Friday, November 5, 2010

Will Suu Kyi’s release overshadow election?

Will Suu Kyi’s release overshadow election?

Published On Thu Nov 04 2010
 This file photo taken on November 4, 2009 shows Myanmar democracy icon Aung San Suu Kyi smiling following a meeting with US Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs Kurt Campbell at a hotel in Yangon.
This file photo taken on November 4, 2009 shows Myanmar democracy icon Aung San Suu Kyi smiling following a meeting with US Assistant Secretary of State for East Asian and Pacific Affairs Kurt Campbell at a hotel in Yangon.
HLA HLA HTAY/AFP/Getty Images file photo
By Bill Schiller Asia Bureau
When Nelson Mandela was released near Cape Town after 27 years behind bars, an American news weekly ran a wickedly incisive cartoon.
In panel number one, two apartheid jailers throw Mandela into prison.
“In you go Mandela,” says one.
Panel two shows the same jailers releasing him decades later, only now Mandela emerges as a Titan – 10 times the size of the prison itself.
“That’ll teach you,” one guard says.
Four years later, Mandela had changed history and was South Africa’s president.
But what of Burma’s jailed opposition leader and democratic icon, Aung San Suu Kyi?
How will she emerge from her prolonged house arrest next week when her term is finally up? Can the woman who won the 1991 Nobel Peace Prize change the course of her country’s history?
The jury is out.
As the nation readies for national elections Sunday — the first since 1990 when Suu Kyi and her National League for Democracy won a landslide, only to be jailed later — her followers look forward to Nov. 13, the day of her expected release.
They hope that date will mark a renewed campaign for democracy inside the country, bolstered by Suu Kyi’s ability to draw tens and even hundreds of thousands of people into the street.
“It will be a big moment,” promises Aye Min Soe, a former political prisoner and video journalist who is holed up in a camp in the Thai border town of Mae Sot.
“The people of Burma still want change,” he says by phone from exile. “They still want their true leader — and that leader is Aung San Suu Kyi.”
Min Soe, best known as the star of the Oscar-nominated documentary Burma VJ, which tells the story of citizen-journalists trying to get video out of the country during a 2007 uprising, says video will still get out if mayhem happens this week.
“We have a lot of people on the ground,” he says.
Sunday’s vote in Myanmar — as its military rulers have rechristened Burma — has been widely condemned by the international community as a “sham,” a desperate attempt by the military regime to slip out of uniform and into civilian clothes to run for election in a so-called transition to democracy.
The junta is so anxious to put a new face on its government that last month it unveiled a new flag, a new seal and a new anthem.
But few countries are buying into it.
The junta has barred international election monitors, banned incoming foreign journalists and reserved 25 per cent of the seats in the election exclusively for the military.
The government has also banned voting in restive ethnic areas, saying it simply cannot oversee voting there.
And earlier this year when Suu Kyi’s own NLD announced it wouldn’t participate, the junta angrily shut the party down.
Suu Kyi won’t be voting and she has urged others to consider doing the same — although she stopped short of calling for a boycott.
“The Lady,” as she is known in whispered conversation throughout the country, has spent 15 of her last 21 years under detention.
The personal price has been painfully high: She has never met her grandchildren; hasn’t seen her two sons for a decade; and when her late husband Michael Aris was dying of cancer in Britain in 1999, the junta denied him a visa to visit her.
He died that year.
But the cost to Myanmar has also been high: it remains a pariah state, notorious for its oppression, including torture.
This year the United Nations special rapporteur for human rights in Burma, Tomas Quintana, issued a damning report citing “a pattern of gross and systematic violations of human rights which has been in place for years and still continues.”
He called for a commission of inquiry into war crimes against supreme military leader Gen. Than Shwe and other generals, which Canada supports.
Bo Kyi also supports that call.
“Torture is very common,” says Kyi, who founded the Assistance Association for Political Prisoners in Burma, an organization also based in Mae Sot. “This year the military regime has even used sexual violence against male prisoners. We have documented evidence that police officers put sticks into the anus of detainees they hold. This is the worst kind of torture and it is happening this year.”
Bo Kyi is among a 100,000-strong Burmese refugee community inside Thailand.
Despite all odds, he continues to campaign for the release of all political prisoners back in his country, including Suu Kyi.
There are 2,203 political prisoners held inside Burma, he says, including 20 students arrested just last month in the capital of Rangoon — called Yangon by the junta — for distributing leaflets informing people of their right to vote, or not vote.
He knows the experience of detention well.
He was first arrested while dining with his family on March 15, 1990. He was hooded, handcuffed and driven off to a detention centre where he was thrown into a tiny cell splattered with the blood of others who had come before him.
Beaten, he was then dragged before a military court without representation by a lawyer.
He had been arrested, he says, for participating in a public demonstration.
“An officer asked me, ‘Have you committed a crime?’ and I replied simply, ‘No I have not.’
“He replied, ‘Three years in prison with hard labour.’ ”
After his release, Bo Kyi continued his political activities and was later jailed for a further five years.
Finally, when they came to his home the last time in 1999, he had been tipped off and fled the country.
For the past decade he has continued to advocate for prisoners — especially those inside the notorious Insein Prison, north of Rangoon, a facility built for 5,000 that now houses between 9,000 and 10,000 prisoners, he says.
But he, too, holds out hope that the campaign for democracy will reignite when Suu Kyi is freed.
“In the end, sooner or later, the people will again show their support for Aung San Suu Kyi,” he says. “They still see her as their leader.”
But not every one is sure she’ll be freed.
Sources inside Burma who are in a position to know, say she has not been told her release is imminent.
Her Washington-based international lawyer, Jared Genser, cautions that nothing is clear yet.
“She remains in good health and good spirits,” he says, “and she is keenly watching developments.”
But where others believe that Myanmar’s foreign minister made it clear in Hanoi last week that she would be released Nov. 13, Genser does not.
The junta, however, is facing a kind of Catch-22, he suggests.
“Keeping her under house arrest, keeps her bottled up . . . but keeping her bottled up only increases the attraction Burmese people have for her.”
And continuing to hold her after an election, especially one aimed at establishing the regime’s legitimacy before the international community, “doesn’t exactly send the right message,” adds Genser.
Some say the election — despite all of its well-designed restrictions — is a sign that the junta is “inching” towards democracy.
In fact, a party formed by a small number of disaffected members of Suu Kyi’s NLD — running as the National Democratic Force — hopes the election will be a starting point for change.
“I don’t see a single sign that they’re ‘inching’ towards anything other than trying to solidify their grip on power,” says Genser. “Reading anything into this other than that, is either naive or stupid.”
Thant Myint-U however begs to differ.
Grandson of former UN secretary general U Thant and a Burmese historian and author, Thant Myint-U says the election is a starting point, but one that has to be seen in the context of Burmese history.
“If one accepts that this is a country in which there has been virtually no political freedom for 60 years, then I think we have to start looking for any openings on which we can build,” he says in an interview from Hanoi.
He, too, supported sanctions against the military regime in an earlier time, but today he says he was wrong.
And so is Canada, he says, in placing what Foreign Minister Lawrence Cannon has called “the toughest sanctions of any country against the Burmese regime.”
Canada, says Myint-U, is “absolutely wrong.”
And he’s uncertain about Suu Kyi’s future role.
“She can’t go back to her old agenda,” he says. “If she does, I don’t think she’s going to get very far.”

