Tuesday, October 5, 2010

5 Oct 2010 ဒိုင္ယာရီ

http://www.mediafire.com/file/9jh5755dtvbg0pb/5%20%20October%202010%20yeyintnge%27s%20Diary.doc

http://www.mediafire.com/file/l0zbzbiggdijbwt/5%20%20October%202010%20yeyintnge%27s%20Diary.pdf

5 October 2010 Yeyintnge's Diary

ပဲခူး လူငယ္ႏွစ္ဦးကို သတ္သည့္ စစ္ဗိုလ္ ေနျပည္ေတာ္ သို ့ေျပာင္းလဲတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္

October 5, 2010 freedom news group 



Quantcast
စက္တင္ဘာလ ၄ ရက္ေန ့ညက ပဲခူးၿမိဳ ့ ပဲခူးၿမိဳ႕ ဇိုင္းဂႏိုင္း ေတာင္ပိုင္း ျမလမ္းတြင္ ေနထိုင္သူေမာင္စိုးပိုင္ေဇာ္ အသက္ (၁၉) ႏွစ္ႏွင့္ မဂၤလာလမ္းတြင္ေနထိုင္သူ ေမာင္ေအာင္သူဟိန္း အသက္(၂၃) ႏွစ္ ဦးအား က်ဥ္ေဘာက္မွာ က်ဥ္ကုန္သည္ ထိ ရက္စက္စြာ ပစ္ခတ္ရန္ အမိန္ ့ေပးခဲ့သည့္အေျခစိုက္ ခလရ  ၅၉ မွ စစ္ဗိုလ္ တစ္ဦး ျဖစ္သူ ဗိုလ္ႀကီး သိဒၶိစိုး သည္ ျပည္သူကိုတရားလက္လြတ္သတ္ျဖတ္သည့္ ထို အမႈ အတြက္ မည္သည့္အေရးယူမႈ ကိုမွ် ခံရျခင္း မရွိဘဲ ေနျပည္ေတာ္ သို ့ေျပာင္းေရႊ ုတာ၀န္ခ်ထား ခံျခင္း ရသည္ ဟု Freedom News Group မွစံုစမ္း သိရွိရသည္။
စက္တင္ဘာလ ေႏွာင္းပိုင္း က ပစ္သတ္မႈ တြင္ ပါ၀င္သည့္ စစ္သားမ်ားႏွင့္ ဗိုလ္ႀကီး သိဒၶိစိုး အားေတာင္ပိုင္းတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္မွ စစ္ေဆးေမးျမန္းမႈ စတင္ၿပီးေနာက္ ဘုန္းႀကီး ၀တ္ခိုင္းထားသည္ဟု သတင္းရရွိၿပီး ေနာက္ပိုင္း တြင္  အမ်ား ျပည္သူမ်ား က ေတြ ့ျမင္သြား မည္ စိုး၍ တပ္ရင္းမႈဒုတိယ ဗိုလ္မႈးႀကီး ျမင့္စိုး က တပ္ျပင္ ထြက္ခြင့္ မေပးဘဲ တပ္တြင္းမွာပင္ လြတ္လပ္စြာ ထားရွိသည္ ဟု သိရသည္။ေအာက္တုိဘာလဆန္း တြင္ မူ ပစ္သတ္မႈ တြင္ အမိန္ ့ေပးသည့္ ဗိုလ္ႀကီး သိဒၶိစိုး အားေနျပည္ေတာ္ မွ  ဆင့္ေခၚကာ လက္ရွိရာ ထူးအတိုင္း ပင္ ဥမင္လႈိဏ္ေခါင္း ေဖာက္သည့္ေဒသ တြင္ နာမည္ ေျပာင္း `၍ ရာထူးတိုးကာ ဗိုလ္မႈး ကိုေလး ဆိုသည့္ နာမည္ျဖင့္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသည္ ဟု သိရသည္။ခလရ  ၅၉ မွ စစ္ဗိုလ္ တစ္ဦး ျဖစ္သူ ဗိုလ္ႀကီး သိဒၶိစိုး သည္ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တစ္ဦး ၏ သားသမီးတစ္ဦး ပင္ျဖစ္သည္။လူငယ္ႏွစ္ဦးအား ရက္စက္စြာသတ္သည့္ တရားခံ မ်ား အား ေသဆံုးသူ ၏ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအ၀ိုင္းသာမက ၊ ပဲခူးၿမိဳ ့သူၿမိဳ ့သား မ်ား ႏွင့္ ျမန္မာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွ တရားနည္းလမ္းက်စြာ ဆံုးျဖတ္ေပးရန္လိုလားၾကသည္။ 
http://freedomnewsgroup.com/

ပညာတတ္တာ ေရေပၚဆီ လား၊ လူထု ပုခံုးကိုနင္းၿပီး ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ခ်င္တာ ေရေပၚဆီ လား


ပညာတတ္တာ ေရေပၚဆီ လား၊ လူထု ပုခံုးကိုနင္းၿပီး ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ခ်င္တာ ေရေပၚဆီ လား

October 5, 2010 freedom news group 
ေက်ာ္လင္းဦး ၊    ၊စစ္ေအးေခတ္ ဒီဘက္ အႏွစ္ ၂၀ လြန္လာေပမယ့္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ လက္၀ဲ သံေတြ
မေပ်ာက္ေသး ပါ ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဆိုရွယ္လစ္ ေခတ္မွာ ခြက္ေပ်ာက္ခဲ့ၿပီး ဒီဘက္ စစ္အစိုးရေခတ္မွာလည္း အဖက္လုပ္ ျခင္းမခံရတဲ့ ၆၀ ေက်ာ္ ၇၀ တန္းအဖိုးၾကီးေတြက ပိုၿပီး ခပ္ညံညံ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလို ေျပာ
ဆိုမႈေတြ ကို ႏွစ္ျခိဳက္ သေဘာက်သူေတြ ရိွေကာင္းရိွမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႕တို႕ရဲ႕ ေျပာဆိုမႈေတြဟာ ေျပာင္းလဲလာ တဲ့ ေခတ္အေျခအေနအေပၚမွာ သူတို႔ အတြက္ ေနရာမရိွေတာ့လို႔ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ရာကေန ေပၚထြက္ လာတယ္ ဆိုတာေတာ့ သိသာထင္ရွားေနပါတယ္။
ပညာတတ္ ဆန္႕က်င္ေရး ဇစ္ျမစ္
အစြန္းေရာက္ လက္၀ဲသမားေတြဟာ ပညာတတ္ေတြကို အျမင္မၾကည္ပါဘူး။ ကမ္ေဘာဒီယားႏိုင္ငံမွာ ဆိုယင္ ပိုေပါ့လက္ထက္က ပညာတတ္ေတြကို သုတ္သင္တဲ့အေနနဲ႕ မ်က္မွန္ တပ္ထားယင္ေတာင္ ပညာ တတ္လို႔ ယူဆၿပီး သတ္ျဖတ္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္က ပညာတတ္ လူလတ္တန္း စားဥာဥ္ ဆိုတဲ့ စကားရပ္ကုိ ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ပညာတတ္လူလတ္တန္းစား ဥာဥ္အတိုင္း ေတြေ၀တယ္၊ ယိမ္း ယိုင္တယ္၊ မျပတ္သားဘူး စသည္အားျဖင့္ ေ၀ဖန္တာေတြ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ အဲဒီလို ပညာ တတ္ေတြကို ရန္ုလုပ္ေနတာဟာ အခုလို ၂၁ ရာစုထဲအထိ ရိွေနတုန္းပဲ ဆိုတာကေတာ့ အေတာ္ေလး အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေနပါတယ္။
ဒီလို ပညာတတ္ေတြကို ရန္လုပ္တတ္တဲ့ ေရွးေခတ္အဘိုးၾကီးေတြထဲမွာ ဆရာ လူထု စိန္၀င္းကေတာ့ အသံ အက်ယ္ဆံုးပါ။ ကေလာင္လက္နက္ ကလည္းရိွေတာ့ ဆင္သြားယင္ လမ္းျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ နဲ႕ ေရးခ်င္ရာကို ေရးေနပါတယ္။ သူ ရန္လုပ္တဲ့အထဲမွာ ျပည္တြင္းက NGO ေတြပါသလို၊ အခုေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ ျခားမွာ ပညာသင္ေနတဲ့၊ သင္ခဲ့တဲ့ လူေတြဘက္ကိုပါ ဦးလွည့္လာပါၿပီ။ ဒီလူေတြဟာ ေအာက္ေျခလြတ္ တယ္၊ ဘ၀င္ျမင့္တယ္၊ လူထုကို အထင္ေသးတယ္ စသည္ျဖင့္ စြပ္စြဲခ်က္ ေပါင္းစံုနဲ႕ စြပ္ဆြဲၿပီး ျပည္သူလူထု နဲ႕ ရန္တိုက္ေပးထားပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ အသက္ၾကီးလို႔ ငယ္မူျပန္ၿပီး ထင္ရာေတြ ေရးေနေပမယ့္ ဘယ္ပညာတတ္မွ ေအာက္ေျခ လြတ္၊ ဘ၀င္ျမင့္တာ၊ လူထုကို အထင္ေသးတာ မရိွေသးပါဘူး။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ခိုင္လံုေအာင္ မျပႏိုင္ပဲ နဲ႕ စြပ္စြဲခ်က္ေတြနဲ႕ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ေရးထားတာေတြဟာသာ ျပည္သူလူထုအတြက္ တကယ္ အက်ိဳးမရိွတဲ့  စာဖ်င္း စာညံ့ေတြျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ပညာအလိုအရဆိုယင္ ဒီလို ပညာ တတ္ဆိုသူေတြ ကို ရန္လုပ္ေနသူေတြဟာ ပညာ မတတ္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တတ္တယ္ထင္ေန တဲ့ တတ္ေယာင္ကားေတြ လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ပညာေခတ္ၾကီးထဲက ေနာက္က်န္ေနသူေတြ သာျဖစ္ပါတယ္။
လက္၀ဲအေခ်ာင္သမား စိတ္ဓါတ္
ျမန္မာႏိုင္ငံေရး နဲ႕ စာေပေလာကမွာ လက္၀ဲအေခ်ာင္သမား စိတ္ဓါတ္က အခုထက္ထိ မင္းမူေနတုန္းပဲ ဆို တာ ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ လက္၀ဲ အေခ်ာင္သမား ဆိုတာ ပါစပ္က တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္၊ လက္သီး လက္ ေမာင္းတန္း၊ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ဘာမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ႏိုင္ပဲ ေလက်ယ္ေနသူေတြကို ဆိုလို တာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကမွ တိုင္းျပည္ခ်စ္သေယာင္၊ လူထုအတြက္ ေပးဆပ္ အနစ္နာခံေနသေယာင္ လဲ ေျပာဆိုတတ္ပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔လို လက္သီးလက္ေမာင္းမတန္းသူေတြကို သစၥာေဖါက္ လိုလို၊ ေရေပၚဆီ လိုလို၊ အနစ္နာမခံႏိုင္သူ၊ မေပးဆပ္ႏိုင္သူ သူရဲေဘာေၾကာင္သူအျဖစ္ စြပ္စြဲတတ္ပါေသးတယ္။
ဒီလို လက္၀ဲအေခ်ာင္သမား စိတ္ဓါတ္နဲ႕ လူထုကို ေသြးထိုးေပးေနလို႕လဲ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးဟာ ေရွ႕ဆက္ မေရြ႕ႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ အသံက်ယ္သူေတြသာမ်ားၿပီး အလုပ္ လုပ္ႏိုင္သူေတြ ရွား ပါတယ္။ ဒီလို သံက်ယ္က်ယ္ေျပာဆိုတာကိုက သူရဲေကာင္းျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ တလြဲ ဆံပင္ေကာင္းအယူ အဆေတြလည္း ထြန္းကားေနပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ေနာက္ဆံုးမွာ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေရ တိမ္ နစ္ရေတာ့တာပါပဲ။ ဒါကို သခၤန္းစာမယူပဲ ဟုိဘက္လွည့္ ရန္လုပ္လိုက္၊ ဒီဘက္လွည့္ ရန္လုပ္လိုက္ လုပ္ေနတာဟာ ကုိယ့္တပ္ ကို ကိုယ္ျပန္နင္း တာသာျဖစ္ပါတယ္။
ရိုးသားရဲ႕လား
ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြကို ရစရာမရိွေအာင္ စြပ္စြဲေျပာဆိုၿပီး လူထုနဲ႕ ရန္တိုက္ေပးမႈရဲ႕ ေနာက္ ကြယ္မွာ ရိုးသားမႈရိွရဲ႕လားဆိုတာ စဥ္းစားစရာရိွပါတယ္။  တကယ္ေတာ့ နအဖ စစ္အုပ္စုကလည္း ပညာ ထက္ျမက္ၿပီး အေျမႇာ္အျမင္ရိွတဲ့၊ လူထုအက်ိဳးကိုလုပ္ႏိုင္မယ့္ လူေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္မလာေစခ်င္ ပါဘူး။ ဒီလုိလူေတြသာ ျပန္လာခဲ့ယင္ စစ္အုပ္စုက ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔ ပိုခက္ခဲႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလို ႏိုင္ငံ ျခားေရာက္ၿပီး ပညာေတြသင္ယူခဲ့တဲ့လူေတြဟာ ဘာမွ အထင္ၾကီးစရာမရိွဘူး၊ ကိုယ္က်ိဳးရွာေနသူေတြသာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အယူအဆကို ေျပာဆိုေနသူေတြဟာ စစ္အုပ္စုနဲ႕ တစ္ၾကိတ္ထဲ၊ တစ္ဥာဏ္ထဲသာျဖစ္ပါ တယ္။ ကုိယ္က်ိဳးရွာတဲ့သူေတြလည္း ရိွေကာင္းရိွမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံ ေရးရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တင္ျပေနသူေတြလည္း မရွားပါ ဘူး။ ဒီလိုလူေတြအတြက္ပါ ထည့္မစဥ္းစားပဲ သိမ္းၾကံဳးေျပာဆိုတာေတြက စစ္အစိုးရရဲ႕ အမႈေတာ္ကို တာ၀န္ေက်ေက် ထမ္းရြက္ေနတာသာျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးကြင္းျပင္မွာ လက္ညိႈးထိုး စြပ္စြဲၿပီး တရားခံ ရွာတတ္တဲ့ သူေတြပဲ မ်ားပါတယ္။ တာ၀န္ယူမႈက်ေတာ့ ေခါင္းပါးၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာလာတဲ့ ႏိုင္ငံေရး ဇတ္ရႈပ္ ၾကီးကို ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္၀ါ့ ေၾကာင့္လို႕ လက္ညိႈးထိုးေနမယ့္ အစား စုေပါင္း တာ၀န္ခံၾကယင္ ပို ေကာင္း ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုနဲ႕ ေရကုန္၊ ေရခန္းယွဥ္ၿပိဳင္ေနရတဲ့  အခုလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ဒီမိုကေရစီ အေရး မေအာင္ျမင္ ရတာဟာ ျပည္ပက ပညာတတ္ေတြ ေပါက္ကရ ေျပာလို႔ ဆိုတဲ့ အယူအဆမ်ိဳးေတြ မရိွသင့္ ေတာ့ပါဘူး။ ဒါဟာ ကိုယ့္ တာ၀န္ကို ကိုယ္မယူရဲ တဲ့ သူရဲေဘာ ေၾကာင္သူေတြရဲ႕ ဆင္ေျခသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူေတြက ဘာေတြပဲ ေျပာေနေန ကိုယ့္တာ၀န္နဲ႕ ကိုယ္၊ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ေဒါင့္ကေန တစ္တပ္တစ္ အား ျမန္မာႏိုင္ငံအေျပာင္းအလဲအတြက္ လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုယင္ ႏိုင္ငံေရး တိုးတက္မႈေတြ အေႏွးနဲ႕ အျမန္ ေတာ့ ျဖစ္ထြန္းလာမွ ေသခ်ာပါတယ္။
ေက်ာ္လင္းဦး
http://freedomnewsgroup.com/ 

