Monday, August 2, 2010

အေမရိကားမွာဖူးမည့္ၾကာ...


အာရုဏ္ဦးမွာ ဖူးသည့္ၾကာ ဇာတ္ကားသည္နအဖကအစဥ္အဆက္ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားခဲ့ၾကသူမ်ားကိုတိတိက်က်ခိုင္
လံုေသာအေထာက္အထားမ်ားျပသျခင္းမပါပဲအက်ဥ္းအားျဖင့္တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္အေပါစားဇတ္ကားတခုသာျဖစ္သည္။
ဇာတ္ကားတြင္စိုးၿပည့္သဇင္,စိုးၿမတ္သူဇာ,ဌက္ေပ်ာေၾကာ္,မ်ဳိးသႏၲာထြန္း,ကင္းေကာင္,ဆုကဗ်ာ,အရိုင္း,ေအာင္ခုိင္,
ရတနာမိုင္,ခိုင္သင္းၾကည္,ပုလဲ၀င္း,ပြင့္နဒီေမာင္,မယ္လုိဒီ,မိုးေဟကို ,သက္မြန္ၿမင့္ ,အိၿႏၵာေက်ာ္ဇင္ ,ေမသက္ခိုင္,
ေအးၿမတ္သူ,ၿမတ္ေကသီေအာင္,ခန္႔စည္သူ ,လူမင္း ,လြင္မိုး,ေက်ာ္ရဲေအာင္,ေနတိုး ,ေၿပတီဦး၊ တို႕ပါ၀င္သည္။
အဓိကတရားခံ၃ဦးရွိသည္။၄င္းတို႕မွာသမိုင္းေၾကာင္းဆိုင္ရာအၾကံေပးဆိုသူမ်ားျဖစ္သည့္တကၠသိုလ္ျမတ္သူ၊ဦး၀င္းတင္၊
ဦးကိုကိုလွဳိင္ဆိုသူတို႕ျဖစ္သည္။ဒုတိယတရားခံမွာရိုက္ကြင္းဇာတ္ညြန္းေရးသူစိုးစႏၵီဦးျဖစ္သည္။အေပါစားအၾကံေပးမွု
မ်ားကိုအတိုထပ္ခ်ံဳ႕နအဖၾကိဳက္ရင္ျပီးေရာဆိုျပီးစကားေျပာခန္းမ်ားေရးသားသူျဖစ္သည္။ထိုသူတို႕စီစဥ္လာတာေတြကို
ေနာက္ဆံုးမိမိ၏ေလ့လာနားလည္သိရွိမွဳေတြကိုေခတၱမ်က္လံုးစံုမွိတ္၍သမိုင္းေၾကာင္းအပ်က္ခံသူမွာတင္သန္းဦးပင္ျဖစ္
ေပေတာ့သည္။က်ြန္ေတာ္တို႕ကလည္းတိုက္သလိုနအဖကလည္းျပန္တိုက္တာတရားသည္ဆိုၾကပါစို႕။
သမိုင္းအမွန္ကိုေတာ့မဖ်က္စီးရပါ။အမွန္အတိုင္းရွိရမည္။သိန္းေပါင္းသံုး
ေလးေထာင္အကုန္ခံတိုက္သည့္ဒီစစ္ဆင္ေရးသည္နအဖအတြက္အလဟႆျဖစ္ခဲ့တာေတာ့အမွန္။ဇတ္ညြန္းလာစကား
လံုးမ်ားသည္အရမ္းအေပါစားဆန္သည္။ဦးသန္႕သည္ဦးေန၀င္းနွင့္အဖုအၾကိတ္ေတြရွိေကာင္းရွိဖူးမည္။ဦးသန္းေရႊနွင့္
ေတာ့မရွိနိုင္ေလာက္ေပ။ဦးသန္႕သားေျမးေတြလည္းလက္ရွိတရား၀င္၀င္ထြက္သြားလာေနတာလည္းအျမင္ပင္။
ဒီအခန္းမထည့္လည္းရသည္။အမုန္းခံ၊အကဲ့ရဲ႕ခံရမွာနည္းသြားမွာစိုးပံုရသည္။နိုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီးရာထူးသည္ကုလခ်ဴပ္
ရာထူးထက္ပိုျမင့္သလိုပင္တင္ဆက္ခဲ့သည္။မင္းသားမင္းသမီးမ်ားသည္မရိုက္ခင္ဇတ္ညြန္းေတာင္းဖတ္ခြင့္ရွိသလိုစကား
လွလွသံုးျပီးျငင္းခြင့္လည္းရွိသည္။အနုပညာရွင္သည္ျပည္သူအတြက္ျဖစ္သည္။အစြန္း၂ဖက္လြတ္ရသည္။မိမိရိုက္သည့္
ဇတ္ကားသည္သမိုင္းေၾကာင္းမွန္ကန္မွဳရွိမရွိစစ္ေဆးသင့္သည္။မိမိကိုယ္မိမိအေပါစားအျဖစ္မခံသင့္ေပ။ဤဇတ္လမ္း
တြင္အဓိကတာ၀န္ယူပုတ္ခတ္သြားသူမ်ားမွာဗိုလ္မွဴးသမီးခိုင္သင္းၾကည္နွင့္သူေကာင္းဘြဲ႕ခံခန္႕စည္သူျဖစ္သည္။
မင္းသားမင္းသမီးအမ်ားစုသည္ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးတြင္ပတ္သက္ဖူးသူမ်ားမဟုတ္ၾကေပ။ရင္နာစရာေကာင္းတာကေတာ့
အရိုင္းကင္းေကာင္ျဖစ္သည္။၈၈မွာဘာျဖစ္ခဲ့တယ္။သူတို႕ေရာဘာေတြလုပ္ခဲ့ၾကတယ္သိသိၾကီးနွင့္ပါ၀င္ခဲ့ဲျခင္းျဖစ္သည္။
မိးေလာင္တာအားေပးသလိုကိုယ္တိုင္လည္းမီးေလာင္သည္။စက္တင္ဘာမွာကိုဇာဂနာကအဲဒါေတြရပ္ထားျပီးဘုရားကို
လာဖို႕ဖိတ္ေခၚဖူးသည္။အခုအဂၤလန္ကိုေနတိုးလာသည္။ကန္႕ကြက္တာကတရာေက်ာ္၊ေထာက္ခံတာက၃၀၀ေက်ာ္ဆို
ေတာ့က်ြန္ေတာ္တို႕ျပည္ပနအဖဆန္႕က်င္ေရးအင္အားအေျခအေနကိုစာဖတ္သူသံုးသပ္လို႕ရေလာက္ပါျပီ။စိုးျမတ္သူ
ဇာအေမရိကားကိုမ်က္နွာေျပာင္တိုက္လာေရာက္ေနသလို၊၀ိုင္းစုခိုင္သိန္းလည္းလာေတာ့မည္။
အထဲကဆုပ္လဲစူးစားလဲရူးဘ၀ေတြကိုစာနာနိုင္ပါသည္။ေသြးေတြနဲ႕ေရးထားတဲ့သမိုင္းေနာက္လူငယ္ေတြအမွန္
တိုင္းသိျမင္နိုင္ဖို႕ပါ၀င္သူမ်ားအမွန္အတိုင္းသိရွိ၀န္ခံတာေတြျဖစ္သင့္ပါသည္။
ိေစာင့္ၾကည့္လိုက္ပါအံုးမည္။နားစြင့္ေနလိုက္ပါအံုးမည္။

ေဆး ၁ သမဂၢစာေစာင္(၁၇-၀၉-၁၉၈၈)

http://www.mediafire.com/?ivuh3b99rnb6jj5MC1

2 August 2010 ဒိုင္ယာရီ

2 August yeyintnge's diary microsoft word file here
2 August Yeyintnge'Sdiary

၈၈၈၈ ျပည္သူ႔သတင္းစဥ္ (အတြဲ ၆ - အမွတ္ ၂၊ ၾသဂုတ္လ - ၂၀၁၀ ခုႏွစ္)

8888 People Power – Vol 6 No 2 – August 2010

ႀကံ႕ဖြံ႔ပါတီ၏ မူ၀ါဒတြင္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္မပါ၀င္

ႀကံ႕ဖြံ႔ပါတီ၏ မူ၀ါဒတြင္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္မပါ၀င္
Monday, 02 August 2010 16:26 သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္

ျပည္ေထာင္စုႀကံ႕ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးပါတီမွ ယခုႏွစ္ေမလပိုင္းက ထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံစည္းမ်ဥ္း စာအုပ္တြင္ ျမန္မာႏိူင္ငံ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား ထည့္သြင္းထားျခင္း မရိွေပ။
အစိမ္းေရာင္မ်က္ႏွာဖံုးႏွင့္ စာမ်က္ႏွာ ၈၁ မ်က္ႏွာပါေသာ အဆိုပါ စာအုပ္တြင္ ႀကံ႕ဖြံ႔ပါတီ၏ ရည္မွန္းခ်က္ ယံုၾကည္ခ်က္ သံႏိၷ႒ာန္ မူ၀ါဒ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားႏွင့္ သေဘာထားမ်ားကို အေသးစိတ္ေဖၚျပထားၿပီး ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး ၄င္းပါတီ အာဏာရရိွပါက က်င့္သံုးမည့္ မူ၀ါဒ ျဖစ္သည္။

ႀကံ႕ဖြံ႔ပါတီ၏ အမ်ိဳးသားေရးမူ၀ါဒတြင္ ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရး တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရး အခ်ဳပ္အျခာ တည္တံ့ ခိုင္ၿမဲေရးကို ထာ၀စဥ္ ဦးထိပ္ထားမည္ဟု ပါရိွသည္။ထို႔အျပင္ တိုင္းရင္းသားအေရးတြင္ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုး ညီညြတ္မႈကို အေလးထားမည္ အေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ တိုင္းရင္း သားမ်ား၏ အခြင့္အေရးမ်ားကို အျပည့္အ၀ရရိွခံစား ေစေအာင္ ေဖၚေဆာင္ေပးမည္ဟု ပါရိွသည္။