မနက္ဖန္ ေန႕လည္၁နာရီ Ottawa: Human Rights Monument(at Elgin Street and Lisgar)

5 Nov 2010 ဒိုင္ယာရီ

5 Nov 2010 Yeyintnge's Diary

ဒုတိယပင္လံု ... စီအာပီပီသေဘာတူ

စစ္ပြဲလား၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလား

ေအာင္ေဇာ္ Friday, 05 November 2010 20:17 

စစ္အစိုးရက ႏို၀င္ဘာ ၇ ရက္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ တိုင္းျပည္မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ရွိေနၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုေတြကို ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ လာေစမယ့္ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စုတခု တည္ေထာင္ႏိုင္မယ့္ လမ္းျပေျမပံုရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတခုျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေကအိုင္အို တပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ား စစ္ေရးေလ့က်င့္ေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု -Ryan)
ဒါေပမယ့္ စစ္အစိုးရက မၾကာေသးခင္မွာ ႐ုရွႏိုင္ငံလုပ္ Mi-24 စစ္သံုး ရဟတ္ယာဥ္ အစီး ၅၀ ႏွင့္ Mi-2 သယ္ပို႔ ရဟတ္ယာဥ္ ၁၂ စီး ၀ယ္ယူမႈက ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ နယ္နိမိတ္တေလွ်ာက္က နယ္ေျမေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ အပစ္ရပ္ တိုင္းရင္းသားအုပ္စုေတြကို စစ္ဆင္ေရးလုပ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတယ္ဆိုတာကို ျပသေနပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲ နီးလာတဲ့ကာလမွာ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြကို နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔ဖို႔ ဖိအားေပးမႈက စစ္အစိုးရနဲ႔ အပစ္ရပ္အုပ္စုေတြၾကား တင္းမာမႈေတြကို ပိုၿပီး ျမင့္တက္ေစပါတယ္။ အဲဒီလို အေျခအေနမွာ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔အမ်ားစုက နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔ဖို႔ ျငင္းဆန္တာနဲ႔အမွ် စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွာ ေနာက္ဆုတ္ရင္ဆုတ္ ဒါမွမဟုတ္ လႈပ္ရွားမႈတခုခု လုပ္ရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လို႔သာ စစ္အစိုးရက ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး ပြင့္လင္းရာသီကာလမွာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြကို တိုက္ခိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္တယ္ဆိုရင္ ျပႆနာက ဘယ္သူ႔ကို စတိုက္မလဲဆိုတာပါပဲ။ ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူ အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအရ ေအာင္ျမင္မႈရဖို႔ အားအနည္းဆံုး လက္နက္ကိုင္အုပ္စုကို စတိုက္္ၿပီး ေနာက္မွ ျပင္းျပင္းထန္ထန္နဲ႔ အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာမွာ ေသခ်ာတဲ့ ေျမာက္ပိုင္းေဒသက အားအေကာင္းဆံုး လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ေတြကို တိုက္ခိုက္လိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာေတြကို အသစ္ျပန္စတဲ့ တိုက္ခိုက္မႈေတြနဲ႔ သယ္ပို႔ ရဟတ္ယာဥ္ေတြ ေရာက္ရွိလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြက စစ္ေျမျပင္မွာ အက်အဆံုးမ်ားတာကို ေရွာင္ရွားလိုတဲ့အတြက္ ႐ုရွလုပ္ တိုက္ခိုက္ေရး ရဟတ္ယာဥ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ေျမာက္ပိုင္းနဲ႔ အလယ္ပိုင္းေဒသ စစ္ဆင္ေရးေတြအတြက္ အေနေတာ္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွာ ေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ တိုင္းရင္းသား အုပ္စုေတြကေတာ့ ရွမ္းျပည္နယ္က “ဝ” ျပည္ ေသြးစည္း ညီညြတ္ေရး တပ္မေတာ္ (UWSA) နဲ႔ ကခ်င္ လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ (KIA) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အစိုးရက “ဝ” တပ္ေတြ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ ၄ ခုမွာ ေရြးေကာက္ပြဲမက်င္းပဖို႔ ေၾကညာထားၿပီး ကခ်င္ႏိုင္ငံေရးပါတီ ၂ ခုရဲ႕ ပါတီမွတ္ပံုတင္မႈကိုလည္း ပစ္ပယ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုပ္ရပ္ ၂ ခုစလံုးဟာ အဆိုပါတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔ေတြက နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔ဖို႔ ျငင္းပယ္ခဲ့တဲ့အတြက္ လက္တုံ႔ျပန္မႈေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တခါ KIA ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တဲ့ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕(KIO) ကို အစိုးရနဲ႔အပစ္ရပ္ဖို႔ သေဘာတူ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း ပထမဆံုး အႀကိမ္ စစ္အစိုးရရဲ႕သတင္းစာေတြက “ေသာင္းက်န္းသူ” လို႔ ျပန္လည္ေဖာ္ျပ သံုးႏႈန္းခဲ့တဲ့အတြက္ မၾကာခင္ကပဲ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ တင္းမာမႈေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလုပ္ရပ္ ဟာ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွာ မၾကာခင္က ခန္႔အပ္လိုက္တဲ့ တိုင္းမႉးအသစ္ေတြဟာ KIA ကို စစ္ေရးအရ ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ခ်င္တာလား၊ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ ဖြဲ႔ဖို႔ စစ္အစိုးရရဲ႕ ၿခိမ္းေျခာက္လာမႈေတြအေပၚ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ ေတြက စိတ္ဆိုးေဒါသထြက္ၿပီး လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡ ျပန္ျဖစ္လာမလားဆိုတာကို စဥ္းစားလာေစပါတယ္။

စစ္အစိုးရရဲ႕ “ေသာင္းက်န္းသူ” ဆိုတဲ့ အသံုးကို တုံ႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ KIO ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဗိုလ္မႉးႀကီး ဆင္၀ါ က အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီမႈ တည္ရွိေနဆဲျဖစ္တဲ့အတြက္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔တခုကို အဲဒီလိုေဖာ္ျပ ေျပာဆို တာ ဟာ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းမဟုတ္ဘူးလို႔ ဧရာ၀တီကို ေျပာပါတယ္။
ရန္ကုန္က ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူေတြကလည္း စစ္အစိုးရရဲ႕အသံုးအႏႈန္း အေျပာင္းအလဲကို အံအားသင့္ခဲ့ၾကပါ တယ္။

“သတင္းကိုဖတ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္လန္႔သြားတယ္ဗ်ာ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၂၀ က အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး မလုပ္ခဲ့တဲ့ ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ံုး (KNU) လို အဖြဲ႔မ်ိဳးကိုပဲ သံုးစြဲခဲ့တဲ့ အသံုးအႏႈန္းပဲေလ” လို႔ အမည္ မေဖာ္လိုသူ ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာတေယာက္က ေျပာခဲ့ပါတယ္။

“ဒါဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ ျပည္တြင္းစစ္အသစ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာမယ့္ လကၡဏာေတြပါပဲ” လို႔လည္း သူက ဆိုပါတယ္။

ေျမာက္ပိုင္းေဒသက ကခ်င္နဲ႔ “၀” ေခါင္းေဆာင္ေတြက စစ္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ
ေလယာဥ္ပစ္လက္နက္ေတြ၊ လက္နက္ခဲယမ္းေတြကို ရယူစုေဆာင္းထားခဲ့ၿပီး သူတို႔တပ္ေတြကို အဓိက အေရးပါတဲ့
ေတာင္ကုန္းထိပ္ေတြမွာ တပ္စြဲထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ UWSA နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ သတင္းရပ္ကြက္က “ဝ” တပ္က သူ႔ရဲ႕ဌာန ခ်ဳပ္ ပန္ဆန္းက လက္ေရြးစဥ္တပ္တခ်ိဳ႕ အပါအ၀င္ တပ္ရင္း ၃ ရင္းကို ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ထိုင္းႏိုင္ငံနယ္စပ္မွာ တပ္စြဲေနရာယူထားၿပီးျဖစ္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ UWSA နဲ႔ KIO တို႔ဟာ သူတို႔တပ္စြဲထားတဲ့ေနရာကိုပဲ ကာကြယ္ၿပီး ေနာက္တန္းမွာပဲေနဖို႔ မရည္ရြယ္ၾကပါဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႔ကို တိုက္ခိုက္လာမယ္ဆိုရင္ သူတို႔က အတြင္းပိုင္းေဒသေတြမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ ဗမာလူမ်ိဳးေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ဖို႔ ဦးတည္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပစစ္ဆင္ေရးစီမံခ်က္တခု ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ရလိမ့္မယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီ့အျပင္ စစ္အစိုးရရဲ႕ အဓိကထိုးစစ္ေတြကုိ ခုခံတိုက္ခိုက္ဖို႔ “၀” တပ္ေတြနဲ႔ KIO က KNU, မြန္ျပည္သစ္ပါတီ (NMSP)၊ကရင္နီအမ်ိဳးသား တိုးတက္ေရးပါတီ (KNPP) နဲ႔ ခ်င္းအမ်ိဳးသားတပ္ဦး (CNF) တို႔ပါ၀င္တဲ့ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္း သား အုပ္စု ၄ ခုနဲ႔ မဟာမိတ္ ဖြဲ႔စည္းထားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရက တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အင္အားစုတခုကို တိုက္ခိုက္လာမယ္ဆိုရင္ တျခားလက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားအုပ္စုေတြကပါ ဆိုင္ရာ သူတို႔နယ္ေျမ ေတြမွာ စစ္ဆင္တိုက္ခိုက္ၾကမွာ ျဖစ္တယ္လို႔ မဟာမိတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဆိုပါတယ္။