ဒီမိုကေရစီကိုတိုက္ပြဲမပါဘဲ ရယူႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အယူအဆ

ဒီမိုကေရစီကိုတိုက္ပြဲမပါဘဲ ရယူႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အယူအဆ

ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း   /   ၀၅ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၀

တေန႔ဆီတုန္းက ေရဒီယိုစကား၀ိုင္းတခုမွာ နအဖရဲ႕ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ကာကြယ္ေျပာဆိုေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တဦးက “ဒီမိုကေရစီဆိုတာ တိုက္ပြဲနဲ႔ရယူရတာမဟုတ္ဘူး၊ တိုက္ပြဲနဲ႔ရခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာမ႐ွိခဲ့ဘူး၊ ရွစ္ေလးလံုးတိုက္ပြဲႀကီးတိုက္ခဲ့လို႔ ဘာမ်ားရခဲ့လို႔တုန္း” ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္မ်ဳိး ေျပာသြားတာ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

ေျပာတဲ့လူရဲ႕ ေျပာပိုင္ခြင့္၊ ေျပာဆိုမႈကို ေလးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ အယူအေရးရာ ျပႆနာဆိုေတာ့ ျပန္မေခ်ပဘဲ လႊတ္ထားလို႔မျဖစ္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ပထမဆံုးေျပာဖို႔လိုတာက “ဒီမိုကေရစီဆိုတာ တိုက္ပြဲနဲ႔ရတာမဟုတ္ဘူး” ဆိုတဲ့အယူအဆပါ။ ဒါကို ၾကားလိုက္တဲ့အခါမွာ သူဟာ စကားႏိုင္ရခ်င္လို႔ အလြယ္တကူ ေျပာထြက္သြားတာမ်ားလားလို႔ေတာင္ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီစကားဟာ ေ၀ဟင္ထဲ၊ ေသာတအာ႐ံုေတြထဲ ပ်ံ႕သြားေလၿပီမို႔ အားနာနာနဲ႔ပဲ ျပန္ေထာက္ျပရပါေတာ့မယ္။  တိုက္ပြဲမျဖတ္သန္းဘဲ ရရွိခဲ့တဲ့ ဒီမိုကေရစီရယ္လို႔ ဘယ္မွာမ်ားရွိခဲ့လို႔တုန္း။ ဒီေန႔ကမာၻမွာ အရင္းရွင္ႏိုင္ငံေတြက ဒီမိုကေရစီဆိုတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံေတြက ေျပာေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဲဒီ ဒီမိုကေရစီေတြဟာ တိုက္ပြဲေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈေတြကို မျဖတ္သန္းဘဲ ရခဲ့တာေတြလား။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ နဂိုက ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီတခုပါ။ အဲဒီတုန္းက အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ဟိုအတၱလန္တိတ္ သမုဒၵရာႀကီးျခားေနတဲ့ အဂၤလန္-လန္ဒန္ကေန ဆံုးျဖတ္ျပ႒ာန္းေနခဲ့တာပါ။ ေနာက္ဆံုး အေမရိကန္ေတြက လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ၾကလို႔သာ လြတ္လပ္ေရးလည္းရ၊ ဒီေန႔ဒီမိုကေရစီဆိုတာကို ရခဲ့တာပါ။

တခါ၊ အဂၤလိပ္ေတြရဲ႕ ဒီမိုကေရစီဆိုတာကိုလည္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ၁၇ ရာစုႏွစ္အေစာပိုင္းက ေအာ္လီဗာကရြမ္း၀ဲလ္တို႔ရဲ႕ ပေဒသရာဇ္မင္းေတြကို ဆန္႔က်င္တဲ့ တိုက္ပြဲစဥ္ႀကီး မျဖစ္ေပၚခဲ့ရင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ အရင္းရွင္ဒီမိုကေရစီသမုိင္းမွာ မေျပာမျဖစ္ ပါ၀င္ရတဲ့ ျပင္သစ္ဒီမိုကေရစီဆိုတာကေရာ။ ၁၇၉၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ (၂၁) ရက္ေန႔မွာ ဆယ့္ေျခာက္ေယာက္ေျမာက္ လူ၀ီဘုရင္ကို ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္မွ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံသမိုင္းရဲ႕ ပထမဆံုးသမၼတႏိုင္ငံကို ထူေထာင္ခဲ့တာမဟုတ္ပါလား။

ဒီေန႔ေျပာေနၾကတဲ့ အဓိပၸာယ္မ်ိဳးကိုေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာကို ပေဒသရာဇ္လက္ထက္မွာ ေမွ်ာ္မွန္းလို႔မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပေဒသရာဇ္စနစ္ကို ေတာ္လွန္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြအၾကားကမွ ေပၚလာတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တကမာၻလံုးမွာပါ။ ႁခြင္းခ်က္မ႐ွိပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ မေ၀းတဲ့သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္ရင္ ပေဒသရာဇ္ သက္ဦးဆံပိုင္စနစ္ေအာက္မွာ ဘာဒီမိုကေရစီမွ မရွိခဲ့သလို အဂၤလိပ္ကိုလိုနီဘ၀မွာလည္း ျမန္မာျပည္သားေတြအတြက္ ဘာဒီမိုကေရစီမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ မိုင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေ၀းတဲ့ အဂၤလန္က အုပ္ခ်ဳပ္စီရင္တာကို ငံု႔ခံေနရတာပါ။ အဂၤလိပ္လက္ထက္ မင္းတိုင္ပင္အမတ္ ဆိုတာဟာ အခု နအဖရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲက ေပၚထြက္လာတဲ့ အမတ္ေတြလိုပဲ အဓိကက်တာကို ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘဲ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲရားႀကီးကို ဆီထိုးေပးေနရတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို အဂၤလိပ္ေတြက ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ သိုင္း၀ိုင္းေပးေနရတာပါ။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကံေကာင္းလို႔ အမတ္ျဖစ္လာပါတယ္ဆိုတဲ့ “ႀကံ့ဖြံ႔မဟုတ္၊ တစည မဟုတ္” သူေတြဟာလည္း ပံုသဏၭာန္အသစ္နဲ႔ေပၚလာမယ့္ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတခုကို ေရေဆးဆီလိုက္လုပ္ေပး႐ံုက လြဲလို႔ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပဳျပင္သြားမယ္ဆိုတာကို တီဗီြအသံလႊင့္ရ မွာေတာင္ ေျပာခြင့္မျပဳတာ ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါၿပီ။

ျမန္မာျပည္မွာ ရာစုႏွစ္တ၀က္ေက်ာ္ ကိုလိုနီစနစ္ ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပြဲေတြကို အသက္ေသြးေခၽြးေတြ ရင္းၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့လို႔သာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႕ အဲဒီေနာက္ ေတြ႔ရတဲ့ ဖဆပလေခတ္ ဒီမိုကေရစီဆိုတာကို ရရွိတာပါ။ အဲဒီခက္ခဲျပင္းထန္တဲ့ တိုက္ပြဲစဥ္ႀကီးမရွိဘဲနဲ႔ ဖဆပလကေခတ္ ပါလီမန္ဆိုတာ ေပၚ မလာႏိုင္ဘူးဆိုတာကို သတိခ်ပ္သင့္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္လိုပဲ ကိုလိုနီဘ၀က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ အာရွ၊ အာဖရိကနဲ႔ လက္တင္အေမရိကတိုက္ေတြက ႏိုင္ငံေတြအားလံုးဟာလည္း ကိုလိုနီထမ္းပိုးႀကီးေအာက္က လြတ္ထြက္ေအာင္႐ုန္းကန္တိုက္ပြဲ၀င္ၿပီးေနာက္မွ ဒီမိုကေရစီ အရသာကို ျမည္းစမ္းႏိုင္ၾကတာပါ။ အဲဒီအရင္ကဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီဆိုတာကို သူတို႔အေနနဲ႔ အိပ္မက္ေတာင္ မက္ႏိုင္တာမဟုတ္ပါဘူး။

ဒီလိုပဲ ပေဒသရာဇ္စနစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုလိုနီစနစ္ကို တြန္းလွန္ၿပီးေနာက္ တစံုတရာ ဒီမိုကေရစီရခဲ့ၾကတဲ့ အာရွ၊ အာဖရိကနဲ႔ လက္တင္အေမရိကတိုက္တို႔က တခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြမွာ စစ္အာဏာရွင္ေတြေပၚေပါက္ၿပီး ရွိစုမဲ့စုဒီမိုကေရစီကေလး ေပ်ာက္ဆံုးျခင္းႀကီးမက ေပ်ာက္ဆံုးသြားတာေတြ အေျမာက္အျမားရွိခဲ့ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕- ဥပမာ ေတာင္အာဖရိက၊ ပါလက္စတိုင္း-ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ အသားအေရာင္အရ၊ လူမ်ိဳးေရးအရ ကိုလိုနီျပဳခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုႏိုင္ငံေတြမွာ (စစ္) အာဏာရွင္ အုပ္စိုးမႈဟာ ဘယ္လိုေပ်ာက္ကြယ္သြားတာလဲ။ လူထုႀကီးက တိုက္ပြဲမ၀င္ဘဲ အာဏာရွင္ေတြက “အျမင္မွန္ရ” ၿပီး နန္းေပၚက ဆင္းသြားၾကတာလား။ အဲဒီလိုမ်ိဳး တဦး-တခါမွ် မရွိခဲ့ပါဘူး။

အမွန္ပဲ၊ တိုက္ပြဲနဲ႔ရခဲ့တဲ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာလည္း ၿပီးျပည့္စံုတယ္လို႔မရွိပါဘူး။ ပိုေကာင္း၊ ပိုျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ၾကရတာခ်ည္းပါ။ ဒါေပမယ့္ နအဖေပးမယ့္ “စည္းကမ္းရွိတဲ့ဒီမိုကေရစီ” ကို တျဖည္းျဖည္းခ်င္း အသားက်သြားေအာင္၊ ပိုေကာင္းသြားေအာင္၊ အခ်ိန္မေရြး အာဏာသိမ္းႏိုင္သည္ဆိုတဲ့ စာသားေတြကို ေပ်ာက္ျပယ္သြားေအာင္ ေျပာင္းလဲပစ္ဖို႕ဆိုတာကေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးထင္ပါတယ္။ (အခု ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္မယ္ဆိုတဲ့ လူေတြထဲမွာ အဲဒီလိုေျပာေနသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ၊) ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးကို သံေ၀ဂရေလဟန္ ေလသံနဲ႔ေျပာသြားတဲ့ အထက္အစမွာ ကိုးကားခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးအေနနဲ႔ ဒီေန႔ သူ ဒီလို ျပင္ပမီဒီယာေတြနဲ႔စကားေျပာခြင့္ရေနတာ၊ နအဖအသံလႊင့္ဌာနမွာထက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာလို႔ရေနတာေတြဟာ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီးေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို မေမ့သင့္ပါဘူး။ အဲဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးသာ မေပၚေပါက္ခဲ့ရင္ သူ႔အေနနဲ႕ အခုလိုေျပာေနရင္ မဆလ-န၀တ-နအဖ အစိုးရတို႔ဟာ လႊတ္ထားမယ္လို႔ထင္ပါသလား။ ေရၾကည္ေသာက္တဲ့အခါမွာ ေရတြင္းတူးသူကို ေက်းစြတ္႐ံုမက ေစာ္ကားတာကေတာ့ လြန္လြန္းလွပါတယ္။

တကယ္က်ေတာ့ နအဖရဲ႕ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲထဲ၀င္ခ်င္လြန္းလို႔ ကိုယ့္ပါတီကိုခြဲပစ္၊ ကိုယ္နဲ႔အတူ လုပ္ခဲ့သူေတြကိုျပန္တိုက္၊ အပုပ္ခ်၊ အဲဒီအတြက္ ဆုလာဘ္အေနနဲ႔ နအဖက ေထာင္ထဲမွာလို “ပံုစံျပ” လိုက္လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲကို မ၀င္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ရၿပီး နအဖရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲစည္း၀ိုင္းအျပင္ကေန နတ္ကရာက်ီးေမာ့ေနရတဲ့အျဖစ္ေတြကို မေမ့သင့္ပါဘူး။
http://www.khitpyaing.org/index.php?route=detail&id=4927

“တပ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးေရာရင္ ငါးပါးတင္မကဘူး ဆယ္ပါးအထိ ေမွာက္တတ္တယ္”

“တပ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးေရာရင္ ငါးပါးတင္မကဘူး ဆယ္ပါးအထိ ေမွာက္တတ္တယ္”

Share/Save/Bookmark က်ေနာ့္ကို ၁၉၄၁ ခုႏွစ္မွာ ေမြးတယ္။ ေတာ္လွန္ေရး အေၾကာင္းေတြကို က်ေနာ့္အေနနဲ႔ မသိခဲ့ရဘူး။ ေနာက္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္နဲ႔ လႈပ္ရွားတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ လူငယ္ ေတြကိုလည္း မမီခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာကို မီသလဲဆုိေတာ့ တ႐ုတ္ျဖဴအေရးအခင္းကို က်ေနာ္တုိ႔က မီတယ္။ တ႐ုတ္ျဖဴအေရးအခင္း ျဖစ္တဲ့ခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ၅ တန္း၊ ၆ တန္းဆုိေတာ့ အဲဒီမွာ စိတ္ကႏိုးၾကား ေနၿပီ။

U-Win-Htein
ဦးဝင္းထိန္
အဲဒီလို အခ်ိန္မွာ တရုတ္ျဖဴက ဗမာျပည္ကို ဒီလုိ က်ဴးေက်ာ္လာတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒီအေရး အခင္းဟာ တမ်ဳိးသားလုံးရဲ႕ အေရးအခင္း ဆိုၿပီးမွ တပ္မေတာ္က တိုက္ရတယ္။ တပ္မေတာ္က အင္မတန္ လူႀကိဳက္ မ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေနတယ္။