လူ႔အခြင့္အေရးအပိုင္းတြင္လည္း အေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ ႏိုင္ငံသားတိုင္း၏ရပိုင္ခြင့္ႏွင့္အခြင့္အေရးကို အာမခံမည္ဟု ေဖၚ ျပ ထားသည္။ အဆိုပါမူ၀ါဒမ်ားအရ ႀကံ႕ဖြံ႔ပါတီအာဏာရလာပါက နအဖ စစ္အစိုးရ ေရးဆြဲထားသည့္ ၂၀၀ဂ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒ ေက်ာရိုးအတိုင္း အုပ္ခ်ဳပ္သြားမည္ ျဖစ္သည္။

၂၀၀ဂဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအရ ျပည္သူ႔လြတ္ေတာ္ အမ်ိဳးသားလြတ္ေတာ္ႏွင့္ ျပည္နယ္ႏွင့္တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ ေတာ္ လႊတ္ေတာ္ ၃ ရပ္စလံုးတြင္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္စရာမလိုပဲ စစ္သား ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္း ပါ၀င္ခြင့္ျပဳထားသည့္ အျပင္ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတသည္ စစ္ေရးအျမင္ ရိွသူျဖစ္ရမည္ဟု သတ္မွတ္ထားေသးသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ စစ္တပ္မွ အာဏာထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို ဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒ၌ ထည့္သြင္းထားရာ အတိုက္ အခံ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသားမ်ားက ဖြဲ႔စည္းပံု ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲရန္ လိုလားေနျခင္း ျဖစ္သည္။

အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ငန္းစဥ္ အေနျဖင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဦးေဆာင္သည့္ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ ခ်ဳပ္ က ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂ဂ ရက္ေန႔စြဲျဖင့္ ထုတ္ျပန္သည့္ ေရႊဂံုတိုင္ေၾကျငာခ်က္တြင္ ဖမ္းဆီးခံထားရသည့္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္း သားအားလံုး ျခြင္းခ်က္မရိွလြတ္ေပးရန္ ၊ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ျပန္လည္သံုးသပ္ရန္ ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ အႏွစ္ သာရျပည့္၀စြာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပထမ ေဆြးေႏြးရန္ ေနာက္တဆင့္တြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ နအဖထံ ေတာင္းဆိုထားသည္။

ေဒသတြင္းႏိူင္ငံတကာအသိုင္းအ၀ိုင္းလည္း ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အင္အားစုအားလံုး က်ယ္ျပန္႔စြာပါ၀င္ႏိုင္ေရးလုပ္ေဆာင္ ရန္ေတာင္းဆိုထားသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာနအဖႏွင့္နီးကပ္စြာ ဆက္ဆံေနသည့္ ျမန္မာ့အိမ္နီးခ်င္း တရုတ္ျပည္ အေန ျဖင့္ ႏွစ္ႏိူင္ငံ နယ္စပ္တစ္ ေလွ်ာက္ရိွ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးလုပ္ ေဆာင္ရန္ တိုက္တြန္းထားေၾကာင္း သိရသည္။

တနည္းအားျဖင့္ ျမန္မာႏိူင္ငံတြင္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး အေရးႀကီးေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုးျပေနရာ ယခုႀကံ႕ဖြံ႔ ပါတီ၏ မူ၀ါဒလမ္းစဥ္မ်ားသည္ ထိုအခ်က္ကို မ်က္ကြယ္ျပဳထားေၾကာင္း ေလ့လာသူမ်ားက ေထာက္ျပၾကသည္။

အဆိုပါ စာအုပ္၏ နိဒါန္းအပိုင္းတြင္ ႀကံ႕ဖြံ႔ပါတီအား ႏိုင္ငံေတာ္၏ အမ်ိဳးသားေရးအင္အားစုႀကီးျဖစ္သည့္ ႀကံ႕ဖြံ႔အသင္း ကို အေမြခံ၍ ဖြဲ႔စည္းထားျခင္းျဖစ္ၿပီး သမိုင္းေရးပကတိလိုအပ္ခ်က္အရ ေလးနက္တည္ၾကည္ေသာ သံႏၷိ႒ာန္စိတ္ျဖင့္ဖြဲ႔စည္း ထားသည္ဟု ဆိုထားသည္။
http://www.mongloi.org/burmese/2008-08-01-03-22-02/85-2008-08-01-03-14-40/997-2010-08-02-09-27-14

သူခုိးဓား႐ုိးကမ္းေသာ အိႏၵိယအစုိးရ


သူခုိးဓား႐ုိးကမ္းေသာ အိႏၵိယအစုိးရ

NEJ / ၀၂ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၀


တုိင္းသူျပည္သားႏွင့္ဆက္ဆံရာတြင္ အလြန္တရာအက်င့္ယုတ္၍ ညစ္ပတ္စုတ္ပဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊႏွင့္ အေပါင္းပါ ကပ္ဖားစစ္ဗုိလ္မ်ား က်ဴးလြန္ထားေသာ ရာဇ၀တ္မႈမ်ားကုိ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးအတြက္ ေကာ္မရွင္ဖြဲ႔ရန္လုိအပ္ေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံဆုိင္ရာ လူ႔အခြင့္အေရးအထူးကုိယ္စားလွယ္ျဖစ္သူ ေတာမတ္စ္ကင္တားနားက ယခုႏွစ္အေစာပုိင္းက တင္ျပခဲ့သည္။ ျမန္မာ့ကမ္းလြန္တြင္ ဓာတ္ေငြ႔တူး၍ နအဖရာဇ၀တ္ေကာင္ႏွင့္ေပါင္းကာ စီးပြားရွာေနေသာ စြမ္းအင္ကုမၸဏီမ်ားသည္လည္း တာ၀န္ရွိသည္ဟု ကင္တားနားက ေထာက္ျပထားသည္။ ေရႊဓာတ္ေငြ႔စီမံကိန္းတြင္ အိႏၵိယအစုိးရပုိင္ ကုမၸဏီ (၂) ခုပါ၀င္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေရႊဓာတ္ေငြ႔တြင္းကထြက္ေသာ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ကုိ တ႐ုတ္ကုိ အရင္ဆုံးေရာင္းရန္ ဗိုလ္သန္းေရႊက ဆုံးျဖတ္၏။ ဗိုလ္သန္းေရႊညစ္ပတ္သည္ကုိ အိႏၵိယက ခံလုိက္ရျခင္းျဖစ္သည္။

ေလာင္စာစြမ္းအင္ မလုံမေလာက္ျဖစ္ေနေသာ အိႏၵိယအစုိးရသည္ ဗိုလ္သန္းေရႊ ညစ္ပတ္ထားသည္ကုိ ေဗြမယူႏုိင္ဘဲ ေဒၚလာသန္း (၁,၃၅၀) ဓာတ္ေငြ႔စီမံကိန္းတြင္ ျမႇဳပ္ႏွံရန္ လြန္ခဲ့ေသာ ေဖေဖာ္၀ါရီလက ဆုံးျဖတ္လုိက္ျပန္၏။ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာက ကန္႔ကြက္႐ႈတ္ခ်ေနသည့္ၾကားမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးႏွင့္အဖြဲ႔ကုိ ေကာ္ေဇာနီခင္း၍ အိႏၵိယအစုိးရ ႀကိဳဆုိျပန္၏။ ကမာၻေပၚတြင္ တတိယအဆုိးဆုံးႏွင့္ အညစ္ပတ္ဆုံးျဖစ္သည္ဟု ႏုိင္ငံျခားေရးေပၚလစီမဂၢဇင္းက ဇြန္လက သတ္မွတ္လုိက္ေသာ ဗိုလ္ညစ္ပတ္ႀကီးကုိ အိႏၵိယအစုိးရက သူေကာင္းျပဳလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ မုဒိမ္းတပ္မေတာ္ တည္ေထာင္သူကုိ သူေကာင္းျပဳျခင္းသည္ မုဒိမ္းမႈ၊ လူသတ္မႈ၊ လုယက္မႈ စသည့္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးဖ်က္မႈအားလုံးကုိ သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းျဖင့္ ေထာက္ခံလုိက္ျခင္းျဖစ္ေပသည္။

အၾကမ္းမဖက္ေသာ ႏွလုံးရည္တုိက္ပြဲေခါင္းေဆာင္ႀကီး မဟတၱမဂႏၵီ၏ ဂူသခ်ဳႋင္းကုိ အၾကမ္းဖက္သမား ဗိုလ္သန္းေရႊ သြားေရာက္လည္ပတ္ျခင္းသည္ အိႏၵိယ၏ ႏွလုံးရည္တုိက္ပြဲသမုိင္းႏွင့္ ျမန္မာ့ႏွလုံးရည္တုိက္ပြဲကုိ ေစာ္ကားလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္သန္းေရႊကဲ့သုိ႔ေသာ လူညစ္ပတ္မ်ားသည္ မည္သုိ႔ပင္ ခ်ီးျမႇင့္ေျမႇာက္စားခံရေစကာမူ စ႐ုိက္ဆုိးကုိ ေျပာင္းႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ က်ီးကန္းသူေကာင္းေျမႇာက္စား ေခ်းေျခာက္ေကာက္စားဆုိေသာ ျမန္မာစကားပုံကုိ ဗုိလ္သန္းေရႊက လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေလာင္စာစြမ္းအင္လုိခ်င္၍ အၾကမ္းဖက္သမား ဗိုလ္သန္းေရႊကုိ သူေကာင္းျပဳလုိက္ျခင္းသည္ ျမန္မာျပည္သူလူထုကုိ ေစာ္ကားလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

