဟာ ျမန္မာအတြက္ အခြင့္အလမ္းျဖစ္တယ္။ စစ္အစုိးရ ၀င္မ႐ႈပ္မခ်င္း ပဲေရာင္းလုိ႔ ေကာင္းေနမယ့္ပံုပါပဲ။ တခ်ိန္က ကမာၻေပၚမွာ အမ်ားဆုံးတင္ပုိ႔ခဲ့တဲ့ ဆန္လုပ္ငန္းဟာ စစ္အစုိးရ ၀င္႐ႈပ္လုိက္တဲ့ေနာက္ပုိင္း ေစ်းကြက္ေပ်ာက္ၿပီး ဆန္ကြဲတင္ပုိ႔ခဲ့တဲ့အဆင့္ ျဖစ္သြားတယ္။

ႏုိင္ငံျခား၀င္ေငြအမ်ားဆုံးက သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔၊ ဒုတိယအမ်ားဆုံးက ပဲမ်ဳိးစုံ၊ တတိယက ကၽြန္းသစ္နဲ႔ သစ္မာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပဲလုပ္ငန္းထဲမွာ နအဖအသုိင္းအ၀ုိင္းက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ပါေနမွာ ေသခ်ာတယ္။ အ၀တ္အထည္လုပ္ငန္းက စတုတၳ၀င္ေငြ အမ်ားဆုံးျဖစ္ၿပီး ဆန္က နံပါတ္ (၅) အဆင့္က လုိက္ေနတယ္။ အ၀တ္အထည္ကုိ ဂ်ပန္နဲ႔ဥေရာပကုိ တင္ပုိ႔တယ္။ ကၽြန္းသစ္နဲ႔ သစ္မာတင္ပုိ႔တာဟာ ေငြရေပမယ့္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ပ်က္စီးေစတဲ့အတြက္ ေဒသခံလူ႔အဖြဲ႔အစည္းကုိ ထိခုိက္နစ္နာေစတယ္။ သစ္နဲ႔ေက်ာက္မ်က္ကုိ တ႐ုတ္ျပည္က အမ်ားဆုံး၀ယ္ယူတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိ စားသုံးကုန္ပစၥည္း အမ်ားဆုံးေရာင္းခ်ေနသူဟာ တ႐ုတ္၊ ထုိင္းနဲ႔၊ စင္ကာပူျဖစ္တယ္။

၁၉၆၂ မွာ စစ္အစိုးရတက္လာၿပီး စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးစနစ္ စတင္က်င့္သုံးခ်ိန္ကစၿပီး လက္ရွိ စစ္အစိုးရလက္ထက္အထိ ေပးဆပ္စရာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံျခားအေႂကြးဟာ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း (၈,၁၀၀) ရွိတဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံလုံးဆုိင္ရာ ထုတ္လုပ္မႈရဲ႕ (၃၀) ရာခုိင္ႏႈန္းဟာ အေႂကြးျဖစ္ေၾကာင္း Sean Turnel က တြက္ျပထားတယ္။ မဆလေခတ္က ေႂကြးေဟာင္းက သန္း (၃,၅၉၄) ရွိၿပီး ေႂကြးသစ္က သန္း (၄,၅၀၆) ရွိတယ္။ ေႂကြးေဟာင္းမွာ ဂ်ပန္ကုိ ေဒၚလာသန္း (၂,၂၀၀)၊ ဂ်ာမဏီကုိ သန္း (၃၅၀)၊ အာရွဖြ႔ံၿဖိဳးေရးဘဏ္ (ေအဒီဘီ) ကုိ သန္း (၃၂၅)၊ ကမာၻ႔ဘဏ္ကုိ သန္း (၇၁၉) ေပးစရာရွိတယ္။ အေႂကြးမဆပ္ႏုိင္လုိ႔ ေနာက္ထပ္မေခ်းတာျဖစ္တယ္။ ေႂကြးသစ္ထဲမွာေတာ့ တ႐ုတ္က အမ်ားဆုံးျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။ နအဖမွာ ေဒၚလာေငြလက္က်န္ ေဒၚလာသန္း (၅,၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိရဲ႕သားနဲ႔ မဆလေႂကြးေဟာင္းကုိ မဆပ္တာပါ။

ဗိုလ္ေန၀င္းဦးေဆာင္တဲ့ မဆလအစုိးရရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားအေႂကြးေတြကုိ ေနာက္တက္တဲ့ ဗိုလ္သန္းေရႊဦးေဆာင္တဲ့ နအဖအစုိးရက မဆပ္တဲ့သေဘာျဖစ္ေနတယ္။ ေႂကြးေဟာင္းေတြကုိမဆပ္လုိ႔ ျမန္မာအစုိးရကုိ ေအဒီဘီနဲ႔ကမာၻ႔ဘဏ္က ေငြေခ်းဖုိ႔ မစဥ္းစားတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘဏ္ (၂) ခုကုိ ဆပ္ရမယ့္အေႂကြးက ေဒၚလာသန္း (၁၀၄၄) သန္းသာရွိလုိ႔ နအဖအုပ္စု ခုိးထားတဲ့ ေငြေလာက္ မမ်ားပါဘူး။ ေနာက္တင္တဲ့အေႂကြးသစ္ဟာ တ႐ုတ္ကုိဆပ္ရမွာျဖစ္လုိ႔ မဆပ္ႏုိင္ရင္ တ႐ုတ္အလုိက် လုိက္ေလ်ာဖုိ႔သာ ရွိပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ႀကီးစုိးေနသမွ် စာရင္းလိမ္စီးပြားေရးအဆင့္ထက္ပုိၿပီး တုိးတက္စရာအလားအလာမရွိေၾကာင္း သုံးသပ္ထားတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။
http://www.khitpyaing.org/index.php?route=detail&id=2659

သာကီႏွင့္ နာဇီ

သာကီႏွင့္ နာဇီ



(၁)

ခုတေလာ ျမန္မာနဲ႔ဗမာ ဘာကြာသလဲ၊ ျမန္မာျပည္နဲ႔ဘားမား ဘယ္စကားလုံးက လက္ရွိ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံကုိ ကုိယ္စားျပဳႏုိင္မလဲဆုိတာ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ေျပာရင္းဆုိရင္း တုိ႔ဗမာဝါဒတြင္ နာဇီကဲ့သုိ႔ လူမ်ိဳးသန္႔စင္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္တာမ်ိဳးေတြပါသလားဆုိတာ ေမးသူကရွိလာသည္။ တုိ႔ဗမာေတြ လက္ဝဲေစာ္မနံခဲ့ရင္ ကုလားမ်ိဳးျဖဳတ္ေရး၊ အဓမၼဗုဒၶသာသနာျပဳတာေတြ ေပၚလာႏုိင္မယ္ဟုသာ အေတြးေပါက္မိသည္။ ဤအျမင္ကုိ ဗမာျပည္သည္ တုိ႔ျပည္ ဗမာစာသည္ တုိ႔စာ စသည့္ ေက်ာင္းဖတ္စာအုပ္သမုိင္းႏွင့္ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒကုိ အထုံကူးလာခဲ့သည့္ ျမန္မာအမ်ားစု အေနျဖင့္ လက္ခံမည္မဟုတ္။ ဂလုိဘယ္ေခတ္ဟု တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနၾကေသာ္လဲ စစ္ေအးလက္က်န္ ဤတုိင္းျပည္ကေလးတြင္ ခုထိ သာကီမ်ိဳးဆုိသည့္ တုိ႔ဗမာယုံတမ္း မွန္နန္းထဲက ဒ႑ာရီဇာတ္လမ္းကုိ မယုံၾကည္လွ်င္ေတာင္ အသုံးခ်ေနဆဲျဖစ္သည့့္ပညာတတ္ဆုိေသာ ပုဂၢိဳလ္အမ်ားလဲ ရွိဆဲ မဟုတ္ပါလား။
adse

တုိ႔ဗမာဝါဒႏွင့္ မိႈင္းစာေပက ကေန႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာ၏ အမိအဖပမာ


ေလာေလာဆယ္ဆယ္ ေမ ၃ဝ ဒီပဲယင္းေန႔ကပဲ တုိ႔ဗမာေၾကညာစာတမ္းက အႏွစ္ ၈ဝ ျပည့္သြားသည္။ ပါေမာကၡေဒၚခင္ရီ၏ ေကာနဲလ္တကၠသုိလ္မွ ထုတ္ေသာ တုိ႔ဗမာလွုပ္ရွားမွုစာအုပ္တြင္ ၁၉၈၈ထိ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမုိင္းကုိ သခင္မ်ား ၾကီးစုိးေၾကာင္း သုံးသပ္ထားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အဆက္ျဖစ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးေလာကတုိက္ပြဲမ်ားတြင္ တုိ႔ဗမာမ်ိဳးခ်စ္ လကၡဏာသြင္ျပင္ျဖစ္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားဆန္႔က်င္ေရးတုိ႔ ၾကီးစုိးဆဲဟု က်ေနာ္ ျဖည့္စြက္ ေျပာခ်င္သည္။ ထုိတုိ႔ဗမာအမ်ိဳးသားေရးဝါဒသည္ အစဥ္အလာျမန္မာအမ်ိဳးသားေရးလွုပ္ရွားမွုႏွင့္ ဘာကြာသလဲေမးလာရင္ ပုိျပင္းသည္၊ ပုိၾကြသည္၊ ဥေရာပအမ်ိဳးသားေရးဝါဒပုံစံ လူမ်ိဳးအေျချပဳတုိင္းျပည္စံနစ္ကုိ ပႏၷက္ခ်ခဲ့သည္ (တနည္း အႏွစ္ ၆ဝေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္ကုိ မီးရွုိ႔ေပးခဲ့သည္) ဟု ဆုိရမည္။ ထုိထက္
ဗမာ/ျမန္မာဆုိေသာ အနက္တူ စကားႏွစ္လုံးကုိ ကလဖန္ထုိးပီး တုိင္းရင္းသားေတြကုိ ျမန္မာဇာတ္သြင္းဖုိ႔ သခင္/ဦးႏု၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေနဝင္းႏွင့္ တပည့္ၾကီးမ်ား ျမန္မာအမ်ိဳးသားေရး ဝါဒီၾကီးမ်ား

ဤဝါဒကုိသုံး၍ အႏွစ္ ၈ဝလုံးလုံး အကြက္ခ်ခဲ့သည္ဟုသာ ယူဆသည္။ ျမန္မာျပည္/ႏုိင္ငံဆုိသည့္ စကားရပ္သည္ တုိင္းျပည္၏ လူဦးေရ သုံးပုံႏွစ္ပုံႏွင့္ က်န္တပုံအၾကား တကယ့္ေလာင္စာျဖစ္လာသည္။ “ ဒါတုိ႔ေျပ ဒါတုိ႔ေျမ ဒါငါတုိ႔ေျပ ...တုိ႔ဗမာေျပကုိ တုိင္းရင္းသားအကုန္အစင္ တုိ႔ေျပလုိ႔မွတ္ထင္” စသည္ျဖင့္ ဝုိင္အမ္ဘီသခင္တင္က စာျပဳစပ္ဆုိခဲ့သည့္ သီခ်င္းမွာ ျမန္မာအမ်ားစုၾကား ေသြးထုိးေပးႏုိင္ခဲ့ေသာ္ျငား အင္ဒုိနီးရွား၊ ဂရိတ္ၿဗိတိန္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ တုိင္းရင္းသားအမ်ားဆုိင္ ႏုိင္ငံေရးပုံရိပ္တခုျဖစ္ေအာင္ မေဆာက္တည္ႏုိင္ခဲ့ပါ။

မုိက္ကယ္ေအာင္သြင္က ဦးကုလားရာဇဝင္ကုိ ကုိးကား၍ ၁၈ရာစု ေညာင္ရမ္းေခတ္ကပင္ အဝေရႊနန္းကုိ အေျချပဳပီး ျမန္မာႏုိင္ငံဟူေသာ ႏုိင္ငံေရးအမွတ္သညာတခုေပၚထြက္ေနပီဟု ေရးဖူးသည္။ ဤသုိ႔ အခုိင္အမာဆုိႏုိင္ရန္ အုပ္စုိးသူပေဒသရာဇ္ႏွင့္ နီးစပ္ရာ ပညာရွိမ်ားျပဳစုသည့္ စာေပကုိ ကုိးကားသည္ထက္ လက္ေအာက္ခံ ျမန္မာမဟုတ္ေသာ တပါးလူမ်ိဳးမ်ားအျမင္၊ ျမန္မာေက်းေတာ္မ်ိဳးတုိ႔၏အသံကုိပဲ ပုိရေအာင္ နားေထာင္သင့္သည္ ထင္ပါသည္။ အမွန္မေတာ့ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း နယ္ခ်ဲ႔ႏွင့္ ႏွာေခါင္းခ်င္းတုိးမိၾကခ်ိန္မွ တမၸဒီပ သုနာပရႏၲစသည့္ တုိင္းၾကီးမ်ား၏သခင္ဘဝမွသည္ ျမန္မာဘုရင့္ႏုိင္ငံဟူပီး ေပၚထြက္လာရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ရေသာ အညာပေဒသရာဇ္မ်ားသည္ မွန္နန္းစသည့္ ရာဇဝင္သစ္မ်ားေရးပီး ျမန္မာမင္းကုိ ဘုရားႏွင့္ အမ်ိဳးဆက္ရသည္။ ပုဂံမင္းဆက္အစ ပ်ဴေစာထီးဟာ နဂါးမႏွင့္ ေနမင္းသားညားပီး ဥ,ဥရာက ေပါက္သည့္သားဆုိေသာ ယခင္ရာဇဝင္ေဟာင္းမ်ားကုိလဲ ဝါဒျဖန္႔ပုံစံသစ္အတြက္ ျငင္းခ်က္ထုတ္ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ နန္းလုပြဲမ်ားႏွင့္ နစ္မြန္းပီး တုိင္းျပည္ကုိ စံနစ္တက် အေျခမဖြဲ႔ႏုိင္ေသာ ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္သည္ တတိယအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပြဲတြင္ မိစၧာဒိ႒ိကုလားရန္မွ သာသနာေတာ္ကုိ ကာကြယ္ရန္ဟု ဘာသာေရးဘန္းျပပီး လူထုကုိ စည္း႐ုံးခဲ့ရေသာ္လဲ ေဆးခ်က္က မမီေတာ့ေပ။ မႏၲေလးပ်က္ခ်ိန္ထိ ဘုရင္ႏွင့္ ေဒသအၾကီးအကဲကုိ သစၥာခံမွုမွအပ လူမ်ိဳးႏွင့္ႏုိင္ငံဟု တသီးတျခားမွတ္စြဲမွုမရွိေသးေသာေၾကာင့္ ေရွးဦးလက္နက္ကုိင္ထၾကြမွုမ်ားမွာ ကန္ေရျပင္ကုိ ခဲေပါက္သကဲ့သုိ႔ ငါးမမိဘဲ (အာဏာဗဟုိခ်က္ကုိ မထိပါးႏုိင္ဘဲ) နိဂုံးခ်ဳပ္ခဲ့ရသည္။ သုဓမၼာသာသနာပုိင္ႏွင့္တကြ မင္းစုိးရာဇာအမ်ားစုကလဲ ကုိလုိနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအျမစ္တြယ္ေအာင္ အားျဖည့္ေထာက္မခဲ့ၾကသည္။ ဝုိင္အမ္ဘီေအမွအစ ႏုိင္ငံေရးေခတ္ဦးအႏွစ္ ၂ဝ အတြင္း အမ်ိဳးဘာသာသာသနာပညာဟူေသာ ဝံသာႏုအမ်ိဳးသားေရးလွုပ္ရွားမွုမ်ားမွ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာတည္းဟူေသာ တုိင္းျပည္တြင္ ၾကီးစုိးေနသည့္ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားမ်ားႏွင့္ ကြဲျပားသည့္ သီးျခားလကၡဏာကုိ ပုံေဖာ္ရန္ အားထုတ္ေသာ္လဲ ပေဒသရာဇ္အေငြ႔မျပယ္ႏုိင္ဘဲ အုပ္စုိးသူတုိင္းျခားသားတုိ႔ထံမွ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဆင့္ တုိးတက္ဖုိ႔သာ ပဓာနျပဳသည္ကုိေတြ႔ရသည္။ ဦးဥတၱမ၏ မေၾကာက္တရားလွုံ႔ေဆာ္မွု၊ ဝံသာႏုဘူးအသင္းမ်ား၊ အရွင္စုိးသိမ္းဂ်ီစီဘီေအစသည္တုိ႔ေလာက္သာ ရဲဝံ့မွုတြင္ ေျပာစမွတ္ရွိေလသည္။ တုိ႔ဗမာေၾကညာစာတမ္းထြက္ပီးေနာက္မွသာ တုိင္းျပည္၊ လူမ်ဳိး၊ ဘာသာစကားေပၚ အေျချပဳသည့္ ဥေရာပပုံစံ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ အိႏၵိယလက္နက္ႏုိင္ငံအဝင္ ျမန္မာျပည္နယ္တြင္ အေျခတည္ဟု ယူသင့္သည္။ ဤကား တုိ႔ဗမာ၏ လာရာလမ္းျဖစ္သည္။

(၂)

