Monday, December 6, 2010

wikileaks မွ ဖြင့္ခ်ေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ပါတ္သတ္ေသာ မူရင္းသတင္း

Burma regime crony picks general's grandson for football team

    * guardian.co.uk, Monday 6 December 2010 14.29 GMT
    * Article history
         1. Zaw Zaw, a businessman and "up and coming crony", picked General Than Shwe's grandson to play for Delta United in the 2009-established national league. He is attempting to curry favor with the regime and to use his government ties to expand his commercial enterprises. Key passage highlighted in yellow.

            
         2. Read related article

Friday, 19 June 2009, 05:24C O N F I D E N T I A L SECTION 01 OF 02 RANGOON 000378 SIPDIS STATE FOR EAP/MLS, INR/EAP, EEB/TFS PACOM FOR FPA TREASURY FOR OASIA, OFAC EO 12958 DECL: 06/19/2019 TAGS ECON, EFIN, ETRD, PREL, PINR, BM SUBJECT: BURMA: UPDATE ON CRONY ZAW ZAW'S ACTIVITIES REF: A. 07 RANGOON 1107 B. RANGOON 298 C. RANGOON 355 D. RANGOON 330RANGOON 00000378 001.4 OF 004Classified By: Economic Officer Samantha A. Carl-Yoder for Reasons 1.4 (b and d).

Summary

-------

1. (C) Regime crony Zaw Zaw continues to expand his businesses in Burma. In addition to Max Myanmar Group of Companies, Zaw Zaw owns a beverage bottling company, a cement plant, a trading company, a jade mine in Phakhant, a rubber plantation in Mon State, and a professional soccer team. Embassy Rangoon recommends OFAC add Zaw Zaw's additional companies and key management personnel (listed in paragraph 5) to the targeted sanctions list. End Summary.

Additional Business Ventures

----------------------------

2. (C) Zaw Zaw, one of Burma's up-and-coming cronies, continues to expand his businesses. His Max Myanmar Group of Companies, which overseas his construction and tourism operations, is already designated on the Department of the Treasury's sanctions list (Ref A). We have confirmed Zaw Zaw also owns Pinya Manufacturing Co. Ltd., which produces beverages including Max Cola for the local market. Pinya Manufacturing began operating in 1998 with an initial investment of 12.5 million kyat (approximately USD 41,000 in 1998) and currently employs more than 70 workers. Pinya Manufacturing Co. Ltd. has 13 distribution branches throughout Burma.

3. (C) Embassy business contact XXXXXXXXXXXX confirmed that Zaw Zaw is expanding his business ventures under the Max Myanmar umbrella, including construction of a cement factory in Nay Pyi Taw, which allegedly will provide cement to Steven Law for Asia World's airport project (Ref B), a concrete block factory in Nay Pyi Taw, a jade mine in Phakhant, and a rubber plantation in Mon State. According to XXXXXXXXXXXX , Zaw Zaw operates the Lone Khin jade mine in conjunction with the Ministry of Mines and recently received an additional 50 acres of land in Phakhant for jade mine development. Zaw Zaw allegedly sold several lots of jade at the March 2009 government jade and gem auction, [name removed] noted.

4. (C) Zaw Zaw is currently Chairman of the Myanmar Football Federation, and he owns Delta United, one of the professional soccer teams in the new Myanmar Football National League (Ref C). Contacts confirm that Zaw Zaw hired Senior General Than Shwe's grandson to play on the team (Ref D). Zaw Zaw has also begun to develop plans for the construction of a new soccer stadium in Pathein, Irrawaddy Division, the future home of the Delta United team,XXXXXXXXXXXX . XXXXXXXXXXXX estimated the stadium construction cost will be more than USD 1 million, and should be completed by 2011.

5. (SBU) Below is information on additional companies owned by Zaw Zaw.

RANGOON 00000378 002.8 OF 004

-- Delta United Football Club; Pathein, Irrawaddy Division. Listed owner and partner: U Zaw Win Shaine, owner of Ayeyar Hinta Co., Ltd.

-- Lone Khin Jade Mine; Phakhant, Kachin State.

-- Max Myanmar Cement Factory; near Taung Phila Limestone Deposit, Leiway Township, Nay Pyi Taw.

-- Max Myanmar Concrete Block Factory; Nay Pyi Taw.

-- Max Myanmar Rubber Plantation, Belin, Mon State.

-- Pinya Manufacturing Co. Ltd.; 37/38 Baw Maw An Twin Wun Street, Industrial Zone 3, Hlainthaya, Rangoon; phone: 95-1-681-745, 95-1-685-75, 95-1-685-15; fax: 95-1-680-669. Managing Director: U Kyi Lwin, a.k.a. U Kyan Khinn.

Embassy Recommendation

----------------------



6. (C) Zaw Zaw is one of several mid-level cronies actively attempting to curry favor with the regime and to use his government ties to expand his commercial enterprises. He, his family, and many of his companies are already listed on OFAC's targeted sanctions list. Embassy Rangoon recommends OFAC also designate the above-mentioned companies and senior management under the JADE Act.

DINGER

RANGOON 00000378 003.2 OF 004

6. (SBU) The Burmese government usually releases a supplementary budget later in the fiscal year reflecting higher expenditures; its total annual deficits are thus greater than in the initial official budgets. For example, the FY08-09 supplementary appropriation added an additional 743.9 billion kyat (approximately USD 743 billion at current rates) to that year's budget, raising expenditures by more than 15 percent over projected totals.

7. (SBU) As in previous years, "Government" received the largest allocation of additional funding (USD 282 million), approximately half of FY08-09's supplemental appropriation. Businessmen explained that money likely funded ongoing construction costs in Nay Pyi Taw, as well as other government infrastructure projects. SOEs received the second largest amount - 185 billion kyat (USD 185 million), a 65 percent budget increase. The Ministry of Defense received an additional 9 billion kyat (USD 9 million) and the Ministry of Finance received 53 billion kyat (US 53 million). In response to Cyclone Nargis, the GOB allocated an additional 77 billion kyat (USD 77 million) to the Ministry of Agriculture while the Ministry of Social Welfare received 44 billion kyat (USD 44 million).

Weak Revenue Generation

-----------------------

8. (SBU) During last year's IMF Article IV consultations, IMF representatives highlighted the need for the Burmese Government to improve its tax administration and modify its widespread discretionary tax exemptions. According to IMF officials, the GOB replied that one of its goals is to reduce the budget deficit by addressing the main causes: weak revenue collection, losses from inefficient SOEs and SEEs, unrestrained government spending, and budget expenditures for non-productive uses, such as defense and construction. However, business contacts reported that the GOB did little to modify its tax structure in 2008, leading them to question the government's prediction of a 27 percent increase in tax revenues in FY09-10.

9. (SBU) Over the past few years, authorities have attempted to increase revenues through stricter enforcement of income taxation and through an informal 2007 Customs valuation rate hike from 450 kyat/$1 to between 800 and 1200 kyat/$1, depending on the product and its origin. While GOB officials privately argue that this rate hike indicates an effort to reconcile the various exchange rates, it instead complicates Burma's already complex informal exchange rate system.

10. (SBU) According to the FY09-10 budget data, most SOEs will operate at a loss. Even with extractive industries presumably posting sizable profits, the net SOE loss is predicted to be roughly 484 billion kyat (USD 484 million) -- though this estimate could be too low. State-Owned Enterprises registered a loss of 601 million kyat in FY08-09, substantially more than GOB initial estimates of 450 billion kyat. According to budget publications, SOEs lost 800 billion kyat in FY07-08, 436 billion kyat in FY06-07, and 549 billion kyat in FY05-06.



11. (SBU) Corruption at all levels remains a problem in Burma, which affects the GOB's ability to collect revenue.

RANGOON 00000378 004.2 OF 004

While the government cracked down on crooked Customs officials in 2006, the payment of bribes on the borders continues, according to business contacts. Corruption is also rife in other GOB agencies, including the Internal Revenue Department, Immigration, and the Yangon Central Development Committee.

Comment

-------



12. (SBU) While the published budget provides a general guideline of how the GOB will allocate its funds, the lack of details in the document -- and the general unreliability of GOB statistics -- make it impossible to obtain an accurate picture of Burma's fiscal situation. This problem is compounded by the lack of spending discipline by senior leaders, who will likely continue allocating money for pet projects with little oversight or regard for planned appropriations. Despite the GOB's stated intention to reduce the budget deficit, another increase is far more likely due to uncontrolled spending, SOE losses, and the lack of tax reform. Burma's economic future remains troubled.