အေရွ႕ေျမာက္ျပည္နယ္မ်ား၏ ကုိယ္ပုိင္ျပ႒ာန္းခြင့္ျပႆနာကုိ ဒီမုိကေရစီနည္းျဖင့္ မေျဖရွင္းႏုိင္သျဖင့္ ဗမာလူမုိက္ငွား၍ တုိက္ခုိင္းသည္မွာ အိႏၵိယဒီမုိကေရစီအစုိးရ ခၽြတ္ၿခံဳက်ပုံကုိ ျပသလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဒီမုိကေရစီအေရးကုိ ခ်ဳိးဖ်က္ေနေသာ စစ္အာဏာရွင္ႏွင့္ လက္တြဲသည္ကုိ သီးသန္႔ဆက္ဆံေရးအျဖစ္ အိႏၵိယေခါင္းေဆာင္ပုိင္းက ေျပာေန၏။ ဓမၼဓိ႒ာန္က်စြာ ေလ့လာမည္ဆုိပါက အိႏၵိယ-ျမန္မာဆက္ဆံေရးသည္ သူခုိးဓား႐ုိးကမ္းေသာ ဆက္ဆံေရးပင္ျဖစ္သည္။ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ လုိခ်င္ေဇာျဖင့္ ဒီမုိကေရစီအေရးကုိ သစၥာေဖာက္ကာ စစ္အာဏာရွင္ကုိ ေထာက္ခံအားေပးျခင္းသည္ နအဖသူခုိးကုိ ဓား႐ုိးကမ္းလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။ ဓာတ္ေငြ႔ႏွင့္စစ္သူခုိးသည္ အၿမဲတမ္းတည္ရွိမည္မဟုတ္ပါ။ ျပည္သူလူထုသည္သာလွ်င္ ထာ၀စဥ္တည္ရွိေနမည္ျဖစ္သည္။

အိႏၵိယအေရွ႕ေျမာက္ျပည္နယ္တုိ႔ရွိ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္မ်ားကုိ ႏွိမ္နင္းရာ၌ နအဖအကူအညီလုိအပ္ေန၍ လက္တြဲရသည္ဟု အေၾကာင္းျပ၏။ အိႏၵိယသူပုန္ကုိ တုိက္ထုတ္ရန္ ဗိုလ္သန္းေရႊက ၂၀၀၄ အိႏၵိယခရီးတြင္ ကတိျပဳခဲ့ေသာ္လည္း မထိေရာက္သည့္အတြက္ ယခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီေႏွာင္းပုိင္း၌ အိႏၵိယျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ေနျပည္ေတာ္ကုိ သြားေရာက္ေဆြးေႏြးရသည္။ မဏိပူရ္၊ အာသံႏွင့္ နာဂေဒသရွိ တုိင္းရင္းသားသူပုန္မ်ားကုိ အိႏၵိယအစုိးရတပ္က ထုိးစစ္ဆင္ရာ၌ ျမန္မာျပည္ထဲအထိ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ခြင့္ ေပးထားေၾကာင္းသိရ၏။ သူပုန္ဆီက ဆက္ေၾကးယူသူမွာ ဗမာစစ္တပ္ျဖစ္သည္။

အိႏၵိယအေရွ႕ေျမာက္ ျပည္နယ္မ်ားျဖစ္ေသာ မီဇုိရမ္၊ အာသံ၊ မဏိပူရ္၊ နာဂ၊ Arunachal Pradesh စသည္တုိ႔မွ တုိင္းရင္းသားမ်ားသည္ မ်ဳိးႏြယ္အရ တ႐ုတ္-ျမန္မာႏွင့္ ပုိမုိနီးစပ္ၿပီး သူတုိ႔ထဲတြင္ အိႏၵိယလက္ေအာက္မွ ခြဲထြက္ရန္ လက္နက္ကုိင္ပုန္ကန္ေနေသာ အုပ္စုမ်ားလည္း ရွိသည္။ အိႏၵိယ-ျမန္မာနယ္စပ္ေန သူပုန္အုပ္စုအခ်ဳိ႕သည္ ျမန္မာဘက္၌ အေျခစုိက္စခန္းဖြင့္ၿပီး အိႏၵိယဘက္ကုိ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ အိႏၵိယႏွင့္ နအဖစစ္တပ္ မၾကာခဏပူးတြဲ စစ္ဆင္ေရးလုပ္ေနရသည္။ ဤသည္ကုိ အေၾကာင္းျပၿပီး အိႏၵိယသည္ နအဖအစုိးရကုိ စစ္လက္နက္ပစၥည္း ေရာင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။

အထိန္းအခ်ဳပ္မရွိ လက္နက္ပစၥည္းျပန္႔႔ပြားျခင္းသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္လုံၿခံဳေရးကုိ ထိခုိက္သည္ဟု လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ (၄၀) ေက်ာ္က အိႏၵိယအစုိးရ ေဆာ္ၾသခဲ့သည္။ ယခုအခါ၌မူ လက္နက္ျဖင့္ ႀကီးစုိး၍ အႏုိင္က်င့္ေနေသာ ဗမာစစ္တပ္ကုိ အိႏၵိယအစုိးရကုိယ္တုိင္ လက္နက္ပစၥည္း ေထာက္ပ့ံေနသည္။ အိႏၵိယအစုိးရ၏အျပဳအမူသည္ အိႏၵိယျပည္၏ လုံၿခံဳေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိသာ အႏၲရာယ္ေပးႏုိင္ေၾကာင္း အေရွ႕ေျမာက္ေဒသ လက္နက္ကုိင္လႈပ္ရွားမႈက သက္ေသျပေနသည္။ အိႏၵိယသူပုန္ကုိ ဗမာစစ္တပ္က တုိက္ေပးမႈ၊ အိႏၵိယလုိခ်င္ေသာ ေလာင္စာစြမ္းအင္ ျမန္မာျပည္၌ရွိေနမႈ၊ ျမန္မာျပည္ကုိျဖတ္ၿပီး တ႐ုတ္ႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွသုိ႔ ကုန္သြယ္လုိမႈ စသည့္ အေၾကာင္း (၃) ခုေၾကာင့္ အိႏၵိယအစုိးရသည္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေရးကုိ အားမေပးေတာ့ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးသည္ ျမန္မာျပည္သားမ်ား၏ ကိစၥျဖစ္၍ ၎တုိ႔ဘာသာ ႀကိဳးပမ္းရလိမ့္မည္ဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္သည္ အိႏၵိယ၀န္ႀကီးမ်ား၏ လက္သုံးစကားျဖစ္လာသည္။

အိႏၵိယ-ျမန္မာနယ္စပ္ေဒသ၌ မူူးယစ္ေဆးေရာင္း၀ယ္မႈတုိက္ဖ်က္ေရး၊ လက္နက္ခဲယမ္းေမွာင္ခုိမႈပေပ်ာက္ေရး၊ အတတ္ပညာဆုိင္ရာမွာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး သေဘာတူခ်က္မ်ားကုိ လက္မွတ္ထုိးၾကသည္ဟူ၏။ မုိင္ (၁,၀၂၅) ရွည္လ်ားေသာ နယ္စပ္ေဒသ၌ လက္နက္ကုိင္သူပုန္မ်ား အေျခမစုိက္ႏုိင္ရန္ (၂) ႏုိင္ငံပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရမည္ဟု ေၾကညာ၏။ ဗမာစစ္တပ္ကုိ စစ္ပစၥည္းမ်ားေရာင္းခ်ရန္ အိႏၵိယက သေဘာတူလုိက္၏။ အုိင္တီလုပ္ငန္း အတတ္ပညာႏွင့္ စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္လည္း အိႏၵိယက ကူညီရန္ ဗမာဘက္က ပန္ၾကား၏။ စုိက္ပ်ဳိးလယ္ယာသုံး စက္ပၥည္း၀ယ္ယူရန္ ေဒၚလာ (၁၀) သန္း၊ မီးရထားျပဳျပင္ရန္ ေဒၚလာသန္း (၆၀) အိႏၵိယက နအဖအုပ္စုကုိ ေထာက္ပံ့မည္ဟု သိရသည္။ ထရပ္ကားစက္႐ုံ၊ ေရနံခ်က္စက္႐ုံ၊ တယ္လီကြမ္း၊ မီးရထား စသည့္လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ေဒၚလာသန္း (၂၅၀) အိႏၵိယက နအဖကုိ ေခ်းထားၿပီး ျဖစ္သည္။

ဗုိလ္သန္းေရႊကုိ ပထမတန္း ႏုိင္ငံေတာ္ဧည့္သည္ႀကီးအျဖစ္ ႀကိဳဆုိျခင္းသည္ နအဖအုပ္စုလုပ္သမွ် အိႏၵိယအစိုးရက ေထာက္ခံေၾကာင္း ျပသလုိက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အိႏၵိယဒီမုိကေရစီအစုိးရႏွင့္ တ႐ုတ္ကြန္ျမဴနစ္အစုိးရတုိ႔၏ ျမန္မာျပည္ဆုိင္ရာ သေဘာထားသည္ တူညီေန၏။ (၂) ႏုိင္ငံစလုံး နအဖႏွင့္ ဆက္ဆံေရးေျပလည္ရန္သာ အဓိကထားၾကသည္။ ေလာင္စာစြမ္းအင္ မလုံမေလာက္ေသာ တ႐ုတ္ႏွင့္ အိႏၵိယအတြက္ ျမန္မာ့သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔သည္ အဓိကအခန္းက ပါ၀င္လာ၏။ အထူးသျဖင့္ ရခုိင္ျပည္နယ္ ကမ္းလြန္၌ သဘာဓာတ္ေငြ႔တြင္း ထပ္မံေတြ႔ရွိလာသည့္အတြက္ ဗမာစစ္အစုိးရ မၿငိဳျငင္ဖုိ႔ကုိသာ အဓိကထားၾကသည္။