က်ေနာ္ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ ကံအားေလ်ာ္စြာ စစ္တကၠသုိလ္ ဆုိတာ ေပၚလာၿပီး လူငယ္ေတြကို စုေဆာင္းတဲ့ အခါမွာ က်ေနာ္ စစ္တကၠသုိလ္ကို ၁၉၅၉ ခုႏွစ္မွာ ေရာက္သြားခဲ့တာေပါ့။ ဝင္ခြင့္ ေျဖရတယ္၊ ေအာင္တဲ့လူ ေ႐ြးၿပီးမွ OTT (ဗိုလ္ေရြး) ကိုေခၚ၊ အဲဒီအခါက်မွ က်ေနာ္တို႔က စစ္တကၠသုိလ္ အေ႐ြးခံရတာေပါ့။ အပတ္စဥ္ ၅ ေပါ့ေလ။

အပတ္စဥ္ ၁ နဲ႔ ၂ တုန္းကေတာ့ စစ္တကၠသိုလ္က ဗထူးမွာ၊ ဗိုလ္ေလာင္းေတြက ၄ ႏွစ္သင္တန္းတက္တဲ့အခါမွာ အားတဲ့ အခ်ိန္မွာၾကည့္ၾကဖို႔ စာအုပ္ဆုိင္ေတြ၊ ႐ုပ္႐ွင္႐ုံေတြဆုိရင္ ေကာင္းေကာင္း မရွိတဲ့အတြက္ ၄ ႏွစ္သင္တန္းသားေတြ အေနနဲ႔ ျပင္ပ ေလ့လာစရာ ကိစၥေတြနည္းတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အပန္းေျဖစရာေတြ နည္းတယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ ေမၿမိဳ႕ (ျပင္ဦးလြင္) ကုိ ေျပာင္းပစ္လုိက္တာ။

က်ေနာ္တို႔ စစ္တကၠသိုလ္တက္တုန္းက အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ဆိုတာ အေမရိကန္ ဝက္စ္ပြိဳင့္ စစ္တကၠသိုလ္က အုပ္ခ်ဳပ္ပုံအတုိင္း ဗိုလ္ေလာင္းအခ်င္းခ်င္း အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့စနစ္ (Senior Junior system) လုပ္ထားပါတယ္။ အဲဒီလုိ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အခါမွာ စၿပီးေတာ့ လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မို႔လို႔လား မသိဘူး။ အခုေခတ္လိုေတာ့ အေပၚက senior ကေန junior ကိုဖိတာ အင္မတန္ နည္းတယ္။ အမိန္႔အတုိင္းပဲ လုပ္ၾကတယ္။ တိတိက်က် လုပ္ၾကတယ္။

အခုက်ေတာ့ Senior က Junior ကို ညႇင္းဆဲတာေတြ အလြန္အကၽြံေတြ ၾကားရေနတယ္။ Senior က မ်က္မုန္းက်ဳိးတဲ့ေကာင္ ဆုိရင္ ေန႔ေရာ ညေရာ အေၾကာင္းရွာၿပီး အျပစ္ေပးေတာ့တာပဲ။

လက္ေထာက္ေမွာက္ခုိင္းတယ္။ ဂၽြမ္းထုိးခုိင္းတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့မွ ထုပ္တန္းခုန္ၿပီးေတာ့ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ေပါ့ေလ ဆုိးဆုိးရြားရြား ဒဏ္ရာရၿပီးေတာ့ ထြက္သြားတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြေတာင္႐ွိတယ္။ ဒါမျဖစ္သင့္ဘူူး။ ဒါမ်ဳိးေတြကို ဘယ္လုိ ကာကြယ္ သင့္သလဲဆုိရင္ သက္ဆုိင္ရာ ဗုိလ္ေလာင္းတာဝန္က်ေတြမွာ တာဝန္႐ွိတယ္။ တပ္ခြဲအရာ႐ိွေတြမွာ တာဝန္ ႐ွိတယ္။ ဒါကို တားကုိ တားျမစ္ရမယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္တုန္းက အျပစ္ေပးတယ္ဆုိတာအလြန္အကၽြံမဟုတ္ဘူး။ ခါးပတ္မေျပာင္တာတို႔၊ ဖိနပ္မေျပာင္တာ တုိ႔ဆိုရင္ အျပစ္ေပးတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္လဲဆိုေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာ အုတ္ခဲေလးလုံးထည့္ ၿပီးေတာ့ ညေန နာရီဝက္ေလာက္ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရတယ္။ ခံရတဲ့လူကလည္း သက္သာတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ ရက္စက္တယ္။

အဲဒီေခတ္က တကၠသုိလ္ေပၚခါစဆုိေတာ့ ေက်ာင္းမွာေရာက္လာတဲ့ စာေပပိုင္းက ဆရာေတြေရာ၊ ေလ့က်င့္ေရးပိုင္းက ဆရာေတြေရာ အင္မတန္ေတာ္ၾကတယ္။ ဆရာေတြဆုိရင္ အေမရိကန္ စစ္တကၠသိုလ္၊ Command and General Staff ေကာလိပ္၊ အဲလိုေနရာေတြက ဆင္းလာတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ႐ွိတယ္။ ေတာ္ေပ့ဆုိတဲ့ဆရာေတြကုိ ေခါင္းေခါက္ ေ႐ြးလာတဲ့ ဆရာေကာင္း သမားေကာင္းေတြ မီလုိက္တာေပါ့။

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္းေတြကို ေတာ္ေအာင္၊ ၿပိဳင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ရွိေအာင္ဆိုၿပီးမွ အမွတ္ေတြကို အကဲ ျဖတ္ၿပီး ဆုေတြ ဘာေတြ ေပးၾကတာေပါ့။ အမွန္ေတာ့ ဗိုလ္ေလာင္းတုိင္းက ေတာ္ခ်င္ၾကတယ္၊ ဆုရခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဆုရဖို႔အတြက္ ေပၚေပၚထင္ထင္ ႀကိဳးစားတဲ့လူ႐ွိသလုိ ႀကိတ္ၿပီးႀကိဳးစားတဲ့ဗိုလ္ေလာင္းေတြ ႐ွိတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ ႀကိတ္ႀကိဳးစားတာလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ေပၚေပၚထင္ထင္လည္း ႀကိဳးစားတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခ်တဲ့ စည္းမ်ဥ္းအတိုင္းကုိေတာ့ အလုပ္လုပ္တယ္။ ေနာက္ က်ေနာ္က နည္းနည္းေတာ့ ဉာဏ္ရည္ ထက္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ စာေတြဘာေတြ ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပထမႏွစ္ မွာတုန္းက ရူပ၊ ဓာတု နဲ႔ အဂၤလိပ္ သင္ရတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တုိ႔က ေတာေက်ာင္းကလာတာေလ။ ၅ တန္းေလာက္က်မွ အဂၤလိပ္စာ သင္ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ္လိုမွ စာမလုိက္ႏုိင္ဘူး။ ပထမ လပတ္စာေမးပြဲတုန္းက ၈ ဘာသာမွာ ၄ ဘာသာ က်တယ္။ လူက ေတာ္ေတာ္ ေျခာက္ျခားသြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ေျခာက္ျခားသြားလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕ senior လည္းျဖစ္၊ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က စာေမးပြဲက်လို႔ ေျခလ်င္တပ္ကို ရဲေဘာ္အျဖစ္နဲ႔ေျပာင္းသြားရတယ္။

ဟာ ဒီမွာ စာေမးပြဲက်ၿပီ၊ ဒုကၡပဲဆိုၿပီး စြက္က်က္လိုက္တာ ဒုတိယ လပတ္စာေမးပြဲမွာေတာ့ က်ေနာ္က ရူပနဲ႔ ဓာတု ႏွစ္ဘာသာပဲ က်ေတာ့တယ္။ က်ေနာ္က ည ၇ နာရီကေန ၉ နာရီ ပုံမွန္က်က္တယ္။ အားတဲ့အခ်ိန္ဆုိရင္ စာက်က္တယ္၊ အျပင္လည္းသိပ္မထြက္ျဖစ္ဘူး။ ေအာက္တုိဘာ ႏွစ္ဝက္စာေမးပြဲ ၿပီးတဲ့အခါမွာ ေလ့လာေရး ထြက္ၾကတယ္။ ပုပၸားတုိ႔ မင္းဘူးတုိ႔ ပုဂံတုိ႔မွာ ၂ ပတ္ေနၿပီးေတာ့ ျပန္လာတယ္။ ျပန္လာၿပီးေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ့ က်ေနာ္က ပထမ ရတယ္။ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္လည္း အံ့ဩသြားတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္က စာက်က္တာ ဘုန္းႀကီးေတြ က်က္သလို က်က္တာကိုး။

ဒုတိယႏွစ္၊ တတိယႏွစ္မွာ က်ေနာ့္ကို မီတဲ့လူ သိပ္မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ စာေပဆုရမယ္ဆုိတာ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႂကြားလဲမႂကြားဘူး။ သူမ်ားကုိလည္း ထုတ္မေျပာဘူး။ ေအာင္စစ္သည္ ဆုကိုေတာ့ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ သိပ္မထင္ဘူး။ အဲဒါက စာေပပိုင္းေရာ၊ ေလ့က်င့္ေရးပိုင္းပါ ေတာ္မွ ရမွာေလ။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ စာေပဆုရမယ္လို႔ သိေနေတာ့ ေနာက္ထပ္တဆု ရမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ တြက္ထားတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းဆင္းပြဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး စန္းယုတက္တယ္။ စစ္ေရးျပနဲ႔ ခ်ီတက္၊ အေလးျပဳၿပီးေတာ့ ဆုေတြကို ဘယ္သူေတြရလဲ ဆိုတာကို ေၾကညာေတာ့မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္သိခ်င္ေနၿပီ။

အဲဒီမွာ ေအာင္စစ္သည္ဆုအတြက္ က်ေနာ့္ နာမည္ ေအာ္ေခၚလုိက္တဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္အံ့အားသင့္သြားၿပီးေတာ့ တစကၠန္႔ ႏွစ္စကၠန္႔ေလာက္ ငုိင္သြားတယ္။ ငုိင္သြားၿပီးမွ သတိဆြဲ၊ အေလးျပဳ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စန္းယုဆီသြားၿပီးေတာ့မွ အဲဒီဆုကုိယူ၊ အဲဒီခ်ိန္မွာ စိတ္က လမ္းသာေလွ်ာက္ေနရတာ၊ လူက ေလထဲေရာက္ေနသလိုပဲ။ ဟာၿပီး ေျမာက္ေနတယ္။

ဒုတိယအႀကိမ္ ေၾကညာတာက ေလ့က်င့္ေရး ထူးခၽြန္ဆု၊ အဲဒါကိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဆီက ကိုလွၾကည္ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္း ရသြားတယ္။ တတိယ ေခၚတာက စာေပထူးခၽြန္ဆု၊ အဲဒီဆုအတြက္ က်ေနာ့္နာမည္ကို ထပ္ေခၚတဲ့အခ်ိန္ အဲဒီမွာ ဘာျဖစ္သြားလဲဆုိေတာ့ စိတ္က ေျမာက္သြားတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ ေလွ်ာက္မွန္းမသိေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ခ်ီးက်ဴးတာေတာင္မွ ေလထဲမွာ လြင့္သြားသလုိခံစားရတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဒါက စစ္တကၠသုိလ္သမုိင္းမွာ က်ေနာ္က ပထမ ဦးဆုံးရလုိက္တာပဲ။

စာေပထူးခၽြန္ဆုအတြက္ ေ႐ႊတံဆိပ္ေပးတယ္။ ေအာင္စစ္သည္ဆုအတြက္ ေပးတဲ့ ေငြဓားကေတာ့ အခုထက္ထိအိမ္မွာ ႐ွိတယ္။ အဲဒီဓားကို အဂၤလန္ႏုိင္ငံ ရွက္ဖီး ကုမၸဏီက လုပ္တာပါ။

က်ေနာ္ ေအာင္စစ္သည္ဆုရတယ္ ဆိုေပမယ့္လည္း ညစာစားပြဲမွာ အခုေခတ္လိုမ်ိဳး တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးနဲ႔ စားပြဲတဝိုင္းတည္း ထိုင္ၿပီး စားရတာမ်ိဳးမရွိဘူး၊ စားခ်င္တဲ့ဝိုင္းမွာစား၊ လူႀကီးေတြ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စန္းယုတို႔၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးတို႔ ဘာတုိ႔ စားတဲ့ဝုိင္းက သပ္သပ္ ထားတာ။ က်ေနာ္တုိ႔ကို လႊတ္ထားေပးေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းပြဲဟာ ေက်ာင္းသားတေယာက္ရဲ႕ ေက်ာင္းဆင္းပြဲ ပီပီသသ ျဖစ္သြားတာေပါ့။

ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ က်ေနာ္ စၿပီးတာဝန္ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ မိခင္တပ္ရင္းက သနက (၅) က်ံဳေပ်ာ္မွာ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚမွာ သူပုန္ေတြက ျပည့္လုိ႔။ အလံနီ႐ွိတယ္၊ အလံျဖဴ႐ွိတယ္၊ ကရင္႐ွိတယ္။ ၿမိဳ႕ကေနထြက္ နာရီဝက္ အတြင္း သူတုိ႔နဲ႔ တုိက္ပြဲျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထ႐ွိတဲ့ ေဒသေပါ့။ အင္မတန္ပဲ ၾကမ္းတမ္းတယ္၊ အင္မတန္လည္း ခက္ခဲတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ သာရင္ က်ေနာ္တုိ႔ တုိက္လို႔ သူတို႔ကခံသြားရတယ္။ သူတို႔သာရင္လည္း တပ္စုလုိက္ျပဳတ္တဲ့အထိ တိုက္တဲ့ တုိက္ပြဲေတြ ႐ွိေသးတယ္။

က်ံဳေပ်ာ္မွာ တႏွစ္ေလာက္ေနၿပီးေတာ့ မအူပင္ေျပာင္းတယ္။ မအူပင္ေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ အေ႐ွ႕ေျမာက္ေဒသ ကြတ္ခုိင္ အခု နမ့္ဖတ္ကာ၊ မုန္းေပၚ၊ တာမိုးညႇင္း မွာဝင္ရတယ္။ အဲတုန္းက ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ (KIA) ေပါ့၊ ဗကပ မေပၚေသးဘူး။ 

ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚမွာ ေနရတုန္းကလည္း ေျပာက္က်ား နဲ႔ပဲ အတိုက္ခံရတာ။ အေ႐ွ႕ေျမာက္ပိုင္းကို ဝင္ရေတာ့လည္း KIA က ေျပာက္က်ားလုိ တိုက္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ကြာျခားတာမ်ိဳးမ႐ွိဘူး။ ေရေျမ ေတာေတာင္ အေျပာင္းအလဲေတာ့ ႐ွိတာေပါ့။

အဲဒီတုန္းက ရဲေဘာ္ေတြ၊ အၾကပ္ေတြက ေတာ္ေတာ္႐ုိးတယ္။ ဘယ္လုိ ႐ုိးေျဖာင့္သလဲဆုိရင္ သူပုန္စစ္ေၾကာင္းက ဘိန္းေတြ မိတယ္၊ နည္းတာမွမဟုတ္ဘူးမိတာ၊ ဂုန္နီအိတ္တလုံးဆိုရင္ ၁ ပိႆာ၊ ၂ ပိႆာေလာက္ရွိတဲ့ ဘိန္း ၃၊ ၄၊ ၆ လုံး ေလာက္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဂုန္နီအိတ္ေတြ အလုံး ၂၀၊ ၃၀ မိတယ္။ က်ေနာ္တို႔က အဲဒါေတြကို လာရႈိးမွာရွိတဲ့ တိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ကို သြားၿပီးအပ္လုိက္တာပဲ။ လုံးဝ ကုိယ္ေရးကို္ယ္တာ မသုံးဘူး။