“ဗမာစစ္တပ္က က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔၀င္ တဖြဲ႔ကို တိုက္ခိုက္လာမယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံထဲမွာ စစ္မ်က္ႏွာအမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ပစ္ဖို႔ ရည္ ရြယ္ထားပါတယ္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ သူတို႔ဟာ ေနရာတေနရာတည္းက သူတို႔တပ္ေတြကို စစ္ကူေပးႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါ ဘူး။ သူတို႔ကို တိုက္ခိုက္လာသူတိုင္းကို ခုခံကာကြယ္ရေတာ့မွာပါ။ ဒါဟာ သူတို႔ရဲ႕ထိုးစစ္ေတြကို ဆန္႔က်င္ တိုက္ခိုက္ ဖို႔ ပိုၿပီးေကာင္းေအာင္ က်ေနာ္တို႔ ျပင္ဆင္ထားတာေတြပါပဲ” လို႔ KNPP ရဲ႕ တပ္မႉးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘီးထူးက ေျပာျပပါ တယ္။

ဒါေပမယ့္ မတူညီတဲ့ တိုင္းရင္းသားအုပ္စုေတြ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အဲဒီမဟာမိတ္အဖြဲ႔ဟာ စစ္အစိုးရက တိုက္ခိုက္လာတဲ့ အခါမွာ ညီညီညြတ္ညြတ္ ဆက္ရွိေနၿပီး စီစဥ္ထားတဲ့အတိုင္း ျပန္လည္ ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ႏိုင္မလား ဆိုတာကေတာ့ ဆက္ၿပီးၾကည့္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွာရွိတဲ့ သူပုန္တပ္ေတြဟာ သူတို႔ကို ပထမဆံုး တိုက္ခိုက္လာမလားဆိုတဲ့ ေၾကာက္လန္႔မႈနဲ႔လႈပ္လႈပ္ ရွားရွား ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကရင္၊ မြန္နဲ႔ ရွမ္းတပ္ေတြဟာလည္း ေတာင္ပိုင္းေဒသနဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္က သူတို႔ရဲ႕ နယ္နိမိတ္ ပိုင္နက္ေတြကို ခုခံကာကြယ္ဖို႔ တိတ္တဆိတ္ ျပင္ဆင္ေနၾကပါတယ္။

KNU ရဲ႕ စစ္တပ္ျဖစ္တဲ့ ကရင္အမ်ိဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္မေတာ္ (KNLA) ဟာ ျမန္မာစစ္တပ္နဲ႔ တိုက္ခိုက္လာခဲ့ တာ ဆယ္စုႏွစ္ ၆ ခု ရွိေနၿပီျဖစ္ၿပီး စစ္အစိုးရနဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ ေရးထိုးမႈ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္က KNLAကေန ခြဲထြက္သြားတဲ့ တိုးတက္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ကရင္အမ်ဳိးသား တပ္မေတာ္(DKBA) ဟာ ျမန္မာစစ္တပ္ရဲ႕လက္ကိုင္တုတ္ ျဖစ္ေနၿပီး KNLA နဲ႔ မၾကာခဏ တိုက္ခိုက္ ေနခဲ့သလို DKBA တပ္ဖြဲ႔အင္အား အေတာ္မ်ားမ်ားက နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔ဖို႔ သေဘာတူခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ကရင္ျပည္နယ္မွာ တပ္စြဲထားတဲ့ ျမန္မာတပ္ေတြဟာ ေရြးေကာက္ပြဲေၾကာင့္ ဒါမွမဟုတ္ စစ္အစိုးရရဲ႕ ေျမာက္ပိုင္းေဒသ ေပၚမွာ အဓိကထားမႈေၾကာင့္ ေဒသအတြင္း ထိုးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္ဖို႔ အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာလိမ့္ဦးမယ္ဆိုတဲ့ အေစာပိုင္းက ျပဆိုေနမႈေတြအေပၚ အေလးမထားခဲ့ပါဘူး။ ကရင္တပ္မႉးတခ်ိဳ႕ကလည္း စစ္အစိုးရရဲ႕ ထိုးစစ္ဆင္မႈဟာ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးမွပဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ခဲ့ၾကၿပီး စစ္အတြက္ ျပင္ဆင္မႈေတြဟာ လုပ္ေဆာင္ေနဆဲပဲ ရွိပါေသးတယ္။

၁၉၉၃-၁၉၉၄ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ စစ္အစိုးရက KNLA တပ္မဟာ ၅ ကို ထိုးစစ္ဆင္ တိုက္ခိုက္ရာမွာ ေလယာဥ္ပ်ံကို အသံုးျပဳခဲ့ၿပီး ရြာသူရြာသားေပါင္းမ်ားစြာဟာ ေတာထဲေတာင္ထဲကို ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ ဒါမွမဟုတ္ ေဘးကင္းတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံထဲကို ထြက္ေျပးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ထိုင္းနဲ႔ျမန္မာ စစ္တပ္အသိုင္းအ၀ိုင္းရဲ႕ အဆိုအရ တကယ္လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြျဖစ္လာမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ တပ္မဟာ ၅ နဲ႔ သံလြင္ျမစ္ကမ္းပါးေပၚက KNLA စခန္း ေတြကို တိုက္ခိုက္ရာမွာ တခါထပ္ၿပီး ေလယာဥ္ကို အသံုးျပဳႏိုင္ေျခရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

စစ္အစိုးရနဲ႔ မြန္သူပုန္ေတြၾကားမွာလည္း သေဘာထားကြဲလြဲမႈေတ ြတိုးမ်ားလာေနပါတယ္။ ၾသဂုတ္လ ၂၃ ရက္ေန႔က မြန္ျပည္သစ္ပါတီကို ေပးပို႔တဲ့စာမွာ စစ္အစိုးရက မြန္အပစ္ရပ္အဖြဲ႔အေနနဲ႔ လက္နက္မစြန္႔လႊတ္ဘဲ ေျမာက္ပိုင္းေဒသ က ကခ်င္ေတြလိုပဲ ျပည္သူ႔စစ္နဲ႔တုံ႔ျပန္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဥပေဒျပင္ပကို ေရာက္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ထားခဲ့ပါတယ္။

“တကယ္လို႔သာ အနာဂတ္မွာ စစ္ပြဲေတြျဖစ္လာဦးမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔အရင္တုန္းက တိုက္ခိုက္ခဲ့သလို ေတာထဲမွာပဲ တိုက္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔မြန္လူမ်ိဳးေတြဟာ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိေနပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ရန္သူကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ ေျပာက္က်ားစစ္ ဆင္ႏႊဲရပါလိမ့္မယ္”လို႔ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ အတြင္းေရးမႉး ႏိုင္ဟံသာက ေျပာပါတယ္။ “အခုဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တတိုင္းျပည္လံုး ခရီးေပါက္ၿပီးေနၿပီ။ သူတို႔ရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ေနရာေတြ ဘယ္ေနရာမွာဆိုတာ က်ေနာ္ တို႔ သိေနၿပီေလ” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္ (ေတာင္ပိုင္း) (SSA-S) နဲ႔ ကရင္နီ လက္နက္ကိုင္ တပ္ေတြကလည္း စစ္အစိုးရရဲ႕ ထိုးစစ္အတြက္ သူတို႔ရဲ႕တပ္ေတြကို ေနရာခ်ထားၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကေတာ့ ပိုၿပီးအင္အားနည္းပါတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ႕ ေျခမႈန္းခံရ မႈ ကို ေရွာင္ရွားနို္င္ဖို႔ အေကာင္းဆံုး အခြင့္အလမ္းကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံက ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွာ စစ္ျခားေဒသတခု ဆက္ၿပီးထားရွိဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရဖို႔နဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြ ျပန္လည္စုစည္းၿပီး စစ္အစိုးရကို တန္ျပန္ ထိုးစစ္ဆင္ႏိုင္ဖို႔ လံုျခံဳတဲ့ေနရာေလးတခု ေပးထားဖို႔ သိမ္းသြင္းေျပာဆိုႏိုင္ဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အုပ္စုငယ္ေလးေတြကလည္း သမားရိုးက်မဟုတ္တဲ့ စစ္ပြဲမ်ိဳးေတြနဲ႔ျပန္ၿပီး စစ္ဆင္တိုက္ခိုက္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ ေနႀကပါတယ္။