နအဖသည္ အိႏၵိယႏွင့္တ႐ုတ္ကုိ မွ်မွ်တတ ဆက္ဆံေနေၾကာင္း ျပသရန္ ႀကိဳးပမ္းေနပုံရသည္။ နအဖအစုိးရသည္ ႏွစ္ႏုိင္ငံစလုံးႏွင့္ အတတ္ႏုိင္ဆုံး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနသည္။ ျမန္မာျပည္သည္ အိႏၵိယႏွင့္တ႐ုတ္၏ လုံၿခံဳေရးကုိ အႏၲရာယ္မေပးႏုိင္ေၾကာင္း ျပသႏုိင္ရန္ ႀကိဳးစားေနပုံရသည္။ အိႏၵိယႏွင့္တ႐ုတ္သည္ ျမန္မာျပည္တြင္ ၿပိဳင္ဆုိင္မႈမလုပ္ဘဲ ပူးတြဲေဆာင္ရြက္ၾကရန္ မူအားျဖင့္ သေဘာတူထားၾကသည္။ လက္ေတြ႔မွာ ျမန္မာ့သဘာ၀သယံဇာတကုိ ရရွိရန္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္ကုိ အသုံးျပဳႏုိင္ရန္ အိႏၵိယႏွင့္တ႐ုတ္ အၿပိဳင္အဆုိင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကသည္။ တ႐ုတ္ႏွင့္အိႏၵိယသည္ ျမန္မာစစ္သူခုိးအား ၿပိဳင္ဆုိင္၍ ဓား႐ုိးကမ္းေနျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။
http://www.khitpyaing.org/index.php?route=detail&id=3335

ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု (သို႔မဟုတ္) နိုင္ငံေတာ္လူသတ္မႈ


Sunday, August 1, 2010

ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု (သို႔မဟုတ္) နိုင္ငံေတာ္လူသတ္မႈ

က်ေနာ္နွင့္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံု

နိုင္ငံေရးသမား ဆိုလွ်င္ အဖမ္းခံရမည္။ အဖမ္းခံရလွ်င္ေတာ့ မဆလ လက္ထက္တြင္ မလြယ္လွပါ။ နိုင္ငံေရးနွင့္ ပတ္သက္၍ အဖမ္းဆီးခံရေသာလူမ်ား၏ ဘ၀သည္ ပ်က္ဆီးသြားသည့္ သတင္းမ်ားကုိလည္း က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကပင္ ၾကားသိထားရပါသည္။ က်ေနာ္သိေသာ နိုင္ငံေရးသမားၾကီး အလံနီရဲေဘာ္ေဟာင္း ဦးရီမိႈင္း(ေခၚ) ဦးညိဳမိုင္းကုိလည္း ႏုိင္ငံေရး အခါၾကီးရက္ၾကီးမ်ား နီးလာလွ်င္ E2000 ကားအရွည္ျဖင့္ လာေရာက္ ဖမ္းသြားတတ္သည္ကုိ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရပါသည္။ တခါတရံ ခတၱခဏႏွင့္ ျပန္ရာက္လာသလို တခါတခါလည္း လေတြ နွစ္ေတြၾကာ သြားတတ္ပါသည္။ မတည္ၿငိမ္ေသာ သူ႕ဘ၀တြင္ အတည္တက် အလုပ္ဟူ၍လည္း မရွိခဲ့ေပ။ ယုတ္စြအဆုံး ကုန္ထမ္းသည့္ အလုပ္ေတာင္လုပ္မရဘဲ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မ်ားတြင္သာ လွည့္လည္ေနရေသာ သူ႔ဘ၀ကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ စိတ္မခ်မ္းမေျမ႕ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။

ထုိ႔အျပင္ က်ေနာ့္ ဘႀကီးအိမ္နားရွိ ဦးသန္႔အေရးအခင္းတြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းအစုိးရ၏ ဖမ္းဆီး ႏွိပ္စက္ခဲ့မႈေၾကာင့္ စိတ္ေ၀ဒနာခံစားေနရေသာ ကုိတင္ေအာင္ထြန္းကုိလည္း က်ေနာ့္ ငယ္ဘ၀တြင္ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ဖူးပါသည္။ ကုိတင္ေအာင္ထြန္းသည္ လူစုလူေ၀းမွန္သမွ်ကုိ မျမင္၀ံ့ေတာ့သလုိ ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္း၀တ္စံုနွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ျမင္ေတြ႕လွ်င္ေတာင္ ေၾကာက္ၿပီး ပုန္းေနတတ္ပါသည္။ တေယာက္ေယာက္က သူ႕ကို ေက်ာင္းသားေတြလာျပီဟု ေျပာလုိက္လွ်င္ အိမ္ထဲ ၀င္ေျပးသြားေလ့ရွိသည္ကုိ ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕က သေဘာက်တတ္ၾကေသာလည္း က်ေနာ္ကမူ သူဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ဒီလုိျဖစ္သြားပါလိမ့္ဟု စဥ္းစားေနမိသည္။



ႏုိင္ငံေရးသမားႏွစ္ဦး၏ ဘ၀ကုိ ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရေသာက်ေနာ္သည္ တရက္တြင္မူ ႏုိင္ငံေရးစာေပမ်ားကုိ ဖတ္ရႈခြင့္ႀကဳံလာပါေတာ့သည္။မဂၤလာေတာင္ညႊန္႕တြင္ေနသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က က်ေနာ့္ထံမွ ဂစ္တာနွင့္ သူ႕အဘိုးဆံုးသြား၍ က်န္ခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားပါသည့္ ထင္းရူးေသတၱာၾကီး တလံုးကုိ အလဲလွယ္လုပ္ပါသည္။ပါလာေသာ ေရွးေဟာင္း စာအုပ္မ်ားတြင္ ျမရာပင္ စာေပတိုက္ထုက္ သခင္သန္းထြန္း၏ေနာက္ ဆံုးေန႕မ်ားနွင့္ မဆလပါတီထုက္ သခင္သန္းထြန္း ေနာက္ဆံုးေန႕ စာအုပ္နွစ္အုပ္လည္း ပါ၀င္သည္။ ထုိစာအုပ္ႏွစ္အုပ္ကုိ ယွဥ္ဖတ္ၾကည့္ရာ ဘယ္လိုမွ မတူေပ။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ က်ေနာ္သည္ ႏုိင္ငံေရးစာေပမ်ားႏွင့္ ယဥ္ပါးစျပဳလာသည္။ သခင္ေတြ အေၾကာင္း ၊ ဖဆပလ အေၾကာင္း ၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းစသည္ျဖင့္ ေက်ာင္းတြင္ သင္ရသည့္ သမိုင္းနွင့္မတူသည့္အခ်က္မ်ားကုိ က်ေနာ္ေတြ႕လာရသည္။ ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးရျပီးေနာက္ပိုင္း ျမန္မာျပည္၏ သမိုင္းေတြကုိေဖာ္ျပထားသည့္ အဲဒီစာအုပ္ေတြက က်ေနာ္ကို အမ်ားၾကီး ေျပာင္းလဲြေစခဲ့သည္။ က်ေနာ္သိသြားသည္။ မဆလ ပါတီကဘာလဲ၊ ဦးေန၀င္းဘာလဲ၊ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္ေတြ ၾကားမွာ ကိုၾကီးနုဆိုျပီး အာဏာကုိ ပုတီးထက္မက္ နို္င္ငံေရးကို ကုလားဖန္ထိုးတတ္သူ အေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ အေတာ္အတန္ သိလာပါေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ မဆလ ပါတီနွင့္ ဦးေန၀င္းကို က်ေနာ္သေဘာမေတြ႕ေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းသားေတြ အသတ္ခံေသာ ဦသန္႕အေရးခင္းအေၾကာင္းကုိလည္း ပုိသိလာသည္။