အခုက တပ္မေတာ္ကုိ အရမ္းခ်ဲ႕လုိက္ေတာ့ အေရအတြက္ မ်ားသြားၿပီး အရည္အခ်င္းရွိတဲ့သူေတြက နည္းသြားၿပီ။ ေငြေရးေၾကးေရးကိုလည္း အဓိက ထားလာၾကတယ္။ ေဒသအလိုက္ ေစာင့္ရတဲ့တပ္ေတြကို သူတို႔ရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းထဲ ကုန္ေတြတင္ၿပီး ျဖတ္သန္းတဲ့ ေထာ္လာဂ်ီ၊ ေမာ္ေတာ္ဆုိင္ကယ္၊ ကား မွန္သမွ် ဆက္ေၾကးေပးရတယ္။ အဲဒီဆက္ေၾကးကို သူတုိ႔ခြဲယူၾကသတဲ့။ အဲဒီဆက္ေၾကး ခြဲယူတဲ့စနစ္က ဟုိးတုန္းက သူပုန္ေတြလုပ္တာ။ အခုေခတ္ တပ္မေတာ္ႀကီးက အဲဒီေလာက္ေတာင္ ျဖစ္သြားၿပီလား ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသမိတယ္၊ ဝမ္းလည္း နည္းတယ္။

ေနာက္တခုက က်ေနာ္ စစ္ရံုးမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ အခ်ိန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦး ႏုတ္ထြက္သြားတဲ့အခါမွာ အရာ႐ွိေတြ ပြစိပြစိေျပာလာၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္လည္း ေျပာမိပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္ေျပာတာက ကိုယ့္အထက္ လူႀကီးကို ႏွေျမာလုိ႔၊ ကိုယ့္ဟာကုိ စိတ္မခ်မ္းသာလို႔ ေျပာမိတာပဲ႐ွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ ဗုိလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္တို႔ ဗိုလ္စံၾကည္တုို႔က မေက်နပ္လုိ႔ ခ်မယ္၊ ျပဳမယ္ ဘာညာဆိုတာကို သဲ့သဲ့ေတာ့ၾကားတာေပါ့။

ၾကားတဲ့အခါမွာ ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ ကိုေတာ့ က်ေနာ္မေျပာဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔သူနဲ႔ အလွမ္းေဝးလုိ႔ ဗုိလ္စံၾကည္ကိုေတာ့ က်ေနာ္ေျပာတယ္။ ေဟ့ မင္းတို႔ အဲဒါမ်ဳိးေတြ မေျပာနဲ႔။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တင္ဦးထြက္လု႔ိ မေက်နပ္ရင္ ထြက္။ ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ မထြက္ခ်င္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ တပ္မေတာ္ကို ျမတ္ႏုိးတယ္၊ တပ္မေတာ္ထဲမွာ ဆက္ေနမယ္။ အဲဒီခါးသီးတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ ေဖ်ာက္ရမွာပဲလို႔ ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့ အုန္းေက်ာ္ျမင့္တုိ႔ စံၾကည္တုိ႔ ေနာက္ထပ္ က်ေနာ့္ကို အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေတာ့ဘူး။

၁၉၇၆ ဇူလိုင္ ၂၀ ရက္ေန႔ သတင္းနားေထာင္တဲ့ အခါက်ေတာ့ အစုိးရအဖြဲ႔နဲ႔ ႏုိင္င့ံေခါင္းေဆာင္မ်ားကို လုပ္ႀကံမယ့္ အရာရွိ ေတြကို ေဖာ္ထုတ္တယ္ဆုိၿပီးေတာ့ေၾကညာတယ္။ အဲဒီမွာပါတဲ့ အုန္းေက်ာ္ျမင့္တုိ႔၊ စံၾကည္တုိ႔၊ ထြန္းေက်ာ္တုိ႔က က်ေနာ္နဲ႔ သိတဲ့ေကာင္ေတြခ်ည္းပဲ အဲဒီမွာအံ့လည္းအံ့ဩသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ႐ွမ္းျပည္ေရာက္ေနၿပီ၊ မုိင္းရႉးခြင္ ေခၚတာေပါ့။

အဲဒီျပႆနာျဖစ္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေ႐ွ႕တန္းက ျပန္ေခၚ၊ ေရၾကည္အုိင္ ပို႔၊ အဲဒီကိစၥဘာၾကားသလဲ၊ ပတ္သက္မႈရွိလား၊ အုန္းေက်ာ္ျမင့္တို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးလား၊ အစံုပဲ က်ေနာ့္ကို စစ္ေၾကာေရးလုပ္တယ္။

အမႈလည္းၿပီးေရာ က်ေနာ့္ကို တပ္ထဲမွာ ဆက္မေနရေတာ့ဘူးဆုိၿပီးမွ ပင္စင္ေပးလိုက္တာ။ အဲဒါ ၁၉၇၇ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ေပါ့။

က်ေနာ္ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ မိန္႔ခြန္းတခုဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘဝနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးလုပ္လုိ႔မရဘူး၊ တပ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ေရာရင္ ငါးပါးမကဘူး၊ ဆယ္ပါးေမွာက္တတ္တယ္လုိ႔ေျပာသြားတာ။ အခုေခတ္ ရဲေဘာ္ေတြလည္း က်ေနာ္ေျပာတာ ၾကားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တပ္မေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရး ေရာလုပ္မယ္ဆုိရင္ ျပႆနာအႀကီးအက်ယ္တက္ႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့ဟာကုိ ထပ္ၿပီး သတိမူေစခ်င္ပါတယ္။

ဦးဝင္းထိန္သည္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ထဲတြင္ ၁၅ ႏွစ္ ဝန္းက်င္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ စစ္တကၠသိုလ္ သမုိင္း တေလွ်ာက္တြင္ ေအာင္စစ္သည္ဆုႏွင့္ စာေပထူးခၽြန္ဆုကို ပထမဆံုး ရရွိခဲ့သူျဖစ္သည္။ ၁၉၇၇ တြင္ တာဝန္မွ အၿငိမ္းစား ေပးခံခဲ့ရၿပီး အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (NLD) မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးတင္ဦးႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔၏ ကိုယ္ေရး အရာရွိ အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ဦးဝင္းထိန္ကို စစ္အစိုးရက ၁၉၈၉ မွ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္အထိ ေထာင္ဒဏ္ ၅ ႏွစ္ခြဲ၊ ၁၉၉၆ မွ ယခုႏွစ္ ဇူလိုင္လအထိ ေထာင္ဒဏ္ ၁၄ ႏွစ္ႏွင့္ ၂ လၾကာ ခ်မွတ္ခဲ့သည္။
http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/special/2010-08-04-10-30-14/4216-2010-10-05-05-55-29

ႀကံ့ဖြံ႔ အႏိုင္ရေရး မဲဆြယ္နည္း သိေကာင္းစရာ

ႀကံ့ဖြံ႔ အႏိုင္ရေရး မဲဆြယ္နည္း သိေကာင္းစရာ

Share/Save/Bookmark ျပည္ေထာင္စု ႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖဳိးပါတီ (ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ) က ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲအျပတ္အသတ္နဲ႔ အႏုိင္ရရွိေအာင္ အသုံးျပဳေနတဲ့ နည္းလမ္းမ်ဳိးစုံကို ဧရာ၀တီသတင္း ဌာနက စုံစမ္းေဖာ္ထုတ္ ထားပါတယ္။

ေနျပည္ေတာ္နဲ႔ ရန္ကုန္မွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက မဲရဖုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကို ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္၊ ျပည္သူ၊ ရယကနဲ႔ အစုိးရ၀န္ထမ္း၊ ႏုိင္ငံေရးသမား၊ သတင္းသမားေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္း စုံစမ္းေဖာ္ထုတ္ထားတာပါ။

ေနျပည္ေတာ္

ေနျပည္ေတာ္ခ႐ိုင္မွာ ေဇယ်ာသီရိ၊ ပုဗၺသီရိ၊ ဥတၱရသီရိ၊ ဇမၺဴသီရိ၊ ဒကိၡဏသီရိ၊ ပ်ဥ္းမနား၊ တပ္ကုန္း၊ လယ္ေ၀းၿမိဳ႕နယ္ဆုိၿပီး
ၿမိဳ႕နယ္ ၈ ခုရွိပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ခ႐ိုင္မွာ မဲေပးခြင့္ရွိတဲ့ လူဦးေရ ၆ သိန္းေက်ာ္ေနထုိင္တယ္လို႔ ေနျပည္ေတာ္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ တာ၀န္ရွိသူတဦးက ေျပာပါတယ္။

စစ္ရာထူးေတြကေန အၿငိမ္းစားယူထားတဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖဳိးေရးေကာင္စီ၀င္ သူရ ဦးေရႊမန္းက
ေဇယ်ာသီရိၿမိဳ႕နယ္၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးသိန္းစိန္က ဇမၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္၊ အတြင္းေရးမႉး ၁ သီဟသူရ ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦးက ပုဗၺသီရိၿမိဳ႕နယ္၊ ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးျမင့္လႈိင္က ဒကိၡဏသီရိၿမိဳ႕နယ္ေတြရဲ႕ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားေလာင္းေတြအျဖစ္ ယွဥ္ၿပဳိင္ၾကပါမယ္။

တုိင္းရင္းသား စည္းလုံးညီညြတ္ေရးပါတီ (တစည) တခုတည္းကသာ ေနျပည္ေတာ္ခ႐ိုင္ ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ အဓိက ယွဥ္ၿပဳိင္ဘက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစညပါတီအေနနဲ႔ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကုိ ေနျပည္ေတာ္ခ႐ိုင္မွာ အႏုိင္ရဖုိ႔ လုံး၀ (လုံး၀) မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ အစုိးရထိပ္တန္း ေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ သူတို႔အရွက္ကြဲမယ့္၊ အေရးနိမ့္မယ့္ ရလဒ္မ်ဳိးကို လုံး၀ လက္မခံႏုိင္တဲ့အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရဖုိ႔ နည္းလမ္း ေပါင္းစုံနဲ႔ ျပင္ဆင္ထားၿပီးပါၿပီ။

၀န္ထမ္းေတြ အမ်ားစုေနထုိင္တဲ့ ေနျပည္ေတာ္မွာ စစ္အစုိးရက ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကိုသာ မဲေပးဖို႔ ညႊန္ၾကားထားသလို တျခားျပည္နယ္၊ တုိင္းက ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး ေနျပည္ေတာ္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကိုလည္း ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ ႀကိဳတင္မဲစာရင္းမွာ ထည့္သြင္းႏုိင္ဖုိ႔ လိပ္စာ၊ မွတ္ပုံတင္အမွတ္နဲ႔ မဲစာရင္းနံပါတ္ေတြကို မွတ္သားၿပီး ႀကိဳတင္မဲအျဖစ္
ေကာက္ယူထားလုိက္ပါၿပီ။

ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ႀကိဳတင္မဲေပးႏုိင္ၿပီးလို႔ တရား၀င္ေၾကညာလိုက္တာနဲ႔ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ႀကိဳတင္မဲေတြကို သက္ဆုိင္ရာ ရပ္ကြက္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ေတြဆီ ေပးပို႔မွာပါ။ ရပ္ကြက္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပမယ့္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၇ ရက္ေန႔မွာ ႀကိဳတင္မဲေတြကို မဲ႐ံုမႉးေတြဆီ ေပးပို႔ၿပီး ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းေတြကို ေထာက္ခံတဲ့ ဆႏၵမဲေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္း စာရင္းသြင္းမွာပါ။

“၀န္ထမ္းေတြ အကုန္လုံး ျပည္ခုိင္ၿဖဳိး (ႀကံ့ဖြံ႔) ပါတီကုိပဲ မဲေပးရမယ္။ ႀကိဳတင္မဲေပးရတဲ့ ၀န္ထမ္းကလည္း ျပည္ခုိင္ၿဖဳိးကုိပဲ ေပးရမယ္။ ဒါက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္ျဖစ္သလို ဌာနတုိင္း မျဖစ္မေန လုပ္ရမယ့္ ညႊန္ၾကားခ်က္လည္း ျဖစ္တယ္” လို႔ ေနျပည္ေတာ္ ဘ႑ာေရးနဲ႔ အခြန္၀န္ႀကီးဌာနက ညႊန္ၾကားေရးမႉးတဦးက ဆုိပါတယ္။

အစုိးရ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ မဲအားလုံးကို ေသခ်ာေပါက္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ရမွာပါလို႔ ေနျပည္ေတာ္ အစုိးရ ၀န္ထမ္းေတြ အကုန္လုံးက တညီတညြတ္တည္း ဆုိၾကတယ္။

ေနျပည္ေတာ္ ၿမိဳ႕နယ္သစ္ေတြမွာ ပါ၀င္တဲ့ ေက်းရြာေတြက ေက်းရြာသူ၊ ေက်းရြာသားေတြကုိလည္း ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ျပည္သူ႔ဘ႑ာသုံးၿပီး မက္လုံးေပး မဲဆြယ္ပါတယ္။ ေနျပည္ေတာ္မွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ေပးတဲ့ ပထမဆုံး မက္လုံးက က်ပ္
၁၅ သိန္းတန္ လက္ကုိင္ဖုန္းေတြကို အခမဲ့ေပးတာပါပဲ။

၀၉၈၃ ... နံပါတ္နဲ႔စတဲ့ က်ပ္ ၁၅ သိန္းတန္ CDMA 450 MHz ဖုန္းေတြကို အလကား ခ်ေပးတယ္။ ေက်းရြာလူႀကီးေတြ၊ ရပ္မိရပ္ဘေတြ၊ ရပ္ကြက္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ေတြ၊ မဲ႐ံု၀န္ထမ္းအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ထမ္းေတြ၊ ရပ္ကြက္အာဏာပုိင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဖုန္းေတြ အလကားေပးပါတယ္။ ဖုန္းအခမဲ့ ရရွိထားသူေတြက ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကုိ ေထာက္ခံတဲ့ အမာခံ ဆႏၵမဲေတြျဖစ္လာေအာင္ မွတ္ပုံတင္၊ လိပ္စာ၊ အမည္ေတြ မွတ္သားထားၿပီးသားပါ။

“ျပည္ခုိင္ၿဖဳိး ပါတီကုိပဲ မဲေပးမွာပါ” လို႔ ေဇယ်ာသီရိၿမိဳ႕နယ္၊ ျပည္စံေအာင္ ရပ္ကြက္မွာ ေနထိုင္သူတဦးက ေျပာပါတယ္။ သူက ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက အလကားေပးထားတဲ့ ၀၉၈၃… နံပါတ္နဲ႔ က်ပ္ ၁၅ သိန္းတန္ဖုန္းကုိ ရထားသူပါ။

ဒါ့အျပင္ ေနျပည္ေတာ္ခ႐ိုင္ထဲမွာပါတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြက ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ၊ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုလည္း ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက အပုိင္ခ်ဳပ္ကုိင္ထားၿပီးသားပါ။