DINGER

6 Dec 2010 ဒိုင္ယာရီ

http://www.mediafire.com/file/k9j8m93y4yyu531/6%20Dec%202010%20Yeyintnge%27s%20Diary.pdf

http://www.mediafire.com/file/43x6fcawgvx9eya/6%20Dec%202010%20Yeyintnge%27s%20Diary.doc

6 Dec 2010 Yeyintnge's Diary

ျပည္ေထာင္စုဆိုင္ရာ တပိုင္းတစအျမင္



တကယ္ညီၫြတ္ခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဖုိ႔လိုတယ္

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ဖယ္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ စာတန္းဆန္ဆန္ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရပါတယ္။ တန္းတူေရးကို အေျခခံတဲ့ တိုင္းရင္းသားစုံ ညီၫြတ္ေရးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု သစ္ တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ သူ႔အျမင္ေတြကို တင္ျပထားပါတယ္။ စာတမ္းေဆာင္း ပါးရဲ႕ အာေဘာ္နဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ေယဘုယ်အားျဖင့္ သေဘာတူ လက္ခံပါတယ္။ သုိ႔ ေသာ္လည္း တခ်ဳိ႕အခ်က္မ်ားကိုေတာ့ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြးလိုပါတယ္။ ျဖည့္စြက္တင္ ျပျခင္း သေဘာပါ။

ဒါကလည္း ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္လုိ႔ ယူဆလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းေျပာသလို ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတာ ကုိယ့္အျမင္အယူအဆကို လူထုအၾကား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခ်ျပရဲရမယ္။ အမွားအမွန္ကို သမုိင္း(ရာဇ၀င္) က ဆုံးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ႏုိင္ငံနဲ႔ ျပည္သူအတြက္ ေရွာင္ရန္ ေဘးအႏၱရာယ္ေတြ၊ ေဆာင္ရန္ သာယာ၀ ေျပာေရးနဲ႔ ညီၫြတ္ေရးနည္းလမ္းေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္မွန္ေတြ အျမင္အယူ အဆေတြကို တင္ျပဘုိ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား လုပ္ရွားတက္ႂကြသူမ်ားမွာ တာ ၀န္ရွိပါတယ္။

ပထမဆုံး ေဆြးေႏြးလိုတာက ျပည္ေထာင္စုသစ္ အမည္နဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။ သူ႔ ေဆာင္းပါး အဆုံးပိုင္းက စတင္ေဆြးေႏြးရတာက ဗမာ၊ ျမန္မာအသုံးနဲ႔ ပတ္သက္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြမွာလည္း တျပည္လုံး တမ်ဳိးသားလုံးနဲ႔ သက္ ဆိုင္ရင္ ဗမာလို႔ပဲ သုံးႏႈန္းခဲ့သလို ဒီမွာလည္း ထို႔အတူ သုံးစြဲသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ဗမာ၊ ျမန္မာ ကြဲျပားတဲ့ အယူအဆကို တင္ျပလိုတဲ့အတြက္ သိသာထင္ရွားမႈရွိ ေအာင္ ဦးစြာ ေဆြးေႏြးတင္ျပျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က သူ႔အတြက္ ဗမာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းကိစၥမရွိ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဗမာေရာ၊ ျမန္မာကိုပါ ပယ္ၿပီး အားလုံးသေဘာတူတဲ့ တျခားအမည္ တခုကို သုံးရင္လဲ သေဘာတူညီတယ္၊ တဆက္တည္း သု၀ဏၰဘူမိကို ျပည္ေထာင္စုသစ္ရဲ႕ အ မည္အျဖစ္ အဆုိျပဳသြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဟာ အ မ်ားညီ႐ုံနဲ႔ အလြယ္မသတ္မွတ္သင့္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ခိုင္လုံတဲ့ သမုိင္းေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္နဲ႔ က်ဳိးေၾကာင္း ယုတၱိရွိဖုိ႔ လိုပါတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္မွာေတာ့ ဗမာပဲေျပာေျပာ၊ ျမန္မာပဲေျပာ ေျပာ အတူတူပါပဲလို႔ ကြယ္လြန္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ ေျပာသလိုပဲ ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးရဲ႕ အ မည္လုိ႔ အမ်ားက နားလည္ လက္ခံေနၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံတခုရဲ႕ အမည္ဆိုေတာ့ အထက္မွာ ဆိုခဲ့သလို အက်ိဳးအေၾကာင္း ဇာစ္ျမစ္ကိုေတာ့ ရွာဖုိ႔လိုပါတယ္။ ရွာတဲ့ အခါ မွာလည္း ေခတ္ၿပိဳင္ အိမ္နီးျခင္း အမ်ဳိးသားေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ဘယ္လို ေခၚေ၀ၚ သတ္မွတ္တယ္ ဆိုတာကို ထည့္သြင့္ စီစစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ေလ့လာဆန္းစစ္မိသေလာက္နဲ႔ ကြ်န္ေတာ့အျမင္ ေျပာရရင္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စု တခုလုံး နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အမ်ားဆိုင္နာမ္ဟာ ဗမာသာျဖစ္သင့္ၿပီး ျမန္မာကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု အလယ္ပိုင္း ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကို ေခၚေ၀ၚရည္ၫြန္းသင့္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ဗမာ

ဒီေ၀ါဟာရေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေလ့လာရာမွာ အိႏၵိယမွာ ေရာက္ရွိေနထိုင္ရတာက ကြ်န္ ေတာ့အတြက္ အားသားခ်က္လို႔ ဆုိရပါမယ္။ တကယ္ေတာ့ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ဒီ ကေန႔ ဗမာျပည္ထဲမွာ ေနထိုင္ေန႔ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား မ်ဳိးႏြယ္စုအားလုံးရဲ႕ ဘာသာစ ကားနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူး။ ဗမာဆိုတာ အိႏၵိယစကား သကၠတဘာသာ ျဗဟၼာ ကေန ပ်က္ေ႐ြ႕လာတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ (၃၀၀၀) ေက်ာ္ အထက္ကာ လက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဘိုးဘြားေတြ ၀င္ေရာက္အေျခခ် မေနထိုင္မီကတည္းက မဇၥ်ိမတိုင္း သားေတြက လက္ရွိ ဗမာျပည္လို႔ေခၚတဲ့ နယ္ေျမကိုေတြ႕ရွိထားၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

အာသံနယ္ကေန ျဖတ္စီးၿပီး ဂဂၤါျမစ္ထဲကို ေပါင္းဆုံသြားတဲ့ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕သားလို႔ အဓိ ပၸါယ္ရွိတဲ့ ျဗဟၼပုတၱရျမစ္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ေဒသကို မဇၥ်ိမတိုင္းသားေတြက သူတို႔ဘာသာ နဲ႔ ျဗဟၼာေဒ့ရွ္ (သို႔) ဗာရမာေဒ့ရွ္ (Bramah Desh) လို႔ ေခၚပါတယ္။ ျဗဟၼာ+ ေဒ့ရွ္ က ျဗဟၼာဟာ ျဗဟၼာႀကီးကို ရည္ၫြန္းၿပီး ေဒ့ရွ္ဆိုတာကေတာ့ ေဒသ၊ နယ္ေျမလို႔ အဓိပၸါယ္ ရွိပါတယ္။ ျဗဟၼာႀကီးရဲ႕ နယ္ေျမ (Land of Lord Bramah) ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေဒသထဲမွာ ေနထိုင္သူမ်ားကိုေတာ့ ဗာရမာ သို႔မဟုတ္ ဗားရမားလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံသားေတြက ႏိုင္ငံကို ဗရမာေဒ့ရွ္လို႔ ေခၚၿပီး လူေတြကိုေတာ့ ဗား ရမားလို႔ ေခၚေနၾကဆဲ ျဖစ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ဧရာ၀ တီျမစ္ဆိုတာကလည္း ဆင္ျမစ္လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ သကၠတ စကားပ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဧရာ ၀ဏ္+ နဒီ က ဧရာ၀ဏ္ (Iravan) ဆိုတာ ဆင္ျဖစ္ၿပီး နဒီဆိုတာကေတာ့ ျမစ္ပဲျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရသာလွ်င္ လက္ရွိျပည္ေထာင္စုအတြင္းမွာ ေနထိုင္ ၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသား အမ်ဳိးအႏြယ္စု အားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ျမန္မာ

ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ဆန္းစစ္ၾကည့္လွ်င္ အေစာဆုံး သုံးႏႈန္းခဲ့တာ ပုဂံေခတ္မွာလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာ အပထားလို႔ ေရွ႕လူမ်ားအဆိုအရ ပုဂံေခတ္ ေႏွာင္းပိုင္း တ႐ုတ္က်ဴးေက်ာ္စစ္ကို ခုခံဘုိ႔အတြက္ က်န္းမာသန္စြမ္းသူေတြ၊ “ျမန္ျမန္မာ မာ” လူေတြ ထြက္ၾကလို႔ ဆင့္ေဆာ္ရာကေန ေပၚလာတာလုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီအ သုံးအႏႈန္းဟာ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း သိပ္ၿပီး တြင္က်ယ္ခဲ့ဟန္ မတူပါဘူး။ ပုံႏွိပ္လုပ္ငန္းေတြ ေပၚလာတဲ့ ကုန္းေဘာင္ ေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းက်မွ ျပန္ေပၚလာတာကို ေတြ႕မိပါတယ္။

ျမန္မာေ၀ါဟာရရဲ႕ ဇာစ္ျမစ္က တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ေတြ႕ရဲ႕ မိမိနဲ႔ စပ္ဆိုင္ ရည္ၫြန္း တဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္ နဲ႔ မာကို ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ ေ၀ါဟာရျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ မာ ဆိုတာကို အထူးႀကံဆစရာမလိုပဲ ဒီေခတ္အဓိပၸါယ္အတိုင္း မာခ်ာျခင္း၊ သန္စြမ္းျခင္း စ တဲ့ ခ်ိနဲ႔ေပ်ာႏြဲ႕ျခင္းနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္သေဘာကို ေဆာင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မာ စ ကားလုံးဟာ ျမန္ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ၀ိၿဂိဳလ္ျပဳတဲ့ ႀကိယာ၀ိေသသနသေဘာသာ ျဖစ္ပါ တယ္။ အရင္းမူလ ပုဒ္က ျမန္ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္ ရဲ႕ လုံးျခင္း အဓိပၸါယ္က ဒီေန႔ေခတ္ နားလည္ေနသလို လ်င္ျခင္း၊ ျမန္ျခင္း၊ သြက္လက္ျခင္း အဓိပၸါယ္ မေဆာင္ပါဘူး။ မိမိ ကိုယ္ကို ရည္ၫြန္းတဲ့ “လူ” ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာ ေဆာင္ပါတယ္။