သုိ႔ႏွင့္ ၁၉၈၈ခုႏွစ္သုိ႔ ေရာက္လာသည္။ မတ္လ အေရးအခင္း (ကိုဖုန္းေမာ္က်ဆံုးေသာ ဖုန္းေမာ္ေန႔) အေၾကာင္းရင္းကို က်ေနာ္သည္ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ ေဆြးေႏြးတတ္လာသည္။ထုိအေၾကာင္းမ်ားကုိ က်ေနာ္ အာေပါင္အာရင္းသန္သန္ ေဆြးေႏြးေနသည္ကုိ သိသြားေသာ ဆရာမတဦးက က်ေနာ္တုိ႔ ထုိင္တတ္သည့္ သိန္းကုိးဆယ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သုိ႔လာကာ အိမ္မွာမေနဘဲ ေရွာင္တိမ္းေနဖုိ႔ ေျပာလာပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ထုိအခါက်မွ အရမ္းကို စိုးရိမ္သြားမိေတာ့သည္။ မဆလ လက္ထဲမွာဖမ္းခံရရင္ေတာ့ ဆိုျပီး ပူပန္မိသည္။ တဘက္တြင္လည္း က်ေနာ္ၾကားထားသလို ရွစ္ေလးလံုးေန႕မွာ သပိတ္ၾကီးျဖစ္ကာ အစိုးရျပဳတ္က် ရင္ေကာင္းမွာဘဲဆိုေသာ ကေလးအေတြးနွင့္ေပ်ာ္ေနမိသည္။ က်ေနာ္အသက္က အဲဒီအခ်ိန္မွာ(၁၆)နွစ္။ ရွစ္ေလးလံုးေန႕ မျဖစ္လာမည္ကုိလည္းစိုးရိမ္ ျဖစ္လာလွ်င္လည္း ေအာင္ျမင္ေစခ်င္သည္။ သုိ႔မွသာ က်ေနာ္ အဖမ္းမခံရမွာလို႕ က်ေနာ္ထင္ထားမိခဲ့သည္။ သပိတ္ထဲ၀င္ရမည္။ က်ေနာ္ေနာက္မဆုတ္ေတာ့ဟု ဆုံးျဖတ္လိုက္မိသည္။ ဆရာမ၏ စိုးရိမ္လို႔ ေျပာစကားေၾကာင့္ ေတာင္ေတာင္အီအီ က်ေနာ္ေလွ်ာက္ စဥ္းစားေနျခင္းေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ က်ဴးလြန္ထားသည့္ မည္မည္ရရ ႏုိင္ငံေရးမႈ မရွိပါ။ ဆူးေလဘုရားနားမွ တိုးရစ္ဘားမား၏ မာစတာဂ်စ္ကားကုိ မီးရွိဳ႕စဥ္က အနားမွာရပ္ၾကည့္ ေနတာရယ္ တကၠသိုလ္မွာ သပိတ္ေမွာက္ေနျပီဟု သတင္းထြက္သည့္ မတ္လတြင္းက သူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္နွင့္ တကၠသုိလ္သုိ႔ သြားၾကည့္ ၾကမည္ဟု ဆုိကာ လွည္းတန္း အထိေရာက္ခဲ့ တာေလာက္သာရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဟိုနွစ္ေယာက္က အတင္းျပန္မည္ဟု ပူဆာတာနွင့္ တကၠသုိလ္အတြင္းမေရာက္ဘဲ ျပန္လွည့္လာခဲ့ရတာပါ။ တကယ္တမ္းျဖစ္ေနတာက စက္မႈသကၠသိုလ္ထဲမွာ ဒီလိုလဲြေပမယ့္၊ အဲဒီနွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေဖါက္သည္ခ်မႈနွင့္ က်ေနာ္မွာ ဘုမသိဘမသိ ေက်ာင္းသားသပိတ္နွင့္ အဆက္သြယ္ရွိသူ အျဖစ္ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား အေခ်ာင္နာမည္ၾကီးလို႕ ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ဘာနိုင္ငံေရး အေရာင္ေသြးမွ မပါသလို ဘယ္သူမွ လာမစည္းရံုးပါဘူး။ ဘယ္ UG ကမွလည္း ေသြးထိုးတာမဟုတ္ပါ။ လူငယ္တဦး၏ စူးစမ္းမႈနွင့္ သိလာရေသာ နိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတြနွင့္ အာဏာရွင္ၾကီးဦးေန၀င္း နိုင္ငံပိုင္ TV ထဲကေန စိန္ေခၚလိုက္လို႕ ျဖစ္လာတဲ့ မခံခ်င္မႈတုိ႔ ျဖစ္ပြားခဲ့ရျခင္းသာ။





သမိုင္း၀င္ေန႕

၁၉၈၈ ၾသဂုတ္လ (၈)ရက္ေန႔မနက္။

က်ေနာ္ေနထိုင္ရာ ေက်ာက္တံတားျမိဳ႕နယ္သည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲမွာ ျဖစ္ရာ မနက္ထဲက (၃၈)လမ္းေစ်း၌ ပ်ံက်ေစ်းသည္အခ်ိဳ႕သာလာျပီး ေစ်းရံုထဲမွ ဆိုင္ေတြ မဖြင့္ေတာ့တာကုိ က်ေနာ္ေတြ႕ေနရသည္။ အေနာ္ရထာလမ္းမ (ဖေရဇာလမ္း)က ဆိုင္ေတြလည္း ပိတ္ထားၾကသည္။ ေရႊဆိုင္ေတြလံုး၀ မဖြင့္။ လူေတြက ဘယ္ကေပၚလာ မလဲဆိုတဲ့ သပိတ္ေမွာက္လူအုပ္ၾကီးကို ေမွ်ာ္ေနပါသည္။ သတင္းေတြကလည္း ဘယ္မွာေတာ့ သပိတ္ေမွာက္ေနျပီ လူေတြအမ်ားၾကီး ခ်ီတက္လာျပီဆိုတာမ်ိဳး ေျပာေနၾကသည္။ လူေတြအားလံုးက သပိတ္တပ္ကုိ ေမွ်ာ္ေနၾကျပီး အခ်ိဳ႕ကလည္း ေၾကာက္ေနသည္။ လည္ပတ္နီမ်ားနွင့္ တကယ္ပစ္မယ္ဆိုတဲ့ ခ်င္းတပ္ေတြ ေရာက္ေနျပီဆုိေသာ သတင္းေတြလည္း ထြက္ေနသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနစဥ္မွာပဲ ေရာက္လာပါျပီ ျမိဳ႕ထဲကို သပိတ္ခ်ီတက္လာေနေသာ လူအုပ္ၾကီး။ ညေနပိုင္းေလာက္တြင္ အကုန္လံုး ပန္းဆိုးတန္းလမ္းကေန လွည့္ျပီး ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕ သြားစုေနသည္။ က်ေနာ္ သပိတ္ေမွာက္အုပ္စုထဲ ၀င္ပါခ်င္ေနေသာ္လည္း ၀င္လုိက္ထြက္လုိက္သာ လုပ္ေနသည္။ သပိတ္တပ္မွ လူတိုင္းနီးပါးမ်က္နွာေတြကို လက္ကိုင္ပ၀ါေတြ အကႌ် အ၀တ္အပိုင္းစေတြနွင့္ ကြယ္ထားၾကသည္။ က်ေနာ္အိတ္ထဲမွာလည္း လြန္ခဲ့ေသာာ ရက္ပိုင္းထဲက ရွာေဖြထားလက္ကိုင္ပါ၀ါ အၾကီးၾကီး တခုက ရွိေနသည္။

ညေန(၆)နာရီခန္႔တြင္ လူေတြ တိုးမေပါက္္ေအာင္ မ်ားျပားလာသည္။ က်ေနာ္က ၃၇ လမ္းထိပ္ မဟာဗႏၶဳလလမ္းမမွာ ရပ္ေနခ်ိန္တြင္ မ်က္နွာစီးထားျပီး လြယ္အိတ္စလြယ္သိုင္းထားသူမ်ား လမ္းထဲကို ၀င္လာျပီး သပိတ္ေမွာက္ဆႏၵျပေနသူမ်ား အတြက္ ထမင္းထုပ္မ်ား အလွဴခံပါေတာ့သည္။ လမ္းတြင္းရွိ လူမ်ား၏ ေထာက္ခံမႈကလည္း အားပါးတရ။ အိမ္တိုင္းနီးပါး ေလွကားမီးေတြ ပိတ္ျပီး ေလွကားရင္းကေန လွမ္းေခၚကာ အသင့္ထုပ္ထားေသာ ထမင္းထုပ္ေတြေပးၾကသည္။ေလွကား ၅ခုေလာက္ဆိုလွ်င္ ျခင္းၾကားတလံုး ျပည့္ျပီ။ မနိုင္မနင္း အေျပးအလႊားလုပ္ေနေသာ သပိတ္ေထာက္ပံ့ေရးတပ္သားမ်ားကုိ ၾကည့္ရင္း က်ေနာ္ အလိုလို၀င္ပါသြားမိေတာ့သည္။ ရလာေသာ ထမင္းထုပ္မ်ားထည့္ထားသည့္ ျခင္းၾကီးကုိ တဖက္တေယာက္ဆဲြျပီး ျမိဳ႕ေတာ္ခမ္းမေရွ႕သယ္ေျပးရာ လမ္းတေလွ်ာက္ လူေတြအလိုက္တသိ ခ်ဲေပးၾက လက္ခုပ္ေတြ တီးၾကနွင့္ ေခၽြးေတြ အကႌ်တထည္လံုး ရြဲေနေသာ္လည္း က်ေနာ္ မပင္ပန္း။ က်ေနာ္ ညီအကို၀မ္းကဲြေတာ္သူ တေယာက္ပါ လာ၀ိုင္းလုပ္ေနရာ သူ႕အေဖလိုက္လာျပီး နားရင္းရိုတ္ျပန္ေခၚသြားသည္ကိုလည္း ေတြ႕လုိက္ရသည္။ က်ေနာ္ကိုပါ လိုက္လာဖို႕ေျပာေတာ့ သူ႕ကိုေခါင္းဘဲခါျပလိုက္သည္။ အမွန္မွာ အဲဒီ လက္သံေျပာင္သည့္ ဦးေလးကို အရင္က က်ေနာ္ရွိန္ေသာ္လည္း ယခုက်ေနာ္ ေခါင္းခါျပရင္း မ်က္နွာစည္းေပၚက မ်က္လံုးနွင့္ စုိက္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အဲဒီဦးေလး ေနာက္ဆုတ္သြားသည္။ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ တအားထက္သန္ေနသည္။ ေရသန္႔ဘူးေတြမေပၚေသးေသာ ထုိအခ်ိန္က ဒဂုန္ဘိလပ္ေရ စက္ရံုကထုတ္ေသာ ကရင္ေဆာ္ဒါ ၊ လိေမၼာ္ေရ ပုလင္းမ်ားကုိ အလွဴရွင္ေတြက ကပ္လိုက္ ကပ္လုိက္လာခ်ေပးသြားၾကသည္။ ေပါင္မုန္႔ ၊ ကိက္မုန္႕၊ ေပါက္စီေတြကုိ ေလးဘီးကားေတြနွင့္ တင္လာျပီး လာခ်ေပးသြားၾကသည့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွ တက္နိုင္သူေတြ၏ အားေပးမႈကလည္း အားရစရာ။ တခါမွ် ဒီလုိ အမည္မခံဘဲ ေငြကုန္ေၾကးက်ခံျပီး ရက္ရက္ေရာေရာ လွဴၾကတာမ်ိဳးကုိလည္း က်ေနာ္မေတြ႕ဘူးေသး။ က်ေနာ္တို႕ စားစရာျခင္းေတြ ထမင္းထုပ္ေတြကို နွစ္ေနရာတြင္ စုၾကသည္။ တေနရာက မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံေရွ႕ ကားလမ္းအလယ္က ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာ ျဖစ္ျပီး ေနာက္ တေနရာမွာ ဘားလမ္းထိပ္ ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဘက္မွ တားထားေသာ သံဆူးၾကိဳးသစ္သားတန္း ေရွ႕နားမွာပါ။ၿမဳိ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕မွာ ထမင္းထုပ္စုရတာက ၿမဳိ႕ေတာ္ခန္းမေစာင့္ စစ္္သားေတြ ရုပ္တရက္ေျပးထြက္လာျပီး ရိုတ္မယ္ဖမ္းမယ္ဆို အခက္အခဲျဖစ္ေအာင္လုိ႔ပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဒီလိုဧရာမလူအုပ္ၾကီးကို ေသနတ္နွင့္ပစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ လုံး၀ထင္မထားခဲ့ပါဘူး။