ေနျပည္ေတာ္မွာရွိတဲ့ ေရဆင္းစုိက္ပ်ဳိးေရးတကၠသိုလ္၊ သစ္ေတာတကၠသိုလ္၊ ေမြးျမဴေရးဆုိင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္ေတြမွာလည္း ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကိုပဲ မဲထည့္ဖို႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေတြက ညႊန္ၾကားတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက တဆင့္
ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြကုိ ျပန္လည္ စည္း႐ံုးမႈေတြ လုပ္ပါတယ္။

စည္း႐ံုးေရးဆင္းေပးတဲ့ ပါေမာကၡခ်ဳပ္၊ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြ၊ မဲ႐ံု၀န္ထမ္းအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္မယ့္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကိုလည္း ၀၉၈၃ ... နံပါတ္ပါ က်ပ္ ၁၅ သိန္းတန္ဖုန္းေတြ ေဖာေဖာသီသီကုိ ခ်ေပးတယ္။

ေဇယ်ာသီရိၿမိဳ႕နယ္မွာ သူရ ဦးေရႊမန္းက ရပ္ကြက္ေတြကိုလွည့္လည္ၿပီး ရယကေတြ၊ ျပည္သူေတြကို ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ ေစတနာကုိ နားလည္ဖုိ႔၊ လိုအပ္တာရွိရင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကုိ အေၾကာင္းၾကားဖို႔၊ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကသာ ႏုိင္ငံေတာ္အတြက္
အလုပ္လုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ ပါတီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေအးခ်မ္းသာယာၿပီး ဖြံ႔ၿဖဳိးတိုးတက္ဖို႔ဆုိရင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ လႊတ္ေတာ္ အမတ္ေလာင္းေတြကုိသာ မဲေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း လိုက္စည္း႐ံုးတယ္။

ဒကိၡဏသီရိၿမိဳ႕နယ္မွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္းအျဖစ္ ယွဥ္ၿပဳိင္မယ့္ ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးျမင့္လိႈင္ကလည္း နည္းလမ္းမ်ဳိးစုံသုံးၿပီး ေက်းရြာေတြကို စည္း႐ံုးေရးဆင္းပါတယ္။

စက္တင္ဘာလအတြင္း ဒကိၡဏသီရိၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းမွာရွိတဲဲ့ ေက်းရြာ ၂၀ ကို စည္း႐ံုးေရးဆင္းခဲ့ၿပီး ေက်းရြာလူထုေတြကို အ၀တ္အထည္၊ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ေငြေၾကး၊ တီဗီ၊ ဧည့္ခန္းသုံး ကုလားထုိင္၊ စားပြဲ ဆက္တီေတြ လိုက္ေပးပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ အကုန္လုံးကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္ေငြေၾကးနဲ႔ သုံးစြဲတယ္တာ ျဖစ္တယ္လို႔ ေနျပည္ေတာ္ ၿမိဳ႕နယ္ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ ဥကၠ႒တဦးက ဆိုပါတယ္။

ေနျပည္ေတာ္ခ႐ိုင္မွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက လုံး၀ေသခ်ာေပါက္ အႏုိင္ရၿပီလို႔ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္ေတြနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြက ဆိုၾကပါတယ္။

ရန္ကုန္တိုင္း လွည္းကူးမွာရွိတဲ့ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ဗဟုိ၀န္ထမ္းတကၠသိုလ္ (ေဖာင္ႀကီး) နဲ႔ မႏၲေလးတုိင္း အတြင္းမွာရွိတဲ့ အထက္ျမန္မာျပည္ ဗဟုိ၀န္ထမ္းတကၠသိုလ္ေတြမွာ သင္တန္းတက္ေနတဲ့ အစုိးရ၀န္ထမ္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာဆီက ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီအတြက္ ႀကိဳတင္မဲေတြ စုေဆာင္းၿပီးၿပီလို႔ သင္တန္းသားေတြက ေျပာၾကတယ္။

ရန္ကုန္

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ၿမိဳ႕နယ္စုစုေပါင္း ၄၅ ၿမိဳ႕နယ္ရွိပါတယ္။ မဲေပးႏုိင္တဲ့ အသက္ျပည့္လူဦးေရ ၄၄၁၈၉၈၉ (၄.၄ သန္းေက်ာ္) ရွိတယ္လို႔ ရန္ကုန္တုိင္း ေရြးေကာ္မရွင္အတြင္းေရးမႉး ဦးလွျမင့္က ေျပာတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီအေနနဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရး ေကာ္မတီရဲ႕ ဘတ္ဂ်က္ကို အသုံးျပဳၿပီး လမ္းခင္းျခင္း၊ ေရရရွိေရး ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ အခမဲ့ေဆးခန္းဖြင့္ျခင္း၊ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ျပဳျပင္ေဆာက္လုပ္ျခင္း၊ အတုိးႏႈန္း အနည္းငယ္ျဖင့္ ေငြေခ်းျခင္းေတြ လုပ္ေဆာင္ပါတယ္။

ဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ၿပီး ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ပါတီ၀င္ေတြ၊ အမာခံမဲေပးမယ့္သူေတြ၊ ႀကိဳတင္မဲေပးသူေတြကို စုေဆာင္းတယ္။

ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ အဓိက မဲဆြယ္တဲ့လုပ္ငန္းက လမ္းခင္းတာပါပဲ။ မဲဆြယ္ပုံ အဆင့္ဆင့္ကလည္း မ႐ိုးသားမႈေတြနဲ႔ လွည့္ျဖားမႈေတြ ပါ၀င္ေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။

ပထမဦးစြာ ၿမိဳ႕နယ္ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီနဲ႔ ၿမိဳ႕နယ္ စည္ပင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔က ရပ္ကြက္လမ္းတခု ခင္းဖုိ႔အတြက္ သက္ဆုိင္ရာ ရပ္ကြက္ ရာအိမ္မႉး၊ ဆယ္အိမ္မႉးေတြနဲ႔ အာဏာပိုင္ေတြကို ဆင့္ေခၚၿပီး ရပ္မိရပ္ဘ ၇ ဦးပါဝင္တဲ့ လမ္းျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီ ဖြဲ႔ေစပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ရယကေတြက လမ္းျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီကို  ၿမိဳ႕နယ္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ စည္း႐ံုးေရးမႉးေတြနဲ႔ ေပးေတြ႔ေစပါတယ္။ ႀကံ့ဖြံ႔စည္း႐ံုးေရးမႉးက လမ္းျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီ၀င္ ၇ ဦးကို ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္ေတြ၊ အမာခံ မဲေပးမယ့္သူေတြ၊ ႀကိဳတင္မဲေပးမည့္သူေတြ စုေဆာင္းေပးရင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက လမ္းအခမဲ့ ခင္းေပးမယ္ဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ လမ္းျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီလို႔ အမည္တပ္ခံရတဲ့ ရပ္မိရပ္ဘ ၇ ဦးက ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ အမာခံ
ရပ္ကြက္စည္း႐ံုးေရးမႉးေတြ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္သြားပါတယ္။

လမ္းပတ္၀န္းက်င္ ေနထုိင္တဲ့ လူဦးေရ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းက ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္အျဖစ္ ၀င္္ေရာက္မွ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက လမ္းခင္းေပးတာပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ လူဦးေရ ၄၀၀ ေနထုိင္တဲ့ လမ္းဆုိရင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္အင္အား ၃၀၀ မျဖစ္မေန စုေဆာင္းေပးဖုိ႔ လုိပါတယ္။

လူဦးေရ ၂၀၀ ေနထုိင္တဲ့ လမ္းမတခုဆုိရင္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္ ၁၅၀ အနည္းဆုံးရမွ ပါတီက လမ္းခင္းဖုိ႔ ေဆာင္ရြက္မွာျဖစ္လို႔ ပါတီ၀င္ေတြ မရ၊ ရေအာင္ စုစည္းဖို႔ ပါတီစည္း႐ံုးေရးမႉးေတြက ဖိအားေပးတယ္။ ပါတီ၀င္ဆုိတာကလည္း ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကို အမာခံ မဲေပးရမယ့္သူ (သုိ႔မဟုတ္) ႀကိဳတင္မဲေပးရမယ့္သူေတြ ျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ကိုလည္း ၿမိဳ႕နယ္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ စည္း႐ံုးေရးမႉးေတြက မွာၾကားတယ္။

လမ္းျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီက ပါတီ၀င္အင္အား ရေအာင္စည္း႐ံုးေပးၿပီးခ်ိန္မွ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက လမ္းခင္းတာေတြ လုပ္ပါတယ္။ ပါတီ၀င္အင္အားရေအာင္ မစည္း႐ံုးႏုိင္ရင္ လုံး၀ လမ္းမခင္းေပးပါဘူး။ ဒီလုိနည္းနဲ႔ လမ္းတုိင္း၊ လမ္းတုိင္းမွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္ေတြ၊ အမာခံမဲေပးမည့္သူေတြ၊ ႀကိဳတင္မဲေပးမယ့္သူေတြ စုေဆာင္းပါတယ္။

ရန္ကုန္တုိင္း ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ အတြင္းေရးမႉး ဦးလွျမင့္က အနည္းဆုံး လူဦးေရ ၃၀၀ ရွိရင္ မဲ႐ံုတ႐ံု ထားရွိေပးမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။

ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက လမ္းတခု ခင္းေပးတုိင္း လမ္းေနျပည္သူေတြရဲ႕ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းကို အမာခံ မဲေပးသူေတြ၊ ႀကိဳတင္မဲေပးသူေတြ အျဖစ္ အတင္းအက်ပ္ စုေဆာင္းထားတဲ့အတြက္ လူဦးေရ ၃၀၀ ရွိတဲ့ မဲ႐ံုတ႐ံုမွာ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ဆႏၵမဲေတြကုိ ရရွိဖုိ႔ေသခ်ာေနပါတယ္။

ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက လမ္းခင္းေပးတဲ့ ေနရာမွာလည္း လုပ္အားခဆုိၿပီး ရပ္ကြက္ေနျပည္သူေတြ၊ ပါတီ၀င္ေတြဆီက ေငြေၾကး ေကာက္ခံပါတယ္။ ေငြေၾကးေကာက္ခံတဲ့ေနရာမွာ ေပ ၁၀၀ လမ္းခင္းရင္ ေငြက်ပ္ ၁ သိန္း ၂ ေသာင္းကို လုပ္အားခအျဖစ္ ေကာက္ခံပါတယ္။ အဲဒီေငြေၾကးကုိ ရပ္ကြက္ေန ျပည္သူေတြနဲ႔ ပါတီ၀င္ေတြက စုေပါင္းက်ခံရတာပါ။

ရပ္ကြက္ေန ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္အျဖစ္ အတင္းအက်ပ္ စုေဆာင္းခံရ၊ လမ္းခင္းဖုိ႔ ေငြေၾကးထည့္ဝင္ရနဲ႔ အေတာ္ ဒုကၡေရာက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွား လႈံ႔ေဆာ္သူေတြက ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ၀င္ေတြနဲ႔ ရယက အာဏာပုိင္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရန္မမ်ားခ်င္တာေၾကာင့္ ဘာမွ ေစာဒက မတက္ၾကပါဘူး။

တဘက္မွာလည္း ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ေရြးေကာက္ပြဲအႏုိင္ရေအာင္ လုပ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ရပ္ကြက္လမ္းေလး ေကာင္းသြားရင္ အျမတ္ဆုိၿပီး စဥ္းစားဆင္ျခင္စိတ္ေတြနဲ႔ သည္းခံ မ်က္စိမွိတ္ ပါတီ၀င္ျဖစ္သြားသူေတြ၊ အမာခံမဲေပးသူ၊ ႀကိဳတင္မဲေပးသူ အျဖစ္ေရာက္ရွိသြားသူေတြ မနည္းလွပါဘူး။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒လည္းျဖစ္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္လည္းျဖစ္၊ ရန္ကုန္တုိင္း ႀကံ့ဖြံ႔တာ၀န္ခံလည္းျဖစ္တဲ့ ဦးေအာင္သိန္းလင္းကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ လမ္းေပါင္း ၁၀၅၀ ခင္းေနၿပီ၊ ၂၅၀ ၿပီးသြားၿပီလို႔ ဆုိပါတယ္။ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီအေနနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္မွာရွိတဲ့ လမ္းေပါင္း ၄၀၀၀ ကို လမ္းခင္းေပးသြားမယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။

စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီက လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ လုပ္ငန္းေတြကုိ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ ဖြံ႔ၿဖဳိးေရးလုပ္ငန္းစဥ္အျဖစ္ အသုံးခ်ေနၾကတာ အထင္အရွားေတြ႔ေနရပါတယ္။

ဒါဟာ ႏုိ္င္ငံေရးပါတီမ်ား မွတ္ပုံတင္ျခင္းဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၂ (က၊ ၅) မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ “ႏုိင္ငံေတာ္ပုိင္ေငြေၾကး၊ ေျမ၊ အိမ္၊ အေဆာက္အအုံ၊ ယာဥ္၊ ပစၥည္းတုိ႔ကို တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ုိက္ေသာနည္းျဖင့္ ျဖစ္ေစ ရယူသုံးစြဲသည့္ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္လွ်င္ ႏုိင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ပုိင္ခြင့္ မရွိေစရ” ဆုိတဲ့ အခ်က္ကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ခ်ဳိးေဖာက္တဲ့ လုပ္ရပ္ဆုိရင္ မမွားပါဘူး။

ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္၊ တုိင္း၊ ခ႐ိုင္၊ ၿမိဳ႕နယ္၊ ရပ္ကြက္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္ မရွင္ေတြက အစုိးရ၀န္ထမ္းေတြ၊ ရယက ေတြျဖစ္ၿပီး ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြက အစုိးရထိပ္တန္း ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီကုိ မလြန္ဆန္ရဲၾကပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ တရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ဖုိ႔ အလြန္ခက္ခဲပါတယ္။

ရန္ကုန္တုိင္း ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ အတြင္းေရးမႉး ဦးလွျမင့္က ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႀကိဳတင္မဲ အသုံးျပဳၿပီး  ေရြးေကာက္ပြဲ အႏုိင္ရေအာင္လုပ္လို႔ မရဘူးဆုိေပမယ့္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ ျပည္သူပုိင္ဘ႑ာ အသုံးျပဳၿပီး ပါတီ၀င္စုေဆာင္းတာေတြ၊
အမာခံမဲေပးမယ့္သူ၊ ႀကိဳတင္မဲေပးမယ့္သူ ရွာေဖြစုေဆာင္းေနတာကို မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနပုံရပါတယ္။

ဦးလွျမင့္ဆုိတာ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္က အေထြေထြ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဦးစီးဌာနမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ လက္ေထာက္ ညႊန္ၾကားေရးမႉးတဦးပါ။ သူ႔အေနနဲ႔ တုိင္းေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ အတြင္းေရးမႉး လုပ္ေနရေပမယ့္ ရန္ကုန္တုိင္း ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ တာ၀န္ခံ၊ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီရဲ႕ ေတာင္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေအာင္သိန္းလင္းကုိ “အဘ”၊ “အဘ” ေခၚၿပီး ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ေနရသူပါ။