ပထမ ကုလား-ဗမာအဓိက႐ုဏ္းပီးပီးခ်င္း ျဖန္႔ခ်ိသည့္ တုိ႔ဗမာေၾကညာစာတမ္းမွာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားမ်ားႏွင့္လူမ်ိဳးျခားမ်ားလက္မွ စီးပြားေရးကုိ ဗမာ့လက္ထဲ ျပန္ေရာက္ဖုိ႔၊ လုံးဝလြတ္လပ္ဖုိ႔ကုိ သံကုန္ျမႇင့္၍ ေတာင္းဆုိသည္။ ဗမာဟူေသာ ေရွးေရွးကထဲက ေျပာစကား၊ တုိ႔ဟူေသာ ေန႔စဥ္ေျပာစကား႐ုိး႐ုိးတုိ႔ကုိ ေပါင္းစပ္၍“ အုိ အခ်င္း အမ်ိဳးသား တုိ႔ဗမာတုိ႔” ဟု သခင္ဘေသာင္း ေၾကြးေၾကာ္လုိက္ခ်ိန္တြင္ အိပ္ေနၾကေသာ ဗမာမ်ား ႏုိးၾကားလာပီး ႏွလုံးသည္းပြတ္မ်ား ဆြဆြခုန္လာသည္ဟု ေမာင္ထင္က အမွတ္တရစကားဆုိခဲ့သည္။ ဤမွစပီး နစ္ေရွး၏ ပဲ့တင္သံကုိ ၾကားလုိက္ရသလုိ နာဇီ ဖက္ဆစ္စသည့္ လာေတာ့မည့္ လက်္ာစြန္း အမ်ိဳးသားေရးဝါဒၾကမ္းမ်ားကလဲ စီးပြားပ်က္ကပ္ႏွင့္ လယ္သမားသူပုန္ထခါနီး ႏုိင္ငံေရးေသေနေသာ ျမန္မာျပည္ကုိ အာဠာဝကေဆးထုိးလုိက္သျဖင့္ ေရွ ့ေလွ်ာက္ တုိင္းေရးျပည္ေရးမွာ ဆူပြက္လာေတာ့သည္။
ျခစားေနေသာ သတၱိေၾကာင္ ႏုိင္ငံေရး လက္ေဟာင္းၾကီးမ်ား လက္မွ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာသည္ လူငယ္လူဆူေလးမ်ား လက္သုိ႔ ေျပာင္းေရြ႔လာ၏။ ပေဒသရာဇ္သံ ဓနရွင္သံ ပညာတတ္သံပါလွေသာ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ ကလပ္ထဲက လူ႔မလုိင္ ႏုိင္ငံေရး ကစားပြဲမ်ားထက္ လမ္းေပၚႏုိင္ငံေရးဟု ဆုိၾကမည့္ သပိတ္ေတြ အစည္းအ႐ုံးေတြ ေက်ာမြဲေတြဘက္ ႏုိင္ငံေရးေရခ်ိန္က လွည့္လာသည္။

ထုိ႔ေနာက္ အားလုံးသိသည့္အတုိင္း ကမၻာစစ္အမွီျပဳ၍ ဗမာပုိင္စစ္တပ္ဖြဲ႔ကာ လြတ္လပ္ေရးလမ္းစေပၚေရာက္ခဲ့သည္။

သခင္ဘေသာင္းမွာ တုိ႔ဗမာတုိ႔၏ ဖန္ဆင္းရွင္ျဖစ္ေသာ္ျငား မစၥတာေမာင္မွုိင္းကဲ့သုိ႔ ႏုိင္ငံေရးဝါရင့္ မ်ိဳးခ်စ္သတင္းစာဆရာ ပညာရွင္ၾကီး သခင္ဘြဲ႔ခံခ်ိန္မွစပီး အစည္းအ႐ုံးသိကၡာပုိၾကီးလာသည္။ ေအာင္ဆန္း၊ ဗဟိန္း၊ သန္းထြန္း၊ စုိးစသည့္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းႏွင့္ ျပင္ပက လက္ဝဲယိမ္းလူငယ္ေတြ ဝင္လာခ်ိန္တြင္ ကုလားမုန္းတုိ႔ဗမာဝါဒမွသည္ ဘုံဝါဒလမ္းေၾကာင္းေပၚတက္လာသည္။ မွုိင္းဋီကာႏွင့္ နဂါးနီစာအုပ္ေလးမ်ားက စစ္ပီးေခတ္မွ ယေန႔ထိ ႏုိင္ငံေရးလမ္းေၾကာင္းကုိ (လက္ဝဲသံေပ်ာ့သြားသည္မွအပ) ႐ုိက္ခတ္ဆဲျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဖာနီဗယ္ ေရးဖူးသလုိ ျမန္မာလက္ဝဲသမားဟူသည္ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒီမ်ားသာျဖစ္သည္။ ကုိယ္ေတာ္မွုိင္းတြင္ ပေဒသရာဇ္အစြဲမေပ်ာက္သကဲ့သုိ႔ ဂႏၶီစိန္ဟု တြင္ခဲ့ေသာ သခင္ဗစိန္မွ ဖက္ဆစ္နာဇီကုိ အားက်သည့္ စကားေတြေျပာလာပီး ဂ်ပန္ႏွင့္ ပူးေပါင္းရန္လုိလားလာခဲ့သည္။ လူၾကီးလူငယ္ ပညာမဲ့ ပညာတတ္ လက်္ာ လက္ဝဲပဋိပကၡမွာ အေပၚယံပုဂၢိဳလ္ေရးျပႆနာမွ အစျပဳပီး အသင္းႏွစ္ျခမ္းကြဲခဲ့ရသည္။ လက်္ာျခမ္း ဗစိန္-ထြန္းအုပ္ဂုိဏ္းမွာ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ဗေမာ္-ေအာင္ဆန္း ႏုိင္ငံေရးသဟာယကုိ မယွဥ္ႏုိင္သျဖင့္ (တပ္ထဲတြင္ေတာ့ သူတုိ႔တပည့္ ဗုိလ္ေနဝင္းက တစင္ေထာင္ႏုိင္လာသည္) မဟာမိတ္အဝင္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ လူသတ္မွုႏွင့္တရားစြဲဖုိ႔ နယ္ခ်ဲ႔အၾကံအစည္ကုိ ရဲေဘာ္သုံးက်ိပ္ဝင္ သခင္ထြန္းအုပ္က သက္ေသခံေပးသည္ထိ အ႐ုပ္ဆုိးခဲ့ရသည္။ ဆင္းမလားျပန္ ဆာေပၚထြန္း၏ အဂၤလိပ္ႏွင့္ အလြမ္းသင့္သည့္ အစုိးရႏွင့္ ဘုရင္ခံခန္႔လႊတ္ေတာ္တြင္လဲ သခင္ထြန္းအုပ္တုိ႔တသုိက္ပါခဲ့ၾကသည္ (သခင္ထြန္းအုပ္ႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္အကုိ ဦးေအာင္သန္းမွာ မယားညီအကုိတည္း)။ ေနာက္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအစုိးရတြင္ ပါလာသည့္ သခင္ဗစိန္မွာကား ဆရာမွုိင္းၾကီး စာခ်ိဳးအတုိင္း ဂြကလိန္လုပ္ေလရာ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ပီးေနာက္ ဂဠဳန္ေစာ-ေဒါက္တာဗေမာ္တုိ႔ႏွင့္အတူ ေစာ-စိန္-ေမာ္ဂုိဏ္းဖြဲ႔ရာမွ ႏုိင္ငံေရးေသသြားေတာ့သည္။ တဖက္က မိႈင္း-ေအာင္ဆန္းဂုိဏ္းမွာလဲ ထပ္ဆင့္ထပ္ဆင့္အကြဲအျပဲမ်ား စစ္ပြဲ အာဏာလုပြဲ ႏုိင္ငံေရးဖိႏွိပ္မွုမ်ားျဖင့္ လက္ဝဲမ်ိဳးခ်စ္လမ္းေၾကာင္းကုိ အေတာ္ကြ်ံသြားရာ ၁၉၈၈မွ ယခုထိ ျပန္႐ုန္းလုိ႔ မရျပန္ေသး။

“အလုိ....သမုိင္းကုိ စစ္လုိက္ရင္ျဖင့္
တုိ႔ဗမာသခင္ေတြရဲ့ အစဥ္အလာက
ခင္စရာ မင္စရာ ၾကင္စရာငဲ့ျပင္
အင္စရာ ဟင္စရာ ျပင္စရာေတြကလဲ မနည္းပါဘု
ကြဲၾက ျပဲၾက ဆဲၾက ခဲၾကသနဲ႔
ရဲၾက ၾကဲၾက သဲၾက မဲၾကတာလဲရွိ၊
ခြဲၾက ခ်ဲၾက၊ ဆြဲၾက လြဲၾက ရွိပါသဗ်
ေၾသာ္... အဖြဲ႔အစည္းသဘာဝေပပေနာ”

ဒဂုန္တာရာ-တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးဘြဲ႔ မဟာကဗ်ာေလးခ်ိဳးၾကီး (မုိးေဝ၊ ၁၉၈၆)

ဒီပဲယင္းအဓိက႐ုဏ္းအဓိကတရားလုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မတရားေထာင္ခ်ခံရမွုကမလြတ္ေသးခ်ိန္၊ ေရြးေကာက္ပြဲအမည္ခံ ဒီမုိကေရစီသင္းကြပ္ပြဲေတာေျခာက္သံေတြ ညံေနခုိက္ ျပန္စဥ္းစားလွ်င္ သခင္ကုိယ္ေတာ္မွုိင္းကုိ တုတ္ႏွင့္႐ုိက္သည့္ ပုသိမ္က သခင္အမည္ခံ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကုိ သတိရသည္။ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး ၂ ျခမ္းမကြဲခင္ ေရႊတိဂုံဇရပ္တေဆာင္တြင္ ေနာက္ဆုံးေစ့စပ္ၾကစဥ္က စားပြဲေအာက္ ေသတၱာထဲတြင္ တုတ္ဓားလက္နက္ေတြ ဝွက္ထားတာ ကံၾကီးလြန္း၍ မည္သူမွ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ မျဖစ္လုိက္ဆုိသည့္ ေဒၚခင္ရီ့စာအုပ္ပါ အေၾကာင္းရပ္ေလးကုိလဲ ေအာက္ေမ့သည္။ ပါလီမန္ေခတ္က ပေဒသရာဇ္အသြင္ ဘုန္းၾကီးခဲ့သည့္ လယ္ေဝးသခင္ၾကည္ရွိန္လုိ လူသတ္ဘုရင္ ဖဆပလအမတ္မ်ား၏ မားဖီးယားႏုိင္ငံေရးေလာကကုိလဲ သတိရေသးသည္။ ယခုတေလာ လွ်ပ္တျပက္ဂ်ာနယ္ပါ ဒုႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ၾကီးေဟာင္း စစ္အရာရွိေဟာင္းတေယာက္ ေရးသည့္ လြတ္လပ္ေရးမွတ္တမ္းေတြထဲက စစ္ဗုိလ္ၾကီးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သခင္ႏုိင္ငံေရးသမား၊ သခင္လက္ပါးေစမ်ားဘဝႏွင့္ နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးနယ္ထဲ ဝင္လာပုံ၊ ထုိမွ လြတ္လပ္ေရးေနာက္ပုိင္း ႏုိင္ငံေရးအုပ္စုခ်င္း လက္နက္ကုိင္အျပဳတ္ျဖဳတ္ပြဲမ်ားတြင္ ႏုိင္မည့္ျမင္းစီးမိပီး စစ္ႏုိင္ငံေရးသမားၾကီးမ်ား ျဖစ္လာၾကပုံကုိ ဖတ္ရင္း အရင္းစစ္ေတာ့ အားလုံးတုိ႔ဗမာေတြပဲ၊ ကမၻာမေၾကေအာင္ အညွိဳးၾကီးၾကတာ သခင္ရွုေမာင္တုိ႔ သခင္ၿဖိဳးတုပ္ေတြ ျဖစ္ကုန္တာ အထက္တန္းစိတ္မေမြးႏုိင္ၾကလုိ႔ပါလားဟု သံေဝဂယူမိေတာ့သည္။

(၃)

၁၉၄၁ ဇန္နဝါရီတြင္ က်င္းပေသာ ဗမာျပည္လုံးဆုိင္ရာ ဗမာတုိင္းရင္းသားမ်ား ေျပးခုန္ကစားပြဲၾကီးတြင္ တုိ႔ကရင္လုိ႔ အားေပးသံကုိ တုိင္းရင္းသားေသြးခြဲစကားဟု စြပ္စြဲေသာ တုိ႔ဗမာအာေဘာ္ဟု ေျပာႏုိင္သည့္ စေန နဂါးနီဂ်ာနယ္ေဆာင္းပါးကုိ ဖတ္ရင္း ဒီစကားမ်ိဳးေတြ ဒီကထဲက ေျပာတာကုိးဟု ျပံဳးမိေတာ့သည္။ တုိ႔ဗမာ တုိ႔ဗမာဆုိပီး တုိင္းျပည္တြင္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ႏုိင္ငံေရးေသြးထုိးေပးခဲ့ျခင္းအက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ တျခားလူမ်ိဳးမ်ားကလဲ သီးျခားအမ်ိဳးသားေရးလကၡဏာေဆာင္လာသည္ကုိ ျငဴစူသကဲ့သုိ႔ ရွိလွသည္။ တခါဖူးမွ မစုစည္းမိဖူးသည့္ ဒတ္ခ်္အိႏၵိယကြ်န္းစုမ်ားကုိ အင္ဒုိနီးရွားဟု စစ္ပီးေခတ္တြင္ ေပၚထြက္လာေစသည့္ ဆူကာႏုိလုိ အားထုတ္မွုမ်ိဳး၊ ဘုရင္ကုိးကြယ္မွု၊ ဘာသာေရး၊ ဘာသာစကားတူညီမွုကုိ အေျခခံေသာ ထုိင္းအမ်ိဳးသားေရး ေသြးသစ္ေလာင္းမွုမ်ိဳး ၿဗိတိသွ်ျမန္မာျပည္တြင္ မေပၚဖူးခဲ့ဘဲ စစ္ပီး တႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း ကံရာဇာငယ္ ဘုရားတည္နည္းႏွင့္ တုိင္းရင္းသားအေရးကုိ ေခြ်းသိပ္ေစ့စပ္ျခင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲ စစ္မီးမ်ားမွာ မ်ိဳးျဖဳတ္စစ္ပြဲဟု စြပ္စြဲခံရသည္ထိ ေတာက္ေလာင္ေနဆဲ။ တုိ႔ဗမာမ်ိဳးခ်စ္ဝါဒကုိ ေထာက္ခံသည့္ ျမန္မာမဟုတ္ေသာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား၊ တ႐ုတ္ကျပား တုိင္းရင္းသားသခင္မ်ား ရွိခဲ့ေသာ္ျငား စစ္အတြင္း ဘီအုိင္ေအရာဇဝတ္မွုမ်ားမွအစ ေသာင္းက်န္းမွုႏွိမ္နင္းေရးကာလ ကရင္ရွမ္းတုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ စစ္ေျမျပင္ဆက္ဆံေရး၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေနဝင္းဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္အရ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား၊ တ႐ုတ္ပုိင္ စီးပြားေရးမ်ား ထိန္းခ်ဳပ္မွု၊ အတင္းအက်ပ္ျပန္ပုိ႔မွုမ်ားအလယ္ ရွိသမွ်တုိင္းရင္းသားအားလုံးကုိ နယ္ခ်ဲ႔လက္ပါးေစစာရင္းသြင္းကာ ဦးခ်ိဳးခ်င္သည့္ ျမန္မာစြဲဝါဒအဆုံး ႏုိင္ငံေတာ္ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္မွုမ်ားက တုိ႔ဗမာဝါဒကုိ ျမန္မာၾကီးစုိးေရးဝါဒအျဖစ္ နာမည္ဖ်က္ခဲ့သည္။

ျပည္ေထာင္စုဆုိသည္ထက္ စစ္ၾကီးပီးစ မဟာေဆြ၏ “မယ္တုိ႔ျပည္ေမာင္တုိ႔ျပည္”ဝတၳဳထဲက အမ်ိဳးသားဓနရွင္စစ္ႏုိင္ငံၾကီးပုံစံမ်ိဳးဘက္ ယခုေနျပည္ေတာ္ေရြးေကာက္ပြဲလမ္းေၾကာင္းက တာစူေနသည္။ သိဒၶိမေပါက္ဘဲ ဒိ႒ိေျမာက္ေနသူမ်ားက ယခုပင္ အဏုျမဴငန္းဖမ္းေနၾကေပပီတကား။

နယ္ျခားေစာင့္တပ္ကိစၥေတြ၊ တုိင္းရင္းသားဆုိင္းဘုတ္တပ္ပါတီေတြႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးစစ္ေရး တိမ္ေတာင္ေတြ ထူေနျပန္ပီ။ ျမန္မာျပည္ဆုိသည္မွာ ျမန္မာ(ဗမာ)မ်ား၏ လက္နက္ႏုိင္ငံေလာ၊ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစုံ၏ ခြင့္တူညီမွ်ေသာ ျပည္ေထာင္စုေလာ။ တုိင္းျပည္အဝွန္းကုိ တုိ႔အိမ္တုိ႔ယာမွတ္ကာ လူတစုက ခ်ယ္လွယ္အျမတ္ထုတ္ေနမွုမ်ား ဘယ္အခ်ိန္ဆုံးမည္နည္း။ လူမ်ိဳးေရးဘာသာေရးမိႈင္းတုိက္၍ ႏုိင္ငံေရးလုပ္သည့္ ေခတ္စံနစ္ယဥ္ေက်းမွုေတြကုိ ျပည္ဖုံးကားခ်ၾကပါစုိ႔။
http://mizzimaburmese.com/edop/songpa/5570-2010-06-23-09-49-07.html

တ႐ုတ္လက္ထဲက ျမန္မာႏိုင္ငံ

တ႐ုတ္လက္ထဲက ျမန္မာႏိုင္ငံ

“အဂၤလိပ္ အခက္ ဗမာ့ အခ်က္”

ဒီေႂကြးေၾကာ္သံက ၿဗိတိသွ်ေတြကို က်ေနာ္တို႔ အမိေျမေပၚကေန ေမာင္းထုတ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းစဥ္ ကာလမွာ ထင္ရွားခဲ့တဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံပါ။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ေနာင္ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ျမန္မာျပည္ဟာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ၊ စစ္ေရးအရ ၾသဇာခံ ျဖစ္လာတာမို႔ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ေႂကြးေၾကာ္သံကို “ဗမာအခက္ တ႐ုတ္အခ်က္” လို႔ ေျပာင္းရမလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အခုလ ေစာေစာပိုင္းမွာ ျမန္မာဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြက တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ကို ေကာေဇာနီခင္း ႀကိဳဆိုခဲ့ၿပီး ႏွစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ညီရင္းအစ္ကို ေဆြမ်ိဳး ေပါက္ေဖာ္ဆက္ဆံေရးကို ထပ္ေလာင္း အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