နိုင္ငံေတာ္လူသတ္မႈၾကီး

ညကိုးနာရီခန္႔တြင္ ေဆးရံုကားမ်ား ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမထဲမွ ထြက္ျပီး ကပဆ (ကုန္းလမ္း ပို႔ေဆာင္ေရး)မွ TE 12 ဟီနိုးကားမ်ားရာက္လာသည္။ ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမထဲကေန လူစုခဲြဖို႔နွင့္ နိုင္ငံေတာ္ အလံမ်ားကို မေ၀ွ႕ယမ္းဖုိ႔ စပီကာနွင့္ စစ္ဗိုလ္မ်ားက ေအာ္ေနသည္။ စစ္သားမ်ားက က လည္ပတ္အနီေရာင္နွင့္ စစ္ခေမာက္မ်ားေဆာင္းထားသည္။ သူတို႔မ်က္နွာေတြက အရင္းတင္းမာျပီး ေသနတ္ကို လူအုပ္ၾကီးဘက္ကို အသင့္ခ်ိန္ထားသည္။ စက္ေသနတ္အၾကီးတပ္ထားေသာ စစ္ကားတခ်ိဳ႕ကလည္း လူေတြဘက္ကို ခ်ိန္ထားသည္။ ဘားလမ္းထဲတြင္လည္း စစ္သားမ်ား။ တတန္းကဒူးေထာက္ထားျပီး တတန္းက မတ္တပ္ရပ္လ်က္။ ေသနတ္ကို လူေတြဘက္ ခ်ိန္ထားသည္မွာ ပစ္မွတ္တခုခုကို ေသေသခ်ာခ်ာ စူးစိုက္ေနသလို။ သူတို႕ကား ေနာင္တခ်ိန္နာမည္ၾကီးမယ့္ တပ္မ(၂၂)။ ျပည္သူေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ သတ္မည့္တပ္ရင္း။ လူေတြက ေၾကြးေၾကာ္သံေတြနွင့္အတူ ကမာၻမေၾက နို္င္ငံေတာ္သီခ်င္း ေအာ္ဆိုေနသည္။ က်ေနာ္နွင့္ ပစၥည္းသယ္ပို႔ေနသည့္ မ်က္မွန္နွင့္အကိုၾကီးတေယာက္က က်ေနာ့္ကို ညီေလး မင္းဘယ္မွ မသြားနဲ႔ ငါ့နားမွာဘဲေနဟူ၍ မွာထားသည္။ က်ေနာ္တို႕အနားတြင္ ေက်ာင္းစိမ္း၀တ္ထားေသာ ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္လည္း ရွိေနသည္။ စစ္သားမ်ား ျမိဳ႕ထဲမွာ၊ ကမ္းနားလမ္းႏွင့္ အတြင္း၀န္ရံုးနားေတြမွာ အမ်ားၾကီးေရာက္ေနျပီဆုိေသာ သတင္းမ်ား ထြက္လာ၍ လာၾကည့္ေသာ လူေတြလည္း ျပန္ကုန္ၾကျပီ။ တကယ္ဆို က်ေနာ္တို႕သပိတ္တပ္ၾကီး ျပန္ဆုတ္သင့္တယ္ဟု အခုမွေတြးမိသည္။ တကယ္ေတာ့ မဆလ တန္ျပန္ေတြက တရားေတြတက္ေဟာကာ အဖဲြ႕အစည္းမရွိ အုပ္ခ်ဳပ္သူမရွိေသာ ဒီလိုမ်ိဳး လူအုပ္ကို သူတို႕ သတ္ဖို႕စနစ္တက် ထိန္းေခၚထားျခင္း ျဖစ္နိုင္သည္ဟု အဲဒီအခ်ိန္က က်ေနာ္တို႔တေတြ မေတြးမိခဲ့ေပ။ မေၾကာက္ၾကနွင့္ နိုင္ငံေတာ္ေကာင္စီအစည္းေ၀းေနျပီ မဆလျပဳတ္ျပီ ဒီမိုကေရစီရျပီ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ စစ္သားေတြကပူးေပါင္းေတာ့မယ္ ဆိုတာေတြကို မဆလတန္ျပန္ေတြက တရားတက္ေဟာၾကသည္။ သူတို႕ေတြေၾကာင့္ သပိတ္တပ္မွ လူမ်ား လူစုမခြဲခဲ့ၾက။


ထုိအခ်ိန္တြင္ စစ္ကားေတြက ၀ိုင္းလိုက္ျပီး ပန္းဆိုးတန္းလမ္းတေလွ်ာက္ ပိတ္လိုက္သည္။ ကုန္သည္လမ္း တေလွ်ာက္ပိတ္ လိုက္သည္။ ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမနွင့္ တည့္တည့္ ဆူးေလဘုရားလမ္းကုိလည္း ပိတ္သည္။ တိုးရစ္ဘားမားေရွ႕က ပိတ္သည္ ရွားမွီးမုန္႔တိုက္(ရသာ) ေရွ႕မွာလည္း ပိတ္ထားသည္။ ေလးဘက္ေလးတန္ ပိတ္လိုက္ျပီ ဆိုသည္ကုိ သိလာေသာအခါ မ်က္မွန္နွင့္အကိုက က်ေနာ့္ကို ေခၚသည္။ ေကာင္မေလး နွစ္ေယာက္လည္း က်ေနာ့္အက်ႌစကို အတင္းအၾကပ္ဆဲြျပီး လိုက္လာသည္။ က်ေနာ္တို႔ဘားလမ္း အတိုင္း တရားရံုးခ်ဳပ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ဆင္းလာေသာအခါ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးကုိ မီးေတြဖ်က္လိုက္ျပီျဖစ္သျဖင့္ ေမွာင္မဲေနသည္။ ဆူးေလဘုရားနွင့္ ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမသာ မီးလင္းေနသည္။ က်ေနာ့္နာရီေလးကုိ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ၁၁ နာရီ ေက်ာ္ျပီ။ က်ေနာ္တို႕အေရွ႕ ပိတ္ထားသည္က ေရတပ္မွ စစ္သားေတြ။ က်ေနာ္လည္ပင္းကို တင္းေနေအာင္ ဖက္ထားေသာ မ်က္မွန္နဲ႕ အကိုၾကီးက ညီေလး ငါတို႕ စီးပြါးေရးဘဏ္ခဲြနွင့္ အေမရိကန္သံရံုးၾကား လမ္းထဲ၀င္ေျပးမယ္ဟု တိုးတိုးေလးေျပာေတာ့ က်ေနာ္က အကိုအဲဒီလမ္းက တဖက္ပိတ္ၾကီးလို႕ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။ သူကေအးငါသိတယ္ တို႕မလြတ္ေတာ့ဘူး စစ္သားေတြက အကုန္ပိတ္ထားျပီ တို႕ေတြ အေမရိကန္သံရံုးထဲ အေနာက္ကေန ၀င္ေျပးမယ္ ငါတစ္နွစ္သံုး ဆိုတာနဲ႔ စစ္သားနွစ္ေယာက္ၾကားက လြတ္ေနတဲ့ေနရာကေန အဲဒီလမ္းထဲေျပး၀င္ၾကမယ္ဟု သူေျပာသည္။ က်ေနာ္လည္း ေဘးက က်ေနာ့္ကိုတဲြထားသည့္ ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္ကို ေျပာျပလိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မ်က္မွန္ႏွင့္ အကိုၾကီး၏ ေအာ္သံကုိ နားစြန္႕ရင္း အေရွ႕မွ သတိအေနထားနွင့္ ရပ္ေနရာေသာစစ္သားမ်ားအၾကားမွ ထြက္ေျပးရမည့္ ေနရာလြတ္ကုိ ရွာၾကည့္ေနရသည္။ က်ေနာ္တို႕အားလံုး တုန္ေနၾကသည္။ စစ္သားမ်ား၏ ေသနတ္ေတြက လွံစြပ္မ်ား တပ္ထားျပီးျဖစ္ရာ လေရာင္ေအာက္တြင္ပင္ ေျပာင္၀င္းေနသည္။

ေကာင္မေလးေတြက စစ္သားေတြက ပစ္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲလို႕ ေမးတယ္။ က်ေနာ္လည္း ၾကံရာမရတာနဲ႔ လြတ္ေအာင္သာ ေျပးလို႔ပဲ ေျဖလိုက္မိတယ္။ သူတို႔ တကယ္ပစ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာကို လူအုပ္ၾကီးက ရိပ္မိေနျပီး ေအာ္ငိုသူေတြကလည္း ငိုလို႔၊ ကမာၻမေၾကသီခ်င္း ဆိုသံေတြကလည္း ပိုက်ယ္လာတယ္။ ျပည္သူ႕စစ္သားတို႕စစ္သား၊ ျပည္သူ႕တပ္မေတာ္ တို႔တပ္မေတာ္ ဆိုတာမ်ဳိးေတြလည္း ေအာ္လာၾကတယ္။ လူအုပ္ၾကီးက တို႔ေတြက ျမန္မာျပည္သားေတြ၊ တို႔လုပ္ေနတာ တို႕တိုင္းျပည္အေရး ဆိုတာကို စစ္သားေတြ သိလာေအာင္နဲ႕ အထက္က ပစ္မိန္႔ေပးလာရင္ ဆင္ျခင္နိုင္ေအာင္ ဒီလိုနည္းနဲ႕ အသနားခံ သတိေပးေနတာလို႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။