ဘာသာေဗဒ (Linguistic) သေဘာအရ မ်ဳိးႏြယ္စုေတြရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္ အနီး အေ၀း ကို အေျခခံေ၀ါဟာရမ်ား (Fundamental Word) တူညီမႈ ပမာဏနဲ႔ တုိင္းတာၾကတယ္။ တူညီမႈမ်ားရင္ ေဆြမ်ဳိးဆက္ႏြယ္မႈ နီးၿပီး နည္းရင္ ေ၀းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ အ ေျခခံေ၀ါဟာရ ဆိုတာ ေရ၊ မီး၊ ေန၊ လ၊ အေဖ၊ အေမ၊ လူ၊ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္နဲ႔ ကိန္းဂဏန္း အေရအတြက္စတဲ့ နိစၥဓူ၀ သုံးႏႈန္းေနၾကတဲ့ အေျခခံေ၀ါဟာရေတြကို ဆိုလို ပါတယ္။ အိႏၵိယနယ္ျခား ေတာင္တန္းမ်ားနဲ႔ ေျမျပန္႔မ်ားမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ တိဘက္ဗမာ မ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ ခ်င္း၊ မီဇိုး၊ ဇိုမီး၊ ကသည္း၊ နာဂစတဲ့ အမ်ဳိးအႏြယ္ေတြရဲ႕ စကားမွာ လူ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆို ရည္ၫြန္းရာမွာ မု႒႒ာန္လို႔ ဆိုတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းကို ပိတ္ၿပီး ႐ြတ္ဆိုစဥ္ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားမွာ ျဖစ္ေပၚတဲ့ “မ” ကို အေျခခံတဲ့ အသံေတြ ျဖစ္ေနၾက ပါတယ္။ “မီ” “မင္” “မန္” “မာန္” “မီယန္” “ျမန္” စတဲ့ အသံမ်ားနဲ႔ လူ ကို ရည္ၫြန္းကိုယ္ စားျပဳၾကတယ္။ အေနာက္ဖက္ ေတာင္တန္းသားမ်ားေတြထဲက သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ မီဇိုး၊ ဇိုမီးလို႔ ေခၚေ၀ၚၾကတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ေတာင္ေပၚလူ၊ သို႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚသားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ (မီ= လူ+ဇို= ေတာင္)

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘိုးဘြားေတြရဲ႕ မူလေဒသဟာ တိဗက္ကုန္းျမင့္ရဲ႕ အေရွ႕ေတာင္ပိုင္း ဒီေန႔ တ႐ုတ္ျပည္ စီခြ်မ္ေဒသလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗမာျပည္ထဲေျပာင္းေ႐ြ႕ေနထိုင္ရာ လမ္းေၾကာင္း ေနာက္ဆုံး စခန္းေထာက္ျဖစ္တဲ့ ယူနန္္နယ္သားမ်ားက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကို “ျမန္တင့္” လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ပုဂံျပည္ကို တိုက္ခိုက္သိမ္းပိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ တ႐ုတ္ေတြဟာ ဒီေန႔ ဗမာ ျပည္ အထက္ပိုင္းကို “မီယန္ခ်န္-MienQan” လို႔ အမည္သတ္မွတ္ၿပီး တ႐ုတ္အင္ပါယာ ထဲ သြတ္သြင္းေၾကာင္း ေၾကျငာခဲ့ပါတယ္။ (ဒီအခ်က္ကို ကိုးကားၿပီး ကူမင္တန္ ထိုင္၀မ္ တ႐ုတ္ျပည္က ျမစ္ႀကီးနား အပါအ၀င္ ဗန္းေမာ္ မ်ဥ္းတေျပးအထက္ ဗမာျပည္ကို သူတို႔ ပိုင္ အျဖစ္ သတ္မွတ္ ေတာင္းဆို ေနတာျဖစ္တယ္။) စကားစပ္အေနနဲ႔ တင္ျပရရင္ အာ သံမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ေရွးျမန္မာ အဆက္အႏြယ္မ်ားဟာ သူတို႔နာမည္ေနာက္မွာ မ်ဳိးႏြယ္စုအ မည္ (Surname) အျဖစ္ မာန္ (Marn) ကို ထည့္ၿပီး မ်ဳိးႏြယ္ကို ထိန္းသိမ္းေနၾကတာပါ။ ရွမ္းေတြက မ်ဳိးႏြယ္စု အမည္အျဖစ္ (Shyam) လို႔ သုံးၿပီး ထိန္းၾကတယ္။ ဥပမာ- ရာေမ့ရွ္ မာန္ (Ramesh Marn) ထန္းေအာင္ရွမ္း (Thang Ang Shyam) တို႔ ျဖစ္တယ္။

သူတို႔ဟာ ပထမ အဂၤလိပ္ဗမာစစ္ပြဲအၿပီး ဗမာေတြ ျပန္ဆုတ္စဥ္ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ အ ဆက္အႏြယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္စဥ္ ဗ မာျပကၡဒိန္အတိုင္း ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတြကို အတူဆင္ႏႊဲၾကတယ္။ ပြဲဆန္ဂံ (Pwe Sangha n) ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ဗာရမားဆိုတဲ့ ဘုံအမည္ေအာက္မွာ အတူဆင္ႏႊဲၾကတာ ျဖစ္တယ္။ အ ခုေတာ့ သူတို႔အၾကားက ဘုံစကားဟာ အာသံစကား (Assamese) ျဖစ္တယ္။

ေရွးဦးပုဂံေခတ္ ဘုရင္နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အသုံးအႏႈန္းျဖစ္တဲ့ မင္းေစာ၊ မင္းစိုး၊ စိုးမင္းဆိုတဲ့ ေ၀ါ ဟာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္လဲ လူဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုသာ ရည္ၫြန္းေန ပါ တယ္။ ဒီမွာလည္း မင္း ဆိုတာ မင္၊ မီ၊ မာန္၊ မီယန္ စတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ လူ ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေစာ၊ စို၀္၊ စိုး ဆိုတာေတြကလည္း အသံသာကြဲၿပီး အဓိပၸါယ္တူတဲ့ ေ၀ါဟာ ရေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စိုးမိုး ခ်ဳပ္ခ်ာျခင္း၊ ႀကီးမႈးျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မင္းေစာ၊ မင္းစိုးဆိုတာ လူတို႔ကို စိုးမိုးအုပ္ခ်ဳပ္သူ၊ လူထုရဲ႕ အႀကီးအမႈးလို႔ အဓိပၸါယ္ ေဆာင္ပါတယ္။

အထက္ တင္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္ေတြအရ ျမန္မာေ၀ါဟာရပါ ျမန္ ဆိုတာဟာ တိဗက္ဗမာ အ ႏြယ္၀င္ေတြက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ရည္ၫြန္းတဲ့ လူ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေကာက္ ခ်က္ ျပဳႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သန္းစြမ္းမာခ်ာတဲ့ လူမ်ားလို႔ အဓိပၸါယ္ေဆာင္တဲ့ ျမန္မာ ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ တိဗက္ဗမာမ်ဳိးႏြယ္စု၀င္ ေျမျပန္႔ေန လူမ်ဳိးစုႀကီးကိုသာ ရည္ၫြန္း ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။

ဗမာလား၊ ျမန္မာလား

ဗမာ၊ ျမန္မာ ေရးထုံး ကြဲလြဲခ်က္ေတြဟာ ကိုလိုနီေခတ္ဦးပိုင္းမွာ စခဲ့တယ္လို႔ ေလ့လာ မိပါတယ္။ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရဟာ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ေႏွာင္း ပုံႏွိပ္စက္မ်ား ေပၚလာ စဥ္ အေတာ္ အသုံးတြင္ေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ မ ကိုရရစ္ကာ မ ႏွစ္လုံးဆင့္ ေရးခ်ာႏွင့္ “ျမမၼာ” လို႔ ေရးထားတာေတြေတာင္ ရွိပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ေအာက္ဗမာျပည္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕က ထုတ္တဲ့ ပထမဦးဆုံး သတင္းစာရဲ႕ အမည္ဟာ “ျမမၼာသီတင္းစာ” လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာဆိုတဲ့ ေရးထုံးနဲ႔ အသုံးအႏႈန္းက အဂၤလိပ္ေတြ ဗမာတျပည္လုံးကို သိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း သူတို႔နဲ႔ အတူပါလာတဲ့ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ေရာက္လာမွ တြင္ က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ သူတို႔အျမင္ အတိုင္း ဌာေနဗမာျပည္သားအားလုံးကို ခ်ဳံငုံေခၚေ၀ၚတဲ့ အမည္ျဖစ္ပါတယ္။ ဗားရမား၀ါလားလို႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အဂၤလိပ္ ကိုလိုနီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၱရားရဲ႕ စာေရးစာခ်ီက အစ ၀န္ေထာက္ အတြင္း၀န္အထိ အမ်ား စုဟာ အိႏၵိယတိုက္သားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ဌာေနသားေတြက အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ နားလည္ေအာင္ ဗားရမားဆိုတဲ့ စကားကို လိုက္ေျပာရာကေန ဗမာဆိုတဲ့အသုံး တြင္ က်ယ္လာတယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ အဲဒီေခတ္ ေရွ႕ကာလ အရင္က ဗမာျပည္ထည္းမွာ ဗမာ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက မေတြ႕မိ သေလာက္ပါပဲ။ ရွိခဲ့ရင္လည္း အေတာ္နည္း ပါးပါလိမ့္မယ္။ ထိုအခ်ိန္က အသုံးတြင္ခဲ့တာက နန္းစိုက္ရာ မင္းေနျပည္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္ အတိုင္း ပုဂံသား၊ အင္း၀သား၊ ေတာင္ငူသား၊ ဓည၀တီသားလို႔ ေခၚေ၀ၚသုံးႏႈန္းခဲ့ၾကပါ တယ္။ ဒီေန႔ေခတ္ထိ မဏိပူရ ကသည္းမ်ားက ဗမာကို အ၀ (အင္း၀) (သို႔မဟုတ္) က ေဘာ္ (ကေဘာ္သား) လို႔ ေခၚေန ၾကဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ မွတ္တမ္းမ်ားမွာလည္း အင္း၀ (Ava)၊ သန္လ်င္စသည္ျဖင့္ ၿမိဳ႕ရြာအမည္တိုင္းပဲ ေတြ႕ရ ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြ အိႏၵိယျပည္ႀကီးကို သိမ္းၿပီး အိႏၵိယက တဆင့္ ဗမာျပည္ကို ဆက္စပ္ထိေတြ႔လာခ်ိန္က် မွပဲ ဗားမား (Burma) လို႔ ေရးလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ဗမာရဲ႕ ရင္းျမစ္ျဖစ္တဲ့ အိႏၵိယတိုင္းသားေတြရဲ႕ စကား၊ အေခၚအေ၀ၚ (Bramah) ကို အဂၤလိပ္နားအၾကားနဲ႔ ေရးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးနဲ႔ လူမ်ဳိးစုံစည္းလုံးေရး