ဦးလွျမင့္မွ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္ ဥကၠ႒ ဦးသိန္းစုိးကုိယ္တုိင္က သူ႔ရဲ႕ အထက္အရာရွိလည္းျဖစ္၊ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းေတြလည္းျဖစ္တဲ့ သူရ ဦးေရႊမန္း၊ ဦးသိန္းစိန္ ၊ သီဟသူရ ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦးနဲ႔ ဦးျမင့္လႈိင္တို႔ကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနရတဲ့အတြက္ ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီက ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ အထက္မွာရွိတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ ႏုိ၀င္ဘာ ၇ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေအာင္ပြဲခံႏုိင္မယ္လို႔ ျပည္တြင္း သတင္းမီဒီယာအသုိင္းအဝန္း၊ ႏုိင္ငံေရးအသုိင္းအဝန္းက ႀကိဳတင္ေဟာကိန္းထုတ္ထားပါတယ္။
http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/articles/2-articles/4218-2010-10-05-08-43-29

ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္စာမ်ား ထပ္ျဖန္႔

ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္စာမ်ား ထပ္ျဖန္႔

E-mail Print
Share/Save/Bookmark သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသား လူငယ္မ်ား စုေပါင္းဖြဲ႔စည္း ထားသည့္ ဗမာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီအေရး တက္ႂကြ လႈပ္ရွား သူမ်ား တပ္ေပါင္းစု (ဗဒတ) က ဦးေဆာင္ၿပီး ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္ေရးစာမ်ာ ျဖန္႔ေဝျခင္းကို ယေန႔ထပ္မံ ျပဳလုပ္ေၾကာင္း သိရသည္။

လႈပ္ရွားမႈကို ဦးေဆာင္သည့္ သံဃာတပါးျဖစ္ေသာ အရွင္သီလဝံသက “ဒီေန႔ လႈပ္ရွားမႈကို ဦးပဥၨင္းတို႔ဘက္က လူ ၂ ေထာင္ နီးပါးေလာက္ ပါဝင္တယ္။ အဲဒီလူေတြက တာဝန္ခြဲေဝထားတဲ့အတိုင္း သူ႔ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ လႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္သြားၾကမယ္” ဟု မိန္႔သည္။

အရွင္သီလဝံသက ယေန႔လႈပ္ရွားမႈသည္ ေအာက္ေျခလူတန္းစားမ်ားမွတဆင့္ ျပည္သူလူထုထံသို႔ ပ်ံ႕ႏိုင္သေလာက္ ပ်ံ႕သြားေရးအတြက္ အဓိကထား လႈပ္ရွားၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ဆိုသည္။

ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္စာ ျဖန္႔ေဝရာတြင္ ရန္ကုန္တိုင္းအတြင္းရွိ ေဒါပံု၊ သာေကတ၊ သန္လ်င္၊ သံုးခြ၊ လႈိင္သာယာ၊ တာေမြ၊ ဒလ၊ တြံေတး၊ ဗဟန္းၿမိဳ႕နယ္တို႔ႏွင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ဘူးသီးေတာင္၊ ေက်ာက္ျဖဴၿမိဳ႕နယ္တို႔၌ လႈပ္ရွားမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း သိရသည္။

ယေန႔ လႈပ္ရွားမႈကို သက္ဆိုင္ရာက သတိျပဳမိသည္ဟု မထင္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ လႈပ္ရွားမႈျပဳလုပ္သည့္ ပန္းဆိုးတန္းလမ္း တဝိုက္တြင္ CCTV ကင္မရာမ်ားျဖင့္ ရိုက္ယူထားျခင္း၊ လံုထိန္းအဖြဲ႔မ်ား၊ ရဲေမမ်ားက ေစာင့္ၾကည့္ျခင္းမ်ားရွိေၾကာင္း အရွင္ သီလဝံသထံမွ သိရသည္။

ဗဒတ တပ္ေပါင္းစုတြင္ ၂၀၀၇ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ၊ New Generation၊ Saffron Generation၊ ေျမလတ္ ေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႔ ႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ သံဃာ့တပ္ေပါင္းစုတို႔ ပါဝင္သည္။

ျပည္သူလူထုသို႔ ပန္ၾကားခ်က္စာလႊာဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေသာ စာရြက္မ်ားကို စာအိတ္အတြင္းထည့္ကာ ရန္ကုန္တိုင္း ႏွင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ ၿမိဳ႕နယ္တခ်ိဳ႕မွ သံဃာစာသင္တိုက္မ်ားသို႔ ျဖန္႔ေဝခဲ့ေၾကာင္း ဗဒတ မွ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ မေဝေဝဇံက ဆိုသည္။

“ျဖန္႔ေ၀တဲ့ စာအိတ္ေတြကေတာ့ သိပ္မမ်ားပါဘူး။ ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာရွိတဲ့ စာသင္သား သံဃာေတြမ်ားတဲ့ စာသင္တိုက္ ေတြကို အဓိက ျဖန္႔ေ၀တာပါ။ စာသင္သားသံဃာေတြကေန တဆင့္ ျပည္သူလူထုဆီကို ေရာက္ရွိေစဖို႔ ရည္ရြယ္ ျပဳလုပ္ တာပါ။ စာလႊာပါအေၾကာင္းအရာကေတာ့ စစ္တပ္ကပဲ ျပန္အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ လုပ္ထားတဲ့ ဟန္ျပေရြးေကာက္ပြဲကို ျပည္သူလူထု အေနနဲ႔ မဲမထည့္ဘဲေနၾကဖို႔၊ အကယ္၍ မထည့္မေနရ ထည့္ခိုင္းရင္လဲ ပယ္မဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကဖိ႔ု၊ ကိုယ့္မဲ မထည့္ခ်င္ရင္ မထည့္ဘဲ ေနႏိုင္တဲ့ အခြင့္အေရးရွိတယ္ဆိုတာ ျပည္သူအမ်ား သိရွိေအာင္ မိမိတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ စည္းရံုးလႈံ႔ေဆာ္ျပီး အတုအေယာင္ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔က်င္ေၾကာင္းျပသၾကဖို႔ စတဲ့အခ်က္ေတြ ပါ၀င္ပါတယ္” ဟု သူက ဆိုသည္။

ယေန႔လႈပ္ရွားမႈသည္ ဗဒတ တပ္ေပါင္းစု၏ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ လႈပ္ရွားမႈျဖစ္ၿပီး ယခင္အႀကိမ္မ်ားအျဖစ္ ျပည္ပအေျခစိုက္ အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႔မွ ထုတ္ေဝသည့္ ခ်ိဳးလင္းျပာ မဂၢဇင္းမ်ား၊ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္သားမ်ားသို႔ ပန္ၾကားခ်က္ ေခါင္းစဥ္ပါသည့္ စီဒီေခြမ်ား ျဖန္႔ေဝျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္ေရးကို နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ဆက္လက္အရွိန္အဟုန္ျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဗဒတ အဖြဲ႔မွ သိရွိရသည္။
http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/news/1-news/4222-2010-10-05-10-13-34

သရုပ္ေဆာင္ ေဒၚတင္တင္လွ ကြယ္လြန္


သရုပ္ေဆာင္ ေဒၚတင္တင္လွ ကြယ္လြန္

E-mail Print
Share/Save/Bookmark အေမ ဇာတ္ရုပ္အျဖစ္ ပီျပင္စြာ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့သည့္ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဒၚတင္တင္လွ၊ အသက္ (၆၈) ႏွစ္သည္ ေအာက္ တိုဘာလ ၂ ရက္ေန႔ (စေနေန႔) နံနက္ (၆း၄၅) က ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုႀကီးတြင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီး ေအာက္တိုဘာ ၄ ရက္ေန႔ နံနက္ (၁၁း၀၀) နာရီက ေရေ၀းသုသာန္၌ သၿဂႋဳဟ္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။


tin-tin-hla
႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဒၚတင္တင္လွ
“ေနမေကာင္း ျဖစ္တာနဲ႔ စက္တင္ဘာ ၃၀ ရက္ေန႔က ေဆး႐ံု စတက္ၿပီး ကုခဲ့တယ္။ ဆရာ၀န္ေတြက ကင္ဆာျဖစ္တယ္ လို႔လည္း ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ လိုအပ္တာေတြ စစ္ေတာ့ ကင္ဆာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္အထိ ဘာေရာဂါမွန္း ဆရာ၀န္ ေတြေတာင္ မသိလိုက္ဘူး” ဟု ေဒၚတင္တင္လွ၏ သမီး မသီရိေအးက ဧရာ၀တီသို႔ ေျပာသည္။

ေဆး႐ံု တင္ထားသည့္ ၃၊ ၄ ရက္အတြင္း ဆရာ၀န္မ်ား ရွာ၀ယ္ခိုင္းသည့္ ေဆးကို ေဆးခန္းမ်ားတြင္ ၀ယ္မရ၍ အခက္အခဲႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ရၿပီး ေနာက္ဆံုး ၀ယ္ယူရခဲ့သည့္ ေဆး ၈ လံုးထဲမွ ေသာၾကာေန႔ ညက ၁ လံုးသာ ထိုးလိုက္ရေၾကာင္း သူက ဆက္ ေျပာျပသည္။

နာေရးကူညီမႈအသင္းကို ထူေထာင္ထားသူ အကယ္ဒမီမင္းသား ကိုေက်ာ္သူက “ေဒၚတင္တင္လွရဲ႕ အသုဘက လူမရွိလို႔ က်ေနာ့္ facebook မွာေတာင္ တင္ထားေသးတယ္။ ၀ါရင့္သ႐ုပ္ေဆာင္ႀကီး တေယာက္ ဆံုးတာ လာသင့္တယ္ေလ။ ႐ုပ္ရွင္ အစည္းအ႐ံုးက တေယာက္မွ မလာၾကဘူး။ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုး၀င္ျဖစ္ေတာ့ အမိန္႔ျပန္တမ္း ထုတ္ရတယ္။ ဒီစာေတာင္ လက္ဆင့္ကမ္းၿပီး လူႀကံဳနဲ႔ ထည့္ေပးလိုက္တယ္” ဟု ဆိုသည္။

ေဒၚတင္တင္လွသည္ မင္းသားႀကီး ဦးေရႊဘ လက္ထက္ ကတည္းက မင္းသမီးအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ တဦးျဖစ္ၿပီး နာမက်န္း မျဖစ္မီကာလအထိ ရုပ္ရွင္၊ ဗီဒီယိုဇာတ္ကားမ်ားစြာတြင္ မင္းသား၊ မင္းသမီး မ်ားစြာ၏ အေမဇာတ္ဝင္ခန္း၊ အေဒၚဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားတြင္ ပါဝင္သရုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

ကိုေက်ာ္သူ သရုပ္ေဆာင္ေလာကသို႔ စတင္ ဝင္ေရာက္ခဲ့ေသာ စာေရးဆရာမ မေအးေလး၏ ၀တၳဳကို ရိုက္ကူးထားသည့္ “ဥကၠာ” အမည္ရွိ  ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္းတြင္လည္း ေဒၚတင္တင္လွက ကိုေက်ာ္သူ၏ မိခင္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့သည္ဟု ကိုေက်ာ္သူက ေျပာျပသည္။

ေဒၚတင္တင္လွသည္ ရုပ္ရွင္အစည္းအရံုးဝင္ အေမမ်ားအဖြဲ႕တြင္လည္း ပါဝင္၍ နယ္လွည့္ ကျပေဖ်ာ္ေျဖခဲ့သူျဖစ္သည္။

ေဒၚတင္တင္လွ၏  ေနာက္ဆံုးခရီးကို အေမမ်ားအဖြဲ႔မွ မိတ္ေဆြေရာင္းရင္းမ်ား၊ နာေရးကူညီမႈ အသင္းမွ အဖြဲ႔၀င္မ်ား လိုက္ပါပို႔ေဆာင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း သိရသည္။
http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/news/1-news/4217-2010-10-05-08-39-04


သံေဝဂတရား ထပ္မံရရွိျခင္း
ေက်ာ္သူ
ေအာက္တိုဘာ ၅၊ ၂၀၁၀
          ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ေဒၚတင္တင္လွ အသက္ (၆၈) ႏွစ္သည္ ၂.၁၀.၂၀၁၀ (စေနေန႔) နံနက္ (၆း၄၅) နာရီအခ်ိန္၌ ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီးတြင္ ကြယ္လြန္အနိစၥ ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ က်န္ရစ္ေသာ ႐ုပ္ခႏၶာအား ရန္ကုန္ျပည္သူ႔ေဆး႐ံုႀကီးမွ ေရေဝးသုႆန္ အေအးခန္းသို႔ နာေရးကူညီမႈအသင္း (ရန္ကုန္) က သြားေရာက္သယ္ေဆာင္ ကူညီေပးခဲ့ပါသည္။

          ယေန႔ ၄.၁၀.၂၀၁၀ (တနလၤာေန႔) နံနက္ (၁၁း၀၀) နာရီအခ်ိန္တြင္ ေရေဝးသုႆန္၌ နာေရး ကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)က အလွဴမီနီယမ္ မွန္ေခါင္းျဖင့္ စ်ာပနအခမ္းအနား ျပင္ဆင္ေပးကာ အသင္းသူ/သားမ်ား၊ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္) ဝတ္အဖြ႔ဲမွ သံေဝဂလကၤာမ်ား ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ အမွ်ေပးေဝျခင္းတို႔ကို ကုသိုလ္ျဖစ္ေပးဆပ္ ကူညီပံ့ပိုးေပးခဲ့ပါသည္။



     ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုးမွ “နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)တြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားအေနျဖင့္ သြားေရာက္ကူညီ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးျခင္း မျပဳလုပ္ရန္” ဟူေသာ စာထုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အႏုပညာရွင္ မ်ားျဖစ္ေသာ ဘဘ ဦးသုခမွ အစျပဳ၍ ေဒြး၊ သုေမာင္၊ ေဂ်ာ္လီေဆြ၊ ညီဘြား၊ ထြန္းထြန္းႏိုင္၊ ေဇာ္ဝမ္း၊ စႏၵာေအာင္သိန္း၊ ေအဝမ္း ဦးလွမ်ဳိး၊ အလွဖန္တီးရွင္ မိတ္ကပ္ ေအာင္ေအာင္ (ေတာင္ႀကီး)ႏွင့္ ဇာတ္ပို႔ ဇာတ္ရံမ်ား၊ လူၾကမ္းသ႐ုပ္ေဆာင္မ်ား၊ ဟာသသ႐ုပ္ေဆာင္မ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ားတို႔၏ မိဘေဆြမ်ဳိး သားခ်င္းတို႔၏ နာေရးကိစၥမ်ားကိုလည္း နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)က လုပ္ေဆာင္ ေပးဆပ္လွ်က္ ရွိပါသည္။

          ကၽြန္ေတာ္သည္ အေမ ေဒၚတင္တင္လွ၏ အသုဘအခမ္းအနားတြင္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ သံေဝဂတရားမ်ားကို ထပ္မံ၍ ရရွိေစခဲ့သည္။