ဇြန္လ ၈ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ တ႐ုတ္ျမန္မာ ႏွစ္ ၆၀ ဆက္ဆံေရး အထိမ္းအမွတ္ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္မွာ စစ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊက ျမန္မာနဲ႔ တ႐ုတ္ ႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား “မဟာဗ်ဴဟာ ဆက္ဆံေရး” ထူေထာင္ၿပီးၿပီလို႔ အေလးအနက္ ဆိုထားပါတယ္။ ဒီစကားစုကို “ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ လံုၿခံဳေရးရာ ဆိုင္ရာ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ဗ်ဴဟာေျမာက္ မဟာမိတ္အဖြဲ႔” လို႔ မွတ္ယူႏိုင္ပါတယ္။

စီးပြားေရးအရ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈေတြအတြက္ အိမ္နီးခ်င္း ႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားမွာ ဒီလိုမ်ိဳး မဟာမိတ္ဖြဲ႔တာေတြက သမား႐ိုးက် ျဖစ္ေပမယ့္ တ႐ုတ္-ျမန္မာ မဟာဗ်ဴဟာ ဆက္ဆံေရးကေတာ့ ေဒသတြင္း လံုၿခံဳေရး ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲေစႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

တ႐ုတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ခရီးစဥ္အၿပီး ေနာက္ေန႔မွာပဲ စစ္အစိုးရပိုင္ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာထဲမွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းတပုဒ္ကို ထည့္သြင္းေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီသတင္းကေတာ့ ရခိုင္ျပည္နယ္ကေန တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို ေရနံနဲ႔ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေတြ တင္ပို႔မယ့္ ကီလိုမီတာ ၈၀၀ ရွည္တဲ့ ႏွစ္ေၾကာင္းၿပိဳင္ ပိုက္လိုင္းကို တ႐ုတ္ အမ်ိဳးသား ေရနံ ေကာ္ပိုေရးရွင္း (China National Petroleum Corporation – CNPC) က စတင္ ေဖာက္လုပ္ေနၿပီဆိုတဲ့ သတင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစီမံကိန္းဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို သြယ္တန္းတဲ့ ဒုတိယ ဓာတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္း စီမံကိန္းျဖစ္ပါတယ္။ ပထမ တခုကေတာ့ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေတြကို ျမန္မာ့ကမ္းလြန္ကေန ထိုင္းႏိုင္ငံဆီ တင္ပို႔တဲ့ စီမံကိန္းပါ။

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းနဲ႔ အာဖရိကမွ သယ္ေဆာင္လာမယ့္ ေရနံစိမ္းေတြကိုလည္း ေက်ာက္ျဖဴ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းကေန ျမန္မာျပည္ကိုျဖတ္ၿပီး ယူနန္ျပည္နယ္ထဲအေရာက္ အခုပိုက္လိုင္းေတြကေန တဆင့္ တင္ပို႔ဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ကုန္သြယ္မႈ အက်ိဳးစီးပြားက ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္မွာ တစတစ ႀကီးထြားလာေနတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ဖို႔နဲ႔ ေရနံတင္ သေဘၤာေတြ လံုၿခံဳေစဖို႔အတြက္ အိႏၵိယ သမုဒၵရာနဲ႔ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ထဲမွာ တ႐ုတ္က သူ႔ရဲ႕ ေရတပ္အင္အားကို ေသခ်ာေပါက္ တိုးခ်ဲ႕ပါလိမ့္မယ္။

ဒီလို တိုးခ်ဲ႕မႈက ၿပိဳင္ဖက္ျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယႏိုင္ငံကို လံုၿခံဳေရးအရ အေတာ္ေလး သိသိသာသာ စုိးရိမ္စရာ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အိႏၵိယသမုဒၵရာနဲ႔ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ဆိုတာေတြဟာ အစဥ္အလာအရ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ ၾသဇာလႊမ္းမိုးရာ နယ္ပယ္ေတြ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။

ေရနံနဲ႔ ဓာတ္ေငြ႔ပိုက္လိုင္း စီမံကိန္းမွာ အဓိက ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံသူျဖစ္တဲ့ CNPC ဟာ တ႐ုတ္အစိုးရပိုင္ ေရနံနဲ႔ ဓာတ္ေငြ႔ကုမၸဏီ အႀကီးဆံုး ၃ ခုအနက္ တခု ျဖစ္ပါတယ္။ တျခားကုမၸဏီ ၂ ခုျဖစ္တဲ့ တ႐ုတ္ ေရနံနဲ႔ ဓာတု ေကာ္ပိုေရးရွင္း (China Petroleum & Chemical Corporation - Sinopec) နဲ႔ တ႐ုတ္ အမ်ိဳးသား ကမ္းလြန္ေရနံ ေကာ္ပိုေရးရွင္း (China National Offshore Oil Corporation – CNOOC) ေတြဟာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံက ေရနံနဲ႔ သဘာ၀ ဓာတ္ေငြ႔ လုပ္ငန္းေတြထဲမွာ အလံုးအရင္းနဲ႔ ရင္းႏွီး ျမဳပ္ႏွံထားၾကတာပါ။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ၀ါရွင္တန္ဒီစီၿမိဳ႕ အေျခစိုက္ EarthRights International အဖြဲ႔က ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ထုတ္ျပန္တဲ့ အစီ ရင္ခံစာ “China in Burma” အရ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ရွိ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံထားတဲ့ တ႐ုတ္ ေရနံကုမၸဏီ ၁၆ ခု ရွိတယ္လို႔ သိရပါ တယ္။

အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ႔ ဆက္ဆံဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေနၿပီး အေမရိကန္ဦးေဆာင္တဲ့ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔ အေရးယူေရး မူ၀ါဒနဲ႔ တသားတည္းျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကေတာ့ ျမန္မာျပည္က စြမ္းအင္ေတြကို ထိန္းထားလိုက္ႏိုင္ပါၿပီ။

ျမန္မာျပည္က သဘာ၀အရင္းအျမစ္ေတြကို ရယူဖို႔နဲ႔ စစ္အစိုးရကို အိတ္ေထာင္ထဲ ထည့္ထားဖို႔က တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အခရာက် တဲ့ ႏိုင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒ ရည္မွန္းခ်က္တခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သံသယျဖစ္စရာ မရွိပါဘူး။

“အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပက ကုမၸဏီေတြ မရွိတဲ့ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ရဲ႕ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြ ျပန္႐ုပ္သိမ္းသြားတဲ့ ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာ တ႐ုတ္ကုမၸဏီေတြက အေျခခ်ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္” လို႔ အင္ဒီယားနားတကၠသိုလ္မွ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေလ့လာေရးဌာန ၫႊန္ၾကားေရးမႉး ေဒါက္တာ ေဂၚဒက္ ဘာဂက္ (Gawdat Bahgat) က သူ႔ရဲ႕ “China's Energy Policy: Strategic Implications” ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးမွာ ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးကို Middle East Economic Survey က ၂၀၀၇ ခုႏွစ္မွာ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့တာပါ။

“တ႐ုတ္က ပစ္မွတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ (ဥပမာ အီရန္၊ ဆူဒန္၊ ဥဇဘက္ကစၥတန္ နဲ႔ ဗင္နီဇြဲလား) ဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အေနာက္ အုပ္စုရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားနဲ႔ ဆန္႔က်င္တဲ့ ျပည္တြင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးရာ မူ၀ါဒေတြကို ခ်မွတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြျဖစ္တယ္” လို႔ သူက ဆိုပါတယ္။

ေဒါက္တာ ဘာဂက္ရဲ႕ သံုးသပ္ခ်က္က တ႐ုတ္-ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးမွာလည္း သက္ဆိုင္မႈရွိေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဥပမာ အေနနဲ႔ ျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြ ဒုနဲ႔ေဒးရွိတဲ့အတြက္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ဒဏ္ခတ္ အေရးယူထားတဲ့ လူဆိုးစာရင္း၀င္ ဆူဒန္နဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေတြပါ။ အာဏာရွင္အစိုးရေတြ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ဒီႏိုင္ငံႏွစ္ခုစလံုးဟာ ေရနံနဲ႔ သေဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေတြ အလြန္႔အလြန္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံနဲ႔ ပိုက္လိုင္းစီမံကိန္းက ျမန္မာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြအတြက္ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား အက်ိဳးအျမတ္ရ႐ံု သက္သက္သာ မကဘဲ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အက်ိဳးခံစားခြင့္ကိုပါ ရေစတာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ကမ္းကုန္လွတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြအတြက္ ႏိုင္ငံတကာမိသားစုက ႐ႈတ္ခ်တာနဲ႔ ဒဏ္ခတ္အေရးယူတာေတြ ခံေနရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ဒီပိုက္လိုင္းေၾကာင့္ စစ္အစိုးရကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက ဆက္လက္ အကာအကြယ္ ေပးသြားမယ့္အျပင္ စစ္အစိုးရကို ဒဏ္ခတ္ အေရးယူတာေတြကိုလည္း ဗီတိုအာဏာသံုးၿပီး ပယ္ခ်သြားပါလိမ့္မယ္။

စစ္အစိုးရဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာ စစ္တပ္ကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ အကူအညီနဲ႔ သိသိသာသာ အဆင့္ျမႇင့္ခဲ့ပါတယ္။ မၾကာေသးခင္ကလည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံထုတ္ K-8 Karakorum တိုက္ခိုက္ေရး ဂ်က္ေလယာဥ္ အစီး ၅၀ ကို ၀ယ္ယူၿပီး ျမန္မာ့
ေလတပ္ကို အားျဖည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။

တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ျပင္ပက ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြကို စိုးရိမ္လို႔ စစ္အစိုးရက တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ အကာအကြယ္ကို မွီခို အားထား ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ိဳးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ျပႆနာကို တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ေတြ၊ ျပည္တြင္း အတိုက္အခံ အင္အားစုေတြနဲ႔အတူ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အေျဖမရွာလိုတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ မူ၀ါဒေၾကာင့္သာ အခုလို တ႐ုတ္ကို မွီခိုေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ကမာၻနဲ႔အ၀န္း လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီေရးရာ ကိစၥေတြကို ျမႇင့္တင္ဖို႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ျမန္မာ့အေရး အေပၚ စိတ္၀င္စားမႈက ပိုလို႔ေတာင္ နည္းပါေသးတယ္။ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက “အျခားႏိုင္ငံမ်ား၏ ျပည္တြင္းေရး၌ ၀င္ေရာက္ မစြက္ဖက္ေရး” ဆိုတဲ့ အေျခခံသေဘာထားကို အသံုးခ်ၿပီး ေျမာက္ကိုရီးယား၊ ဆူဒန္၊ ျမန္မာ စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြနဲ႔ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႔တဲ့ ဆက္ဆံေရး တည္ေဆာက္ဖို႔ ရည္ရြယ္တာပါ။

မၾကာေသးခင္က အယ္လ္ဂ်ာဇီးယား သတင္းဌာနကေန ထုတ္လႊင့္သြားတဲ့ မွတ္တမ္း႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမန္မာစစ္အစိုးရက ႏ်ဴကလီးယား အစီအစဥ္တခုကို လွ်ိဳ႕၀ွက္အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနတယ္လို႔ စြပ္စြဲထားပါတယ္။ ဒီအေပၚမွာ တ႐ုတ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔အနားမွာ ႏ်ဴကလီးယားအင္အားရွိတဲ့ ႏိုင္ငံ ေနာက္တခု ေပၚေပါက္လာမယ့္အေပၚ ပူပန္မႈ မရွိတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ႏ်ဴကလီးယားရည္မွန္းခ်က္ကို ေလ်ာ့နည္း ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္တာထက္စာရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေတာင္ပံုရာပံု သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ေတြကို ရေအာင္ယူဖို႔က တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ လတ္တေလာ အက်ိဳးစီးပြားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္သူလူထုအတြက္ေတာ့ အခုအခ်ိန္က ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ကိုလိုနီလက္ထဲ ေနာက္တႀကိမ္ ေရာက္ေနၿပီလား ဆိုတာကို ျပန္ၿပီး အကဲျဖတ္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ပါ။

တကယ္လို႔မ်ား ေရာက္ေနၿပီလို႔ ယူဆရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို တ႐ုတ္ျပည္မႀကီးရဲ႕လက္ေအာက္ခံႏိုင္ငံ ဒါမွမဟုတ္လည္း ၾသဇာခံႏိုင္ငံ မျဖစ္ရေလေအာင္ ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ ကာကြယ္ဖို႔က ျမန္မာျပည္သားအားလံုးရဲ႕ တာ၀န္ပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

Falling into China's Hands By Htet Aungကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုသည္။
http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/editorial/2009-02-27-05-56-44/3455-2010-06-23-11-36-40

THE COMITTEE TO DESTROY THE WORLD


The Operation Condor.....“လင္းတ စစ္ဆင္ေရး ”


ဒီကေန႔ ဗမာစစ္အုပ္စုလုပ္ေနတာေတြ အားလံုးက ၁၉၈၀ မတိုင္ခင္ လက္တင္အေမရိကားမွာ
စစ္အာဏာသိမ္းေခါင္းေဆာင္ေတြလုပ္ခ့ဲႀကတ့ဲနည္းဗ်ဴဟာေတြန႔ဲ တပုံစံတည္းပဲ။
ေအာင္မိုးဝင္း
http://www.mediafire.com/file/m3vmym0ylzz/Brazil and Operation Condor._final_.pdf
Brazil and Operation Condor._final

ေရွ႕ဆက္မတက္နိုင္ၾကေသးရင္ေတာင္...(ေမာင္ခ်င့္ခ်ိန္)

pdf file here
doc file here

“ေရွ႕ဆက္မတက္နိုင္ၾကေသးရင္ေတာင္

ေနာက္ဆုတ္မေပးရေအာင္ ေတာင့္ခံထားၾကဘို႔ေတာ့လိုတယ္ ”

ေမာင္ခ်င့္ခ်ိန္

(၁)

ငါတို႔ေခါင္းေဆာင္၊ လူထုေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ၆၅ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔လို႔ တစ္ကမၻာလံုးမွာ က်င္းပခဲ့ ၾကတယ္ ၊ လက္ရွိ , ရွိေနတဲ့ ဗမာျပည္နိုင္ငံေရးအေျခအေနေတြအတြက္ ဒီလိုအခန္းအနား ေတြဟာ တစ္စံုတရာအေထာက္အကူျပဳလွဳပ္ရွားမွဳမ်ိဳး ျဖစ္ေစမွာပါ ၊ ဒါေပမဲ့ အခန္းအနား ျပီး သြားရင္ ထုတ္ျပန္ခ်က္စာရြက္ေတြ , သ၀ဏ္လႊာ ဆိုတာေတြ , ဓါတ္ပံုေတြ , ဟိုတစ သည္ တစ ဟိုလူနင္းသည္လူနင္းျပန္႔က်ဲလို႔ ၊ ၂၀၀၉ က မဲေဆာက္မွာ လုပ္တဲ့ ၆၄ႏွစ္ေျမာက္ ပြဲမွာ တုန္းကဆို တခါသံုးဗူးနဲ႔နန္ၾကီးသုတ္ေၾကြးျပီး ေၾကျငာခ်က္ေတြတစ္ရွဳးျဖစ္ကုန္ေရာ၊ ပြဲအျပီး အမိွဳက္ပံုးထဲမွာ ပြဲထဲမွာေ၀တဲ့ေဒၚစုပံုမ်က္ႏွာဖံုးေတြ အထပ္လိုက္။

အဲဒီလို ရာသီစာအျဖစ္ ၊ သတင္းထဲပါရံု ၀တ္ေက်တန္းေက်အခန္းအနားေတြကေတာ့ ဟန္ ေဆာင္ေနၾကသလိုပါပဲ၊ တကယ္ေလးစားတန္ဘိုးထားရင္ ေဒၚစုလြတ္ေျမာက္ေရးရဲ႕ အေျဖမွန္ျဖစ္တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ ျဖဳတ္ခ်ေရးတိုက္ပြဲ ထိထိေရာက္ေရာက္ဆင္ႏႊဲၾကရမွာ။

ခုပဲၾကည့္ အေမရိကန္နယူးေယာက္မွာလုပ္တဲ့ေမြးေန႔ပြဲမွာ စစ္အာဏာရွင္အုပ္စု၀င္တေယာက္ က ေဒၚစုပံုကိုေျခနဲ႔ကန္သြားျပီ ၊ အခန္းအနားကပန္းေတြကိုနင္းသြားျပီ ၊ အဲဒီအတြက္ ေမြးေန႔ပြဲ က်င္းပသူေတြကိုအျပစ္မတင္လိုေပမဲ့ ႏွစ္ခ်က္ေတာ့ေျပာခ်င္ပါတယ္ ။

နံပါတ္တစ္က ဒီျဖစ္စဥ္ေပၚကေန ဘယ္မွာျဖစ္ျဖစ္စစ္အုပ္စုကိုေလ်ွာ့မတြက္မိဘို႔ သင္ခန္းစာ ယူေစခ်င္ပါတယ္ ၊ စစ္အုပ္စုဟာ ေဒၚစုပံုမေျပာနဲ႔ ဘုရားပံုေတာင္တက္နင္းဘို႔၀န္မေလးဘူး၊ သံဃာကိုေတာင္ရိုက္ဘို႔၀န္မေလးဘူးဆိုတာ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမင္ခဲ့ သိခဲ့ၾကျပီးပါျပီ ၊ မိမိတို႔ေတာ္လွန္ေရးအင္ အားစုေတြကို လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္တာ ၊ ေရာက္ရာ နိုင္ငံရဲ႕ဥပေဒေတြနဲ႔ျငိစြန္းေအာင္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္တာ ၊ ဂုဏ္သိကၡာယုတ္ေလ်ာ့ေအာင္ လုပ္တာ စသျဖင့္ဘာမဆိုလုပ္မဲ့သူေတြ ျဖစ္္တယ္ဆိုတာ သတိရွိၾကပါ။

နံပါတ္နွစ္အခ်က္ကေတာ့ ေဒၚစုဟာကၽြန္ေတာ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တယ္၊ လူထု ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္တယ္ ၊ ေဒၚစုပံုကိုကန္ျပတာဟာ မင္းတို႔ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာကိုဒါပဲကြလို႔ ေစာ္ကား စိန္ေခၚလိုက္တာပဲျဖစ္တယ္၊ ျပည္တြင္းမွာလူကိုယ္တိုင္ကိုဖမ္းထားျပီး ထင္ရာစိုင္း ေနရံုသာ မက ျပည္ပမွာပါထင္ရာစိုင္းေတာ့မယ္လို႔ စစ္အုပ္စုက ေရွ႕တိုးျပီးရင္းတိုးလာတာာ ျဖစ္တယ္ ၊ ဒါမ်ိဳးကို ျပီး,ျပိးေရာသေဘာထားရင္ ေနာက္ဆုတ္သထက္ဆုတ္ေပးတာမ်ိဳးျဖစ္ျပီး အတိုက္အခံ ေလာက ေနစရာေတာင္ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူးဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေစာ္ကားခံရမွဳအတြက္ ထိထိေရာက္ ေရာက္တုန္႔ျပန္ဘို႔ တာ၀န္ရွိသြားျပီဆိုတာ သတိေပးေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