“သူတို႔ (စစ္အစိုးရတပ္ေတြ) လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေျပာက္က်ား စစ္ဆင္ႏႊဲဖို႔ က်ေနာ္တို႔က အထူးတပ္ဖြဲ႔ေတြ ဖြဲ႔စည္း ျပင္ ဆင္ ထားပါတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သတ္ျဖတ္ေနၾကတာကေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးသြားရင္လည္း စစ္တပ္ကပဲ တိုင္းျပည္ကို အုပ္စိုးေနဦးးမွာပဲ” လို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘီထူးက ေျပာပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ SSA-Sက အရာရွိတေယာက္က သူတို႔တပ္ေတြ ရွမ္းျပည္နယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ကိုလိုနီ၀ါဒီေတြကို တိုက္ခိုက္ သြား မွာျဖစ္ၿပီး ျမန္မာစစ္တပ္ဟာ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္းမွာ သူ႔တပ္ေတြကို အားျဖည့္ေနတယ္လို႔ ဧရာ၀တီကို ေျပာပါတယ္။

ဒီအားေကာင္းတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲလြန္ ပဋိပကၡေတြ ျဖစ္ေပၚလာဖို႔ ၿခိမ္းေျခာက္လာတာနဲ႔အတူ ထိုင္းႏိုင္ငံနဲ႔ တရုတ္
ႏိုင္ငံေတြကလည္း သူတို႔ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္မွာ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္လာမွာကိုေတြးၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္ လာၾကပါတယ္။

ထိုင္းႏိုင္ငံက ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္ခင္ ဒါမွမဟုတ္ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွာ တိုင္းရင္းသားပဋိပကၡတခုခု ျဖစ္ေပၚလာၿပီး ဒုကၡသည္ေတြ သူတို႔ႏိုင္ငံထဲမွာ လံုၿခံဳေဘးကင္းရာအျဖစ္ လာေရာက္ခိုလံႈတာေတြ တိုးမ်ားလာမွာကို စိုးရိမ္တဲ့အ
တြက္ နယ္စပ္ေဒသလံုၿခံဳေရးကို တိုးျမႇင့္ထားလိုက္ပါတယ္လို႔ စစ္ဘက္အရာရွိေတြက AFP သတင္းဌာနကို ေျပာၾကား ခဲ့ပါတယ္။

“က်ေနာ္တို႔က တျခားဘက္က လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြ ဒါမွမဟုတ္ ျပည္သူေတြ ထြက္ေျပးလာၾကမွာကို ကာကြယ္တဲ့ အေနနဲ႔ေရာ က်ေနာ္တို႔ဘက္က လူေတြနဲ႔လက္နက္ေတြ နယ္စပ္ကိုျဖတ္ကူးသြားမွာကိုေရာ ကာကြယ္တဲ့အေနနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္မွာ လံုျခံဳေရးစစ္ေဆးမႈေတြ တိုးျမႇင့္ထားပါတယ္”လို႔ တာ့ခ္ခရိုင္ နယ္စပ္ေဒသတပ္မႉး ဗိုလ္မႉးႀကီး ပဒန္ ရင္ပိုင္ဘြန္းဆြတ္က AFPသတင္းဌာနကို ေျပာပါတယ္။ သူက တိုင္းရင္းသားသူပုန္ေတြ အစိုးရကို ဆက္ၿပီး တိုက္ခိုက္ေနၾကတဲ့ ေဒသျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ ကရင္ျပည္နယ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္မွာ စစ္တပ္ကပိုၿပီး ကင္းလွည့္ေစာင့္ၾကပ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

မြန္ျပည္သစ္ပါတီရဲ႕ ဒုတိယတပ္မႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ႏိုင္ေခါင္းရြတ္က “ထိုင္းစစ္တပ္ အဆင့္ျမင့္အရာရွိေတြက သူတို႔
အေနနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသ လံုၿခံဳေအာင္လုပ္ခ်င္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔က ျမန္မာစစ္အစိုးရကို တိုက္မွာလား မတိုက္ဘူး လားလို႔ လြန္ခဲ့တဲ့လက လာေမးသြားခဲ့တယ္” လို႔ ဧရာ၀တီကို ေျပာပါတယ္။

တ႐ုတ္ကေတာ့ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ အႏွစ္၂၀ ၾကာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ၿပိဳကြဲသြားခဲ့ၿပီး တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္ထဲကို ဒုကၡသည္ ၃၇၀၀၀ ေလာက္ ၀င္ေရာက္လာေစခဲ့တဲ့ ကိုးကန္႔အေျခစိုက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူမ်ဳိးစုမ်ား ဒီမိုကေရစီ မဟာမိတ္ တပ္ေပါင္းစု တပ္မေတာ္(MNDAA) ကို ျမန္မာစစ္တပ္က ႐ုတ္တရက္ ထိုးစစ္ဆင္ခဲ့ၿပီးခဲ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ပိုၿပီးစိုးရိမ္ပူပန္လာစရာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။

“အႏၲရာယ္ကို မႏွစ္သက္တတ္တဲ့ ေဘဂ်င္းကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲႏွစ္ထဲမွာ အေျပာင္းအလဲ အေရာအေထြးေတြ
အားလံုးလုပ္တတ္ပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္က ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ နယ္စပ္ေဒသ တည္ၿငိမ္ေရးအတြက္ တြန္းအားေပးေနတဲ့
အခ်ိန္မွာပဲ “၀”၊ ကခ်င္နဲ႔ တျခားအဓိက တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု အုပ္စုေတြက ေရြးေကာက္ပြဲအတြက္ ပါ၀င္ ေဆာင္ ရြက္မႈမရွိဘဲ ပဋိပကၡျဖစ္လာႏိုင္စရာေတြကို ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ေနႏိုင္ပါတယ္”လို႔ ေဘဂ်င္းမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ ပဋိပကၡ ေလ့လာေရးအဖြဲ႔(ICG) အာရွအေရွ႕ေျမာက္ေဒသ စီမံကိန္းဒါ႐ိုက္တာ စတက္ဖနီ ကလိန္း အားလ္ဘရန္႔ (Stephanie Kleine Ahlbrandt) က မၾကာခင္က ေဆာင္းပါးတပုဒ္မွာ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။

စက္တင္ဘာလအတြင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊက ၅ ရက္ၾကာ ခရီးစဥ္အျဖစ္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို သြားေရာက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူက တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ႏို၀င္ဘာလ ၇ ရက္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ၂၁၉၂ ကီလိုမီတာ ရွည္လွ်ားတဲ့
တ႐ုတ္-ျမန္မာ နယ္စပ္တေလွ်ာက္မွာ အေျခအေနဆိုးဆိုးရြားရြား ျဖစ္မလာေစႏိုင္ေၾကာင္း စိတ္ခ်ေစခဲ့ပါတယ္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ တ႐ုတ္သမၼတ ဟူက်င္ေတာင္းက နယ္စပ္တေလွ်ာက္က ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္မႈ ရွိေနတဲ့အတြက္ ခ်ီးက်ဴးေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ကြယ္မွာေတာ့ ေဘဂ်င္းဟာ အေသအခ်ာ မသိခဲ့ရပါဘူး။ ျမန္မာစစ္အစိုးရဟာ သူတို႔အေနနဲ႔
တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ပဋိပကၡေတြအတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအေျဖတခု ရွာေဖြဖို႔ မစြမ္းေဆာင္ ႏိုင္ဘူးဆိုတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ သက္ေသျပခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊ တ႐ုတ္မွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာ စစ္တပ္က UWSA, KIO, MDAA နဲ႔ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္အပါအ၀င္ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားအုပ္စုေတြ ထိန္းခ်ဳပ္ ထားတဲ့ တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္နားမွာ ရာေပါင္းမ်ားစြာရွိတဲ့ တပ္ေတြကို စုစည္းခဲ့ပါတယ္။