ဗမာဆိုတဲ့ အသုံးအႏႈန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားအားလုံးကို ၿခဳံငုံကိုယ္စားျပဳၿပီး တြင္တြင္ က်ယ္ က်ယ္ အသုံးျပဳလာတာဟာ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့မတိုင္ခင္က ႏုိင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းျဖစ္တဲ့ ဂ်ီစီဘီေအရဲ႕ အမည္ ျမန္မာအသင္းခ်ဳပ္ႀကီးဆိုတာနဲ႔ ကြဲလြဲ စြာ သုံးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းရဲ႕ အေျခခံျဖစ္တဲ့ တို႔ဗမာသီခ်င္း မွာ “(တို႔ဗမာ)၂ ေျပကို တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္၊ တို႔ေျပလို႔ မွတ္ထင္၊ တို႔၀တၱရားပင္ တို႔ဗမာသခင္” လို႔ ေရးဖြဲ႕ခဲ့ပါတယ္။ ဒီတို႔ဗမာသီခ်င္းဟာ ၀ိုင္အမ္ဘီ သခင္တင္နဲ႔ အ စည္းအ႐ုံး စတင္တည္ေထာင္သူ သခင္ဘေသာင္းတို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဆုံး အႀကိမ္အျဖစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သထုံေဆာင္မွာ စတင္ၿပီး ပရိတ္သတ္အၾကား သီဆိုခဲ့ ၾကတယ္။ အဲဒီပြဲမွာ သီခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သခင္ဘေသာင္းက ဖြင့္ဆို ရွင္းလင္းျပခဲ့ တယ္။ သူရွင္းလင္းျပခဲ့တဲ့ အထဲမွာ “ဒီကမၻာေျမႀကီးဟာ ေၾကပ်က္မသြားသမွ် ကာလ ပတ္လုံး ငါတို႔ဗမာျပည္ကို ဗမာတိုင္းရင္းသား အကုန္ုလံုးက ေျမာက္ဘက္ပူတာအိုက ေတာင္ဘက္ ၀ိတိုရိယအေရာက္ အေနာက္ဘက္ အိႏၵိယနယ္စပ္က အေရွ႕ဘက္ ယိုဒ ယား ကေမၻာဇနယ္စပ္္အေရာက္ ဗမာျပည္တ၀ွမ္းလုံးကို တို႔ျပည္၊ တို႔ေျမ၊ တို႔အိမ္၊ တို႔ရြာ လို႔ မွတ္ၾကရမယ္။ တုိ႔ဗမာ တိုင္းရင္းသား အကုန္လုံးကို ေသြးသားအရင္းအခ်ာလို ခ်စ္ ခင္ၾကဘို႔ တာ၀န္ဟာ ငါ့တို႔ရဲ႕ အဓိက တာ၀န္ႀကီးျဖစ္တယ္” လို႔ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုသြား ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ စကားႀကံဳတခု ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ႏိုင္ငံေရး ေဆာင္းပါး ေရးေနသူေတြက ဒီေန႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြ က်င့္သုံးေနတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး ၀ါဒဟာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက အေျခခံတယ္လို႔ ေတာရမ္းမယ္ဘြဲ႕ ဆိုေနၾကတယ္။ ေရး ေနၾကတယ္။ ဒါဟာ သမိုင္းအရ မွားယြင္း႐ုံမက ကြယ္လြန္ၾကကုန္ၿပီျဖစ္တဲ့ တည္ေထာင္ သူ၊ လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ ေစတနာ၊ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ေက်းဇူး ကို ေစာ္ကားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဟာ အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရ ေအာက္ တန္းက်ေနတဲ့ ဇာတိမာန္ကို ျပန္လည္ျမႇင့္တင္ဖို႔အတြက္ ငါတို႔လည္း ဇာတိပုည ဂုဏ္မာ နနဲ႔ ရာဇ၀င္ ထြန္းေျပာင္ခဲ့တဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ အဆင့္အတန္းျမင့္တဲ့ လူမ်ဳိးႀကီးသာျဖစ္ တယ္လို႔ ႏႈိးေဆာ္ခဲ့ ၾကတယ္။ လႈံ႕ေဆာ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါဟာ ဗမာျပည္သား တိုင္းရင္းသား အကုန္အစင္ကို ရည္ၫြန္းႏႈိးေဆာ္တာ ျဖစ္တယ္။ ဘယ္လူမ်ဳိးစု တခုကိုမွ သီးျခား ၀ ကြက္ ရည္ၫြန္းခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ တို႔ဗမာ အစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လူမ်ဳိးေရးအျမင္ ကင္းရွင္း ေၾကာင္းကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမက ဘုရင္ခံလြႊတ္ေတာ္မွာ “တို႔ဗမာအ စည္းအ႐ုံးရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းမွာ လူမ်ဳိးေရးအရ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ သေဘာတရားကို ဘယ္တုန္း ကမွ မခ်မွတ္ခဲ့ပါ။ ဒီလို ၀ါဒမ်ဳိးကို အုပ္စိုးခံ ျပည္သူေတြအေပၚမွာ ေသြးခြဲေလ့ရွိတဲ့ အစိုး ရမ်ားကသာ ခ်မွတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြ မွာ အိႏၵိယ အမ်ဳိးသားမ်ားဟာ အၿမဲမျပတ္ လက္တြဲ ရပ္တည္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တာ အား လုံးအသိပါ။ အိႏၵိယ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသာ တို႔ဗမာအစည္း အ႐ုံးတြင္ ပါ၀င္ၿပီး အိႏၵိယ ဓနရွင္မ်ား မပါ၀င္ပါ။ ဒါေၾကာင့္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးက က်ဥ္း ေျမာင္းတဲ့ လူမ်ဳိးေရး ေသြးခဲြမႈ လုပ္ငန္းမ်ဳိးမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မပါခဲ့ပါ။” လို႔ အတိအလင္း ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ လူမ်ဳိးစုံတို႔ ပါ၀င္လႈပ္ ရွားၾကခဲ့တာျဖစ္တယ္။

တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရး ၾသဇာမကင္းတဲ့ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအသင္း အဖြဲ႔မ်ား ဟာ တျပည္လုံးကို ၿခဳံငုံၿပီး ဗမာလို႔ပဲ သုံးခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၊ ဗမာျပည္ ေတာင္သူလယ္သမား အလုပ္သမား အစည္းအ႐ုံး (ဗတလ စ)၊ ဗမာျပည္ အလုပ္သမား လယ္သမားပါတီ၊ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ဗကသမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စ သည္ျဖင့္ ျဖစ္ၾကတယ္။ တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးၾသဇာ ရွိေနေသးတဲ့ ဂ်ပန္ေခတ္ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အေစာပိုင္းကာလေတြမွာလည္း ႏိုင္ငံ့အမည္ကို ဗ မာႏိုင္ငံေတာ္၊ ျပည္ေထာင္စု ဗမာႏိုင္ငံလို႔ ေရးခဲ့၊ သုံးခဲ့ၾကပါေသးတယ္။

လူမ်ဳိးစုတခုကိုသာ ကိုယ္စားျပဳတဲ့ ျမန္မာဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ႏိုင္ငံႏွင့္ အစိုးရမ်ားနဲ႔ ပတ္ သက္ၿပီး ေပၚေပၚတင္တင္ စတင္အသုံးျပဳလာတာဟာ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာသိမ္းၿပီး ေခတ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တရား၀င္ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္မႈကေတာ့ ႏိုင္ငံသားဥပေဒ (၁၉၈၂ လား၊ ၈၅ လား မသိပါ) အတည္ျပဳ ၿပီးမွ ျဖစ္ပါတယ္။ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ ေျပာင္ ေျပာင္ တင္းတင္း ေပၚထြန္းလာတဲ့ ကာလ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၊ ဗမာေ၀ၚဟာရ အ႐ႈပ္အ ေထြးကို မလိမ့္တပတ္ အသုံးခ်ၿပီး လူမ်ဳိးစု တခုတည္းရဲ႕အမည္ ျမန္မာကို ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း အားျဖင့္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီးရဲ႕ အမည္နဲ႔ လူမ်ဳိးစုံ ႏိုင္ငံသား အားလုံးရဲ႕ အမည္ဟာ ဗမာပဲ ျဖစ္ရမည္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ျပည္ေထာင္စုမႈႏွင့္ လက္၀ဲအယူအဆ