(၂)

စစ္အုပ္စုက တလွမ္းျခင္း ပါးပါေလးေရွ႕တိုးခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေနာက္ကို သိသိသာသာ ဆုတ္ေပးခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ ၊ ေရွ႕ႏွစ္လမ္းတိုးရေအာင္ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္ေပးသလိုလိုနဲ႔ မူလ ရပ္ခဲ့ရာကိုေတာင္ ျပန္မလွမ္းနိုင္တဲ့အေျခအေနခ်ည္းၾကံဳခဲ့တာပါပဲ။

ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ေနာက္ပိုင္းေပၚလာတဲ့အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲက အမ်ားစုကယံုၾကည္ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့တဲ

အဖြဲ႔အစည္းေတြျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းမွာဆိုရင္ NLD ၊ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔မွာဆို ABSDF ဆိုတဲ့ အဖြဲ႔ေတြကိုၾကည့္ပါ ၊ ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့သက္တမ္းမွာ ေရွ႕ကိုဘယ္ေလာက္တိုးနိုင္ခဲ့ျပီး ေနာက္ကိုဘယ္ေလာက္ဆုတ္ေပးခဲ့့ရပါသလဲ ။

လတ္တေလာအေရးအပါဆံုးအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တဲ့ NLD ကေန စေျပာၾကည့္ပါရေစ ၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဒီမိုအေရစီအင္အားစုအားလံုးလိုလိုက NLD ကိုတပ္ဦးပါတီအျဖစ္ သေဘာထား၀န္းရံခဲ့ၾက တာ စစ္အုပ္စုကသိတယ္၊ဒါေၾကာင့္ ၁၉၈၉မွာ ေဒၚစုကိုဖမ္းၾကည့္ျပီး NLD အေျခအေနကို ၾကည့္ပါတယ္ ၊(တိတိပပေျပာရရင္ ၁၉၈၉ မတ္လမွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုနိုင္ ကိုအရင္ဖမ္းၾကည့္ျပီး ေျပာပေလာက္တဲ့ အံုၾကြမွဳမရွိဘူးဆိုမွ ဂ်ဴလိုင္လမွာ တလွမ္းထပ္တိုးျပီး ေဒၚစုကိုဖမ္းတာပါ)၊ အျမန္ဆံုးျပန္လႊတ္ေပးရန္ေတာင္းဆိုလိုက္သည္ ဆိုတာေလာက္ပဲရွိျပီး ထိထိေရာက္ေရာက္တိုက္ပြဲ၀င္ေတာင္းဆိုမွဳမ်ိဳးမလုပ္တဲ့အခါမွာ စစ္အုပ္စုဟာ သူတို႔ရထားတဲ့ အေျခေနကေနေနာက္ျပန္မဆုတ္ေတာ့ပဲ ေဒၚစုကိုအက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထားလိုက္ျပီး သေဘာထား တင္းမာတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြကိုဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တာမ်ိဳး တလွမ္းခ်င္းတိုးလာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကNLDမွာ ပါတီ၀င္အင္အားသန္းနဲ႔ခ်ီရွိေနျပီး လူ႔ေဘာင္သစ္၊ ဗကသ စတဲ့ ေက်ာင္း သားအဖြဲ႔အစည္းေတြကလဲ ၀န္းရံရွိေနခဲ့တာပါ ၊ ၁၉၈၈မွာ ေဒၚစုက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသမီး အျဖစ္ေပၚထြက္လာခဲ့ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေရးဆိုျပီး (ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့) ေက်ာင္းသား ေတြ

ျပည္သူေတြေရွ႕ကေနဦးေဆာင္ခဲ့လို႔ လူထုေခါင္းေဆာင္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ျဖစ္လာခဲ့ တာပါ ၊ ေဒၚစုထိမ္းသိမ္းခံေနရစဥ္တေလ်ွာက္လံုးမွာေတာ့ NLD ဟာ ေဒၚစုရဲ႕ (မတရားတဲ့ အမိန္႔

အာဏာဟူသမွ် တာ၀န္အရဖီဆန္ၾကဆိုတဲ့) ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေရးမူကို ေသြဖီခဲ့ပါတယ္၊ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ျပႆနာနဲျပီးေရာ ေနာက္ဆုတ္အေလွ်ာ့ေပးေရးမူကိုပဲ က်င့္သံုးခဲ့ပါတယ္၊ (ေရွ႕ဆက္ရမဲ့ခရီးအတြက္ အျပဳသေဘာေျပာေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႕လူနည္းစုေလး တိုက္ ပြဲ၀င္ခဲ့တာကို ေထာက္ျပကာဗာလုပ္မျငင္းေစခ်င္ပါဘူး၊ဗမာတစ္နိုင္ငံလံုး အဖြဲ႕အစည္းအားလံုး ေပါင္းမွ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိတာ၊ အဲဒီထဲက NLD အင္အား ဟာ သန္းခ်ီရွိခဲ့တဲ့ပါတီ၀င္ေတြနဲ႔ဆိုရင္ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး)။

၁၉၉၀ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္သူေတြက NLD ကို ထင္မွတ္ထားတာထက္ကို ေထာက္ခံခဲ့ၾက တယ္ ၊ဒါေပမဲ့ NLD က ျပည္သူ႔အားနဲ႔ အနိုင္ကိုကိုင္ျပီးေရွ႕မတိုးခဲ့ဘူး ၊ စစ္အုပ္စုကသာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပအာဏာမလႊဲတဲ့အျပင္ ေရွ႕တလွမ္းတိုးျပီး ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒေရးဆြဲ ေရးေခါင္စဥ္္နဲ႔ ေညာင္ႏွစ္ပင္အမ်ိဳးသားညီလာခံဆိုတာကို လုပ္လာခဲ့တယ္ ။ဒီၾကားထဲမွာ စစ္ အုပ္စုကတစ္လွမ္းျခင္းတိုးျပိး NLD ကတစ္လွမ္းျခင္းဆုတ္ေပးခဲ့တာ အမ်ားၾကိး ၊ အားလံုးသိျပီး သားေတြမို႔ အေသးစိတ္မေျပာေနလိုေတာ့။ အခ်ိဳ႕ဆို ေနာက္ဆုတ္ရင္းဆုတ္ရင္း ျပည္သူ လူထု နွင့္ေ၀းရာနိုင္ငံမ်ားဆိသို႔ အေ၀းေရာက္အစိုးရအျဖစ္ေရာက္ရွိျပီး အေခ်ာင္သမားမ်ားပင္ ျဖစ္ေန ၾကေလျပီ။

၂၀၀၈ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စစ္အုပ္စုဟာ ေရွ႕ကိုခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတိုးလာပါေတာ့တယ္၊ ဒါဟာလဲ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကိုခ်ိတ္ပိတ္ ၊သံဃာေတြကိုရိုုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ ေထာင္ခ်လုပ္တာေတာင္မွ ဘယ္ပါတီကမွဦးေဆာင္အံုၾကြမလာတဲ့အေပၚ ၊ သံဃာေတာ္ေတြ အပါအ၀င္နယ္စပ္ထြက္ေျပးသူေတြကလည္း ထိထိေရာက္ေရာက္ျပန္တိုက္ပြဲ၀င္ေရးမလုပ္ပဲ ဒုကၡသည္အျဖစ္ နိုင္ငံတကာထြက္သြားတာမ်ိဳးပဲလုပ္တဲ့အေပၚ အပိုင္တြက္ျပီးတိုးလာတာ မ်ိဳးပါ ၊ဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒဆႏၵခံယူပြဲဆိုျပီးတိုးၾကည့္ျပီးေနာက္မွာ ေဒၚစုကို အိမ္ခ်ဳပ္ကေနဆိုင္းငံ့ ေထာင္ ဒါဏ္ဆိုတာမိိ်ဳး တိုးၾကည့္တယ္ ၊ ဘာမွျဖစ္မလာတဲ့ေနာက္မွာ ၂၀၁၀ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ ဥပေဒဆိုတာနဲ႔ နိုင္ငံေရးပါတိမ်ားမွတ္ပံုတင္ျခင္းဆိုင္ရာဥပေဒေတြကို မတရား သျဖင့့္ေၾကျငာ ျပီး လံုးလံုးလ်ားလ်ားဖိတိုးလိုက္ေတာ့တာပါပဲ ။၁၉၉၀ေရြးေကာက္ပြဲကို သူတို႕ ဘက္က လံုးလံုး ေဖ်ာက္ဖ်က္လိုက္ျပီလို႔ တရား၀င္ေၾကျငာလိုက္တာပါပဲ ။

၂၀၁၀ မတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔ ၊ နိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ ထပ္ျပီးမွတ္ပံုတင္စရာ မလိုေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တဲ့ေန႔ဟာ NLD တိုက္ပြဲ၀င္ျပီ၊ေနာက္မဆုတ္တမ္းရပ္ခံျပီလို႔ ယူဆစရာ ေန႔တစ္ ေန႔ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ၊အဖြဲ႔စည္းအားလံုးကလဲ ေထာက္ခံအားေပးခဲ့ပါတယ္၊ခုေတာ့ NLD ရဲ႕ အဲဒီ ဆံုးျဖတ္္ခ်က္ဟာ အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ထိပ္တိုက္မေတြ႔ေရး၊ ျပႆနာကင္းကင္းေနထိုင္ ရပ္တည္ နိုင္ေရး အတြက္လားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။

စစ္အုပ္စုကေတာင္ဘာမွထပ္မလုပ္ရေသးဘူး ၊ သစၥာေဖါက္ေတြက ပါတီကိုစြန္႔ခြာၾကတယ္၊ တိုက္ပြဲမ၀င္ရဲသူေတြက ပါတီဆိုင္းဘုတ္ေတြ ျဖဳတ္ထားလိုက္ၾကတယ္၊လက္က်န္လူေတြက ပါတီဆိုင္းဘုတ္သာမျဖဳတ္တာ၊ ထိပ္တိုက္မေတြ႕ေရးေရွာင္ရွားေနၾကျပီ ၊ပါတီဌာနခ်ဳပ္

(သို႔မဟုတ္) တိုင္းရံုးလိုေနရာေတြမွာလုပ္ရမဲ့ NLD ရဲ႕အေထြေထြအတြင္းေရးမွဳး ၊လူထုေခါင္း ေဆာင္ရဲ႕ေမြးေန႔ကို ရန္ကုန္ျမိဳ႕စြန္(၁၀မိုင္ကုန္း)က ေဒၚေမႏွင္းၾကည္အိမ္မွာပဲလုပ္တာ ၊ NLD ပါတီၾကီးေရွ႕ဆက္ရမဲ႔ခရီးအတြက္ေဆြးေႏြးပြဲကို ပါတီရံုးမွာမလုပ္ပဲ ဘဘဦးတင္ဥိးအိမ္မွာပဲ လုပ္တာေတြဟာ တိုက္ပြဲကိုေရွာင္တယ္လို႔ခံစားမိပါတယ္ ။ ဒီလိုကိုပဲ နိုင္ငံေရးနည္းပရိယာယ္ ဆိုရင္လဲ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လံုးေရွ႕မတိုးနိုင္တဲ့ အခံဘက္နည္းဆိုတာသိနားလည္ျပီး ေျပာင္းလဲ သင့္ေနပါျပီ ။

ေဒၚစုအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံးႁခြင္းခ်က္မရိွျပန္လႊတ္ေပးေရး ၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမွ ဒီမိုကေရစီစံႏႈန္းမ်ားႏွင့္မကိုက္ညီသည့္အခ်က္မ်ားကိုျပင္ဆင္ေပးေရးႏွင့္ အား လုံးပါ၀င္ႏိုင္မည့္ လြတ္လပ္၍တရားမွ်တေသာေရြးေကာက္ပြဲအျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာ၏ေစာင့္ၾကပ္ ေလ့လာမႈကိုခြင့္ျပဳေရး စသည့္အခ်က္မ်ားပါ၀င္ေသာေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာခ်က္ကို လူမွဳေရးလုပ္ ငန္းမ်ားသာလုပ္ေနရံု၊ပါတီမပ်က္ပါဟု ေျပာရရံုေတြ႔ဆံုပြဲမ်ား၊အခန္းအနားမ်ားက်င္းပေနရံုံမွ်ႏွင့္ ဆက္လက္ဆုတ္ကိုင္ထားနိုင္ပါမည္လား ။ စစ္အုပ္စုကေတာ့ သူတို႔သေဘာသူတို႔ေဆာင္၍ မည္သည္ကိုမွမလိုက္ေလ်ာပဲ ဆက္တိုးေနေလျပီ၊္ ေရႊဂံုတိုင္ေၾကျငာစာတမ္း၏ဂုဏ္သိကၡာ အတြက္ NLD မည္သို႔ထိမ္းသိမ္းပါမည္နည္း ။

ပင္မနိုင္ငံေရးအေျခခံမေကာင္း၍ လိုအပ္ခ်က္မ်ားရွိလာရေသာ လူမွွဳေရးလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ကိုေက်ာ္သူ၊ဦးေအးျမင့္၊မျဖဴျဖဴသင္းတို႔ကဲ့သို႔ ေစတနာ့၀န္ထမ္းမ်ားကလုပ္ၾကမွာျဖစ္ျပီး NLD ကဲ့သို႔လူထုကိုယ္စားျပဳနိုင္ငံေရးပါတီၾကီးက အေၾကာင္းရင္းမွန္ျဖစ္တဲ့ နိုင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္း လဲရန္သာ တိုက္ပြဲ၀င္ရမွာျဖစ္ပါတယ္ ။ ဘဘဦးတင္ဦးလို ပုဂၢိဳလ္ၾကီးက စည္းရံုးေရးေခါင္းစဥ္ ျဖင့္ HIV သမားမ်ားႏွင့္အတူထမင္းစားျပရန္၊ ဘဘဦး၀င္းတင္လိုပုဂၢိဳလ္ၾကီးက သစ္ပင္

ေလ်ွာက္စိုက္ျပရန္ မလိုေတာ့ပါ ။

NLD ပါတီျဖတ္သန္းခဲ့ေသာသမိုင္းကိုၾကည့္ရင္ ပါတီ၀င္အမ်ားစုဟာ မူ၀ါဒဦးေဆာင္မွဳ ေနာက္ ကိုမလိုက္ ၊ လူပုဂၢိဳလ္ဦးေဆာင္မွဳေနာက္သို႔သာ လိုက္ခဲ့ၾကတယ္္ ၊ထို႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ အမွားမ်ားျဖစ္ခဲ့ဘူးတယ္္ ၊ ထို႔အတြက္ ပါတီ၀င္အင္အားမ်ားစြာေလ်ာ့က်သြားခဲ့ရတယ္္၊ ထို႔ အတြက္ ပါတီကိုေက်ာခိုင္းေျပးေသာ သစၥာေဖါက္မ်ားၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရတယ္္၊ထို႕႔အတြက္ စစ္အုပ္စု ကိုထိထိေရာက္ေရာက္တိုက္ပြဲမ၀င္နိုင္ အခံဘက္မွေနဆုတ္ေပးခဲ့ရတာ္ခ်ည္းျဖစ္တယ္္။ဘဘ ဦးတင္ဦး , ဦး၀င္းတင္ႏွင့္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ဟာ္ ဦးစီးဦးေဆာင္ေကာင္းမ်ားျဖစ္ၾက ပါတယ္ ၊ သို႔ေသာ္ ေဒၚစုပင္လွ်င္အသက္ေျခာက္ဆယ့္ငါးႏွစ္ျပည့္ျပီျဖစ္ျပီး ဘဘမ်ားကား ရွစ္ ဆယ္ေက်ာ္မ်ားျဖစ္ေနၾကေပျပီ ၊ ေနာင္မည္မ်ွၾကာေအာင္ က်န္းမာေရးေကာင္းေကာင္းျဖင့္ စစ္အုပ္စုကိုအံတုေနနိုင္ပါမည္နည္း၊ NLD အေနျဖင့္အခ်ိန္ရွိခိုက္ကေလးတြင္ ျပတ္ျပတ္သား သား တိုက္ပြဲတရပ္ လူထုကိုဦးေဆာင္ဆင္ႏႊဲသင့္ေပျပီ ။

စစ္အုပ္စုကေတာ့ ေနာက္ထပ္ေျခလွမ္းမ်ားစြာ ထပ္တိုးေတာ့မည္ျဖစ္ပါတယ္ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ျပဳလုပ္ျပီး ၾကံ့ဖြတ္ပါတီအား အရပ္သားအစိုးရအျဖစ္သရုပ္ျပပါေတာ့မယ္္၊NLD ပါတီအျပင္ အျခားဆန္႔က်င္နိုင္သည့္ပါတီမ်ားကိုပါ ဖ်က္သိမ္းေပလိမ့္မယ္္၊(ယခုကား အခ်ိန္တခု အေျခေန တခု ေစာင့္ေနျခင္းသာျဖစ္နိုင္ျပီး ေသခ်ာေပါက္လုပ္ပါလိမ့္မယ္္)၊ ဒီပဲယင္းကဲ့သို႔ ယုတ္မာ

ေကာက္က်စ္တဲ့နည္းနဲ႔ လူသတ္ပြဲမ်ားထပ္မလုပ္ပါလို႔ုလည္း ဘယ္္သူအာမခံနိုင္ပါ့မလဲ ။

“ ေနာက္မဆုတ္လိုလွ်င္ ရန္သူကိုေရွ႕မတိုးနိုင္ေအာင္ကာ ” ဆိုတဲ့သေဘာတရားအတိုင္း စစ္အုပ္စုထင္ရာစိုင္းေနသည္ကိုတားဆီးရန္အတြက္ NLD ပါတီဟာ လူထုႏွင့္ဒီမိုကေရစီအင္ အားစုတို႔၏တပ္ဦးပါတီအေနျဖင့္ေသာ္လည္ေကာင္း ၊ က်ဥ္းထဲၾကပ္ထဲေရာက္ေနသည့္ ပါတီ တစ္ရပ္အေနျဖင့္ေသာ္လည္ေကာင္း တိုက္ပြဲတစ္ရပ္ မလႊဲမေသြဆင္ႏႊဲရမွာပါ ။