          အေၾကာင္းမွာ - အေမ ေဒၚတင္တင္လွသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ႐ုပ္ရွင္ဘက္တြင္ မင္းသားႀကီး ဦးေရႊဘ၊ တြံေတး သိန္းတန္တို႔ လက္ထက္ကတည္းက မင္းသမီးအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့သူတဦးလည္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ႐ုပ္ရွင္ေလာကတြင္ ႐ုပ္ရွင္ဖလင္မ်ား ပ်က္ေတာက္သြားသည့္အခ်ိန္တြင္ ႐ုပ္ရွင္ေလာကသားမ်ား ေခတၱ႐ုပ္ရွင္ အႏုပညာေလာကႏွင့္ အလွမ္းေဝးခဲ့ၾကရသည္။ တဖန္ ဗီဒီယိုမ်ား ေပၚကာစအခ်ိန္ကာလတြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ ပထမဦးဆံုး ေသာ ဗီဒီယိုဇာတ္ကားျဖစ္သည့္ စာေရးဆရာမ မေအးေလး ဝတၳဳျဖစ္ေသာ “ဥကၠာ” အမည္ရွိ ဗီဒီယိုဇာတ္လမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ္၏ မိခင္အျဖစ္ ျပန္လည္၍ ႐ုပ္ရွင္အႏုပညာေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ ေနာက္မွ ႐ုပ္ရွင္ေလာကအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာေသာ မင္းသား၊ မင္းသမီးသစ္မ်ား၏ အေဒၚ ဇာတ္ဝင္ခန္း၊ အေမ ဇာတ္ဝင္ခန္းမ်ားတြင္ ပါဝင္၍ သ႐ုပ္ေဆာင္ေပးခ့ဲရေသာ ဝါရင့္သ႐ုပ္ေဆာင္ တဦးလည္းျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္း၊ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုးတို႔၏ ခိုင္းေစခ်က္မ်ား (ႏိုင္ငံေတာ္ ကိစၥ) ရပ္မ်ားကို အခ်ိန္မေရြး မိမိ၏ အလုပ္မအားလပ္သည့္ၾကားမွ မိမိ၏ အႏုပညာကို အသံုးခ်ကာ ေပးဆပ္ေနသူတဦးလည္း ျဖစ္သည္။ အေမ ေဒၚတင္တင္လွကဲ့သို႔ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအရံုး၏ ခုိင္းေစခ်က္ မ်ားကို မိမိတို႔၏ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ အိမ္တြင္းေရးကိစၥ အဝဝတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ကာ ေပးဆပ္ခဲ့ၾကေသာ အႏုပညာရွင္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုကဲ့သို႔ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္၎၊ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုး အတြက္၎၊ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းအတြက္၎ မညီးမညဴေပးဆပ္ခဲ့ၾကေသာ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ား၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္ေသာ စ်ာပနအခမ္းအနားမ်ားတြင္ ထိုကဲ့သို႔ ခိုင္းေစခဲ့ေသာ လူပုဂၢိဳလ္၊ အသင္းအဖြဲ႔၊ အမႈေဆာင္မ်ားေသာ္၎၊ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားေသာ္၎၊ တဦးတေယာက္မွ် မေတြ႔ရွိခဲ့ရျခင္းသည္ သံေဝဂရဖြယ္ ျဖစ္သည္။ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုး အဖြဲ႔ဝင္တဦးျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းအတြက္ေသာ္၎၊ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုး ရန္ပံုေငြပြဲမ်ားေသာ္လည္း မည္မွ်ပင္ ေပးဆပ္ခဲ့ပါမူ ဤကမာၻေျမျပင္မွ ထြက္ခြာသြားရသည့္အခ်ိန္တြင္ “သင္ သြားလိုရာသြားႏိုင္ၿပီ ကၽြႏု္ပ္တို႔ႏွင့္ ယခု အခ်ိန္မွစ၍ ပတ္သက္ျခင္းမရွိေတာ့” ဟူေသာ ျပန္တမ္းစာေလး တေစာင္ကိုသာ လူၾကံဳႏွင့္ ထည့္ခိုင္းလုိက္ျခင္းသည္ မလုပ္သင့္ မလုပ္ထိုက္ေသာ လူလူခ်င္း စာနာစိတ္မရွိေသာ လုပ္ရပ္ပင္ ျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္သည္။

          ဝမ္းနည္းေၾကကြဲရပါေၾကာင္း ပန္းျခင္းေလးတခု၊ ပန္းေခြေလးတခုကိုမွ် မျမင္ေတြ႔ခဲ့ရ။ ထိုေန႔ ထိုရက္တြင္ ယင္း အႏုပညာ အဖြဲ႔အစည္းႀကီး၏ အမႈေဆာင္မ်ား၊ ဥကၠ႒မ်ား၊ အတြင္းေရးမွဴး၊ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားအားလံုးတို႔သည္ မည္မွ်အေရးႀကီးသည့္ လုပ္ငန္းတခုကို တေယာက္မက်န္ လုပ္ေဆာင္ ေနရပါသနည္း။

          တလက္စတည္း ႐ုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္၊ အဆိုေတာ္ ေမဆြိ၏ ဖခင္၊ ထပ္ဆင့္အကယ္ဒမီ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ (အန္တီေဘဘီ)၏ ခင္ပြန္း ဘဝတပါးသို႔ ေျပာင္းလဲစဥ္ကလည္း ထိုနည္းအတိုင္းပင္ ျမင္ေတြ႔ခ့ဲရသည္။
          ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္၊ အဆိုေတာ္ ေမဆြိ ျမန္မာျပည္တြင္ရွိစဥ္က၎၊ မိခင္ျဖစ္သူ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ထပ္ဆင့္အကယ္ဒမီ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခင္ (အန္တီေဘဘီ) မက်န္းမာစဥ္ အခ်ိန္က၎၊ ႏိုင္ငံေတာ္အခမ္းအနားမ်ား၊ ရန္ပံုေငြပြဲမ်ားတြင္ စင္ျမင့္ေပၚသို႔ အတင္းအဓမၼ တက္ခိုင္း၍ “ေဟလားေရ ေမာင္တို႔ …. ေဟလားေရ ေမာင္တို႔” စသည့္ သီခ်င္းကို ေမာပန္းႏြမ္းနယ္မႈမ်ားၾကားမွ မညႇာစတမ္း သီဆိုေဖ်ာ္ေျဖေပးခဲ့ရေသာ္လည္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူ၏ စ်ာပနအခမ္းအနားတြင္ေတာ့ ထိုခိုင္းေစခဲ့ေသာ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား မေတြ႔ရွိခဲ့။

          အႏုပညာရွင္မ်ားသည္ လူရယ္လို႔ လူ႔ေလာကႀကီးထဲ ေရာက္လာသည့္အခ်ိန္မွစ၍ ေပးဆပ္မႈ မ်ားစြာ ေလာကႀကီးအတြက္၊ လူသားမ်ားအတြက္၊ ႏိုင္ငံေတာ္အတြက္ ေပးဆပ္မႈမ်ား ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ထိုသူတို႔၏ ေနာက္ဆံုးခရီး ကမာၻေျမႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္သည့္ အခမ္းအနားတြင္ စည္ကား သိုက္ၿမိဳက္စြာျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ခရီးလမ္းေၾကာင္းကို တက္ညီလက္ညီလာေရာက္ အားေပးျပဳပါက က်န္ရစ္သူ မိသာစုမ်ားအေနျဖင့္၎၊ လာေရာက္ၾကေသာ ဧည့္ပရိတ္သတ္မ်ား အတြက္၎ အျမင္တင့္တယ္၍ မဂၤလာရွိေပမည္။
          အခ်ဳပ္ဆိုရေသာ္ “႐ုပ္ရွင္သည္ ျပည္သူ႔အတြက္၊ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအရံုးသည္ ႐ုပ္ရွင္ေလာက သားမ်ားအတြက္” ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့သည့္ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုး၊ ႐ုပ္ရွင္လုပ္ငန္းမွ နာေရးကူညီမႈအသင္း(ရန္ကုန္)သို႔ အႏုပညာရွင္မ်ား ပတ္သက္ျခင္းမျပဳရ ဟူေသာ စာမ်ားထုတ္ျပန္ခဲ့သည့္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ အသင္းအဖြဲ႔မ်ားအေနႏွင့္ လူလူခ်င္း စာနာစိတ္ေမြးကာ ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားထားေသာ ျဗဟၼစိုရ္တရားေလးပါး (ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥပကၡာ) အနက္မွ တပါးတည္းေသာ က႐ုဏာတရားေလးကို လက္ကိုင္ျပဳ၍ မိမိတို႔ အသင္းအဖြဲ႔အား စည္းလံုးညီညြတ္စြာ ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေစခ်င္ေတာ့သည္။ သို႔တည္း မဟုတ္ပါက မိမိတို႔၏ အသင္းအဖြဲ႔ အမည္နာမျဖစ္ေသာ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ံုး ဟူေသာအမည္ကို ေျပာင္းလဲသင့္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း ေမတၱာ က႐ုဏာ မုဒိတာ ဥပကၡာထား၍ က႐ုဏာေဒါေသာျဖင့္ ေျပာၾကားလိုက္ရပါေတာ့သည္။

 အေမ ေဒၚတင္တင္လွ၏ ႐ုပ္အေလာင္းအား အေအးခန္းမွ ထုတ္လာစဥ္ ခန္းမထဲအေရာက္ ၾကည့္႐ႈလိုက္ေသာအခါ အေမ၏ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းသည္ ေလာကႀကီးကို မေက်နပ္၍၎၊ အႏုပညာ ေလာကႀကီးကို နာက်ဥ္း၍၎၊ ေဝဒနာကို ခံစားရ၍၎ … စသည့္ နာက်ဥ္းမႈမ်ား၊ ေၾကကြဲမႈမ်ား၊ မေက်နပ္မႈမ်ားေၾကာင့္လားေတာ့ မသိ။ သြားျဖင့္ ျပတ္လုနီးပါးကိုက္ထားေသာ ဒဏ္ရာတြင္ ေသြးစို႔ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဤ ဒဏ္ရာ၏ တရားခံ အေျဖကိုေတာ့ ကာယကံရွင္မ်ားသာ သိပါလိမ့္မည္။
          မည္သုိ႔ျဖစ္ေစ အမ်ားျပည္သူတို႔အား ထဲထဲဝင္ဝင္ နာေရးကူညီမႈ၊ ေဆးဝါးကူညီမႈ၊ ပညာဒါန ေပးဆပ္မႈ စသည့္  လူမႈေရးေကာင္းမႈတို႔ိကုိ ေန႔စဥ္မပ်က္ အခ်ိန္ျပည့္ ေပးဆပ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခြင့္ ရခဲ့သည္မွာ ၃ ႏွစ္ တိတိ ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါ၍ ကၽြန္ေတာ္အား အႏုပညာလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား ပိတ္ပင္ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံေတာ္မွ လူပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားအား ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိကာ သာဓု ေခၚဆိုလိုက္ပါသည္။
http://moemaka.com/index.php?option=com_content&task=view&id=7323&Itemid=1

General boycott committee Statement

https://docs.google.com/viewer?a=v&pid=gmail&attid=0.1&thid=12b7e6d19af392a1&mt=application/pdf&url=https://mail.google.com/mail/?ui%3D2%26ik%3Dead8f986c4%26view%3Datt%26th%3D12b7e6d19af392a1%26attid%3D0.1%26disp%3Dattd%26realattid%3Df_gexazzpg0%26zw&sig=AHIEtbQ6VCKT3HW7SwYSzWu5DRzxj0BnAw
General Boycott Committee

Voice of Burma Information Group Issue No. 782, OCTOBER 3, 2010

http://xa.yimg.com/kq/groups/20354587/1284704447/name/VOB782KK.pdf
VOB782KK

ေရြးေကာက္ပြဲသံသရာေတြထဲမွာ...

http://xa.yimg.com/kq/groups/20354587/1273625434/name/gambia.final.pdf

ေအာင္မိုး၀င္း
ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မဲ့ မဟာမိတ္ပါတီေတြက
“ ေရြးေကာက္ပြဲ သပိတ္ေမွာက္လႈံ႕ေဆာ္မႈေတြေႀကာင့္  စစ္အုပ္စုနဲ႔ႀက႕ံဖြံ႔ပါတီ အတြက္ သိတ္အဆင္ေၿပသြားမယ္” လို႔ ဆိုႀကတယ္။  ၿပည္သူေတြဟာ မဲရံုေတြကို မသြားဘူးဆိုရင္ အတိုက္အခံပါတီေတြဟာ ႏို္ဝင္ဘာ (၇) ရက္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ
 ရႈံးႏွိမ့္လိမ့္မယ္ လို႔လည္း ေၿပာႀကၿပန္တယ္။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က သပိတ္ေမွာက္ၿပီးအလုပ္မၿဖစ္ရင္
Alternative way က ဘာလဲလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ႀကတယ္။

 
တကယ္ဆို ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မဲ့သူေတြက ပါတီမွတ္ပံုမတင္ခင္ကတည္းက ကိုယ့္ဘာသာမွန္ေရွ႕မွာရပ္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္ေမးႀကည့္သင့္တယ္။
“ ငါတုိ႔သာေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရင္ ၿပည္သူေတြရဲ႕ယံုႀကည္ေလးစားခံရမႈ ရႏိုင္ပါ့မလား။”
“ အေၿဖရွိၿပီးသားေရြးေကာက္ပြဲမွန္းသိေပမဲ့၊ စစ္အုပ္စုစီစဥ္ထားတဲ့ ေကာ္မရွင္ ေအာက္မွာ ေခါင္းလွ်ိဳဝင္ခဲ့တယ္။ အသနားခံစာေတြတင္ခဲ့ႀကတယ္။ ဒါေပမဲ့  ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို ၿဖစ္မလာခဲ့ရင္၊ 
 Alternative Way တၿခားနည္းလမ္း ကို ဘယ္လိုစဥ္းစားမလဲ”။
မတရားမႈကို ေလေၿပေလးနဲ႔ ဆက္ၿပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနအံုးမွာလား။
လူထုက အားကိုးေလာက္တဲ့ သတၱိေတြၿပႀကမွာလား။ 
ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔အပါအဝင္ ၿပည္သူူလူထုကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းခင္းၿပဖို႔လိုပါတယ္။
 
ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဂမ္ဘီယာ ႏိုင္ငံက ရာရာေအေဂ်ေဂ် ဂ်ေမးရ္ ရဲ႕ အသံတခ်ိဳ႕ကို
လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဗမာၿပည္ရင္ဆိုင္ရမဲ့ အနာဂတ္လမ္းေႀကာင္းရယ္၊ သန္းေရႊ ရဲ႕ ၿပည္သူလူထုအေပၚထားတဲ့ အာဃာတေတြရယ္--- ထပ္တူထပ္မွ်တူလြန္းလို႔ပါ။ ဒီတပတ္ လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံ
အဂၤ ါေန႔ညပိုင္းမွာေဆြးေႏြးတင္ၿပထားတဲ့  ဂမ္ဘီယာႏိုင္ငံက ေရြးေကာက္ပြဲအေႀကာင္းေတြပါ။
 
                                              ေရြးေကာက္ပြဲ သံသရာလည္မႈေတြ …….                            
 