ေဘဂ်င္းက တ႐ုတ္အရာရွိေတြက တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ၁၉၈၀ ဝန္းက်င္က ေျမာက္ပိုင္းေဒသ စစ္တိုင္းမႉးျဖစ္ခဲ့ဖူး တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသ တည္ၿငိမ္ေရး ေဆြးေႏြးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ အံ့ၾသတုန္လႈပ္ စိတ္လႈပ္ရွား သြား ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊရဲ႕ အလည္အပတ္ခရီးစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စစ္အစိုးရ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ သတင္းစာေတြက နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္မွာ ျမန္မာအစိုးရ ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္ေန ၾကတဲ့ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုအုပ္စုေတြကို ႏွစ္ႏိုင္ငံဆက္ဆံေရးကို အပ်က္စီးခံၿပီး အကူအညီေပး လိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူးလို႔ တ႐ုတ္ကကတိေပးခဲ့တယ္လို႔ သတင္းကို လိုသလို လမ္းလႊဲ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့ႀကပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း တ႐ုတ္အရာရွိေတြက “၀” နဲ႔ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အဲဒီသတင္းေတြဟာ မမွန္ကန္ေၾကာင္း ေျပာၾကား ခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာေတြက တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေရးရာ ကိစၥေတြမွာ တ႐ုတ္ေတြကို ယံုၾကည္မႈမရွိပါဘူး။ ေဘဂ်င္းဟာ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ျမန္မာစစ္တပ္ကို လက္နက္ကိုင္ ဆန္႔က်င္တိုက္ခိုက္တာကို အရင္က ေထာက္ခံအားေပးခဲ့ပါတယ္။ေဘဂ်င္းဟာ ေလာေလာဆယ္ စစ္အစိုးရ လိုအပ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စစ္ေရးကူညီေထာက္ပံ့မႈေတြေပးၿပီး စစ္အစိုးရနဲ႔ နီးနီးစပ္စပ္ရွိေနေပမယ့္ စစ္အစိုးရနဲ႔ နယ္စပ္ေဒသက လက္နက္ကိုင္ေတြၾကားမွာ ပဋိပကၡမျဖစ္ေရးအတြက္ ကူညီ ၾကား၀င္ ေစ့စပ္ေဆာင္ရြက္ေနေပမယ့္ တ႐ုတ္ဟာ နယ္စပ္ေဒသတေလွ်ာက္က တိုင္းရင္းသား အုပ္စုေတြနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ ထိစပ္မႈ ရွိေနခဲ့တယ္ဆိုတာကို သိထားၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။

မၾကာခင္က ထုတ္ျပန္လိုက္တဲ့ ICG ရဲ႕ အစီရင္ခံစာမွာ KIO ဟာ ေဘဂ်င္း၊ ေဟာင္ေကာင္နဲ႔ မကာအိုလို တ႐ုတ္ရဲ႕ အထူးအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေဒသေတြနဲ႔ အလားသဏၭာန္တူတဲ့ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ ေဒသမ်ိဳး ေတြ စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔လို အေျခခံက်တဲ့ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုမႈမ်ိဳး
ျပဳလုပ္ ခဲ့ၿပီးျဖစ္တယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါတယ္။

ICG ရဲ႕ “တရုတ္ျပည္၏ ျမန္မာမဟာဗ်ဴဟာ - ေရြးေကာက္ပြဲ၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ စီးပြားေရး” လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတဲ့ စာမ်က္ႏွာ ၂၀ ပါ အစီရင္ခံစာက ကခ်င္ဟာ ေဘဂ်င္းေထာက္ခံမႈကို ေတာင္းခံဖို႔ဘံုၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဆိုျပဳခ်က္တခုကို ေရးသားျပဳစုေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘဂ်င္းက အပစ္ရပ္အုပ္စုေတြကို သူတို႔ရဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္းျပဳလုပ္ေနတဲ့ အႀကီးစားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြနဲ႔ ဇာတ္ပ်က္စစ္အစိုးရကို ႏိုင္ငံေရးအရ ေထာက္ခံအားေပး ေနတဲ့အေပၚမွာ ယံုႀကည္မႈကင္းမဲ့ေနခဲ့ပါတယ္လို႔ ေရးသားေဖာ္ျပထားပါတယ္။

အပစ္ရပ္အုပ္စုေတြရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြက သူတို႔ရဲ႕ျပည္သူ႔စစ္ေတြနဲ႔ ေနျပည္ေတာ္ၾကားမွာလည္း ယံုၾကည္မႈမရွိဘဲ စစ္အစိုးရက နယ္ျခားေစာင့္တပ္အတြင္း သူတို႔ကို ဖိအားေပးသြတ္သြင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ဆက္သြယ္ေရး လမ္းေၾကာင္း ထိခိုက္အားနည္းသြားခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အရင္က တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ေတြရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကို ရယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွာ အဖမ္းခံ ခဲ့ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး သူတို႔နဲ႔စကားေျပာမယ့္သူ ေနျပည္ေတာ္မွာ တျခားဘယ္သူမွ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြက ေျပာပါတယ္။

ဒီအေျခအေနမွာ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြအားလံုးဟာ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္ခင္ နယ္ျခားေစာင့္တပ္မွာ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၿပီးျဖစ္ရ မယ္။ အဲဒီလိုမဟုတ္ရင္ေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွာ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ စစ္ေရးအရ အေရးယူခံ ရႏိုင္တယ္လို႔ စစ္အစိုးရရဲ႕ ရန္လိုတဲ့ေတာင္းဆိုမႈေတြေအာက္မွာ အနည္းဆံုး အေၾကာင္းၾကား သတင္းေပးတာမ်ိဳး မလုပ္ဘဲ အပစ္ရပ္ အဖြဲ႔တဖြဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေတြကို တိုက္ခိုက္တဲ့ အေျခအေနကို စိတ္ကူးၾကည့္ဖို႔ အေတာ္ခက္ခဲပါ တယ္။ တိုင္းျပည္မွာရွိေနတဲ့ လက္နက္ကိုင္ ျပည္သူ႔စစ္ေတြအားလံုးကို ရွင္းလင္းပစ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး တိုက္ခိုက္လာတာ ေတြ အားလံုးရဲ႕ အလားအလာကိုေတာ့ ထည့္ေျပာေနစရာ လိုမယ္မထင္ပါဘူး။

တကယ္လို႔ အဲဒီလိုျဖစ္လာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ မ်က္ႏွာစာအမ်ိဳးမ်ိဳးမွာ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡ ေတြရဲ႕ကာလကို ျပန္ေရာက္သြားမွာျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ လံုး၀ ပ်က္စီး ဆံုး႐ံႈးသြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒုကၡခံစားရမယ့္သူေတြက ျပည္သူလူထုပဲျဖစ္ၿပီး အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ကိုယ္ပိုင္ျပဌာန္းခြင့္နဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေဒသေတြအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ အဖို႔ကေတာ့ သူတို႔ေတြ ရဲ႕ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြဟာ ႐ုရွားရဟတ္ယာဥ္ေတြလိုပဲ လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းေပၚက ကြယ္ေပ်ာက္ သြား ေတာ့မွာကို ေတြ႕ျမင္ႀကရေတာ့မွာပါ။

(ဧရာ၀တီ သတင္းေထာက္ ေ၀မိုး၊ ေစာရန္ႏိုင္နဲ႔ လ၀ီ၀မ္တို႔ အခ်က္အလက္ ကူညီပံ့ပိုးေပးသည္။)

ေအာင္ေဇာ္၏ War or Peace? ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆို ေဖာ္ျပပါသည္။

စစ္အစိုးရ အေၾကာက္ဆံုးလူရဲ႕ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခ်က္