က်ေနာ္တို႕လည္း လူအုပ္ၾကီးနွင့္ အလွမ္းေဝးေနျပီ။ က်ေနာ္တို႕နားမွာ လူေပါင္း (၂၀-၃၀) ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္။ မ်က္မွန္နွင့္အကိုၾကီးစျပီး တစ္၊နွစ္၊သံုး တိုင္လိုက္တာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း စစ္သားေတြ တန္းျပီးရပ္ေနတဲ့ ၾကားထဲကေန အတင္းေျပး ထြက္ေတာ့တာပဲ။ လက္တဖက္စီမွာ က်ေနာ္ကိုဆဲြထားတဲ့ ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္လဲ ဘယ္လိုမ်ိဳးပါလာလို႔ စစ္သားေတြ ေနာက္မွာ ဘာေအာ္တယ္ ဘယ္လို က်န္ခဲ့လဲကို က်ေနာ္ မသိပါဘူး အတင္းေျပးထြက္တာ စစ္သားေတြက က်ေနာ္တို႔ အဲလို လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မထားတာရယ္၊ ပစ္မိန္႔လည္း မရေသးတဲ့အျပင္ ျမိဳ႕တြင္းက ေရတပ္လည္းျဖစ္ ေနတာေၾကာင့္သာ က်ေနာ္တို႕ လြတ္ရတာလို႕ ေနာက္ပိုင္းမွာ သံုးသပ္ၾကပါတယ္။

ေျပးထြက္လာတဲ့ က်ေနာ္တို႕က အေမရိကန္သံရံုးေဘးက လမ္းတိုေလးထိပ္၀မွာ ပိတ္ကာထားတဲ့ သစ္သားနွင့္ သံဆူးၾကိဳး ဘားတန္းၾကီးေတြကို တြန္းဖယ္ျပီး သံ႐ံုးဝင္းထဲကို ဝင္ဖို႕ ၾကိဳးစားၾကတယ္။ အေမရိကန္သံရံုး ေနာက္ဖက္က အုတ္တံတိုင္းက လူနွစ္ရပ္စာေက်ာ္ျမင့္တဲ့ အျပင္၊ တံခါးကလည္း သံဒလက္နဲ႕ သေဘာၤေပၚေတြမွာ သံုးတဲ့တံခါးမ်ိဳးပါ။ က်ေနာ္တို႕ အလြယ္တကူဝင္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ သံရံုးနဲ႕ ေက်ာျခင္းကပ္လ်က္က အစိုးရရံုးတခုရဲ႕ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားတံခါးကို ႐ိုက္ခ်ိဳး၊ အဲဒီရံုးက အျပင္ကိုထြက္ေနတဲ့ အဲကြန္းပံုးေတြ တြယ္တက္ျပီးမွတဆင့္ ေပ(၂၀)ေလာက္ျမင့္တဲ့ အေမရိကန္သံ႐ံုးရဲ႕ အုတ္တတိုင္းေပၚက သံဆူးၾကိဳးေတြကို မေၾကာက္မလန္႔ဘဲ ဆဲြကိုင္တက္ခြျပီး အုတ္တံတိုင္းေပၚက သံရံုးထဲကို ခုန္ခ်ခဲ့ရပါတယ္။ အုတ္တံတိုင္းက ျမင့္လြန္းလို႕ ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ဆို ေျခေခါက္လဲသြားတဲ့ အထိပါပဲ။

ရံုးေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထဲကို ေရာက္သြားတာ က်ေနာ္တို႕ အားလံုးေပါင္း (၂၂)ေယာက္ပါ။ အားလံုးအသက္ေတာင္ ရဲရဲမ႐ွႈဝံ့ပါဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္တခုလံုးကလည္း ေမွာင္မိုက္တိတ္ဆိတ္ ေနတယ္။ အဲသည့္အခ်ိန္မွာ သံရံုးကဆပ္တင္ထားတဲ့ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ တီဗီြကင္မရာေတြ ေရြ႕လာျပီး မီးပြင့္သြားပါတယ္။ မ်က္မွန္နွင့္အကိုၾကီးက အဂၤလိပ္လို က်ေနာ္တို႕ ေက်ာင္းသားေတြပါလို႕ ေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မီးျပန္ပိတ္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဟ့…ဒီအေနာက္ထဲ ၀င္သြားတဲ့အဖဲြ႕ေတြ ျပန္ထြက္လာ၊ နုိင္ငံျခားသံတမန္ ေျမပိုင္နက္ျဖစ္လို႕ အေရးယူ ခံရမယ္၊ ေအးေအးေဆးေဆး ထြက္လာျပီး ကိုယ္အိမ္ကိုယ္ျပန္ၾကလို႕ အျပင္ကေန လက္ကိုင္စပီကာနဲ႕ လာေအာ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႕အားလံုး တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ တင္းတင္း ၾကပ္ၾကပ္ၾကီး ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီလို လာေအာ္ေနတဲ့ လူကို ဗိုလ္ၾကီး၊ ဗိုလ္ၾကီးလို႕ ေနာက္တေယာက္ ထပ္လာျပီး ေအာ္ေခၚတဲ့အသံ ၾကားရတယ္။ မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာပဲ အျပင္မွာ အေျပးအလႊား ထြက္ေျပးသြားတဲ့ အသံေတြၾကားရျပီး ျပန္တိတ္သြားျပန္သည္။ စကၠန္႕ပိုင္းေလာက္က ဘာမွ မၾကားရေအာင္ ေအးစက္စက္ၾကီးနဲ႕ ျငိမ္သက္ သြားသည္။

သိပ္မၾကာလိုက္ပါဘူး…ျမိဳ႕ေတာ္ခမ္းမေရွ႕က လူအုပ္ၾကီး ေဝါကနဲ ျပိဳဆင္းလာတဲ့ အသံမ်ိဳးၾကီး ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ လူအုပ္ျပိဳသံၾကီးၾကားရျပီး မေ႐ွးမေႏွာင္းမွာပဲဲ ေဘာင္းေဘာင္း ဆိုတဲ့ ေသနက္သံနွစ္ခ်က္ ပထမဦးဆံုး စထြက္လာတယ္။ သည့္ေနာက္ေတာ့ ေသနတ္သံေတြ တရစပ္ ဆက္တိုက္ကို ထြက္လာပါေတာ့တယ္။ လူေတြရဲ႕ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ငိုေၾကြးေျပးလႊားသံ၊ အသံနက္ၾကီးေတြနွင့္ ဟစ္ေအာ္ေနၾကသံေတြကို က်ေနာ္တို႕ေတြ အထဲကေန အတိုင္းသားၾကား ေနရပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တစ္ေယာက္နွင့္ တစ္ေယာက္ပူးျပီး လက္ေတြကို တင္းၾကပ္ေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားၾကေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္ေတြဟာ ဝမ္းနည္းမွႈ၊ အ့ံၾသထိတ္လန္႔မွႈ၊ ခံျပင္း ေဒါသထြက္မွႈေတြနဲ႔ တုန္ရင္ေနပါတယ္။ မ်က္မွန္နဲ႔အကိုၾကီးက ငိုသံၾကီးနဲ႔ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ကို မွတ္ထားၾက ဘယ္ေတာ့မွမေမ့နဲ႕တဲ့။ က်ေနာ္နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁၂နာရီထိုးဖို႔ ၁၅ မိနစ္။

ေသနတ္သံေတြၾကားက လူေတြရဲ႕ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးသံေတြ၊ မပစ္ပါနဲ႕လို႕ မပစ္ပါနွင့္လို႕ ငိုယိုေတာင္းပန္သံေတြ၊ ခိုးကိုးရာမဲ့စြာနဲ႕ အႏိုင္က်င့္ခံရေသာအခါ ထြက္ေပၚလာေသာ ေၾကာက္႐ြံ႕ဝမ္းနည္း ထိတ္လန္႔သံနဲ႕ ရွစ္ေလးလံုးညက ငရဲပြက္သလိုပါပဲ။ ဘ၀တသက္မွာ ဒီေလာက္ေတာင္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ လူေတြရဲ႕ဟစ္ေအာ္ အားကိုးတၾကီး အကူညီေတာင္းခံတဲ့ အသံနက္ၾကီးေတြကို တသက္နဲ႕တကိုယ္ တခါမွ မၾကားဖူးပါဘူး။ က်ေနာ့္ကိုယ္မွာ ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ား ေထာင္ထလာတယ္။ တကိုယ္လံုးလည္း ခံျပင္းေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္။ ၀ုန္းဒိုင္းထလုပ္ပစ္ လိုက္ခ်င္တယ္။ တခုခုကို အားရပါးရ စိတ္႐ွိလက္႐ွိ ႐ိုက္ခ်ိဳးဖ်က္ဆီး လိုက္ခ်င္သည္။ ေနာက္ေတာ ့ကားေတြအမ်ားၾကီး လာသံ၊ မီးသတ္ပိုက္ေတြနွင့္ ေရထိုးသံေတြၾကားရတယ္။ ျပီးေတာ့ ကားေတြျဖတ္ေမာင္း သြားသံနဲ႕အတူ ကယ္ၾကပါ ကယ္ၾကပါဗ်ာ ကယ္ၾကပါရွင္ က်ေနာ္တို႕ကို ဖမ္းသြားပါျပီ၊ သတ္ေနပါတယ္ စတဲ့ လူေတြဟာ ေဘးအႏၱရာယ္ က်ေရာက္တဲ့ အခါမွာေအာ္တဲ့ အသံတုန္တုန္ရင္ရင္ၾကီးေတြ၊ အသံနက္ၾကီးေတြနဲ႕ ေအာ္သံေတြကို က်ေနာ္တို႕ အတိုင္းသား ၾကားေနရတယ္။