(၃)

လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြထဲမွာလဲ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (ABSDF)ရဲ႕အေျခအေနက ေရွ႕တိုးဘို႔မေျပာနဲ႔ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ပါလို႔ေျပာျဖစ္ရံု ဆိုးဆိုးရြားရြားအေျခေနမွာရွိေနပါတယ္္။

ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုၾကီးကေနေပါက္ဖြားျပီး တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ၀န္းရံေပးခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ (ABSDF) ဟာ စစ္အုပ္စုက ရန္သူလို႔တန္းတူထား သတိနဲ႔တိုက္ရ ေလာက္ေအာင္ ရပ္တည္နိုင္ခဲ့ဘူးပါတယ္ ။ ေျပာပေလာက္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြ ေအာင္ပြဲေတြလဲ ရွိခဲ့ဘးူပါတယ္ ၊ နိုင္ငံတကာမွာေရာက္ေနတဲ့ရဲေဘာ္ေဟာင္းေတြက ကၽြန္ေတာ္/ကၽြန္မဟာ ABSDF ကေပါ့လို႔ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာေျပာရေလာက္ေအာင္လည္း သိကၡာၾကီးမားခဲ့တာပါ။

နယ္ေျမရပ္တည္မွဳအရ တိုင္းရင္းသားေတြကိုမွီခိုခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္(ABSDF)ဟာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔စည္းတခ်ိဳ႕ စစ္အုပ္စုနဲ႔ အပစ္ရပ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူျပီးေနာက္မွာ အခက္အခဲ

ေတြ စတင္ၾကံဳေတြ႔လာခဲ့ပါတယ္ ၊ ABSDF ကိုအဓိကကူညီခဲ့တဲ့ KNU တပ္စခန္းအခ်ိဳ႕နဲ႔ မာနယ္ပေလာကို စစ္အုပ္စုသိမ္းပိုက္ျပီးခ်ိန္ကေန တျဖည္းျဖည္းဆုတ္ယုတ္ခဲ့ပါတယ္။

စစ္အုပ္စုက ေရွ႕ကိုတစ္လွမ္းခ်င္းတိုးျပီး နယ္ေျမတစ္ခုျခင္းသိမ္းလာလို႔ တျဖည္းျဖည္းဆုတ္ ေပးခဲ့ၾကရာမွာ အဆိုးဆံုးက စိတ္ဓါတ္ေရးရာအရပါေနာက္ဆုတ္လိုက္ၾကျခင္းပါ ၊ လက္နက္ ကိုင္ျပီးေတာ္လွန္မယ္လို႔ ခံယူခ်က္ျပင္းျပင္း စိတ္ဓါတ္ျပင္းျပင္းေတာခိုခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြအကြဲအျပဲ၊ အေနအစားဆင္းရဲ၊ရန္သူထိုးစစ္ဒါဏ္လဲခံရဆိုတာမွာ လက္နက္ ကိုင္ဘ၀ဆိုတာကို တျဖည္းျဖည္းစြန္႔ခြာသြားၾကပါတယ္ ။

လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးမွာၾကံဳေတြ႔ရတဲ့ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွုအခက္အခဲမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေပးဆပ္ရတာ ေတြကိုဆက္ရင္မဆိုင္ခ်င္ေတာ့လို႔ ၊ ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္းအျဖစ္ ျပတ္ျပတ္သားသား ႏွဳတ္ ထြက္ျပီး ဘယ္မွာသြားေနေန ျပႆနာမရွိပါဘူး ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ABSDF ရဲ႕ ရဲေဘာ္ပါ၊ ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ပါဆိုျပီး ျမိဳ႕ေတြေပၚမွာပဲ လက္နက္ကိုင္တပ္ဖြဲ႔၀င္ပံုစံနဲ႔မတူေတာ့ပဲ ကြဲလြဲေန ေနၾကတာေတြဟာ ABSDF ကို ပ်က္ဆီးဘို႔ျဖစ္လာေစပါေတာ့တယ္။

အေထာက္အပံ့ရေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကေနေသြဖီသြားတဲ့ တပ္ေပါင္းစုမွာ ၀င္ပါျပီးေနာက္မွာ ရပ္တည္ခ်က္ေတြပါ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲလာပါတယ္ ၊ ကိုယ့္ေတာ္လွန္ ေရးကိုယ္ယံုၾကည္ရင္ ဘယ္သူကအၾကမ္းဖက္သမားေျပာေျပာ လုပ္ရပ္ေျပာေျပာ ၊ ရင္ဆိုင္ရဲ လုပ္ရဲျဖစ္ရမွာ၊ ခုေတာ့ ျမိဳ႕ေပၚမွာဘာျဖစ္ျဖစ္ “ကၽြန္ေတာ္တို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔မွာ အဲဒီလူေတြမရွိပါဘူး၊အဲဒီလိုအၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔ကဘယ္ေတာ့မွလုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး” ဆိုတာမ်ိဳး ဥကၠဌ/အတြင္းေရးမွဳးဆိုသူေတြကိုယ္တိုင္က ျငင္းေတာ့တာပါပဲ ၊ လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္ဆိုတာ ဘာပါလဲ ၊ ျမိဳ႕ေတြေပၚမွာ မိသားစုေတြနဲ႔ေအးေဆးေနျပီး၊ အရက္ ကေလးေသာက္ခ်င္တဲ့အခါေသာက္ ၊ဟိုဒီစားေသာက္ဆိုင္ေတြသြားလုပ္ေနတာေတြက လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္လား ။

ႏွစ္ဆယ့္ႏွစ္နွစ္ဆိုတဲ့ကာလမွာ ABSDF ဟာတျဖည္းျဖည္းဆုတ္ယုတ္လာေနပါတယ္၊ ျမန္မာ ျပည္ေအာက္ပိုင္း ၊ တနသၤာရီတိုင္း ၊ ေရးဘိတ္ထား၀ယ္ကေန အထက္ပိုင္းကခ်င္ျပည္နယ္ အထိ အင္အားေသာင္းနဲ႔ခ်ီရွိခဲ့ရာကေန ခုတပ္ရင္းဘယ္ႏွရင္းပဲရွိပါေတာ့လဲ ၊ တပ္ရင္းတစ္ရင္း စီမွာေရာ စစ္တိုက္နိုင္တဲ့အင္အား(ဖြဲ႔စည္းပံု)ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ပဲရွိပါေတာ့လဲ ၊ စစ္တိုက္ဘို႔ လက္နက္အင္အားကေရာ ဘယ္ေလာက္ပဲရွိပါေတာ့လဲ ၊ တစ္လတစ္လ ေတာတြင္းလက္နက္ ကိုင္စခန္းကို စစ္လက္နက္ရိကၡာျဖည့္စည္းမွဳ ဘယ္ေလာက္ပဲလုပ္နိုင္ပါေတာ့လဲ ။

ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ ၊ ABSDF တပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ ျပန္လည္ျမွင့္္ တင္သင့္ပါျပီ ၊ ဗမာျပည္နိုင္ငံေရးခရီးကား လက္နက္ကိုင္လမ္းစဥ္မပါပဲ စစ္အုပ္စုႏွင့္တန္းတူ အေျခအေန လံုး၀ မျဖစ္နိုင္ပါ ၊ သို႔ျဖစ္ပါ၍ မဲေဆာက္ , မဲစရီးယန္းနွင့္ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့ တပ္ဖြဲ႔၀င္ေတြျပန္စုစည္းျပီး လက္နက္ကိုင္အင္အားအျဖစ္ျပန္ရွိေစျခင္း၊ မဲေဆာက္ ,မဲစရီးယန္း,ခ်င္းမိုင္,ဘန္ေကာက္ စတဲ့ျမိဳ႕ေတြေပၚက ဗဟိုေကာ္မတီ၀င္ေတြကို ရံပံု ေငြရွာေဖြေရးနဲ႔ ေထာက္ပို႔တာ၀န္အတြက္ သီးသန္႔ထားမဲ့သူကလြဲရင္ တပ္ကိုအနီးကပ္ဦးစီးနိုင္ တဲ့စခန္းေတြမွာေနထိုင္ဘို႔ တာ၀န္အျဖစ္ ျပတ္ျပတ္သားသားညွိႏွဳိင္းရပါမယ္္။ တိုင္းရင္းသား အင္အားစုမ်ားႏွင့္ ညွိနွိဳင္း၍ ထိုးစစ္မ်ားဆင္နိုင္ရန္ ၾကိဳးစားၾကသင့္ပါတယ္။

မွ်စ္ခ်ိဳးစား ၊၀ါးရင္းတုတ္ျဖင့္စစ္သင္တမ္းတက္ ၊ရန္သူ႔လက္နက္ကိုယ့္လက္နက္ ၊ရန္သူ႔ရိကၡာ ကိုယ့္ရိကၡာ ေၾကြးေၾကာ္တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ျပီး ၂၂ႏွစ္ျဖတ္သန္းနိုင္ခဲ့ျပီးကာမွ ဖြဲ႕တည္ခဲ့တဲ့ကာလ ကထက္ ဆိုးေသာအေျခအေနမ်ိဳးမေရာက္ေစလိုေတာ့ပါ ၊ ေတာ္လွန္ေရးတစ္ရပ္လံုးရဲ႕ အေျခ အေနအရ ရန္သူစစ္အုပ္စုအား ထိုးစစ္မ်ားမဆင္နိုင္ေသးလွ်င္ေတာင္ မိမိတပ္မ်ားအေျခအေန ယိုယြင္းေလ်ာ့ပါးမသြားေစရန္ အထူးသတိထားတည္ေဆာက္ၾကရမဲ့အခ်ိန္ ေရာက္ေနပါျပီ ။

ေတာ္လွန္ေရးသစၥာ ခိုင္မာမွဳျဖင့္

ေမာင္ခ်င့္ခ်ိန္


from 8888 People Power...


လြတ္လပ္မႈ၊ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္မႈနွင့္လူသားတန္ဖိုး

ျငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဗယ္ဆုရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၏ Freedom, Development, and Human Worth စာတမ္းေကာက္ႏုတ္ခ်က္...

ဒီေဟာေျပာခ်က္မိန္႔ခြန္းကို ၁၉၉၄ ႏို၀င္ဘာ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ မနီလာၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့ေသာ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆိုင္ရာ ကမၻာ့ေကာ္မတီရွင္ (The World Commission on Culture and Development) အစည္းအေ၀းအတြက္ “ Empowerment for a Culture of Peace and Democracy ” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေရးသားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စာေရးသူ၏ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္အရ သူမကိုယ္စား ဖိလစ္ပိုင္သမၼတေဟာင္း ကိုရာဇန္ အကြီႏို (Corazon Aquino) က ဖတ္ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေမြးေန႔မဂၤလာ အတြက္ ဘေလာ့ခ္ဂါ ဒီမိုေဝယံ၊ ဘေလာ့ခ္ဂါ အလင္းဆက္ ႏွင့္ ဘေလာ့ခ္ဂါ ခမိခဆဲ တို႔မွစီစဥ္ပါသည္။*
ဘေလာ့ခ္ဂါ အလင္းဆက္ဘာသာျပန္ဆို ေရးသားပါတယ္။
http://www.demowaiyan.co.cc
http://alinsek.blogspot.com
http://kamikaze-2010.blogspot.com

ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သည္ဒီလိုအေတြးအေခၚနွင့္အရည္အခ်င္းျပည့္စံုသူတေယာက္
ျဖစ္လွ်င္ျပည့္သူအလိုမပါပဲတိုင္းျပည္ကိုလက္၀ါးၾကီးအုပ္ထားေသာဦးသန္းေရႊနွင့္အေပါင္းအပါမ်ား..ဒီလိုမ်ိဳးအ
ေတြးအေခၚဆိုင္ရာစာတမ္းမ်ိုဳးေရးနိုင္သည့္အရည္အခ်င္းရွိပါသလား...အေတြးအေခၚအေမ်ွာ္အျမင္မရွိပါပဲထိုသူ
မ်ားသည္တိုင္းျပည္အာဏာကိုဆက္လက္ခ်ဳပ္ကိုင္ထားျခင္းသည္ျပည္သူမ်ားအတြက္ပဲ့မပါေသာေလွၾကီးေပၚတြင္
ထိုင္၍ပင္လယ္ထဲတြင္အစာျပတ္ေရျပတ္ေမ်ာလြင့္ေနျခင္းနွင့္တူေပသည္။
ရဲရင့္ငယ္....


Daw Aung San Suu Kyi's Paper Freedom, Development, And Human Worth

လြတ္လပ္မႈ၊ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္မႈ ႏွင့္ လူသားတန္ဖိုး
Freedom, Development, and Human Worth

၁၉၉၄ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၂ ရက္ေန႔ကေန ၂၆ ရက္အထိ ေကာစတာ ရီကာႏိုင္ငံ (Costa Rica) ဆန္ဟိုေဆး ျမိဳ႔ တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ဆိုင္ရာ ကမၻာ႔ ေကာ္မရွင္၏ အစည္းအေဝးတြင္ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ ၃ ခုကိုခ်မွတ္ခဲ့သည္။ တတိယေျမာက္ ပန္းတိုင္မွာ ယဥ္ေက်းမႈ ဆိုင္ရာ ဒိုင္နမစ္သစ္တစ္ခုကို တိုးျမင့္ ေဆာင္ရြက္ရန္ ျဖစ္သည္။ ယင္းအခ်က္သည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ယဥ္ေက်းမႈ (the culture of peace)ႏွင့္ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္မႈ ယဥ္ေက်းမႈ (the culture of development) တို႔ျဖစ္သည္။ ေကာ္မရွင္ အေနနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ယဥ္ေက်းမႈကို ႏိုင္ငံတြင္းမွာ သာမက ႏိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္ျဖင့္ ျမွင့္တင္လုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထိုျပင္ေကာ္မရွင္ အေနနဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဒီမိုကေရစီ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ယဥ္ေက်းမႈ တို႔သည္ တခုႏွင့္တခု ခြဲျခား၍မရေၾကာင္း တင္ျပႏိုင္ခဲ့သည္။ သူတို႔၏ ထိေရာက္ေသာ အေကာင္ အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြတ္မႈသည္ ဒီမိုကေရစီ နည္းက် စီမံခန္႔ခြဲမႈ ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈျခင္း အျပန္အလွန္ ပဋိပကၡ ျဖစ္မႈမွ ကာကြယ္ ေပးျခင္းမ်ားတြင္ အက်ိဳး ရလာဒ္ရိွမည္ ျဖစ္သည္။
ျငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္းတိုင္ ဟာအမြန္ျမတ္ဆံုး စံတစ္ခုျဖစ္သည္။ အဲဒီစံ ကိုမည္သည့္ အစိုးရ၊ ႏိုင္ငံကမွ ဖက္ျပိဳင္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ စစ္ဘီလူး ေတြပင္ ျပိဳင္ဆိုင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။ ထိုျပင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဒီမိုကေရစီ ယဥ္ေက်းမႈ တို႔ရဲ့နီးကပ္စြာ အခ်င္းခ်င္း အမီွသဟဲ ျပဳေနမႈ သေဘာကိုလည္း မျငင္းဆန္ႏိုင္ေအာင္ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေပမယ့္ မေသခ်ာမေရေသာ ကိစၥတရပ္လည္း ရိွေနတုန္းပါဘဲ။ အစိုးရေတြက ျငိမ္းခ်မ္းေရး ယဥ္ေက်းမႈဟာ ဒီမိုကေရစီေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ခြဲျခားမရေၾကာင္း ႏွင့္ စဥ္ဆက္မျပတ္ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္မႈ အတြက္ မရိွမျဖစ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ကို လက္ခံက်င့္သံုးဖို႔ အလွမ္းေဝးေနတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးကို တားဆီး ပိတ္ပင္ဖို႔ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈကို ဥပါယ္တံမ်ဥ္ တစ္ခု (pretexts)လို အသံုးခ် ေနၾကကို အေထာက္အထား မ်ားစြာနဲ႔ေတြ႔ေနရပါတယ္။ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း တခ်ိဳ႕ေသာ အစိုးရေတြဟာ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အေနာက္တိုင္းရဲ့ အေတြးစိတ္ကူး (Western concept) တစ္ခုသာျဖစ္ျပီး မိမိတို႔ရဲ့ ပင္ကိုယ္စံႏႈန္း တန္ဖိုးေတြနဲ႔ ျခားနားေၾကာင္း ဆင္ေျခ ေပးတာေတြ ရိွေနပါတယ္။ အဲဒါဟာ စီးပြားေရး ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ဟာ ဒီမိုကေရစီကဲ့သိ႔ုေသာ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ပဋိပကၡ ျဖစ္ႏုိင္္ျခင္း၊ ဒုတိယကို ပထမ ေနရာေပးရန္ လိုအပ္သည္လားကဲ့လို႔ ဆိုခ်င္ေနပံုရပါတယ္။ ယခုလို ဆင္ေျခေပးမႈေတြေၾကာင့္ဘဲ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္မႈ ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ ေတြဟာ ေသေသခ်ာခ်ာ စီစစ္စမ္းသပ္ျခင္းကို ခံေနရျပီး၊ မက်င့္သံုးအပ္ဘူး ဆိုျပီးပိုင္းျဖတ္ ၾကတာ ေတြေတာင္ ရိွလာခဲ့တယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အစိုးရေတြဟာ ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔အစည္း တည္ေထာင္ျခင္းမ်ား၊ လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ ေဆာင္ရြတ္ လိုေသာ လူမ်ား၊ ႏိုးၾကားစိတ္မ်ားကို တားဆီးခ်ိဳးႏိွမ္ ဖု႔ိအတြက္ ရည္႐ြယ္ျပီး ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈကို အလြဲသံုးစားျပဳျခင္းမ်ားလည္းရွိသည္။