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္က ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ စပ္လ်ဥ္းၿပီး လက္၀ဲႏိုင္ငံေရး သ မားတခ်ဳိ႕က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးတယ္လို႔ ေရးထားပါတယ္။ သူေကာ ကြ်န္ေတာ္ပါ အဲဒီ့ေခတ္ကို မမွီပါ။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ေလ့လာဆည္းပူးၾကရတာ ပါ ပဲ။ သူ႔အေနနဲ႔ေတာ့ သူ႔အတြက္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ေလာက္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္တဦးရဲ႕ အေျပာ (သို႔မ ဟုတ္) အၾကားကို ကိုးကားၿပီး ေရးတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ ေလ့လာ သုံးသပ္ခ်က္ အရကေတာ့ ဒါဟာ မမွန္ႏိုင္ပါဘူး။ ပုဂၢဳိလ္တဦးတေယာက္ရဲ႕ လုပ္ႀကံေျပာ ဆိုမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဥပမာ တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ ေမာ္စီတုန္းရဲ႕ ဧည့္ခံပြဲမွာ ကမၻာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဦးႏုက သူ႔ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းမွာ “ကမၻာႀကီးမွာ စစ္အနိ႒ာ႐ုံ ျပာပုံမွာ သာ ရွင္သန္ ေပၚေပါက္ႏိုင္တဲ့ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ေခါင္းေထာင္လာပါလိမ့္မယ္” လို႔ သူ႔ရဲ႕ တာေတ စေနသား စာအုပ္မွာ ေရးထားပါတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဥကၠ႒ ေမာ္စီတုန္းေရွ႕မွာ ေျပာတဲ့စကားဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို ပုတ္ခတ္တာ လုံး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေနရာမွာ တကယ္ ျဖစ္ႏိုင္တာက နာဇီ၀ါဒ လို႔သာ ျဖစ္ရပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ နာဇီနဲ႔ ကြန္ျမဴနစ္ ေ၀ါဟာရေတြ ဟာ စကားလုံးခ်င္း ဘယ္လိုမွ မနီးစပ္တဲ့အတြက္ စာစီစာ႐ိုက္အမွားလည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ဒီေတာ့ ဒါဟာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒကို မုန္းတီးတဲ့ စာေရးသူ (သို႔မဟုတ္) တည္းျဖတ္သူရဲ႕ လုပ္ ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီလိုပဲ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တခ်ဳိ႕ လက္၀ဲသမားေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ႐ႈတ္ခ်ဆဲေရးၾကတယ္ဆိုတာဟာ လုပ္ႀကံမႈသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီစကားဟာ ခဲတလုံးနဲ႔ ငွက္ႏွစ္ေကာင္ပစ္သလို အလြန္ထိေရာက္ပါတယ္။ လက္၀ဲအယူအဆရွိသူေတြကို လူ နည္းစု တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ေကာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ၾကည္ညိဳသူေတြနဲ႔ပါ ရန္တိုက္ ေပးတဲ့ စကားပဲျဖစ္ပါတယ္။ လူမ်ဳိးစုေရးရာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္၀ဲအယူအဆ အျမင္ကို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္ျမက ၁၉၃၉ ဘုရင္ခံလႊတ္ေတာ္မွာ အခုလို ေျပာ ၾကားခဲ့ပါတယ္။

“ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒဆိုတာ လူမ်ဳိးေရးခြဲျခားမႈ၀ါဒအားလုံးကို ပယ္ဖ်က္တဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စည္း လုံးညီၫြတ္ေရး ၀ါဒျဖစ္တယ္။ အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ကို ကြန္ျမဴနစ္ဆန္တယ္ စြပ္စြဲၿပီးရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး လူမ်ဳိးခြဲျခားေရး၀ါဒကို ဆုတ္ကိုင္ထားတယ္လို႔ စြပ္စြဲႏိုင္ရသလဲလို႔ ဆိုပါ တယ္။”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္းႏွင့္ ခြဲထြက္ခြင့္

လက္၀ဲသမားမွန္ရင္ လူမ်ဳိးစုေတြရဲ႕ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္နဲ႔ တန္းတူေရးကို အ ေလးအနက္ လက္ခံသူမ်ားသာျဖစ္တယ္။ လီနင္က သူ႔ရဲ႕ လူမ်ဳိးစုျပႆနာနဲ႔ ပတ္သက္ တဲ့ စာတမ္းတခုမွာ “ခြဲထြက္ခြင့္ႏွင့္တကြ ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ျပ႒ာန္းခြင့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့ မည္သည့္ မူ၀ါဒကမွ် လူမ်ဳိးစုျပႆနာကို မေျဖရွင္းႏိုင္” (No policy less than self determination with secession right can solve the nationalities problems) လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအယူအဆကို အေျခခံၿပီး တခ်ိန္က ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု ဖြဲ႕စည္းပုံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို ထည့္သြင္း ျပ႒ာန္း ခဲ့ပါတယ္။ လက္၀ဲ အယူအဆကို သက္၀င္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းဟာ ဒီအယူအဆအရ ပင္လုံညီလာခံမွာ ခြဲထြက္ခြင့္ကို လက္ခံသေဘာတူခဲ့ တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဒါကို ပင္လုံညီလာခံထဲမွာတင္ ကန္႔ကြက္ခဲ့တာက လက္၀ဲသမား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းထက္ အသက္ေရာ အေတြ႕အႀကဳံပါႀကီးတဲ့ ေနာင္လြတ္လပ္ေရးေခတ္ အာ ဏာရပါတီေခါင္းေဆာင္တဦးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုု စိတ္လိုက္မာန္ပါ ခံစားမႈအ တိုင္း မလုပ္ဖို႔ ကန္႔ကြက္ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက “ဒါကေတာ့ အ တူတြဲလုပ္ၿပီး အလုပ္နဲ႔ သက္ေသျပရမွာပဲ၊ (၁၀) ႏွစ္ အတူလုပ္ၿပီးတဲ့အထိ ခြဲထြက္ခ်င္ေန ေသးတယ္ဆိုရင္ ဒါက်ဳပ္တို႔ ညံ့လို႔ပဲ” လို႔ ျပန္ေျပာခဲ့ေၾကာင္း အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႔ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေရးထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

အခုခါမွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကင္းမဲ့ၿပီး အစစအရာရာ ခြ်တ္ၿခဳံက်ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ အေျခ အေနဆိုးကို အေျဖရွာၾကရင္း တာ၀န္မကင္းတဲ့သူေတြက ပင္လုံစာခ်ဳပ္အေပၚ အျပစ္ တင္လိုတဲ့ အျမင္ေတြကို တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မ႐ိုးမသား ေျပာဆိုေနၾကတယ္။ အဲဒီ့ထဲမွာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီမ်ားေရာ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး၀ါဒီေတြေရာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြ အားထုတ္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဲၾကတဲ့ ပင္လုံ ညီလာခံနဲ႔ သေဘာတူညီခ်က္ေတြဟာ အေျခအေနအခ်ိန္အခါအရ မွန္ကန္တဲ့ ေဆာင္ ႐ြက္ ခ်က္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ညီလာခံရလာဒ္ကို ပီျပင္ေအာင္ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ ႏိုင္တာ ကေတာ့ ဆက္ခံသူ ေနာက္လူေတြရဲ႕ တာ၀န္သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဆရာႀကီး ေဒါက္တာန္သန္းထြန္းက “ဖဆပလေတြ ညံ့ပုံကေတာ့ ျပည္ေထာင္စု(ပင္လုံ) ေက်ာက္တုိင္ ေတာင္ တည့္ေအာင္ မေထာင္ႏုိင္ဘူး” လို႔ သူ႔ထုံးစံအတိုင္း ခပ္ေငါ့ေငါ့ မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ပါတယ္။

ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ ေဆာင္းပါး အစပိုင္းမွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ေပၚေပါက္လာရ ျခင္းဟာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္္ပါ ခြဲထြက္ခြင့္ေၾကာင့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ မမွန္ပါဘူး။ စစ္တပ္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကို ေသြးထိုးဖို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းျပခ်က္ဟာ ႏွစ္ကာလ ၾကာရွည္ တဖက္သတ္ ၀ါဒျဖန္႔မႈေတြေၾကာင့္ လူအမ်ားၾကားမွာ တကယ့္ ပက တိတရားလို ခိုင္မာလာပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးေနာက္ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ရင္ ခြဲထြက္လိုက ခဲြ ထြက္ႏိုင္သည္ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ ပင္လုံညီလာခံမွာ မူအားျဖင့္ ေဆြးေႏြးသေဘာတူခဲ့ၾက တာ မွန္းေသာ္လည္း စာခ်ဳပ္မွာ ထည့္သြင္းထားျခင္း မရွိပါဘူး။ ၁၉၄၇ ဖြဲ႕စည္းပုံထဲက်မွ ထည့္သြင္းျပ႒ာန္း (အပိုဒ္ ၁၀ ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။) ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ျပည္နယ္အားလုံးကို မရည္ၫြန္းပါဘူး။

လြတ္လပ္ၿပီး (၁၀) ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အထိ ဒီအႏၱရာယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆဟာ မေပၚ ေသးပါ ဘူး။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ စစ္တပ္ကို အားျပဳ ရပ္တည္ေနရတဲ့ အာဏာရ ဖဆပလ ၿပိဳကြဲၿပီးမွ စစ္တပ္ကို ကိုယ့္ဘက္သူ႔ဘက္ပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္ၾကရင္းက ဒီအယူအဆ ေပၚေပါက္ လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာမသိမ္းမီ ရက္ပိုင္းအလိုမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့ ရန္ကုန္ အသံလႊင့္႐ုံ တိုင္းရင္းသား ႏွီးေႏွာပြဲေတြမွာ ဘယ္လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားကမွ ခြဲထြက္ ခြင့္ကို ေထာက္ျပ ေဆြးေႏြးတာ၊ ေတာင္းဆိုတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသား ေတြ ေဆြးေႏြးခဲ့တာက တျပည္ေထာင္လည္းမဟုတ္ ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္လည္း မ ဟုတ္တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံကို ျပင္ဆင္ဖုိ႔နဲ႔ ျပည္နယ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို တိုးခ်ဲ႕ဖို႔ ျဖစ္ ပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးကာလ ကစလို႔ ထိုေဆြးေႏြးပြဲကာလအထိ အာဏာရ ဖဆပလ အ စိုးရဟာ ျပည္နယ္ေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္ အစိုးရအဆင့္မဟုတ္တဲ့ ျပည္နယ္ဦးစီးေကာင္စီ ဆို တာေတြနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ဦးစီးေကာင္စီ ဥကၠ႒ကို ျပည္နယ္လူထုရဲ႕ ဆႏၵမဲကို ပစ္ ပယ္ၿပီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က သူသေဘာက်သလို ေ႐ြးခ်ယ္ခန္႔အပ္ပါတယ္။ ဒီလို မမွ်တတဲ့ အ ခ်က္ေတြနဲ႔ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကို ျပဳျပင္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုမူ စစ္စစ္ကို ထူေထာင္ဖုိ႔ ေဆြး ေႏြးခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