ဂ်ပန္နာမည္ေက်ာ္ TBS သတင္း႒ာနမွဘဘဦးဝင္းတင္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴး

သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔ ႏိုဝင္ဘာေရြးေကာက္ပြဲ

သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို ၁၉၉၄-ခုႏွစ္ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံကေန စတင္ၿပီး ေခၚေဝၚသုံးစြဲလာတာ ျဖစ္တယ္။ စစ္အစိုးရယ္၊ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြရယ္၊ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြ ရယ္ ေပါင္းၿပီး ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးၾကမွ လက္ရွိျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္မယ္လို႔ ယူဆၿပီး အဆိုျပဳခဲ့ျခင္းပါ။ သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ျပည္တြင္းျပည္ပႏိုင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းမ်ား အားလုံးက စစ္အစိုးရကို ဖိအားေတြ အမ်ိဳးမ်ဳိးေပးခဲ့ေပမယ့္ အေကာင္အထည္ေပၚမလာဘဲ အခုဆိုယင္ (၁၆)ႏွစ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။

ရွိသမွ်ဖိအားေတြကို မထီေလးစားျပဳၿပီး ကိုယ့္ျမင္းကိုယ္စိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ အေပါက္မ်ဳိးခ်ဳိးခဲ့တဲ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရဟာ ဒီလာမယ့္ႏိုဝင္ဘာလ(၇)ရက္ေန႔မွာ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ျပလိုက္ျခင္းျဖင့္ သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲကို အစဥ္တစိုက္ေတာင္းဆိုလာခဲ့ၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႕အစည္းေတြကို ျပက္ရယ္ျပဳလိုက္ပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္သားေတြဟာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ မတန္ေသးဘူး၊ တိုင္းရင္းသားေတြဟာ ယုံၾကည္စိတ္ခ်လို႔မရဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာက္တရားလႊမ္းမိုးတဲ့ သေဘာတရားအေျခခံနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကို ဓားမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သြားမွာပါ။

အမွန္မေတာ့ ရွစ္ေလးလုံးကေန စၿပီး ဒီကေန႔အထိ ျမန္မာျပည္သားေတြဟာ စည္းကမ္းရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ အံဝင္ခြင္က်တဲ့ အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ရင့္က်က္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေတြကလည္း ျပည္ေထာင္စုကေန ခြဲထြက္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ မရွိပါဘူး။ ဗမာအပါအဝင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားအားလုံး တန္းတူအခြင့္အေရးရရွိဖို႔သာ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတာပါ။ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ ေသနတ္ေျပာင္းဝက လာတယ္၊ ျပည္ေထာင္စုမၿပိဳကြဲေရးအတြက္ လက္နက္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မွ ရမယ္ဆိုတဲ့ ေအာက္တန္းက်တဲ့ အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ခရီးဆက္ေနတဲ့ စစ္အစိုးရကသာ ေခတ္ေနာက္က်က်န္ေနခဲ့တာပါ။

ဒီႏိုဝင္ဘာလေရြးေကာက္ပြဲၿပီးယင္ အဲဒီသုံးပြင့္ဆိုင္အသံ တိတ္သြားမယ္လို႔ စစ္အစိုးရက ထင္ေနမွာပါ။ ၁၉၉၀-ခုေရြးေကာက္ပြဲကို ကန္႔လန္႔ကာ ခ်ခဲ့ၿပီ၊ လက္ရွိမ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကလည္း ရွစ္ေလးလုံးကို မျမင္ဖူးၾကဘူး၊ အရင္က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြလည္း နားသူနား၊ နာသူနာ၊ ေသသူေသ အင္အားခ်ိနဲ႔ခဲ့ၾကၿပီ၊ ဝန္ထမ္းေတြ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ကင္းရွင္းရမယ္ဆိုၿပီး ကိုယ့္အိတ္ထဲ အကုန္ဖိတ္ေစတယ္၊ ေက်ာင္းသားဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ မပတ္သက္ရဘူးဆိုၿပီး ၾက့ံဖြတ္အသင္းဝယ္မွ စာေမးပြဲေအာင္မယ့္ေခတ္ ေရာက္ေနၿပီ။ ဒီလိုပဲ စစ္အစိုးရက အပိုင္တြက္ၿပီး အတိုက္အခံေတြဘက္မွာ အမွန္တရားပဲ ရွိမယ္၊ အဲဒီအမွန္တရားနဲ႔ ဘာမွ လုပ္လို႔မရဘူးလို႔ အေဟတုကဒိ႒ိဝါဒနဲ႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ေနတာပါ။

ျပႆနာဆိုတာ ႏွလုံးရည္နဲ႔ ေျဖရွင္းစရာမလို၊ အင္အားရွိဖို႔ပဲ လိုတယ္လို႔ စစ္အစိုးရက ရွန္တိန္းလုပ္ေနတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ျပႆနာဟာ ဘာလဲဆိုတာ စစ္အစိုးရက မသိနားမလည္တာ မဟုတ္ဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ၿငိမ္ေရးဆိုကတည္းက ျမန္မာျပည္ဟာ မတည္ၿငိမ္ဘူး။ တိုင္းရင္းသားစည္းလုံးညီၫြတ္ေရး ဆိုကတည္းက တိုင္းရင္းသားေရးရာျပႆနာေတြ ရွိေနတယ္။ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးဆိုကတည္းက ဒီႏိုင္ငံမွာ တရားဥပေဒအတိုင္း မအုပ္ခ်ဳပ္ဘူး။ စစ္အစိုးရေျပာေျပာေနတဲ့ ဒီႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္(၄)ရပ္ကို တိုင္းရင္းသားေတြက ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပုံျပႆနာလို႔ တစ္ခြန္းထဲနဲ႔ ရည္ညႊန္းခဲ့တာပါ။

အဲဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကို သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲ ေခၚၿပီးမွ ေရးဆြဲၾကဖို႔ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားက ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတာပါ။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဟာ ၁၉၉၀-ခုေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႏိုင္ခဲ့လို႔ သူက ဦးေဆာင္ၿပီး က်န္တဲ့ ေအာင္ပြဲခံပါတီမ်ားက ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ားက ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ လက္နက္ကိုင္တိုင္းရင္းသား အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ လက္ရွိစစ္အစိုးရကိုယ္စားလွယ္မ်ားနဲ႔အတူ ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႔စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကို ေရးဆြဲရမွာပါ။ အမ်ားသေဘာတူႏိုင္တဲ့ အေျခခံမူမ်ားကို ရရွိႏိုင္မွသာ အထက္ေဖာ္ျပပါ ႏိုင္ငံေရးဦးတည္ခ်က္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္မွာပါ။

အမ်ားသိတဲ့အတိုင္း စစ္အစိုးရဟာ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို လ်စ္လ်ဳရႈၿပီး တိုင္းရင္းသား ေတြရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို မသိက်ဳိးကြၽံျပဳကာ အေျခခံဥပေဒကို စိတ္ႀကိဳက္ေရးဆြဲခဲ့တယ္။ နာဂစ္ဆိုင္းကလုန္းဝင္လို႔ လူသိန္းခ်ီ ေသေၾကေနတဲ့အခ်ိန္၊ မိသားစုေတြ တကြဲတျပားျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ျပည္သူျပည္သားေတြ အကူအညီလိုေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အေျခခံဥပေဒ ဆႏၵခံယူပြဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ ေထာက္ခံဆႏၵမဲ(၉၀)ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ ရေၾကာင္း ေက်ညာခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ျပည္သူျပည္သားေတြကို မေထမဲ့ျမင္ ျပဳျခင္း ျဖစ္တယ္။ အေျခခံဥပေဒကို ဘယ္တိုင္းရင္းသားဘာသာနဲ႔မွ ပုံႏွိပ္ျဖန္႔ေဝခဲ့ျခင္းမရွိတဲ့အတြက္ တိုင္းရင္းေတြရဲ႕တည္ရွိမႈကို ေသးသိမ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္တယ္။