ႏိုင္ငံ အမ်ားစုရဲ့့ ေက်နပ္ဖြယ္မရိွေသာ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ မွတ္တမ္းေတြနဲ႔ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ (Development) အဓိပါယ္ ဖြင့္ဆိုဖို႔ လိုအပ္မႈ ေတြဟာ စီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ားႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား အတြက္ အေရးၾကီးေသာ ကိစၥတစ္ရပ္ (သို႔) အေလးထားစရာ တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့သည္မွာ ရာစုႏွစ္တစ္ခု ေက်ာ္ခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ ယင္းအဓိပါယ္သစ္က ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ (Development) ျဖစ္ရန္ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈ (Economic growth) သာမက အျခားအခ်က္ေတြပါ ပါဝင္ေနတယ္ ဆိုေနသည္။

၁၉၈၃ ခုႏွစ္တြင္ ထုတ္ေဝ ခဲ့ေသာ ဖရန္ကြားစ္ ပါး႐ိုး (Francois Perroux) ၏ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ ၏ အျမင္သစ္တစ္ခု (A New Concept of Development) စာအုပ္တြင္ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ အခ်က္မ်ားကိုတင္ျပထားသည္။ သူက ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ သည္ ျပဇတ္ ဆန္ဆန္ အသိစိတ္ ႏိူးၾကားမႈ ျဖစ္ေနျခင္း၊ ကတိတစ္ခု၊ ကိစၥတရပ္ (သို႔) မၾကြင္းမက်န္ ရပ္တည္ေနရံုမွသာ ကိုယ္စားျပဳေနၾကမည္ ဟု ဖြင့္ဆိုျပသည္။ ယင္းတြင္ အသိဥာဏ္ ပညာ အရလည္း ေမွးမိွန္ေသာ သိမႈတစ္ခုသာ ျဖစ္ေနမည္ဟု ဆိုသည္။ ယင္းစာအုပ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ဆိုင္ရာ ဖြ႔ံျဖိဳး တိုးတက္မႈ (Personal development) သည္ အျခား ဖြ႔ံျဖိဳး တိုးတက္မႈမ်ား၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္းၾကီးမ်ားမွ တစ္ခုျဖစ္သည္။ သူ၏ ဖြ႔ံျဖိဳး တိုးတက္မႈဆိုင္ရာ ယူဆခ်က္သည္ တိုးတက္ေရး၊ စီးပြားေရး ႏွင့္ အျခား အခန္း က႑ေတြ အတြက္ စီမံကိန္းမ်ားတြင္ လူသား ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ တန္ဖိုးမ်ား (Human and Cultural values) သည္ ခိုင္မာေသာ ေနရာတြင္ရိွသည္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။

ယူအမ္ဒီပီ (United Nations Development Programme) အေနနဲ႔ တိုးပြားျခင္း (Growth) ႏွင့္ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ (Development) တို႔ၾကား ျခားနားမႈကို ဖြင့္ဆိုရွင္းျပရန္ ၁၉၈၀ ေႏွာင္းပိုင္းကာလ ကတည္းကပင္ စတင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၀ အေစာပိုင္း ကာလ ကတည္း ကပင္ UNDP ၏ လူသား ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ အစီရင္ခံစာ (Human Development Report) ကို ပထမဆံုး ထုတ္ျပန္ခဲ့ျပီး လူသား ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ ၏ အသြင္အျပင္ကို အသိအမွတ္ ျပဳခဲ့သည္။ ၁၉၉၃ အစီရင္ခံစာ၏ အဓိက ေဖာ္ထုတ္ခ်က္မွာ လူသား၏ ပါဝင္ ေဆာင္႐ြတ္မႈကို (ကၽြႏု္တို႔ ေခတ္၏ အဓိက ကိစၥရပ္) (The central issue of our time) အျဖစ္ ျမင္ျခင္းျဖစ္သည္။

စီးပြားေရး အလြန္ (Beyond Economics)

လူသား ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္မ်ားကို အဓိကအခ်က္ အျဖစ္ ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ား၊ စီမံခန္႔ခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ သူေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚ မ်ားတြင္ ထည့္သြင္း ယူဆေနစဥ္ အတြင္းမွာဘဲ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး (Market Economy) ကို ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္း ဆိုင္ရာ တိုးတက္ေရး အတြက္ အလွ်င္ျမန္ဆံုး ႏွင့္ အေသခ်ာဆံုး နည္းလမ္း အျဖစ္ အစိုးရမ်ားက သတ္မွတ္လာၾကသည္။ စီးပြားေရး လုပ္ေဆာင္မႈ မ်ားသာ တိုင္းျပည္ေတြ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာ အားလံုးကို ေျဖရွင္းေပးႏိုင္မယ္လို႔ တင္ျမင္ ယူဆ ေနၾကသည္။ စီးပြားေရး ကိုသာ “dues ex machina” ေခၚ “ လိုလား ေတာင့္တ ေနတဲ့ အာရွသစ္ အတြက္ တံခါးအားလံုးရဲ့ ေသာ့က ေလာက္ေတြ အတြက္ အေရးပါ ဆံုးေသာ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း” အျဖစ္တင္စားခဲ့ၾကသည္။ ထိုအျပင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္ လံုျခံဳေရး စိန္ေခၚမႈ၊ လူ႔အခြင့္အေရး ႏွင့္ တာဝန္ယူမႈ စိန္ေခၚမႈ၊ ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဥပေဒ စိန္ေခၚမႈ၊ တရားမွ်တေရး ႏွင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး စိန္ေခၚမႈ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ျပန္လည္ ရွင္သန္ျခင္း ႏွင့္ ပလူရဲလ္ လစ္ဆင္ (Pluralism) စိန္ေခၚမႈ ကိုေအာင္ျမင္စြာ ဆံုဆည္းႏိုင္ရန္ အတြက္ “ေတာင့္တင္း ခိုင္မာေသာ စီးပြားေရး ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ” ကိုသာ “မရွိမျဖစ္ အရာ” တခုလိုျမင္ခဲ့ၾကသည္။

“စီးပြားေရး ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ” သည္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈပိုင္း ဆိုင္ရာ ပလူရဲလ္ လစ္ဆင္ (Pluralism) တို႔္အတြက္ မရိွမျဖစ္ ျဖစ္သည္ ဆိုေသာအျမင္ ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး တို႔၏ ယဥ္ေက်းမႈ တစ္ခုသည္ “စဥ္ဆက္မျပတ္ လူသား ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ” (Sustained human development) အတြက္ မရိွမျဖစ္ျဖစ္သည္ ဆိုေသာအျမင္တို႔သည္ သီအိုရီဆိုင္ရာ ခ်ဥ္းကပ္မႈ အတြက္သာ ျခားနားသည္ဟု အေပၚယံထင္ရသည္။ သို႔ရာတြင္ အနီးကပ္ ေလ့လာၾကည့္မွသာလွ်င္ သူတို႔၏ အေျခခံက်ေသာ အစီအစဥ္ကြဲျပားမႈမ်ားကို ျဖစ္ေစေသာ မတူကြဲျပားေသာ ခ်ဥ္းကပ္မႈေတြကို ေတြ႔ရသည္။

စီးပြားေရးကို တံခါးအားလံုး၏ ေသာ့ ကေလာက္မ်ား အတြက္ အေရးပါဆံုးေသာ ေသာ့တံ တစ္ေခ်ာင္း အျဖစ္ သေဘာထား လိုက္ျခင္းသည္ လူခ်မ္းသာမ်ား သာလွ်င္ ဆံုးျဖတ္ေပးႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္သြားသည္။ သူတို႔၏ စီးပြားေရး လက္နက္ကိရိယာ သာလွ်င္ အားလံုးကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္သည့္ သေဘာျဖစ္သြားသည္။ ဒီအခ်က္ဟာ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ႏွင့္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက လူသားတို႔ို အတြက္ လုပ္ေဆာင္ ေနသည္ဟု ခံယူထားေသာ ကမၻာတစ္ခု၏ အျမင္ႏွင့္ ကြဲျပားျခားနားေနသည္။ ယင္းကမၻာတြင္ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြံ႔ျဖိဳး တိုးတက္မႈ တို႔၏ တေပါင္းတစည္းတည္း ျဖစ္မႈသည္ လူသားတို႔၏ အစြမ္းသတၱိကို ျဖစ္ေစမည့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုကို ဖန္တီးသည္။

ယင္းကြဲျပားေသာ အျမင္မ်ားသည္ လူမႈေရး ႏွင့္ အမ်ိဳးသားေရး စ႐ိုက္ကို ျဖစ္ေစေသာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ား အျဖစ္ပိုင္း ျဖတ္ရာတြင္ ကြဲျပားျခားနား သြားေစသည္။ ယင္းတြင္ ဆင္းရဲမႈ၊ တိုးတက္မႈ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ ဒီမိုကေရစီေရး ႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ား ကို အေျခခံအျမင္မ်ား အျဖစ္သတ္မွတ္ျခင္း တို႔ပါဝင္သည္။ ထိုျပင္ ယင္းတန္ဖိုး ႏွင့္ အဓိပါယ္မ်ားကို မည္သူက ဆံုးျဖတ္ခြင့္ပါဝါ ရိွသည္လည္းပါဝင္သည္။

ယင္းတန္ဖိုး စနစ္တြင္ ပါဝါရိွသူ ႏွင့္ပါဝါမရိွသူၾကားတြင္ တူညီမည္မဟုတ္ေပ။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရိွသူ (Privileged) ႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရိွသူ (Unprivileged) တို႔၏ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ား သည္လည္း မတူကြဲျပား သြားမည္ျဖစ္သည္။ ပါဝါ ႏွင့္လုပ္ပိုင္ခြင့္ အေရးကိစၥတြင္ ခ်မ္းသာသူ (haves) ႏွင့္ ဆင္းရဲသူ (haves-not) ၾကားကြဲျပားျခားနားမႈသည္ အရည္အတြက္ဆိုင္ရာ ကြဲျပားမႈသာလွ်င္ မဟုတ္ေပ။ သူတို႔၏ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ႏွင့္ အေတြးအေခၚပိုင္း ဆိုင္ရာတြင္လည္း အေတာ္အတန္ ကြဲျပားမႈမ်ားရိွသည္။ စီးပြားေရး ကိုသာ အေလးေပး သူမ်ား အတြက္ ပါဝါ ႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ပုစၦာကိုသာလွ်င္ ေဇာင္းေပးေနရ၍ မွ်မွ်တတ ျဖစ္ခဲသည္။ ဆင္းရဲမႈ ျပႆနာသည္ လူ႔သားတို႔ အတြက္ စီးပြားေရး ခ်ဥ္းကပ္မႈ သတ္သတ္တစ္ခုတည္းျဖင့္ ျပည့္စံုမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနသည္။ ဆရာဝန္ေတြ၊ အဟာရ ပညာရွင္ေတြ၊ အျခား သိပံပညာရွင္ ေတြေတာင္ ဆံုး႐ႈံးလစ္ဟာျခင္း (deprivation) ၏ ဓမၼဓိဌာန္က်ေသာ အေျခအေနေတြ အေၾကာင္း ေျပာျပႏိုင္သည္။

ဆင္းရဲမႈကို တိုက္ဖ်က္ျခင္းဟာ ယင္းကဲ့သို႔စီးပြားေရးတစ္ခု ကိုသာအေလးထားမႈကို ေျပာင္းလဲေစတဲ့ လႈပ္ရွားမႈ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို ျဖစ္ေစ လိမ့္မည္။ ပါဝါ ႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရသူေတြသာ ေနရာရေနေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲသားေတြမွာ ပါဝါမဲ့ျပီး အသံမဲ့ေနရတယ္။ ပါဝါဆိုသည္မွာ လူမႈဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္တစ္ခု အတြင္း လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ ဆႏၵကိုတြန္းအားျဖစ္ေစေသာ၊ ေဖာ္ထုတ္ရဲေသာ ျဖစ္ႏိုင္စြမ္းရည္ (possibility) တစ္ခုျဖစ္သည္။ ဆင္းရဲသားေတြမွာ တြန္းအားေပးျခင္း၊ အတင္းအၾကပ္ ေစခိုင္းႏိုင္ျခင္း၊ ၾသဇာ လြမ္းမိုးႏိုင္ျခင္း စေသာ စြမ္းရည္သတၱိမ်ားမရိွႏိုင္ၾကေပ။

အဲဒါဟာ ဘာကို ေဖာ္ျပေနသလဲ ဆိုေတာ့ ဆင္းရဲသားေတြ အတြက္ ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္းဆိုင္ရာ ေထာက္ပ့ံျခင္းသည္ မလံုေလာက္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပေနသည္။ သူတို႔ကို လံုေလာက္တဲ့ ပံ့ပိုးတြန္းအားေပးမႈ ေတြလုပ္ေပးရမယ္။ အၾကင္နာမဲ့တဲ့ ကမၻာၾကီးမွာ ငါတို႔ဟာ အစြမ္းမရိွတဲ့ သူေတြ၊ အကူအညီမဲ့သူ ေတြလို႔ ထင္ေနတဲ့ သူတို႔ရဲ့ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေတြ ကိုေျပာင္းလဲေပးရပါမယ္။

လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးျခင္း (empowerment) ဟာ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ ႏွစ္ခုစလံုး အတြက္ အဓိက က်ပါတယ္။ အဲဒါဟာ ႏိုင္ငံ (သို႔) လူမႈအသံုးအဝိုင္း အေပၚ တြန္းအားေပးႏိုင္သည့္ စြမ္းရည္ မည္သူ႔တြင္ရိွသည္၊ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္တြင္ လက္ေတြ႔က်ေသာ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား ကိုဆံုးျဖတ္ေပးႏိုင္မည့္သူ ကိုဆံုးျဖတ္ေပးသည္။ တပါတီအာဏာရွင္ (totalitarian) စနစ္ ပီျပင္ေလေလ လုပ္ပိုင္ခြင့္အာဏာမ်ားဟာ အုပ္စိုးသူအီလစ္ (ruling elite) တို႔၏ လက္ထဲတြင္ရိွေလ ျဖစ္ျပီး ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈကို က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ့႔ လုပ္ေလျဖစ္သည္။ ယဥ္ေက်းမႈ ကိုလည္း “ေခတ္အမီွဆံုး” (the most recent)၊ “အဆင့္အျမင့္ဆံုးေသာ ဖြ႔ံျဖိဳးတိုးတက္မႈ (သို႔) ဘဝရဲ့ ရွင္သန္မႈ ႏွင့္ လံုျခံဳမႈ ကိုတိုးျမွင့္ျခင္း အျဖစ္ သတ္မွတ္ ခဲ့ၾကသည္။

ယဥ္ေက်းမႈ အေပၚ အဓိပါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္သည္ နက္နဲ က်ယ္ျပန္႔သည္။ ေပ်ာ့ေျပာင္းမႈ (flexible) ႏွင့္ အတင္းအၾကပ္ မဆန္ေသာ အရည္အခ်င္းမ်ား (noncompulsive qualities) ကိုအေလးထားသည္။ စိတ္ဝင္စားမႈ က်ဥ္းလာေလေလ ဌင္း သည္လည္း မလႈပ္မရွား (Static) ႏွင့္ တင္းတင္းမာမာ (rigid) ျဖစ္လာမည္။ ထိုျပင္ အတင္းအၾကပ္ဆန္ေသာ အသြင္ေဆာင္လာမည္။ “အမ်ိဳးသား ယဥ္ေက်းမႈ” (national culture) သည္လည္း အေသးစိတ္ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ သမိုင္းဆိုင္ရာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ႏွင့္ အဓိပါယ္လြဲမွားေနေသာ လူမႈတန္ဖိုး တို႔၏ အျမင္ရိုင္းေသာ အပင္ဆက္ (graft) တစ္ခုလိုျဖစ္သြားႏိုင္သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈသည္လည္း စီးပြားေရးတိုးတက္မႈ၏ ေဟာင္းႏြမ္းေသာ အျမင္တစ္ခုလို ျဖစ္သြားမည္။ စာရင္းဇယား ကိန္းဂဏာန္းမ်ားကိုလည္း ႐ုံးပုိင္းဆိုင္ရာ လူပ္ေဆာင္မႈ၏ ေအာင္ျမင္မႈမ်ားကို သက္ေသျပဖို႔ ႐ြတ္ျပပါလိမ့္အံုးမည္။

အာဏာပိုင္ အစိုးရအမ်ားစုဟာ ေခတ္မီ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ ေရွ႕မ်က္ႏွာျပင္ မွာေတာ့ ေပၚလြင္ဆိုတဲ့ ဆႏၵေတာ့ ရွိၾကပါတယ္။ ဒါ ေပမယ့္ စစ္မွန္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈ လုပ္ေဆာင္ ရမွာကိုေတာ့ တြန္႔ဆုတ္ ေနၾကတယ္။ အဲ့လို အစိုးရ မ်ိဳးေတြဟာ ေခတ္ နဲ႔အမီ လိုက္ႏိုင္ဖို႔ သူတို႔အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး စနစ္ တစ္ခုဆီ ေရာက္ႏိုင္မယ့္ အမ်ိဳးသားစ႐ိုက္ (သို႔) ျပည္တြင္းျဖစ္ စံျပ လမ္းစဥ္တစ္ခုကို ေဖာ္ေဆာင္ေနတယ္လို႔လည္း ေဖာ္ျပ တတ္ပါ ေသးတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ဆယ္ စုႏွစ္မ်ားအတြင္းမွာဘဲ ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒ (Socialism) ဟာ လူႀကိဳက္ မ်ားလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၈၀ ေႏွာင္း ပိုင္းကာလေတြကစၿပီး ဒီမိုကေရစီ၀ါဒ (Democracy) ဟာ အေျခခိုင္မာလာခဲ့တယ္။ အမ်ိဳးသားေရး (သို႔) တိုင္းရင္းျဖစ္လမ္းစဥ္ဟာ ဆိုရွယ္လစ္ဇင္လား … ဒီမိုကေရစီလား … ဆိုတဲ့ အာ႐ံုစိုက္မႈဟာ လုပ္ငန္းစဥ္ (Process) ႏွင့္ ပန္းတိုင္ (Goal) ႏွစ္ခုစလံုးအေနနဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈပိုင္းဆိုင္ရာ ဆက္လက္ျဖစ္ျခင္း သက္ေရာက္မႈမ်ားရွိေန သည္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ဓေလ့ ထံုးစံ အားျဖင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ လုပ္ငန္းစဥ္ပိုင္းအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ သီးျခားအသံုးအႏွဳန္းမ်ားအေနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ (သို႔) ဆိုရွယ္လစ္ ၀ါဒ တစ္ခုခုကို မျဖစ္မေန အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုၾက သည္။ အဲ့ဒါဟာ ေ၀ဖန္ဆံုးျဖတ္ေပးႏိုင္သူ (Arbiter) ႏွင့္ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆို ေပးႏိုင္သူ (Interpreter) ကဲ့သို႔ လို အပ္ေသာေနရာမ်ားအတြက္ ႏိုင္ငံေရးအီလစ္မ်ား ျဖစ္တည္ ေပၚေပါက္ေရးကို ျဖစ္ေစသည္။ ထိုသူမ်ားဟာ ယဥ္ ေက်းမႈပိုင္းဆိုင္ရာကိုထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရန္၊ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ (Do or Do Not) ေတြကို လုပ္ေဆာင္ သည္။