စစ္အုပ္စုရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးဟာသ

ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ရဲ႕ စာအဆုံးပိုင္းမွာ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဦးေဆာင္ တပ္ ေပါင္းစုျဖစ္တဲ့ (NDF) ကလည္း ခြဲထြက္ခြင့္ကို စြန္႔လႊတ္ထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါ ေၾကာင့္ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ ဖယ္ဒရယ္ဆိုတာ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရယ္ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အယူ အဆ ဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒီေတြရဲ႕ ေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္မႈသက္သက္ (Non-issue) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နအဖေတြရဲ႕ ေလသံအတိုင္းေျပာရရင္ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒကို အသုံးခ်ၿပီး လူထုဆႏၵကို ပစ္ပယ္ကာ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းက ရယူလိုသူ ေဖာက္ျပန္ေရးသမား ေတြရဲ႕ ေသြးထိုးစကား သာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔ေခတ္ လူနည္းစုတိုင္းရင္းသားေတြ အၾကားမွ ၾကားေနရတဲ့ ခြဲထြက္ခြင့္နဲ႔ သီးျခား လြတ္လပ္ေရးဆိုတာဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ တန္း တူေရး မူကို ခ်ဳိးေဖာက္ခံရတာေတြရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စစ္အုပ္စုရဲ႕ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးညီၫြတ္မႈ မၿပိဳကြဲေရးဆိုတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံဟာ ရာစုႏွစ္ရဲ႕ စိတ္ ပ်က္စရာ အေကာင္း ဆုံးနဲ႔ မရီရဆုံး ႏိုင္ငံေရး ဟာသတပုဒ္ပါပဲ။ ႐ုပ္သ႑ာန္အရသာ ျပည္ေထာင္စုႀကီး တည္ရွိေနေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္ေရးရာအရေတာ့ အစိတ္စိတ္ၿပိဳကြဲေနပါ တယ္။ စစ္အာဏာရွင္ ေတြရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဘယ္လူနည္းစု တုိင္းရင္းသားကမွ သူတို႔ ကိုယ္သူတို႔ တင္းျပည့္ က်ပ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုသား ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ မခံယူႏိုင္၊ မခံစား ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ရာစုႏွစ္၀က္မက ၿပိဳကြဲေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား စည္းလုံးေရး (၀ါ) အမ်ဳိး သားညီၫြတ္ေရး ျပည္လည္ တည္ေဆာက္ေရးဟာ အင္မတန္ခက္ခဲမွာ အေသအခ်ာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

ကိုလိုနီအေမြဆိုးကို အေျဖရွာတဲ့ပင္လုံ

လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ပင္လုံစာခ်ဳပ္အရ လြတ္လပ္္တဲ့ ျပည္ ေထာင္စုရယ္လို႔ ေပၚေပါက္လာတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္မလို႔ဆိုတဲ့ Proper Burma ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး က်န္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ နယ္ျခား ေတာင္တန္း ေဒသ Frontier Burma ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္ မကို ကိုယ္စားျပဳ ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေ႐ြးေကာက္ပြဲကို အေျခခံတဲ့ ျပည္မ လူ ထုကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္ေတာင္တန္းကိုယ္စားလွယ္မ်ားကေတာ့ ႐ိုးရာအ ေမြခံ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္တို႔ရဲ႕ ခြဲျခားအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ေၾကာင့္ ဒီလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။

၁၈၈၆ ဇန္န၀ါရီ (၁) ရက္ေန႔ ထုတ္တဲ့ ၿဗိတိသွ်အစိုးရရဲ႕ အမိန္႔ျပန္တမ္းမွာ “ယခင္ ဗမာဘုရင္ပိုင္ နယ္ေျမအားလုံးကို ၿဗိတိသွ် ဘုရင္မႀကီး၏ အင္ပါယာအတြင္း သြတ္သြင္း လိုက္သည္။” လို႔ ဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာေတာ့ ျပည္မ (Proper Burma) နဲ႔ နယ္ျခား ေဒသမ်ား (Frontier Burma) လို႔ ခြဲျခား အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တယ္။ ျမန္မာ၊ ရခိုင္၊ မြန္၊ ကရင္စတဲ့ ျပည္မသားေတြ ဘုရင္ခံအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အဲဒီ့ေတာင္တန္းေဒသေတြကို ၀င္/ထြက္ ခြင့္ မရွိဘူး။ အဲဒီ့ေဒသေတြမွာ ဗမာစာ သင္ခြင့္မရွိဘူး။ အဲဒီလို ႏွစ္ကာလရွည္ ခြဲျခား အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရး ယူမယ့္အခ်ိန္မွာ ပင္လုံညီလာခံနဲ႔ ပင္လုံ စာခ်ဳပ္ဆိုတာ လိုအပ္စြာ ေပၚေပါက္လာတာ ျဖစ္တယ္။

အလြယ္တကူ ေပၚေပါက္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဗမာ ကိုယ္စား လွယ္အဖြဲ႔လန္ဒန္ေရာက္ေနစဥ္မွာ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ဟာ သူတို႔ကိုယ္စားလွယ္ မဟုတ္ ဖူးလို႔ သံႀကိဳး႐ိုက္ ကန္႔ကြက္တာေတြ ရွိခဲ့သလို ပင္လုံစာခ်ဳပ္ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႔ ျငင္းဆို ခဲ့တဲ့ ေစာ္ဘြားေတြလဲ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္ေတာင္ စိတ္ပ်က္ လက္ ေလွ်ာ့ေတာ့မေလာက္ အေျခအေနေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ အတြင္း၀န္ ဦးေဖခင္ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ ပင္လုံစာအုပ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဦးထြန္းေအး၊ ဦးတင္ေအး၊ ဦးထြန္းျမင့္စတဲ့ တိုးတက္တဲ့ ရွမ္းမ်ဳိးခ်စ္ေတြ ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီး က်င္းပခဲ့တယ္။ လူထုအစည္းအေ၀းႀကီးက ျပည္မနဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေရးယူရန္နဲ႔ ျပည္ ေထာင္စု မူကို ေထာက္ခံဖိအားေပးခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ေနာက္ဆုံးမွာ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ လက္မွတ္ေရးထုိးႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။

ပင္လုံစာခ်ဳပ္နဲ႔ လြတ္လပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စု ဆိုတာဟာ လူနည္းစုေရာ၊ လူမ်ားစုပါ တိုင္း ရင္းသားအားလုံးက ကိုယ့္သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ပူးေပါင္းတည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းမွာ သီဆိုသလို တရားမွ်တျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔ တန္းတူညီမွ်မႈကို အေျခခံထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔တကြ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသား ေခါင္း ေဆာင္ႀကီးေတြ စိုက္ထူ ခဲ့ၾကတဲ့ ပင္လုံစိတ္ဓာတ္နဲ႔ ျပည္ေထာင္စုကို ၀ိုင္း၀န္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရန္မွာ ႏိုင္ငံသား အားလုံးရဲ႕တာ၀န္ မ်ဳိးခ်စ္အားလုံးရဲ႕ တာ၀န္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အႏၱရာယ္က ေဖာက္ျပန္မႈ ဗီဇအေျခခံတဲ့ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး ၀ါဒေတြပဲျဖစ္တယ္။ တမ်ဳိးသားလုံးရဲ႕ ရန္သူျဖစ္တဲ့ စစ္ အာဏာရွင္ နအဖစစ္အုပ္စုဟာ မဟာလူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒနဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အမ်ဳိးသားေရး ၀ါ ဒေတြ အၾကားက ပဋိပကၡအသြင္ အျပန္ အလွန္ ေက်းဇူးျပဳ ယွဥ္ဖက္ေနမႈကို အမွီျပဳၿပီး ရပ္တည္ေနတာျဖစ္တယ္။ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲကာလက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ဟာ လူမ်ဳိးစုံ အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရးကို တည္ေဆာက္ၿပီး ေအာင္ပြဲဆင္ ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ စစ္အာ ဏာရွင္ေတြကို ေခ်မႈန္းေအာင္ပြဲဆင္ဖုိ႔ ဆိုတာမွာ ကလည္း အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရးဟာ အဓိက လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တယ္။ အမွန္တကယ္ ညီၫြတ္ေရး လိုခ်င္ရင္ ရန္သူအစစ္ကို ျမင္ဘုိ႔လိုပါတယ္။

ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း

၆၊ ၁၂၊ ၂၀၁၀။
http://www.naytthit.net/?p=4938

ေနေရႊေသြးေအာင္ အား လုပ္ၾကံရန္ ဦးေအာင္ေသာင္း စီစဥ္ခဲ့


December 6, 2010 freedom news group

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႈးႀကီး သန္းေရႊ ရဲ့ေျမးျဖစ္သူ ေနေရႊေသြးေအာင္ ေခၚ ဖိုးလျပည့္ ကုိ လုပ္ၾကံရန္စက္မႈ (၁) ၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ေသာင္း ကၾကံစည္ခဲ့သည္ဟု ယေန ့ထပ္မံ ထြက္ရွိလာေသာ ျမန္မာ ၀ီကီလိခ္ ၏ ေပါက္ၾကားမႈ တစ္ခု ျဖစ္သည့္ “ဦးေအာင္ေသာင္း ၏ အာဏာသိမ္းရန္ၾကံစည္ မႈ” တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