က်ေနာ္တို႕အထဲက လူေတြအားလံုး ယူၾကံဳးမရစြာနဲ႔ ငိုၾကပါတယ္။ အသံေတြ တေျဖးေျဖးနညး္ပါးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သံရံုးအေနာက္ထဲ ၀င္သြားတဲ့လူေတြ ေအးေအးေဆးေဆး ထြက္လာျပီး ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ ျပန္ပါ တည္ဆဲဥပေဒအရ အေရးယူရပါလိမ့္မယ္ လို႕တခါလာေအာ္ျပန္တယ္။ ဒီတခါ စပီကာအၾကီးနွင့္ပါ။ အဲသည္အခ်ိန္မွာပဲ သံရံုးရဲ႕ ဒုတိယထပ္ကေန လက္တဖက္ထြက္လာျပီ လက္နွိပ္ဓါတ္မီးနွင့္ လူေတြေရ သလိုလိုက္ထိုးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာပါတဲ့ အကႌ်စုတ္စုတ္နဲ႕ လူတေယာက္က လန္႕ျပီး တံခါးဖြင့္တဲ့ ဒလက္ကို ေျပးလွည့္ျပီး တံခါးဖြင့္မယ္လုပ္တယ္။ က်ေနာ္နွင့္ မ်က္မွန္အကိုၾကီး ေျပးဆြဲျပီးတားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႕ နွစ္ေယာက္ တံခါးကိုမွီျပီး ရပ္ေနရပါတယ္။ ဘယ္သူမွဒီနားကိုွမလာနဲ႕၊ ေနာက္ဆုတ္္ျပီး ေနၾကလို႕ ေျပာေပမယ့္ ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္က ေၾကာက္လို႕ထင္ပါရဲ႕ က်ေနာ္တို႕နားမွာလာေနတယ္။

ေနာက္ေတာ့သံရံုးေပၚက ေသာက္ေရေတြ၊ အခ်ဳိရည္ေတြ ကိတ္မုန္႕၊ေပါင္မုန္႕စတဲ့ စားစရာေတြ အမ်ားၾကီး ခ်ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာဘာမွ စားခ်င္ေသာက္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိပါဘူး။ ေၾကာက္စိတ္၊ ေဒါသေတြသာ ျဖစ္ေနျပီး ေလာေလာလတ္လတ္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ၾကံဳလိုက္ရတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ခမ္းမေရွ႕က လူပင္လယ္ၾကီးထဲ ေသနတ္နွင့္ အတဲြလိုက္ အတဲြလိုက္ ပစ္ထည့္ခံလိုက္ရတဲ့ အေျခအေနကိုပဲ စဥ္စား သံုးသပ္ေနမိၾကတယ္။ ေသနတ္တစ္ခ်က္က လူအေယာက္ေပါင္းမ်ားစြာကို ထိမွန္ပါပဲလို႕ ေျပာလိုက္ ငိုလိုက္နဲ႕ မိုးလင္းခဲ့ရပါတယ္။

မနက္ေျခာက္နာရီခဲြေလာက္မွာ ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ လူေတြကို တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အျပင္ေရာက္လို႔ ဘာမွမရွိေတာ့ရင္ က်ေနာ္တို႔ကို အသံေပးျပီးျပန္ပါလို႕ မွာလိုက္ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘာမွျပန္ေအာ္ မသြားပါဘူး။ ေလးေယာက္ကပဲ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး ေဟ့လို႕ လာေအာ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႕လည္း မယံုၾကည္ႏိုင္ေသးတဲ့ အတြက္ အျပင္ကိုမထြက္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္အပါ၀င္ ေျခာက္ေယာက္ပဲ က်န္ပါတယ္။ မိုးလင္းမွပဲ တစ္ေယာက္မ်က္နွာ တစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရပါတယ္။ မ်က္မွန္နွင့္အကိုၾကီးကလဲြလို႕ က်ေနာ္တို႕အားလံုး (၁၅)ႏွစ္(၁၆)နွစ္ ၀န္းက်င္ေတြပါ။ အဲသည္ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ တင္းတင္းကိုင္လိုက္ၾကျပီး ေရႊတိဂံုဘုရားမွာ သြားျပီးစုၾကမယ္လို႔ အားလံုးပဲ သေဘာတူလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကေနစျပီး မိုက္ရိုင္းရက္စက္တဲ့ စစ္အစိုးရကို က်ေနာ္စသိခဲ့တာပါ။ ေနာက္မၾကာခင္မွာ လမ္းကို ထြက္လိုက္ေတာ့ အရာရာဟာ ညကဘာမွမျဖစ္ခဲ့သလိုပါပဲ။ လမ္းမေတြက မဲနက္ေတာင္ေျပာင္ေနေအာင္ ေရေဆးထားတယ္။ အမႈိက္ေတာင္မရွိတာကို ေတြ႕ရပါသည္။ မဆီမဆိုင္ စစ္တပ္ကပိတ္ထားတဲ့ ေနာက္ေက်ာဘက္က လမး္မွာရွိတဲ့ မီးတိုင္ေတြ နွင့္ အိႏိၵယသံရံုးက မွန္ေဘာင္ေတြ ကြဲေနတာလည္း ျမင္ေတြ႕ရတယ္။

က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ၾကံဳခံစားလိုက္ရတဲ့ စစ္တပ္က လူအုပ္ၾကီးထဲကို တရစပ္ပစ္ထည့္လိုက္တဲ့ ေသနပ္သံေတြအရဆိုရင္ လူေပါင္းရာခ်ီျပီး ေသဆံုးခဲ့တယ္ဆိုတာကို ရဲရဲၾကီး ေျပာရဲပါတယ္။ သက္ေသခံနိုင္ပါသည္။ အျခားေသာလူ သက္ေသအျဖစ္ မ်က္မွန္နွင့္ အကိုၾကီးနဲ႔အတူ ေကာင္မေလးနွစ္ေယာက္ ၊ေကာင္ေလးနွစ္ေယာက္လည္း ယေန႕တိုင္ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးပါသည္။

အဲဒါကေတာ့ က်ေနာ္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုထဲ စျပီးပါ၀င္တဲ့ေန႔က အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ေသဆံုးသြားတဲ့ လူေတြအတြက္က်ေနာ္ သူတို႕ကို အမွ်မေ၀ပါဘူး။ အာဏာ႐ွင္႐ွိေနသေ႐ြ႕ ဘယ္ေတာ့မွ အမွ်မေ၀ဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ဒီစကားကလည္း ၀တၳဳေတြ စာအုပ္ေတြမွာ ရွိတဲ့စကားမ်ိဳးျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က ၾကံဳေတြ႕ခံစားဘူးသူတိုင္း က်ဆံုးသြားတဲ့ လူေတြရဲ႕ မရေသးတဲ့ သူတို႔ဆႏၵကို မတားခ်င္လို႕ ဂရုဏာထားတဲ့ ကတိစကားေတြပါ။ က်ဆံုးသြားတဲ့ သူတို႕လည္း ဒီအာဏာရွင္ေတြ ရွိေနသေရႊ႕ ၀ိဥာည္ဘ၀နွင့္ မေက်မျခမ္းတိုက္ပဲြ၀င္ေနမွာပါ။ လက္နက္မဲ့ လူအုပ္ၾကီးထဲကို မီးေမွာင္ခ်ျပီး ေသနတ္နွင့္ ပစ္တဲ့ အဲဒီ ရွစ္ေလးလံုးေန႕ ညသန္းေခါင္ လူသတ္ပဲြကို နိုင္ငံေတာ္ လူသတ္မႈအျဖစ္ တရားဆဲြတဲ့ အခါ က်ေနာ္က အေမရိကန္ သံရံုးေနာက္ထဲ ၀င္ပုန္းလိုက္လို႔ လြတ္ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ျမင္သက္ေသ တဦးပါ။ သံရံုးမွာလည္း က်ေနာ္တို႕ လာပုန္းသြားေၾကာင္း လံုျခံဳေရးကင္မရာ မွတ္တမ္းက သက္ေသခံေနမွာပါ။ ရွစ္ေလးလံုး နွစ္ပါတ္လည္တိုင္းကို က်ေနာ္ျဖတ္သန္းရတာ အရမ္းမြန္းၾကပ္ပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေက်နပ္နိုင္ဘူး။ က်ဆံုးသြားတဲ့ ရဟန္းရွင္ ျပည္သူမ်ားနွင့္ ေက်ာင္းသားသူရဲေကာင္းတို႕ ၀ိညာဥ္ေတြနွင့္အတူ နိုင္ငံေတာ္လူသတ္မႈ အတြက္ စစ္အစိုးရကို ခံုရံုးတင္ျပီး ေသြးေၾကြးျပန္ေတာင္း ျပီးမွ သူတို႕ ၀ိညာဥ္ေတြအတြက္ အမွ်ေ၀ပါမည္။

ဒီမိုကေရစီတိုက္ပဲြ တေလွ်ာက္တြင္က်ဆံုးသြားေသာ ရဟန္းရွင္ ျပည္သူ ေက်ာင္းသားအေပါင္းတို႕ရဲ႕ ၀ိညာဥ္မ်ားအားဦးညြတ္ အေလးျပဳပါသည္။

ရဲမင္းထြန္း
http://www.freedomburma.org မွကူးယူေဖၚျပပါသည္။

ဘူးစာစဥ္( လူထုတိုက္ပဲြေကာ္မတီမွ ထုတ္ေ၀သည္)

PAC (2010) - Buu Pamphlet - No (1)