“မင္းႀကိဳက္ခ်င္ႀကိဳက္၊ မႀကိဳက္ခ်င္ေန။
စစ္အာဏာသိမ္းမႈေတြ၊ ေရြးေကာက္ပြဲေတြက ငါ့ရဲ႕အစိုးရအဖြဲ႔ကို အဆံုးသတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။
ဘုရားသခင္ရဲ႕ႀကီးၿမတ္တဲ့ က်က္သေရေတာ္ေအာက္မွာ ငါဆႏၵရိွသေလာက္ တိုင္းၿပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္မယ္။
ငါ့အရိုက္အရာကို ဆက္ခံသူအၿဖစ္ ငါႀကိဳက္တဲ့သူကို ေရြးခ်ယ္မယ္။”
ေသာတရွင္မ်ားခင္ဗ်ား
ေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္းၿခိမ္းေၿခာက္ ဖိႏွိပ္မႈေတြနဲ႔ မိုးခ်ဳပ္အိပ္ယာဝင္ခဲ့ရတဲ့အၿဖစ္ဆိုးေတြက
အာဖရိကအေနာက္ပိုင္း ဂမ္ဘီရာႏုိင္ငံတေလ်ာက္မွာ ဆူညံအက္ကြဲေနတတ္ပါတယ္။
 ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံဆီက လြတ္လပ္ေရးရခဲ့ၿပီး ဂမ္ဘီယာ ႏုိင္ငံ ကို ေဒၚဒါ ဂ်ဝါရာ က ဦးေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။
 
ဒါေပမဲ့ ၁၉၈၁ မွာ လက္ဝဲသူပုန္ေတြရဲ႕စစ္အာဏာသိမ္းမဲ့ႀကိဳးပမ္းမႈေတြေႀကာင့္ ဆီနီေကာ စစ္တပ္ဟာ ဝင္ေရာက္ကူညီခဲ့ပါတယ္။ လက္ဝဲသူပုန္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့ပါတယ္။
 နယ္နမိတ္ၿခင္းထိစပ္ေနတဲ့ဆီနီေကာႏိုင္ငံနဲ႔ စီးပြားေရး၊ေငြေႀကသံုးစြဲမႈတန္ဘိုးစတဲ့အရာေတြကိုမွ်ေဝမဲ့
ကြန္ဖက္ဒေရးရွင္းႏုိင္ငံအၿဖစ္တည္ရိွဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ မေအာင္ၿမင္ခဲ့ပါဘူး။
၁၉၈၇ မွာ လမ္းခြဲလိုက္ႀကၿပန္ပါတယ္။
 
“ရာရာ ေအေဂ်ေဂ် ဂ်ေမးရ္” ဆုိတဲ့ စစ္ဗိုလ္က ေတာ္ေတာ္လည္တဲ့လူပဲဗ်။
သူလို လက္ရဲဇက္ရဲရိွႏိုင္မဲ့ စစ္အရာရိွတခ်ိဳ႕ကို စည္းရံုးသိမ္းသြင္းၿပီး စစ္အာဏာသိမ္းပစ္လိုက္တယ္။
 ယာယီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးေကာင္စီလက္နက္ကိုင္တပ္(AFPRC)  ကိုဖြဲ႔စည္းလိုက္ၿပီး၊ ပညာတတ္စစ္ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ကို
 AFPRC ရဲ႕ ေၿပာေရးဆိုခြင့္ရိွသူအၿဖစ္ခန္႔ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့အဲ့ဒီ ပညာတတ္စစ္ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ေယာက္က လူထုအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီစံနစ္ကိုၿပန္သြားခ်င္တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြကို ၿမင္ေနတ့ဲအခါ
သူတို႔ကိုဖမ္းဆီးလိုက္ၿပီး အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ညွင္းပမ္းႏွိပ္စက္သတ္ၿဖတ္ပစ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားဆႏၵၿပပြဲေတြကိုလည္း ပစ္ခပ္ေခ်မႈန္းခဲ့တယ္”
 
ဂမ္ဘီယာ အာဏာရွင္ ဂ်ေမးရ္ ရဲ႕လက္ေအာက္မွာ သတင္းေထာက္ေတြရဲ႕ဘဝက လံုၿခံဳမႈမရိွခဲ့ပါဘူး။
“တိုင္းၿပည္မွာ လြတ္လပ္စြာ ေၿပာဆိုမႈေတြက သိတ္မ်ားလြန္းတယ္၊ ” ဆိုၿပီး  မီဒီယာေတြကို စိတ္တိုင္းက်ခ်ဳပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္။
အႀကမ္းဖက္မႈေတြကို ဖန္တီးၿပီး ၿပည္သူေတြကို မ်က္စိပိတ္နားပိတ္ၿဖစ္ေအာင္  ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။
 
“၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွာ နယ္ၿခားမဲ့သတင္းေထာက္ကိုယ္စားလွယ္နဲ႔ ၿပင္သစ္ AFP သတင္းေထာက္တဦး လည္းၿဖစ္၊ 
ဂမ္ဘီယာႏိုင္ငံရဲ႕ The Point သတင္းစာ အယ္ဒီတာတဦးၿဖစ္သူ၊
ေဒးတာ ဟိုင္ဒါရာ Deyda Hydara ကို ေသနတ္သမားတခ်ိဳ႕က ပစ္သတ္သြားခဲ့တယ္။
ဒါေႀကာင့္လည္း၂၀၀၄ ဒီဇင္ဘာ(၂၂) ရက္ေန႔မွာ ဂ်ာနယ္လစ္ (၃၀၀) ပါဝင္တဲ့သတင္းသမဂၢ က ဦးေဆာင္ၿပီး ေထာင္ခ်ီေနတဲ့လူအုပ္ဟာ ဘန္ဂ်ဴးလ္ၿမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမေတြေပၚကို စုေဝးေရာက္ရိွလာႀကတယ္။ အစိုးရဟာ ဒီလို မင္းမဲ့စရိုက္ဆန္တဲ့ လူသတ္မႈေတြကို ေလးေလးနက္နက္အေရးယူေပးရမယ္။
မတရားမႈေတြကို က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ရႈတ္ခ်တဲ့ ဆႏၵၿပမႈေတြ ၿဖစ္တယ္ လို႔ ထုတ္ေဖၚေၿပာဆိုႀကတယ္။ ”
 
လူသတ္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အာဏာရွင္ ရာရာဂ်ေမးရ္ ကို ေခၚေမးတ့ဲအခါတိုင္း
“ အိုး-လူသတ္မႈေတြကို ငါ မယံုႀကည္ပါဘူး။
ငါ အလုပ္ခ်င္ဆံုးအလုပ္က မင္းတို႔ရဲ႕ဘဝတခုလံုးကို ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ထားလိုက္မယ္။
အသက္ႀကီးသြားတဲ့အခါက်မွ မင္းဟာ သိတ္ကိုအိုမင္းသြားၿပီ။ငါတို႔အစိုးရက မေကြ်းေမြးႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုၿပီးလႊတ္ေပးလိုက္မယ္။ အိုမင္းမစြမ္းဆင္းရဲဒုကၡေတြႀကားမွာ ထားပစ္လိုက္မယ္ေလ” လို႔
ေအာင္ႏိုင္သူလိုၿပံဳးၿပီးၿပန္ေၿဖႀကားေလ့ရိွပါတယ္။
 သတင္းေထာက္ေတြ၊ စာေရးဆရာေတြကို ေခၚယူေတြ႔ဆံုၿပီး
သူ႔ရဲ႕အစိုးရအဖြဲ႔ ညႊန္ႀကာမႈ႕ေအာက္မွာေနမလား၊ ငရဲကိုသြားမလား လို႔ ၿခိမ္းေၿခာက္ခဲ့ပါတယ္။
အစိုးရပိုင္မီဒီယာေတြကသာ အာဏာရွင္ဂ်ေမးရ္ ရဲ႕ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈကယ္ဆယ္ေရး
လုပ္ငန္းလုပ္ေဆာင္မႈ ေအာင္ၿမင္ပံုေတြကို ရြမ္းရႊမ္းေဝေအာင္ေၿပာဆိုခြင့္ရေပမဲ့  ၿပည္တြင္းၿပည္ပ ပုဂၢလိကသတင္းေထာက္ေတြကေတာ့ အမ်ိဳးသားေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ေတြရဲ႕ အႀကမ္းဖက္ေႏွာက္ရွက္မႈေတြ၊ နယ္ႏွင္ဒဏ္ေပးခံရမႈေတြခံခဲ့ရပါတယ္။  ဒါေႀကာင့္လည္း အေနာက္အာဖရိကေဒသဆိုင္ရာ
 စီးပြားေရးအသိုင္းအဝိုင္းေတြက ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ ႏုိင္ငံၿခားသတင္းေထာက္ေတြကို ရွာေဖြထုတ္ေဖၚေပးဖို႔ေတာင္းဆိုႀကသလို၊ ဂ်ေမးရ္ ရဲ႕ လူသားအေပၚက်ဴးလြန္တဲ့
ရာဇဝတ္မႈေတြကိုတရားစြဲႀကဖို႔ၿပင္ဆင္ခဲ့ႀကပါတယ္
 
အေနာက္အုပ္စုန႔ဲ ႏိုင္ငံတကာေငြေႀကးေထာက္ပံံံ့သူေတြက အာဏာရွင္ ဂ်ေမးရ္ရဲ႕လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြကိုဆန္႔က်င္ရႈတ္ခ်တဲ့အေနနဲ႔အကူအညီေတြရပ္ဆိုင္းလိုက္တဲ့အခါ
 စစ္ဝါဒီ ဂ်ေမးရ္ဟာ လစ္ဗ်ား၊ က်ဴးဘား၊ ထိုင္ဝမ္၊ေဆာ္ဒီအာေရဗီယားႏိုင္ငံေတြနဲ႔နီးကပ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့သလို၊
 လူထုကတင္ေၿမွာက္တဲ့ ဒီမိုကေရစီအစိုးရတရပ္ နဲ႔ အသြင္ကူးေၿပာင္းေရးကိုေဖၚေဆာင္မယ္ လို႔ ေႀကၿငာလိုက္ပါတယ္။ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ရိွသည့္ ၿပန္လည္ၿပဳၿပင္တည္ေဆာက္ေရးမဟာမိတ္မ်ား ပါတီ ကို
 တည္ေထာင္လိုက္ၿပီး  ၂၀၀၁ ေအာက္တိုဘာမွာ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပေပးခဲ့တယ္။
 
“မင္းတို႔တေတြ ငါ့ကို မဲေပးေပးမေပးေပး ငါပဲအႏိုင္ရလိမ့္မယ္။
အတိုက္အခံပါတီဘက္က ေထာက္ခံတဲ့ဘယ္ေဒသမဆို ငါ့ရဲ႕အစိုးရဆီက
အက်ိဳးအၿမတ္ခံစားႏိုင္လိမ့္မယ္ မေမွ်ာ္လင့္ႀကနဲ႔ လို႔ တရားဝင္ေၿပာႀကားခဲ့ပါတယ္။”
 
၂၀၀၁ ေအာက္တိုဘာမတိုင္ခင္အထိ၊ စစ္အာဏာရွင္ ဂ်ေမးရ္ ရဲ႕ အမိန္႔အမွတ္ ၈၉ ေအာက္မွာ
ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြတည္ေထာင္ခြင့္မရခဲ့သလို၊ အစိုးရအရာရိွေဟာင္းေတြကိုလည္း ၂၀၂၄ မတိုင္မၿခင္း
ႏိုင္ငံေရးလုပ္ၿခင္းကိုတားၿမစ္ခဲ့ပါတယ္။ဒါေႀကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပေပးတဲ့အခါ၊
တစံုတရာေတာ့ေၿပာင္းလဲလာႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ႀကတယ္။
မဲဆြယ္ကာလမွာ ပါတီေတြအတြက္ စကားေၿပာခြင့္ရခဲ့ေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲက သန္႔ရွင္းလြတ္လပ္မႈမရိွခဲ့ဘူး။
သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ေတြအေပၚပိတ္ပင္တားၿမစ္မႈေတြက မေၿပာင္းလဲခဲ့သလို၊
အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ရိွတဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားေတြ၊ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားသူေတြကိုလည္းလႊတ္မေပးခဲ့ပါဘူး။
 ရာရာ ဂ်ေမးရ္ သာ အႏိုင္ရခဲ့တဲ့ ၂၀၀၁ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ၿပည္တြင္းၿပည္ပေလ့လာသူေတြက လက္မခံခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ ငါးႏွစ္အႀကာမွာေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပခဲ့ၿပန္ပါတယ္။
 
“ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာေတာ့ အတိုက္အခံအင္အားစုေတြေပါင္းၿပီး ဒီမိုကေရစီနဲ႔ဖြဲ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး
မဟာမိတ္မ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုဖြဲ႔တယ္။ အစိုးရရဲ႕ေရြးေကာက္ပြဲမသမာမႈေတြကုိေဖၚထုတ္ဖို႔ႀကိဳးစား
ခဲ့ႀကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အစိုးရပါတီဝင္ေတြက မဟာမိတ္ဖြဲ႕ထားတဲ့ပါတီေတြအတြင္းကိုညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲေအာင္
ႀကံစည္ခဲ့ႀကတဲ့အတြက္ မစုစည္းႏိုင္ခဲ့ၿပန္ဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္ခင္မွာလည္း
 “အစိုးရေၿပာင္းလဲေရးမဟာမိတ္မ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္” ကို ဖြဲ႔စည္းႀကၿပန္တယ္။
ဒါေပမဲ့ အစိုးရရဲ႕ ညစ္ပတ္ေကာက္က်စ္မႈေတြကို တဆင့္ၿခင္းလိုက္ၿပီးတုန္႔ၿပန္ေနရတဲ့အတြက္
လူထုႀကားကိုသြားဖို႔အခ်ိန္ေကာင္းေကာင္းမရခဲ့ႀကဘူး”
 
ေသာတရွင္မ်ားခင္ဗ်ား
၂၀၀၇ ေရြးေကာက္ပြဲမွာလည္း စစ္အာဏာရွင္ ရာရာ ဂ်ေမးရ္ ရဲ႕ပါတီကပဲ မဲအမ်ားဆံုးအႏုိင္ရခဲ့ပါတယ္။
အတိုက္အခံပါတီေတြက ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ၿငင္းဆိုခဲ့ႀကပါတယ္။
“ လူထုနဲ႔ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြကိုထိေတြ႔မႈနည္းပါးေအာင္လုပ္ေနသေရြ႕၊
ေရြးေကာက္ပြဲမဲဆြယ္စည္းရံုးမႈအခြင့္အေရးေတြ၊ လိမ္လည္မႈေတြရိွေနေသးသေရြ႕
ႏုိင္ငံကိုၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲဖို႔မလြယ္ကူပါဘူး” လို႔ ဂမ္ဘီယာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြက ေၿပာဆိုေနခဲ့ႀကပါတယ္။
ေသာတရွင္တို႔လည္း လူထုကို ႏိုင္ငံေရးထဲ ပူးေပါင္းပါဝင္လာႏိုင္မဲ့ အေၿခအေနတခုကိုဖန္တီးႏိုင္ႀကပါေစ။
 
 
            
 
                                                       ရာရာ ေအ ေဂ်ေဂ် ဂ်ေမးရ္ 

Gambia.final