အဲဒီနာဂစ္အေျခခံဥပေဒနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္ၾကံတဲ့အခါ ဆင္ျဖဴေတာ္လည္း ဆိုက္လို႔၊ ရခိုင္နဲ႔အထက္ျမန္မာျပည္ကို ဂီရိမုန္တိုင္းလည္း တိုက္လို႔ ေရြးေကာက္ပြဲကို ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကတာ စည္စည္ကားကားပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ နာဂစ္အေျခခံဥပေဒနဲ႔ လုပ္တဲ့ ဂီရိေရြးေကာက္ပြဲလို႔ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ရေတာ့မွာပါ။ ဒီေရြးေကာက္ပြဲကို ျပင္ဆင္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြနဲ႔ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားက သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲကို မဟာဗ်ဴဟာအရ ဆုပ္ကိုင္ထားတုန္းပါ။ ႏိုင္ငံတကာမိသားစုမ်ားကလည္း ေရြးေကာက္ပြဲကိုပဲ အမ်ားပါဝင္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ဖို႔၊ တရားမွ်တေအာင္ လုပ္ဖို႔ ေဆာ္ေအာ္ျခင္းျဖင့္ သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး အဆိုျပဳတုန္းပါ။ ကုလသမဂၢအေထြေထြ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္ကလည္း အမ်ားပါဝင္ႏိုင္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ႏိုင္ငံတကာလက္ခံႏိုင္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ဖို႔ အခ်ိန္မေႏွာင္းေသးဘူးလို႔ အဆိုျပဳလ်က္ ရွိေနပါတယ္။

သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ အေရးႀကီးေနရတာလဲ။ တိုင္းရင္းသားေတြက ဘာေၾကာင့္ ဒီေဆြးေႏြးပြဲ လုိအပ္တယ္လို႔ ယူဆၾကပါသလဲ။ အတိုက္အခံဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြကေကာ ဘာေၾကာင့္ ကုလသမဂၢအဆိုျပဳထားတဲ့ ဒီေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးပြဲကို လက္ခံႏိုင္ၾကပါသလဲ။ ႏိုင္ငံတကာမိသားစုမ်ား ကလည္း ဘာေၾကာင့္ ဒီေဆြးေႏြးပြဲျဖစ္ေျမာက္ဖို႔ အစဥ္တစိုက္ ဝိုင္းဝန္းႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကပါသလဲ။ စစ္အစိုးရကေကာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေဆြးေႏြးပြဲကို ေၾကာက္ၿပီး တြန္႔ဆုတ္ေနရပါသလဲ။

အားလုံးျခဳံငုံၿပီး ေျပာရယင္….

* စစ္အစိုးရက စစ္ရာဇဝတ္မႈမ်ားကို က်ဴးလြန္ထားတဲ့အတြက္ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြ အာဏာရလာယင္ ကမၻာ့စစ္ခုံ႐ုံးတက္ရမွာကို ေၾကာက္တယ္။
* တိုင္းရင္းသားေတြကို ေနရာေပးယင္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုေပၚေပါက္လာၿပီး ဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ က်ဆုံးမွာကို ေၾကာက္တယ္။
* လြတ္လပ္ခြင့္ကို အသုံးခ်ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသာသနာျပဳမ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားမီဒီယာမ်ား၊ ႏိုင္ငံျခားယဥ္ေက်းမႈမ်ား စသည္ ေျခကုပ္ယူၿပီး ေျခခ်င္းလိမ္မွာကို ေၾကာက္တယ္။ (နအဖသတင္းစာအတိုင္း)


* တပ္မေတာ္က အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္က႑မွာ ပါဝင္ေအာင္ လုပ္တယ္။
* ျပည္ေထာင္စုအမည္ေအာက္မွာ တျပည္ေထာင္စနစ္ကို က်င့္သုံးတယ္။
* ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးက႑အားလုံးကို ထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္ေအာင္ စီမံထားတယ္။

ဒီေလာက္ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ႔ လုပ္ေနျခင္းမွ်သာ ျဖစ္တယ္။ မိသားစုအက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ဖို႔၊ အေၾကာက္တရားနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲကို စစ္အစိုးရက အလိုမရွိပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္ဖို႔ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ အတိုက္အခံပါတီမ်ား၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားကို ဖယ္ရွားႏိုင္မွသာ ျဖစ္ႏိုင္မယ္လို႔ ခံယူထားတယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ သူတို႔က ဆက္ၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနတယ္။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္လို႔မရေအာင္၊ ၿပိဳကြဲေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကိုလည္း လက္နက္အပ္ခိုင္းတယ္၊ နယ္ျခားေစာင့္တပ္လုပ္ခိုင္းတယ္၊ ျပည္သူ႔စစ္ လုပ္ခိုင္းတယ္၊ အခ်င္းခ်င္းအထင္အျမင္လြဲေအာင္ လုပ္တယ္၊ ခြဲထြက္ႏိုင္ေအာင္ အားေပးတယ္။

ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြက တိုက္ပြဲမွာ အျမင္မဝိုးဝါးၾကဘူး။ အမ်ားစုက စစ္အစိုးရနဲ႔ မပတ္သက္ၾကပါ။ အနည္းအက်ဥ္းသာ ကိုယ္ေပါင္းစိတ္ခြာသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ စစ္အစိုးရေရြးေကာက္ပြဲကို ဝင္ေရာက္အေရြးခံၾကတယ္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကလည္း စစ္အစိုးရကို တုံ႔ျပန္ဖို႔ လက္မေႏွးခဲ့ၾကပါ။ အခုဆိုယင္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႔စည္းေရးေကာ္မတီတစ္ရပ္ကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္ပါၿပီ။ ေလာေလာဆယ္မွာ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႕၊ ကရင္အမ်ိဳးသားအစည္းအ႐ုံး၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီ၊ ရွမ္းျပည္တပ္မေတာ္(ေျမာက္ပိုင္း)၊ ခ်င္းအမ်ိဳးသားတပ္ဦးနဲ႔ ကရင္နီအမ်ိဳးသားတိုးတက္ေရးပါတီတို႔ ပါဝင္ေနပါတယ္။ ဒီတိုင္းရင္းသား(၆)ဖြဲ႕ဟာ ဒီႏိုဝင္ဘာလဆန္း(၂)ရက္မွာပဲ ဒီအဖြဲ႔အစည္းကို ဖြဲ႕စည္းလိုက္ၿပီး ဖက္ဒရယ္တပ္မေတာ္တစ္ခုကိုေတာင္ ဖြဲ႔စည္းဖို႔ သေဘာတူညီခဲ့ၾကတာပါ။

ဖက္ဒရယ္ဆိုယင္ ေၾကာက္တတ္တဲ့ ျပည္တြင္းက အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကလည္း ကေလးၿမိဳ႕ညီလာခံကေန ဒုတိယပင္လုံညီလာခံေခၚဖို႔ သေဘာတူလိုက္ပါၿပီ။ ဒီညီလာခံကို ေဖေဖၚဝါရီလမွာ က်င္းပမယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုေန႔အခါသမယမွာ က်င္းပၾကမယ့္သေဘာပါ။ ညီလာခံကို သေဘာတူၾကတဲ့အဖဲြ႔ေတြကို ၾကည့္ယင္ အံ့အားသင့္စရာပါပဲ။ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ဦးတင္ဦးနဲ႔ ဦးဝင္းတင္၊ မြန္အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕မွ ႏိုင္ထြန္းသိန္းနဲ႔ ႏိုင္ေငြသိမ္း၊ ကရင္အမ်ဳိးသားကြန္ဂရက္မွ ေစာဟာရီ၊ ျပည္ေထာင္စုတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ဦးေထာင္ခိုထန္အပါအဝင္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား တက္ၾကေၾကာင္း သတင္းမွာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒါဟာ စစ္အစိုးရနဲ႔ သူလုပ္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲကို ရဲရင့္ျပတ္သားစြာ စိန္ေခၚလိုက္ျခင္း ျဖစ္တယ္။ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုမွာ ဒီညီလာခံကလည္း စစ္မွန္တဲ့ျပည္ေထာင္စုကို ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ထိုင္းနယ္စပ္ရွိ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းေရးေကာ္မတီနဲ႔ ထပ္တူျဖစ္ေၾကာင္း သံသယမရွိပါ။ ဒါဟာ သုံးပြင့္ဆိုင္ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရးကို ျငင္းပယ္ၿပီး ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေခ်ာ္ ေနျပည္ေတာ္ ေရာက္ေရာက္ ေနာက္တက္မယ့္အစိုးရအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ စိန္ေခၚမႈတစ္ရပ္ပါ။