လူ႔အခြင့္အေရးကို အေျချပဳတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး ေတြဟာ ယဥ္ေက်းမႈ ခိုင္မာမႈ၊ လူမႈေရး တည္ၿငိမ္မႈ ႏွင့္ အမ်ိဳးသား လံုၿခံဳေရး ဆိုတဲ့ နာမည္ေတြ နဲ႔တပ္ျပီး အာဏာပိုင္အစိုးရေတြရဲ႕ တားဆီး ပိတ္ပင္ျခင္းကို ခံေနရပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း လူမႈ အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ အဆိုး၀ါးဆံုး ႏိုင္ငံေတြမွာဆို ဒီမိုကေရစီကို အထိန္းအကြပ္မဲ့ေသာ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ကိုယ္က်ိဳးၾကည့္ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ၀ါဒတ႔ိုရဲ႕ ဘိုးေဘး ဘီဘင္ႀကီး (Progenitor) အျဖစ္ ထင္ေယာင္ျမင္ ေယာင္လုပ္ၿပီး တျဖည္းျဖည္း အယံုသြင္းလာတာေတြရွိတယ္။ ဒီမိုကေရစီ တန္ဖိုး (Democratic Values) ေတြနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ေတြဟာ အမ်ိဳးသား ယဥ္ေက်းမႈေတြကို ဆန္႔က်င္ ေနတယ္လို႔ ခိုင္လံုတဲ့ အေထာက္အထားေတြ မရွိဘဲ စြပ္စြဲတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ တကယ္ အက်ိဳးရွိေအာင္ လိုအပ္သလို ျပဳျပင္ ယူရမယ္လို႔ ဆိုတာေတြလည္းရွိတယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ မသင့္ေတာ္ေသးဘူးလို႔လည္း လူေတြကို ေျပာၾကတာေတြ ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ အခ်ိန္ေတြက အမ်ားႀကီးေပးေနရတယ္။

ဒီလို ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ေတြကို ေခ်ပမႈရဲ႕ ပထမ ပံုစံကေတာ့ အေမရိကန္ (USA) ဟာ ဒီမိုကေရစီ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အေကာင္းဆံုး နမူနာတစ္ခုပါဘဲ။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ အျခားယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳေနတဲ့အျပင္ ဒီမိုက ေရစီယဥ္ေက်းမႈရဲ႕အေရးအပါဆံုး ကိုယ္စား လွယ္ေတာ္ႀကီး လိုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခ်ိဳ႕ေတြက ဒီအခ်က္ ေတြကိုေက်ာ္ၿပီး အေမရိကန္ယဥ္ေက်းမႈကို ဣေျႏၵမဲ့ အ႐ွဳပ္ထုတ္ႀကီးလို႔ ျမင္ေစခ်င္ ၾကပါေသးတယ္။ အဲ့ဒီမွာဆိုရင္ I-Want-It-All ေဖာက္သည္ယဥ္ေက်းမႈ၊ မီဂါစီးတီးယဥ္ေက်းမႈ (Megacity Culture)၊ စူပါပါ၀ါယဥ္ေက်းမႈ၊ နယ္ျခားစီးျခား ယဥ္ေက်းမႈ (Frontier Culture)၊ ကူးေျပာင္းလာသူယဥ္ေက်းမႈ (Immigrant Culture) တို႔ပါ၀င္ သည္။ ထို႔ျပင္ ခိုင္မာေသာ မီဒီယာ ယဥ္ေက်းမႈ (Media Culture) လည္းဘဲရွိေသးသည္။ ယင္း မီဒီယာ ယဥ္ ေက်းမႈသည္ အေမရိကန္လူ႔အဖြဲ႔အစည္း၏ မ်ားေျမာင္လွေသာ ျပႆနာ ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖစ္ေပၚေစသည္ဟု လည္းဆိုၾကသည္။ ထို႔ျပင္ လမ္းမေပၚအၾကမ္းဖက္မႈ၊ မူးယစ္ေဆးအလြဲသံုးစားျပဳမူ မွသည္ လက္ထပ္ထိမ္းျမား ျခင္းဆိုင္ရာအခက္အခဲမ်ားအထိ ရွိသည္ဟု ဆိုၾကေသးသည္။

အေမရိကန္လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ဆိုးရြားမႈမ်ားကို ဒီမိုကေရစီအေမြအႏွစ္ (Democratic Legacy) ျဖင့္ ေျခရာေကာက္ ၍ မရႏိုင္ေပ။ သို႔ေသာ္ ေခတ္မီ႐ုပ္၀ါဒ မ်ား၏ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားနဲ႔ေတာ့ ေျခရာေကာက္ႏိုင္သည္။ ဒီလိုမ်ိဳးဆိုး ရြားမႈေတြကို အျခား ဖြံ႔ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံႀကီး မ်ားေတြလည္း အဆင့္ အလိုက္ ကြဲျပားျခားနားစြာေတြ႔ေနရသည္။ ဆိုးရြားေသာ တစ္ကိုယ္တည္း လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ခြင့္ ၀ါဒ (Gross Individualism) ႏွင့္ လည္ပင္းျဖတ္ ကိုယ္က်င့္ တရား၀ါဒ (Cut-Throat Morality) မ်ားဟာ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္အသိပညာပိုင္းဆိုင္ရာ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ႏွိပ္ကြပ္ ခံေနရၿပီး တဖက္မွာလည္း ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္ တိုးတက္ေရးကို တိုင္းတာႏိုင္မယ့္ ႐ုပ္၀တၳဳပိုင္းဆိုင္ရာ ေအာင္ျမင္မႈ ေတြရဖို႔ ထိတ္လန္႔စရာေကာင္းေသာ စီးပြားေရးၿပိဳင္ဆိုင္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေသာအခ်ိန္ကာလတြင္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကသည္။ အက်ိဳးဆက္အားျဖင့္ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ လူ႔တန္ဖိုးမ်ားေဘးေရာက္ၿပီး ေငြတန္ဖိုးႀကီးစိုးေသာ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းတစ္ရပ္ ျဖစ္လာသည္။ အလံုးစံုၿပီး ျပည့္စံုတဲ့ႏိုင္ငံေရး (သို႔) လူမႈေရးစနစ္ဆိုတာမရွိပါဘူး။

ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးမ်ားဟာ အေနာက္တိုင္း မဟုတ္ေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ဆန္႔က်င္ေနသည္ဟု ေျပာဆိုေနခ်ိန္မွာဘဲ ယင္းယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္တစ္ခု (Monolithic) တစ္ခုလို က်ဥ္းေျမာင္းစြာ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ျခင္း၊ သေဘာထားျခင္းမ်ား ျပဳေနၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔လူ႔အခြင့္အေရးကို ျမွင့္တင္လိုေသာ တန္ဖိုးမ်ားကို မ်ားျပားလွေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားတြင္ ေတြ႔ေနရသည္။ ကမၻာေပၚရွိ လူသားမ်ား သည္ သူတို႔ရဲ႕ ျပည့္၀တဲ့ အလားအလာေတြ အမွန္တကယ္ ျဖစ္ေစဖို႔ လြတ္လပ္ျခင္း နဲ႔ လံုၿခံဳေရးကို လိုအပ္ေန ၾကပါတယ္။

လြတ္လပ္ခြင့္ကို မဖ်က္ဆီးဘဲ လံုၿခံဳေရးကို ဖန္တီးေပးႏိုင္ေသာ အစိုးရတစ္ခုပံုစံတစ္ခုလို လိုလားခ်က္ေတြဟာ အလွမ္းအလြန္ ကြာေ၀းေနသည္။ အေရွ႕တိုင္းေကာ၊ အေနာက္တိုင္း ႏွစ္ခုစလံုးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအားလံုးထဲမွာ အာဏာရွင္စနစ္ (dictatorship)ႏွင့္ ၾကမ္းတမ္းေသာအစိုးရ (strong governments)ကို လိုလားႏွစ္သက္သလို ေထာက္ခံေပးေနျခင္းကိုေတြ႔ေနရပါတယ္။ ႀကီးစိုးလိုေသာ ဆႏၵ ႏွင့္ အင္အားႀကီးမႈကို ျမွင့္ေျမွာက္ လိုေသာ စိတ္တိမ္းညြတ္ျခင္းသည္ လူအမ်ား၏ ထူးျခားတဲ့အခ်က္ ျဖစ္ၿပီး ဒီစိတ္ဟာလည္း လံုၿခံဳေရးအတြက္ ဆႏၵတစ္ခုမွ ေပၚေပါက္လာသည္။ ႏိုင္ငံတစ္ခုဟာ လံုၿခံဳေရး ႏွင့္ လြတ္လပ္ျခင္း၏ ကာကြယ္မႈကိုျဖစ္ေစေသာ စနစ္ (System) တစ္ခုကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္သည္။ ထို႔ျပင္ ႏိုင္ငံသည္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို သူတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ လြတ္လပ္မႈ ႏွင့္ လံုၿခံဳေရးကို ကာကြယ္ႏိုင္ရန္ လံုေလာက္ေသာ အင္အားကို ေပးႏိုင္သည့္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ႏွင့္ လက္ေတြ႔ လုပ္ေဆာင္မႈ မ်ားကိုလည္း ေရြးခ်ယ္ ႏိုင္သည္။ ဒီေရြးခ်ယ္မႈမ်ားကသာလွ်င္ အဲ့ဒီ တိုင္းျပည္သည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္ေရးလမ္းစဥ္အတြက္ မည္မွ် ေပါက္ေရာက္ သြားမည္ကို ဆံုးျဖတ္သည္။

အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀ေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အတြက္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ အားထုတ္ေနေသာ တတိယကမၻာမွ ႏိုင္ငံ မ်ားသည္ လူမ်ိဳးစု အမ်ိဳးမ်ိဳး ပါေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း (Multiracial Societies) မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ယင္းႏိုင္ငံမ်ား တြင္ ခ်ယ္လွယ္ေနေသာ လူမ်ိဳးစုႀကီး တစ္ခုရွိသည္။ တခါတရံ အုပ္စုငယ္မ်ား ေျမာက္ျမားစြာလည္း ရွိတတ္သည္။ ဆင္းရဲျခင္းဟာ အေျခခံစီးပြားေရးလိုအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေက်နပ္ဖြယ္မေကာင္းေတာ့သလို “ လူနည္းစု ” (Minority) သည္လည္း အေရအတြက္ အားျဖင့္မွ်သာ သတ္မွတ္၍ မရေတာ့ေပ။ ဥပမာအေနနဲ႔ “ ျမန္မာ့သမိုင္း မွ လူနည္းစုမ်ားကို ေလ့လာျခင္း ” စာတမ္းတစ္ခုတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ေရး လုပ္ငန္း စဥ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္း လူနည္းစုမ်ား၏ အထင္အျမင္သည္ ေျပာင္းလဲခဲ့သည္။ အုပ္စုတစ္ခုက သူ႔တို႔ကိုယ္္သူတို႔ ႏိုင္ငံတစ္ခု အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ေသာအခါ အျခားအုပ္စုမ်ားသည္ လူ နည္းစုမ်ား ျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မိ႐ိုးဖလာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူနည္းစုမ်ား ရွိေနခဲ့ၿပီး ပါဝါအီလစ္ (Power Elite) မ်ားႏွင့္ နီးစပ္ေသာသူမ်ားက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အထက္တန္းက်သူမ်ားအျဖစ္ ေတြးထင္ေနၾကၿပီး ပါ၀ါအီ လစ္မ်ားနဲ႔ အလွမ္းေ၀းသူမ်ားကို အဆင့္နိမ့္က်သူ (Inferior) မ်ားအျဖစ္ ေတြးထင္ေနၾကသည္။ လူမ်ားစု တည္ေဆာက္ျခင္း အတြက္ စံႏွဳန္းမ်ားကို လူမ်ိဳးေရး (Race) သို႔မဟုတ္ တိုင္းရင္းသားအုပ္စုကို အေျချပဳခဲ့ျခင္း မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ ပါ၀ါပိုင္ဆိုင္မႈကို အေျချပဳျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူနည္းစုမ်ားဟာ ပါ၀ါအားနည္းေသာ လူမ်ားျဖစ္ၾကရသည္။

ေနာက္တစ္ဖန္ ဆင္းရဲျခင္း ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း အဲ့ဒါဟာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကိစၥ တစ္ရပ္လည္းျဖစ္သည္။ အေျခခံ ႐ုပ္၀တၳဳပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားသည္ လူနည္းစုအုပ္စုမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသားမ်ား အတြက္ သူတို႔ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္၏ စစ္မွန္ေသာ အစိတ္အပိုင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ခံစားမိေအာင္ လုပ္ရာမွာ မဖူလံု၊ မလံုေလာက္ေပ။ ယင္းေၾကာင့္ သူတို႔ကို ယံုၾကည္မႈ ရွိေစရမည္။ သူတို႔ဟာ ႏိုင္ငံ၏ ကံၾကမၼာကို ပံုေဖာ္ရာမွာ ပါ၀င္ႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ တက္ၾကြေသာ အခန္းက႑ေတြရွိသည္ဟု ယံုၾကည္မႈရွိေစရမည္။ ဆင္းရဲမႈဟာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခု လံုးကို ဂုဏ္သိကၡာက်ေစၿပီး လူနည္းစုေတြ၏ မေက်နပ္ခ်က္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံတြင္းႏွင့္ ေဒသတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အႀကီးမားဆံုး ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား ျဖစ္သည္။ အာဏာသည္ လူနည္းစုသာပါေသာ လူတစ္စု ၏ လက္တြင္သာ စုၿပံဳေနေသာ တိုင္းႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ တည္ၿငိမ္ေရး၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားသည္ အစဥ္အၿမဲျဖစ္ေပၚေနမည္။

အလြန္ လွ်င္ျမန္ေသာ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားသည္ ႏိုင္ငံတကာၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈ အစီအစဥ္မ်ား အတြင္း၌သာ ေအာင္ျမင္ႏိုင္သည္ဟု အာရွသစ္ေကာ္မရွင္ (The Commission for New Asia) မွ ေဖာ္ျပသည္။ ယင္းတြင္ လူမႈတည္ၿငိမ္ေရး၊ ျပည္သူ႕အစီအစဥ္ (Public Order) ႏွင့္ အသိပညာ ျမွင့္ၿပီး ခိုင္မာေသာ အစိုးရမ်ားရွိၾကၿပီး လူမႈေရး အဓိက႐ုဏ္း မ်ားႏွင့္ ကေသာင္းကနင္းျဖစ္မႈမ်ားမရွိဟု ဆိုထား သည္။

ယင္းေ၀ဖန္ ေထာက္ျပခ်က္မ်ားသည္ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ႏွင့္ လူမႈေရးတို႔အၾကား ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္မႈမ်ားကို မီးေမာင္းထိုးျပ လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လိုလားေတာင့္တဖြယ္ေကာင္းေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ တည္ၿငိမ္ေရး ႏွင့္ ျပည္သူ႔အစီအစဥ္မ်ားကိုသာ လုပ္ေဆာင္ရမည္ဟု အဓိပၸါယ္ေကာက္သြားႏိုင္သည္။ ယင္းအခ်က္သည္ အႏၱ ရာယ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ ယခုလိုအဓိပၸါယ္ေကာက္ျခင္း (Interpretation) သည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္ လံုၿခံဳေရး အဓိ ပၸါယ္ကို လြဲသြားေစသည္။ ခိုင္မာေသာ အစိုးရႏွင့္အာဏာပိုင္မ်ား၏ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈမ်ားကို ထိန္းညွိရန္ အတြက္လည္း ယင္း အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကိုအသံုးခ်ႏိုင္သည္။

ျပည္သူအား အခြင့္အေရးေပးအပ္ျခင္း (Empowering the People)

႐ုပ္၀တၳဳပိုင္း ဆိုင္ရာ တိုးတက္လာျခင္းသည္ လူသားတို႔၏ ေပ်ာ္ရြင္မႈအတြက္ အေၾကာင္းရင္းတစ္ရပ္ျဖစ္ၿပီး တစ္ခါတစ္ရံ လူသား၏ စိတ္၀ိဥာဥ္ကိုလည္း နာက်င္ေစသည္။ ေရရွည္တြင္ လူသားတို႔ကို ဒုကၡအႀကီးအက်ယ္ေရာက္ ေစႏိုင္သည္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးသည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ားကို လမ္းပြင့္ေစၿပီး စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈကိုသာ လူသားတို႔၏ လိုအပ္ခ်က္ တစ္ခုျဖစ္သည္ဟု အသိအမွတ္ျပဳေသာ ေဘာင္တစ္ခုထဲအတြင္း၌ လုပ္ေဆာင္ေစသည္။

ေစ်းကြက္မ်ားသည္ လူသားတို႔အေပၚ ၀န္ေဆာင္မႈမ်ားေပးသင့္သည္။ လူသားတို႔က ေစ်းကြက္၏ လက္ေအာက္ ခံျဖစ္မေနသင့္ေပဟု ၁၉၉၃ လူသားဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအစီရင္ခံစာ (The Human Development Report) တြင္ ေထာက္ျပထားသည္။ ဆက္လက္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ေစ်းကြက္ႏွစ္ခု စလံုးကို လူေတြကသာ လမ္းညႊန္မႈေပးသင့္သည္ဟု ဆိုထားသည္။ ႏိုင္ငံႏွင့္ေစ်းကြက္သည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုေပါင္းစပ္လုပ္ေနရမည္။ ယင္းႏွစ္ခုစလံုးကို ထိ ထိေရာက္ေရာက္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရန္္ လံုေလာက္ေသာ အခြင့္အေရးကို လူသားေတြကို ေပးအပ္ထားရမည္။