ထိုသတင္း ႏွင့္ ပတ္သက္ ၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ ့က စီးပြားေရး လုပ္ငန္း ရွင္ တစ္ဦး က “ဒီလို လုပ္ၾကံဖို ့စဥ္းစားရင္ေတာ့ ဦးေအာင္ေသာင္း တစ္ေယာက္တည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ၊သူ ့ေနာက္မွာအမ်ားစီးပြားေရး အင္အားေကာင္းတဲ့ သူေတြ ပါလိမ့္မယ္။ ေနရႊေသြးေအာင္ က ႀကီးလာတာနဲ ့အမွ်သူ တို ့ရဲ ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္း စု ေတြ ကို ၿခိမ္းေျခာက္မွ ဆိုးလို ့ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဟု ဆိုသည္။

ျမန္မာ၀ီကီ လိခ္ က မူ ဦးေအာင္ေသာင္းသည္ ေနေရႊေသြးေအာင္ အား လုပ္ၾကံရန္ ၾကိဳးစားအား ထုတ္ခဲ့ေသာ္ လည္း သူ၏ လူ ယံု တစ္ဦးအၾကံေပးမႈေၾကာင့္ မလုပ္ၾကံျဖစ္ေသာ္လည္း လက္မေလွ်ာ့ ေသးေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားသည္။
http://freedomnewsgroup.com/