ဒါကို ေလ့လာယင္…

* လက္ရွိႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ ႏိုင္ငံေရးဒီေရအတက္အက်ကို ေကာင္းေကာင္း သိၾကတယ္။
* စစ္အစိုးရနဲ႔ သူေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳေပးမယ့္ ေနာက္တက္အစိုးရကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမလဲ ေကာင္းေကာင္းသိၾကတယ္။
* လူမ်ိဳးေပါင္းစုံပါဝင္တဲ့ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုစနစ္ဟာ ျပည္တြင္းၿငိမ္ခ်မ္းေရးအတြက္ စစ္မွန္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးမူဝါဒတစ္ရပ္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိၾကတယ္။

တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ျပႆနာဟာ ေသးငယ္တဲ့ျပႆနာလို႔ ကမၻာ့က ထင္ျမင္ယူဆၾကေလ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ျပႆနာမ်ားစြာထဲက တစ္ခုကို လူနည္းစုျပႆနာလို႔ အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြက သုံးႏႈန္းေဖာ္ျပၾကတယ္။ လူနည္းစုဆိုသည္မွာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ လူဦးေရ(၁)ရာခိုင္းႏႈန္းကေန (၁၀)ရာခိုင္ႏႈန္းအထိကို ဆိုလိုတာပါ။ ျမန္မာျပည္မွာ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားဟာ (၄၀)ရာခိုင္ႏႈန္းမွ် ရွိပါတယ္။ သူတို႔ေနတဲ့ ျပည္နယ္(၇)ခုဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ (၅၇)ရာခိုင္ႏႈန္းမွ် က်ယ္ဝန္းပါတယ္။ ဒီေနရာေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ နယ္စပ္ေဒသမွာ ျဖစ္တယ္။ သဘာဝသယံဇာတေတြ ေပါႂကြယ္ဝတယ္ဆိုတာ ဒီေနရာေတြပါ။ ဒီေလာက္ မ်ားလွတဲ့ လူဦးေရနဲ႔ ဒီေလာက္က်ယ္ဝန္းတဲ့ေဒသေတြမွာ မတည္မၿငိမ္ျဖစ္ေနယင္ လူနည္းစုျပႆနာလို႔ ေခၚလို႔မရေတာ့ဘူး။ တကယ့္အမ်ဳိးသားေရး ျပႆနာတစ္ခုပါ။ ဒါကို မသိက်ဳိးကြၽံျပဳတဲ့အစိုးရဟာ စစ္မွန္တဲ့အမ်ိဳးသားအစိုးရတစ္ရပ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဒါကို သိရွိသေဘာေပါက္တဲ့ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္တိုင္းဟာ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရးကို လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕အေရးကိုလည္း မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားထိန္းသိမ္းေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ အခု နယ္စပ္မွာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဖြဲ႔စည္းေရးေကာ္မတီတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပည္တြင္းမွာလည္းပဲ ဒုတိယပင္လုံညီလာခံက်င္ပးေရးေကာ္မတီတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာတဲ့အတြက္……

* ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ယူဂိုဆလားဗီးယားလို ႏိုင္ငံမ်ဳိးမဟုတ္။
* ဗမာအပါအဝင္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားဟာ ခြင့္တူညီမွ် ရခ်င္တဲ့ဆႏၵ ရွိၾကတယ္။
* စစ္မွန္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုမွာ လူမ်ဳိးမ်ားတန္းတူအခြင့္အေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရး အျပည့္အဝနဲ႔ ေနတတ္တဲ့ပါရမီ ရွိၾကတယ္။

Demoractic Federation of Burma ေပၚေပါက္လာဖို႕ စစ္အစိုးရ (သို႔) ၾက့ံဖြတ္အစိုးရ (သို႔) တစည မရွိမွ ျဖစ္ႏိုင္မွာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ယင္ ေနာက္တက္မယ့္အစိုးရက သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲကို လက္ခံမွ ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ အထက္ကအဖြဲ႕ႏွစ္ခု ဆက္စပ္မႈ ရွိၾကေၾကာင္း မတရားစြပ္စြဲၿပီး ေထာင္ခ်လို႔ ရေသးတာပဲလို႔ ၾက့ံဖြတ္တို႔ တြက္ယင္ မွားမယ္။ သူတို႔ ထင္သလို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မာရွယ္ေလာနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အရပ္သားအုပ္ခ်ဳပ္ေရးလို႔ အမည္ခံလိုက္တာနဲ႔ အနည္းဆုံး သူတို႔ရဲ႕ အစုတ္အျပတ္ဥပေဒကို နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ကိုးကားလို႔ ရဦးမယ္၊ ေနာက္ၿပီး ဒီအတိုက္အခံမ်ားဟာ အင္အားမေသးလွဘူး။ စာေရးသူအထင္ေျပာရယင္ တိုင္းရင္းသားေတြဟာ လိုအပ္ယင္ လက္နက္ကိုင္အင္အားတစ္သိန္းေလာက္ကို အခ်ိန္မေရြး ဖြဲ႕စည္းႏိုင္တယ္။ အတိုက္အခံပါတီဝင္ေတြကလည္း အင္အားတိုးလာမွာ မုခ်ပါ။ အာဏာရွင္ အုပ္စုမွာ ကပ္ဖားသမားေတြကလဲြၿပီး ဘယ္သူမွ က်န္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္တက္မယ့္အစိုးရဟာ ဗ်ာမ်ားကုန္ မွာပါ။ ေရႊရည္စိမ္လႊတ္ေတာ္ထဲက ဖားတစ္ပိုင္းငါးတစ္ပိုင္းအမတ္မ်ားကလည္း ဒီဘက္က အင္အားမ်ားလာယင္ ျပန္ပါလာမွာမို႔ ၾက့ံဖြတ္ေတြ အထီးက်န္ေနမွာပါ။ အ႐ူးမီးဝိုင္းျဖစ္ေနမွာပါ။ ေနဝင္းရဲ႕ မဆလအစိုးရထက္ ပိုၿပီး အခက္ေတြ႕ေနမွာပါ။ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္မရယင္ သုံးပြင့္ဆိုင္က သူတို႔ ေခါင္းထဲ မျဖစ္မေန ဝင္လာပါ့မယ္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ (၁၆)ႏွစ္ၾကာ ေရွးမတိုးႏိုင္တဲ့ သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲဟာ နယ္စပ္မွာ ဖက္ဒရယ္ျပည္ ေထာင္စုဖြဲ႕စည္းေရးေကာ္မတီ၊ ျပည္တြင္းမွာ ဒုတိယပင္လုံညီလာခံမွ ေပၚေပါက္လာမယ့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ အပါအဝင္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္၊ ဒီအဖြဲ႕အစည္းမ်ားကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေထာက္ခံမယ့္ ႏိုင္ငံတကာ မိသားစုမ်ား ေပါင္းမိယင္ ျပန္ၿပီးေတာ့ အသက္ဝင္လာမွာ ေသခ်ာတယ္။ ေနာက္ၿပီး ၁၉၉၀-ခုေ႐ြးေကာက္ပြဲနဲ႔ သုံးပြင့္ဆိုင္ေဆြးေႏြးပြဲကို ပယ္ဖ်က္ဖို႔ အားထုတ္တဲ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲဟာ အင္အားျပင္းထန္တဲ့ တန္ျပန္တိုက္ပြဲကို ျဖစ္ေစမွာပါ။ ဒီတန္ျပန္တိုက္ပြဲကို (၁၀)ႏွစ္ေလာက္ ၾက့ံဖြတ္တို႔ ခံႏိုင္ယင္ ကံေကာင္းတယ္မွတ္ပါ။

ကိုထိန္လင္းတို ့ကေတာ့လုပ္ခ်လိုက္တာ လန္ထြက္ေနတာပဲ

လန္ဒန္ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားဧ။္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆန္ ့က်င္ေရး စာရြတ္ျဖန္ ့ လွဳပ္ရွားမွဳ