အခြင့္အာဏာေပးျခင္း (Empowerment) သို႔တဖန္ ျပန္ေရာက္သြားသည္။ ယင္းသည္ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္မႈ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ အက်ိဳးေက်းဇူး ဘယ္ေလာက္က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ျဖစ္သည္ကို ဆံုးျဖတ္ေပးသည္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ စစ္မွန္ေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏွင့္ တည္ၿငိမ္မႈကို လုပ္ႏိုင္ေသာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မႈ အတိုင္းအတာကိုလည္း ဆံုးျဖတ္ေပးလိမ့္မည္။ ဒီမိုကေရစီ ကဲ့သို႔ေသာ ျပည္သူုကို အခြင့္အေရးေပးအပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးစနစ္သည္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္သည္။ ၎သည္ ျပည္သူုအတြက္ ျပည္သူုေတြက လုပ္ေဆာင္လိုက္ေသာ ျပည္သူ႔ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈ (Development of the People for the People by the People) ျဖစ္သည္။

ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရေတြဟာ သူ႔ျပည္သူေတြ အစိုးရအဖြဲ႔မွာ ပိုမိုပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ ႏွင့္ သူတို႔၏ ဘ၀ကို သက္ေရာက္မႈရွိေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မ်ားတြင္ ပိုမိုပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည့္နည္းလမ္းသစ္မ်ားကို ရွာေဖြေပးရမည္။ အဲ့လိုမလုပ္ရင္ျဖစ္ေစ၊ အခ်ိန္မီ မလုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ရင္ျဖစ္ေစ၊ မခ်ဳပ္တည္း ႏိုင္ေတာ့ေသာ ျပည္သူတို႔၏ အံုၾကြျခင္း ဒီေရဟာ မေပ်ာ့ေျပာင္းေသာစနစ္ႏွင့္မလြဲမေသြ ထိပ္တိုက္ ေတြ႔ၾက လိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ အဲ့ဒါဟာ မင္းမဲ့အေျခအ ေန (Anarchy) ႏွင့္ ကေသာင္းကနင္းျဖစ္မႈ (Chaos) ဆီ ဦးတည္သြားလိမ့္မည္။ လွ်င္ျမန္ေသာ ဒီမိုကေရစီေဖာ္ ေဆာင္ေရး ႏွင့္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ား (Civil Society) ကို ေတာင့္တင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း မ်ားဟာ အသင့္ ေတာ္ဆံုးေသာ တုန္႔ျပန္မႈျဖစ္သည္။

ဒီမိုကေရစီအစိုးရေတြ ပထမဆံုးျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္လည္း ဒီမိုကေရစီျဖစ္ထြန္း ဖို႔ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရတာဘဲလို႔ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးကို တုန္႔ဆိုင္းေန ေသာ အာဖရိက ႏွင့္ အာရွတိုက္ ႏိုင္ငံမ်ား၏ ဆင္ေျခသည္ အေျခအျမစ္မခိုင္လံုေပ။ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆိုရာမွာ လူေတြနဲ႔ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းေတြအတြက္ ႀကိဳတင္ သတ္မွတ္ထားေသာ အဆင့္မ်ား မရွိေၾကာင္းကို ကမၻာ့သမိုင္း ေတြက သက္ေသျပေနသည္။ ထို႔အျပင္ ေနာက္ေပါက္ႏိုင္ငံမ်ား (Latecomers) သည္ ေရွးဦးႏိုင္ငံမ်ား၏ အေတြ႔ အႀကံဳအမ်ားကို အသံုးခ်ႏိုင္သည္။ အမွားေတြႏွင့္အတားအဆီးမ်ား ေရွာင္ႏိုင္သည္။
“ အျမန္လုပ္ အေႏွးျဖစ္ ” (Making Haste Slowly) သည္ တစ္ခါတစ္ရံ တိုးတက္ဖို႔လုပ္ရင္းကေန ေနာက္ျပန္ ေရာက္သြားသည့္ သဘာ၀ကို ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ တိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ ေႏွာင့္ေႏွးျခင္း (Slowly) ကို အလြန္အမင္း အေလးေပးေနျခင္းသည္ ေဘးအႏၲရာယ္ အတြက္ ေဆးညႊန္း တစ္ခု (Recipe) လို ျဖစ္သြားႏိုင္ သည္။

ဒီမိုကေရစီ အစိုးရ ပံုစံကို လက္ခံက်င့္သံုးေနေသာ ႏိုင္ငံမ်ား အတြင္းမွာပင္ ဒီမိုကေရစီကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ က်င့္ သံုးေနၾကသည္။ အေနာက္တိုင္း ဒီမိုကေရစီ (Western Democracy) ပံုစံတစ္မ်ိဳးတည္း ရပ္တည္ေနျခင္းမဟုတ္ သလို အေမရိကန္၊ ၿဗိတိန္၊ ျပင္သစ္၊ ဆြစ္ဇာလန္ ကဲ့သို႔ ေသာ လက္တစ္ဆုပ္စာႏိုင္ငံမ်ားအတြက္သာ ဒီမိုကေရ စီကို ကန္႔သတ္ေပးထားတာလည္း မဟုတ္ေပ။ ဒီမိုကေရစီသည္ အေရွ႕ဥေရာပ (Eastern Europe) သို႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔လာ သည္ႏွင့္အမွ် အစိုးရ၏ ဒီမိုကေရစီပံုစံမ်ားသည္လည္း ကြဲျပားမႈ တိုးလာၾကသည္။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ မ်ားတြင္ သူတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ စ႐ိုက္လကၡဏာမ်ားရွိလာၾကသည္။ အလားတူစြာဘဲ အာရွဒီမိုကေရစီ (Asian Democracy) သည္လည္း ပံုစံတစ္ခုတည္းမျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ႏိုင္ငံတစ္ခုခ်င္း အလိုက္ သူတို႔၏ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ စီးပြားေရး လိုအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ကိုက္ညီေသာ သီးျခားလကၡဏာတစ္ခုကို ဒီမိုကေရစီစနစ္က ျဖစ္ထြန္း ေစလိမ့္မည္။ ယင္းသည္ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ လည္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျပည္သူတို႔သည္ သူတို႔တိုင္းျပည္၏ အစိုးရထံတြင္ အထူးတလည္ ပါ၀င္ႏိုင္ေရး အတြက္ လံုေလာက္ေသာ အခြင့္အာဏာမ်ားကို ျပည္သူအားေပးအပ္ ထားသင့္သည္။

အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရး ေၾကညာစာတမ္း (The Universal Declaration of Human Rights) ၏ အပိုဒ္ ၃၀ စလံုးသည္ ျပည္သူထံအခြင့္အေရးေပးအပ္ဖို႔သာ ရည္ရြြယ္ေနသည္။ ယင္းလူ႔အခြင့္အေရးမ်ားမရွိလွ်င္ ဒီမိုကေရစီဓေလ့စ႐ိုက္သည္လည္း အခြံခ်ည္းသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထိုအခါ ျပည္သူလူထု၏ ဆႏၵကို ထင္ဟပ္ ေစမည္မဟုတ္ေပ။ အာဏာပိုင္မ်ား၏ က်ဴးေက်ာ္ေဖါက္ဖ်က္မႈ ကိုလည္း ခုခံႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။

ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္စဥ္သည္ အၾကမ္းမဖက္ဘဲ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္လူမႈေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးသည္။ ဒီမိုကေရစီ၏ လြတ္လပ္စြာ ေဆြးေႏြးႏိုင္ျခင္း ႏွင့္ ျငင္းခံုျခင္းဓေလ့သည္ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡမ်ား လုပ္စရာမလို ဘဲ မတူကြဲျပားမႈေတြကို ေျဖရွင္းႏိုင္ေစသည္။ ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္လူ႔အခြင့္အေရးယဥ္ေက်းမႈသည္ ကြဲျပားျခားနားမႈမ ရွိေစဘဲ ညီညီညြတ္ညြတ္၊ အင္တိုက္အားတိုက္ ေဆာင္ရြက္လိုစိတ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ေပးသည္။ အဲ့ဒါဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈယဥ္ေက်းမႈတို႔ကို ခြဲျခားထား၍ မရေၾကာင္း သက္ေသ ျပျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီမိုကေရစီ နည္းလမ္းမ်ား မွတဆင့္ ျပည္သူလူထုကို အခြင့္အာဏာေပးအပ္ဖို႔ ရွာေဖြရမည္။ သို႔မွသာ ကုလသမဂၢႏွင့္ ၎၏အဖြဲ႔အစည္းအားလံုးသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈယဥ္ေက်းမႈ ျမွင့္တင္ေပးႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။

ကမၻာလံုး ဆိုင္ရာ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းဆီသို႔ (Toward Global Community)

က်မရဲ႕တင္ျပခ်က္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။ လူသားတို႔၏ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈသည္ စီးပြားေရးဆိုင္ရာတိုးတက္မႈ (Economic Growth) ျဖစ္႐ံုနဲ႔တင္ မျပည့္စံုႏိုင္ပါ။ ၎၏ ဗဟိုခ်က္မွာ အခြင့္ အာဏာ ေပးအပ္ျခင္း ႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အလိုျပည့္၀မႈ (Inner Fulfillment) တို႔ျဖစ္သည္။ အျမင္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အီလစ္မ်ား၊ တရားလက္ လြတ္ဆန္ဆန္ျပဳမႈက်င့္ႀကံေနၾကေသာ ႏိုင္ငံေရးဦေဆာင္မႈေတြရွိတဲ့ ကမၻာ့ တစ္ခု ရွိေနသည္။ ယင္းကမၻာတစ္ခုတြင္ လူသားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈတန္ဖိုးမ်ား အလြန္အေရးပါေစရန္ အခြင့္အာဏာေပးအပ္ျခင္း ႏွင့္ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ အလိုျပည့္၀မႈ အခ်က္မ်ားကသာလွ်င္ ေဖာ္ေဆာင္ ေပးသည္။ ႏိုင္ငံေရး ႏွင့္ လူမႈေရး အသြင္ကူးေျပာင္းေရးတြင္ ျပည္သူလူထု၏ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ျခင္းသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ေခတ္ကာလ၏ အဓိကက် ေသာ ကိစၥတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ထိုမွသာ လြတ္ေျမာက္ျခင္း (Liberation) သည္ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း အထက္က ရွိေသာ၊ လူသားတန္ဖိုး (Human Worth) သည္ အာဏာပါ၀ါအထက္ကရွိေနေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမ်ား တည္ေဆာင္ႏိုင္ မည္ျဖစ္သည္။ ဒီပံုစံအရဆိုလွ်င္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ (Development) သည္ စစ္မွန္ေသာ လူ႔အခြင့္အေရး မ်ားရွိေသာ ဒီမိုကေရစီကိုသာ လိုအပ္ေနသည္။

ဒီမိုကေရစီရလွ်င္ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈသည္ သူ႔အလိုလိုတစ္ေပါင္းတစ္စည္းတည္းျဖစ္သြားၿပီး ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုကို ဖန္တီး လိုက္သည္။ ယင္းပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူသားအားလံုးသည္ တန္ဖိုးရွိၾကၿပီး လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ၏ တန္ဖိုးကိုလည္း နားလည္ သြားေစသည္။ ဆင္းရဲမႈတိုက္ဖ်က္ျခင္းသည္လည္း ျဖစ္စဥ္တစ္ခုအျဖစ္ပါ၀င္လာသည္။ ယင္းျဖစ္စဥ္သည္ ဆင္းရဲသူမ်ားႏွင့္ သူတို႔ ကမၻာ၏ လမ္းစဥ္ကို ေျပာင္းလဲ ေစသည္။ သူတို႔ကို ႐ုပ္၀တၳဳပိုင္းဆိုင္ရာကူညီေထာက္ပံ့ေပး႐ံုနဲ႔ မလံုေလာက္ပါ။ သူတို႔၏ အနာဂါတ္ကို သူတို႔ဘာသာ ပံုေဖာ္ႏိုင္တဲ့ အသိစိတ္ဓါတ္ ရွိသြားေစရမည္။ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္က်င့္သံုးေနတဲ့အစိုးရမ်ား (Totalitarian) အမ်ားစုကေတာ့ ေျပာင္းလဲမႈကို ေၾကာက္ရြံ႔ေနမွာဘဲ။ တစ္ပါတီ အာဏာရွင္မ်ားအေနႏွင့္ စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရးကို တုန္႔ဆိုင္းေနသည္ႏွင့္အမွ် သူတို႔၏ အျပဳသေဘာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား သည္ပင္လွ်င္ အလာဟသ ပ်က္ယြင္းသြားႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံ့ ေပၚလစီ ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ ျပည္သူတို႔၏ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္လိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵ အေပၚတြင္သာ မူတည္သည္။ ဒီမိုကေရစီတန္ဖိုးႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး မ်ားသည္ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမႈကို ဆန္႔ က်င္ေနသည္ဟု ေျပာဆိုေနသည္မ်ားလည္းရွိသည္။ လူမ်ားကလည္း အစိုးရ အတြက္ “ မသင့္ေတာ္ေပဘူး ” ဟု ထင္ျမင္လာေအာင္လုပ္ေနသည္မ်ားလည္းရွိသည္။ အမွန္တရားႏွင့္အလြန္ေ၀းကြာေနေသာ အရာ မရွိပါ။ ယခု က်မတို႔ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ စိန္ေခၚမႈကေတာ့ ကမၻာေပၚရွိ မတူကြဲျပားေနၾကတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ား၊ ျပည္သူမ်ားက လူ႔တန္ဖိုး၏ အေျခခံ က်ေသာ အခ်က္ တစ္ခု အေပၚ သေဘာတူညီေရးဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ယင္းအခ်က္သည္သာ ကမၻာလံုး ဆိုင္ရာလူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း၏ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး အတြက္ အင္အားတစ္ရပ္ (A Force) အျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

စစ္မွန္ေသာ စီးပြားေရး အသြင္ကူးေျပာင္းေရးဆိုသည္မွာလည္း ႏိုင္ငံတကာၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ ျပည္တြင္းႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈျဖစ္စဥ္မ်ား မွသာျဖစ္လာႏိုင္သည္။ လွ်င္ျမန္ေသာ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရးႏွင့္ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား အားေကာင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္း သည္သာ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္မႈ အတြက္ မရွိမျဖစ္ အရာ (sine qua non) ျဖစ္ သည္။ သို႔မွသာလွ်င္ လူသားေတြကို တန္ဖိုးထားေသာ အနာဂါတ္ တစ္ခုကို ျမင္ေတြ႔ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ကုလသမဂၢ (United Nations) ႏွင့္ ၎၏အဖြဲ႔အစည္းမ်ားသည္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ကူညီေပးဖို႔ ဆႏၵရွိတယ္ ဆိုရင္ ျပည္သူကို အခြင့္အာဏာ အပ္ႏွင္းႏိုင္ေသာ လွဳပ္ရွားမႈမ်ားကို အားေပးေထာက္ပံ့သြားရမည္ျဖစ္သည္။ ယင္းလွဳပ္ရွားမႈ မ်ားသာလွ်င္ ဒီမိုကေရစီကို တည္ေထာင္ႏိုင္မွာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုကို တေန႔ေသာ အခါတြင္ မလြဲမေသြ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။

ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သည္ ၁၉၉၁ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ႏိုဗယ္ဆုရွင္ ျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ၁၉၈၉ ဇူလိုင္လ မွစ၍ ျမန္မာ စစ္အာဏာ ရွင္မ်ား၏ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခ်ထား ျခင္းကို ခံေနရၿပီး ဒီေဟာေျပာခ်က္ မိန္႔ခြန္းကို ၁၉၉၄ ႏို၀င္ဘာ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံ မနီလာၿမိဳ႕၌ က်င္းပခဲ့ေသာ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး ဆိုင္ရာ ကမၻာ့ ေကာ္မတီရွင္ (The World Commission on Culture and Development) အစည္းအေ၀း အတြက္ “ Empowerment for a Culture of Peace and Democracy ” ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေရးသားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စာေရးသူ၏ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္အရ သူမကိုယ္စား ဖိလစ္ပိုင္သမၼတေဟာင္း ကိုရာဇန္ အကြီႏို (Corazon Aquino) က ဖတ္ၾကားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

အေမစု ေမွ်ာ္မွန္းေသာ ဒီမိုကေရစီ ႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရး ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အျမန္ဆံုး ေပၚေပါက္ ပါေစ။

မေလးရွား အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ လြတ္ျငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ (Amnesty International) အဖြဲ႔ၾကီးက ျပဳလုပ္က်င္းပေသာ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ၆၅ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မဂၤလာပြဲ တြင္ ျဖန္႔ေဝရန္ ျမန္မာဒုကၡသည္မ်ား အစည္းအ႐ုံး (BRO) မွ ဘာသာျပန္ေပးရန္ အကူအညီေတာင္း သျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ခ္ဂါ အလင္းဆက္ မွ ၾကိဳးစားျပီး ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ လိုက္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေမအရင္း တစ္ေယာက္လို အလြန္ ေလးစား ခ်စ္ခင္ရေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အလြန္ ေကာင္းေသာ သုေတသန စာတမ္းတစ္ခုကို အေမ့ ေမြးေန႔ အတြက္ အမွတ္အရ ေဖာ္ျပခြင့္ရ၍ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိမိအနည္းငယ္ နားလည္ တတ္ေျမာက္ ထားေသာ အသိပညာ ျဖင့္ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ိဳးအတြက္ အနည္းငယ္ ပါဝင္လုပ္ကိုင္ခြင့္ရလို႔လည္း ေက်နပ္ပါမိပါတယ္။ အေမစု အပါအဝင္ အမွန္တကယ္ ေပးဆပ္ ေနသူ အားလံုးကို ရင္ထဲကေန ေလးစားဂါရဝျပဳလိုက္ပါတယ္။ အမွားအယြင္းရွိပါက ကၽြန္ေတာ္၏ ဘာသာျပန္ ည့ံဖ်င္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဝန္ခံပါရေစ။

ဘာသာျပန္။ ။ ဘေလာခ့္ဂါ အလင္းဆက္ (၉. ဇြန္လ. ၂၀၁၀)
http://www.demowaiyan.co.cc/2010/06/english-burmese-version.html