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လံုၿခံဳေရး



ဓာတ္ပံု ASSOCIATED PRESS
တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန ျပန္လြတ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို လူအမ်ားကပိုၿပီး စိုးရိမ္တႀကီးရွိေနၾကပါတယ္။ ၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္၊ ေမလက ဒီပဲယင္းမွာႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ လူအုပ္နဲ႔တိုက္ခိုက္မႈ၊ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္၊ သံဃာ့လႈပ္ရွားမႈမွာ ျမင္ခဲ့ရတဲ့ စစ္အစုိးရက ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးထားတဲ့ စြမ္းအားရွင္လူရမ္းကားေတြရဲ႕ေျဗာင္က်က်က်ဴးလြန္မႈ စတာေတြေၾကာင့္လည္း အခုလို စိုးရိမ္မႈေတြ ပိုလာေနတာလည္းျဖစ္ပါတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အနီးကပ္လံုၿခံဳေရးကို လူငယ္အဖဲြ႔ဝင္ေတြနဲ႔အတူ တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့ အန္အယ္လ္ဒီ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္ ဗိုလ္ႀကီးေဟာင္း ဦးဝင္းထိန္ကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားပါတယ္။
ဦးဝင္းထိန္။  ။ အဲဒီလံုၿခံဳေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ျပည္တြင္းကေရာ ျပည္ပကေရာ က်ေနာ့ကိုတင္မကဘူး။ တျခားနီးစပ္ရာ နီးစပ္ရာလူႀကီးေတြဆီကို ေဒၚစုရဲ႕လံုၿခံဳေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ စိုးရိမ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြ၊ ေနာက္ စာေတြ၊ တယ္လီဖုန္းေတြ အခုလိုပဲ ရပါတယ္။ ရတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တို႔စဥ္းလည္းစဥ္းစားတယ္။ ေနာက္ လူႀကီးေတြနဲ႔လည္း တုိင္ပင္တယ္။ တုိင္ပင္တဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တုိင္က တပ္ထဲမွာ လူႀကီးေတြ VIP ေတြဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ အထက္က ဗီြအိုင္ပီေတြကို လုံၿခံဳေရးလုပ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သိတဲ့အခါ အဲဒီစံႏႈန္းနဲ႔သြားၿပီး လုပ္ဖို႔ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔လုပ္လို႔ရမလဲ- စဥ္းစားၾကတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တို႔က ေဒၚစုရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို ခႏၶာကိုယ္ေတြနဲ႔ပဲ ကာကြယ္ရမယ္။ Human Shields ဒါပဲ ရွိတယ္။ ၈၈၊ ၈၉ ေတာက္ေလွ်ာက္ က်ေနာ္အျပင္မွာ၊ ၉၅၊ ၉၆ ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္တဲ့အခါမွာလည္း ဒီလုိပဲ လုပ္ခဲ့ၾကရတာပဲ။
အဲဒီေတာ့ လူငယ္ေတြကိုလည္းေျပာထားတယ္။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္းလည္း ေျပာထားတယ္။ ေဒၚစုအႏၱရာယ္ရွိမယ့္ ကိစၥဆိုေတာ့ တုိ႔က တို႔ခႏၶာကုိယ္ေတြနဲ႔ပဲ ကာကြယ္ရမယ္။ ခႏၶာကိုယ္ေတြနဲ႔ ကာကြယ္တဲ့အခါမွာ လူငယ္ေတြက အဓိကပဲ။ က်ေနာ္တို႔လူႀကီးဆိုတာ ေဘးကေနၿပီးေတာ့ ရံၿပီးေတာ့ ေရွ႕ကၾကည့္မယ္၊ ေနာက္ကၾကည့္မယ္၊ ေဘးကၾကည့္မယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့မွ လူငယ္ေတြကိုလည္း ေဒၚစုကို ခ်ဥ္းကပ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ဘယ္လိုၾကည့္ထား၊ ဘယ္သူ႔ကိုဘယ္လိုၾကည့္၊ လက္အမူအယာ၊ မ်က္ႏွာအမူအယာ အစရွိသည္ျဖင့္ေပါ့။ အဲလိုေလာက္ပဲ က်ေနာ္တို႔လုပ္ႏုိင္တယ္။
သြားတဲ့လာတဲ့အခါမွာလည္း အႏၱရာယ္ရွိတတ္တဲ့ေနရာေတြ၊ လူေတြရဲ႕လႈပ္ရွားမႈ၊ အဲလိုပဲ လုပ္ႏုိင္တယ္။ လုပ္ႏိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့ တကယ္တန္းေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လုပ္ခဲ့တဲ့ အရင္တုံးက တပ္ထဲမွာ ႀကံဳခဲ့ဖူးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ နည္းနည္း ရီစရာေတာင္ ေကာင္းေနအံုးမယ္။ ဘာမွ လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ရွိရင္ အင္မတန္မွ အားနည္းတယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔လည္းသိတယ္။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။  ။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျဖၾကားထားတာ က်ေနာ္တို႔ ၾကားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အန္အယ္လ္ဒီလို အဖဲြ႔အစည္းမ်ဳိးက လက္နက္ကိုင္ အဖဲြ႔အစည္းလည္း မဟုတ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ရွိရင္ေတာ့  တတ္ႏိုင္သမွ်ပဲ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မယ္။ သူ႔အေနနဲ႔လည္း သူ႔ရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို စီမံေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့ လူငယ္ေတြကို ယံုၾကည္မႈ၊ ကိုးစားမႈ ရွိပါတယ္လို႔ သူေျပာထားတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေနရာမွာ သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရအဖဲြ႔အေနနဲ႔ေရာ လံုၿခံဳေရးအဖဲြ႔ေတြအေနနဲ႔ေရာ ဒီျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေရးႀကီးတဲ့ သူတေယာက္အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ လံုၿခံဳေရးအတြက္ကို လုပ္ေပးဖို႔ ကမ္းလွမ္းတာေတြ ဘာေတြ မရွိဘူးလားခင္ဗ်။
ဦးဝင္းထိန္။  ။ အဲလို ကမ္းလွမ္းတာေတာ့ မရွိဘူးဗ်။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔လူႀကီးေတြေရာ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အယူအဆအရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အခု ကမာၻမွာေရာ ဗမာျပည္မွာေရာ အင္မတန္ကို အေရးပါတဲ့ Icon တေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီလူရဲ႕ လံုၿခံဳေရးဟာ အဓိက တာဝန္က တုိင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အစိုးရတာဝန္ပဲလို႔ က်ေနာ္တို႔ သတ္မွတ္ယံုၾကည္ထားတယ္။
အဲဒီလို ယံုၾကည္တာက တပိုင္းေပါ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့မွ ေဒၚစုရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို က်ေနာ္တို႔ နီးစပ္တဲ့ ခႏၶာကုိယ္ရင္းၿပီးေတာ့မွ Human Shields နဲ႔ ကာကြယ္တာကတပိုင္း၊ ေနာက္တပိုင္းက ေဒၚစုရဲ႕စိတ္ေနသဘာဝေပါ့။ ၁၉၈၉ တုန္းက ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ ဓႏုျဖဴမွာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဓႏုျဖဴမွာ ရွိတဲ့ မ.ဝ.တ ဥကၠ႒က ေဒၚစုကိုေသနတ္နဲ႔ ခ်ိန္ၿပီးေတာ့ တုိးရင္ပစ္မယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားမွာ ေဒၚစုက အဲဒီပစ္တဲ့ေနရာကို သြားမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေျခလွမ္းလွမ္းတယ္။ လွမ္းတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီတုန္းက ဦးၾကည္ေမာင္ ရွိေသးတာေပါ့။ က်ေနာ္က တျခားေနရာေရာက္ေနတယ္။ ဦးၾကည္ေမာင္က ေဒၚစုကို ဖယ္တယ္။ မရဘူး။ ေဒၚစုက ေရွ႕တိုးသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အဲဒီအရာရွိရဲ႕ အထက္အရာရွိက အဲဒီလူရဲ႕လက္နက္ကို လုၿပီးေတာ့မွ နပန္းလံုးၿပီး လက္နက္ကိုလုလိုက္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ အဲဒီတုန္းက ပစ္တာခတ္တာမ်ဳိး မျဖစ္ခဲ့ဘူး။
အဲဒီရဲ႕သင္ခန္းစာက ဘာလဲဆိုရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ သူ႔ကို အသက္အႏၱရာယ္ရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ေတာင္မွ သတၱိေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ အႏၱရာယ္ကိုရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ စိတ္ဓာတ္ရွိတယ္။ တနည္းအားျဖင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ နည္းနည္း ေခါင္းမာတယ္ ဆိုတဲ့သေဘာေတာ့ ပါတာေပါ့။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။  ။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ ဒီေနရာမွာ တခ်က္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒါ အသက္ကို ဉာဏ္ေစာင့္ဆိုတဲ့ စကားေပါ့ေနာ္။ ဒီေနရာမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ လူထုကို ယံုၾကည္ကိုးစားမႈရွိတယ္။ သူ႔ကို လူထုအေနနဲ႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးမႈရွိၿပီးေတာ့ ဒီလို အႏၱရာယ္တစံုတရာေပးမွာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့ ယံုၾကည္မႈရွိတယ္ ဆိုေပမဲ့လည္း ဒါ တထစ္ခ်ေျပာလို႔မရတဲ့အေျခအေနမ်ဳိးေတြ ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာက  ဒီပဲယင္းမွာ ျဖစ္ခဲ့တာက သက္ေသထူေနပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးမွာ အေစာက ဦးဝင္းထိန္ေျပာသလိုေပါ့ေနာ္၊ ေဒၚစု သြားရာခရီးတေလွ်ာက္မွာ ကိုယ္ခႏၶာ ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္က လူငယ္ေတြက လိုက္လံကာကြယ္ေပးတာထက္ တျခား ခရီးသြားလာမႈကိစၥမွာ ႀကိဳတင္စီမံခန္႔ခြဲမႈေတြ၊ လူထုအေပၚကို ႀကိဳတင္ၿပီးေတာ့ စည္းကမ္းတက်နဲ႔ အနားမကပ္ဖို႔ ကိစၥေတြ ဘာေတြ အဲလိုႀကိဳတင္စီမံခ်က္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ႏိုင္တာေတြ မရွိဘူးလား။
ဦးဝင္းထိန္။  ။ အဲဒါမ်ဳိးေတြက ၈၈၊ ၈၉ ကတည္းက လုပ္ထားတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း ညႇိႏႈိင္းၿပီး လုပ္ေနၾကတာေတြရွိပါတယ္။ ဒါ တခ်က္ေပါ့။ ေနာက္တခ်က္က အခုလက္ရွိ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အစိုးရရဲ႕ သေဘာထားကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊတို႔၊ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးေမာင္ေအးတို႔၊ ဦးသူရေရႊမန္းတို႔၊ ဦးတင္ေအာင္ျမင့္ဦးတို႔ ေနာက္ထပ္တက္တဲ့ လူငယ္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တန္ဖိုးကို သူတို႔နားမလည္ဘူး။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ဗမာျပည္အတြက္ တခ်ိန္မွာ သူတို႔လုပ္တာထက္ ထြန္းထြန္းေျပာင္ေျပာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားကိုသူတို႔ လက္မခံဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ သူတို႔က အာဏာမစြန္႔လႊတ္ခ်င္ၾကပဲကိုး။ အဲလိုမစြန္႔လႊတ္ခ်င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ေဒၚစုဟာ တခ်ိန္မွာ တခုခုျဖစ္ၿပီ။ ဥပမာ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ- အိႏၵိယမွာျဖစ္တယ္၊ ရာဂ်စ္ ဂႏၵီျဖစ္တယ္၊ အင္ဒီရာဂႏၵီျဖစ္တယ္၊ အဲလိုျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အလားအလာေတြ က်ေနာ္တို႔ အမ်ားႀကီး တြက္ထားၿပီးသား။ အဲလိုျဖစ္လို႔ရွိရင္ က်ေနာ္လည္းအနားမွာရွိေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း ပါရင္ပါသြားမွာပဲ။ အသက္စြန္႔ရမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ တမင္သက္သက္ အာဇာနည္ျဖစ္ခ်င္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။
က်ေနာ္တို႔မွာ ဘာမွလက္နက္မရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္မို႔လို႔ လုပ္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ခံရမယ္။ ဘာေၾကာင့္ လုပ္ရင္ခံရမလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ထိပ္တန္းအာဏာရွိေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ ေဒၚစုအေပၚမွာ လံုးဝက႐ုဏာ မရွိဘူးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။  ။ ဟုတ္ကဲ့။ အခု ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းေတြအတြင္း ေဒၚစု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာသြားတဲ့လာတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြေပါ့ေနာ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗီြဒီယိုကေန ၾကည့္တဲ့အခါက်ေတာ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္လူငယ္ေတြ အေနနဲ႔ ေစာေစာက ဦးဝင္းထိန္ေျပာသလိုပဲ၊ လက္နဲ႔တားၿပီးေတာ့ လူအုပ္ကိုထိန္းတာကိုေတြ႔ရတယ္ေလ။ ဒါေပမဲ့လည္း အဲလိုထိန္းတဲ့အေျခအေနက အထူးသျဖင့္ေပါ့ေနာ္ ထိန္းတဲ့လူငယ္အုပ္စုေတြရဲ႕ ၾသဇာ သက္ေရာက္မႈေပါ့ေနာ္။ သူတို႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္က ပိုၿပီး႐ုတ္႐ုတ္႐ုတ္႐ုတ္ ျဖစ္သြားေစႏိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိးေရာ မရွိဘူးလား။ အဲလိုမ်ဳိး သံုးသပ္တာမရွိဘူးလား။
ဦးဝင္းထိန္။  ။ နည္းနည္းေတာ့ ရွိတတ္တယ္။ ရွိတာလည္းက်ေနာ္သိတယ္။ အဲဒီ ေရႊတိဂံုဘုရားသြားတဲ့ ကိစၥမွာေရာ၊ ေလဆိပ္သြားတဲ့ကိစၥမွာေကာ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေစ်း သြားတဲ့ကိစၥမွာေကာ က်ေနာ္ ေဘးနားမွာ ရွိေနတာပဲ။ ရွိေနၿပီးေတာ့ သူတို႔အေနအထားကိုပဲ က်ေနာ္အကဲခတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ တိုးတက္မႈရွိလာသလဲ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ဘာေတြခၽြတ္ယြင္းသလဲ၊ ၿပီးရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ျပန္ၿပီး ေဆြးေႏြးတာေတြရွိတယ္။ အဲဒီလိုရွိေနေသာ္လည္းပဲ က်ေနာ္ကိုယ္တုိင္ကိုက အားရမႈလည္းမရွိပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔မွာ အမ်ားႀကီး လုိအပ္မႈရွိတယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္သိပါတယ္။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။  ။ ဟုတ္ကဲ့။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဒီလို ခရီးသြားတဲ့လာတဲ့ေနရာေတြမွာ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕အစီအစဥ္ေတြကို က်ေနာ္တို႔ မသိေသးဘူးေပါ့ေနာ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ျပင္ပနယ္ဘက္ကို ထြက္ဖို႔အစီအစဥ္ေတြ ဘာေတြလည္း က်ေနာ္တို႔ မသိႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို ခရီးရွည္သြားဖို႔ကိစၥေတြ၊ အျပင္ဘက္မွာထြက္ၿပီး ေတြ႔ဆံုဖို႔ကိစၥေတြမွာ ဥပမာအားျဖင့္ - ႏုိင္ငံျခားသံ႐ံုးက ေလ့လာလိုတဲ့ သံအရာရွိေတြ၊ တျခားသက္ဆိုင္ရာ သတင္းေထာက္ေတြ ဘာေတြနဲ႔အတူတဲြၿပီးေတာ့ သြားတယ္ဆိုရင္ေရာ လံုၿခံဳေရးကို ပိုၿပီးကာကြယ္ေပးႏုိင္မ ႈရႏုိင္မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘူးလား။
ဦးဝင္းထိန္။       ။ သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ခုနကေျပာသလိုေပါ့။ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတဲ့အစိုးရဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သမီး ပါလားဆိုတဲ့ က႐ုဏာစိတ္ေတာင္ မရွိဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ ေထာင္ထဲမွာေနတံုးမွာ ေဒၚစု ေညာင္တုန္းသြားတဲ့ခရီးမွာ လမ္းမွာအပိတ္ခံရတာေတြ၊ ---- ဒီပရင္းျဖစ္တာေတြ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကမာၻေအးဘုရားေရွ႕က ကုန္တိုက္ေရွ႕မွာ ဝိုင္း႐ိုက္တာေတြ၊ အဲဒါေတြက တမင္သက္သက္လုပ္ေနတာ။ က႐ုဏာ ကင္းမဲ့တဲ့အလုပ္ေတြ။ တခ်ိန္မွာ သူတို႔အႏၱရာယ္ရွိရင္ ေဒၚစုကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္မယ္ဆုိတာေတာင္ က်ေနာ္ သတိထားမိၿပီးသား။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။  ။ ဟုတ္ကဲ့။ အထူးသျဖင့္ ေနအိမ္နဲ႔ အန္အယ္လ္ဒီ ႐ံုးခ်ဳပ္ကို ျပင္ပလူေတြ ဝင္တဲ့ကိစၥေတြ ဘာေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေရာ ဦးဝင္းထိန္တို႔အေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား ထိထိေရာက္ေရာက္ လံုၿခံဳေရးအတြက္ စီမံေဆာင္ရြက္မႈေတြ လုပ္ႏိုင္သလဲခင္ဗ်။ ဒါက ကိုယ့္ရဲ႕အတြင္းစည္းဝိုင္း ျဖစ္သြားၿပီဆိုေတာ့ ပုိၿပီးေတာ့ လုပ္ႏုိင္စြမ္းရည္ ပိုရွိသလားခင္ဗ်။
ဦးဝင္းထိန္။   ။ အထိုက္အေလွ်ာက္ ဂ႐ုစိုက္မႈေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ေဒၚစုၿခံမွာဆို ညဆိုလည္း က်ေနာ္တို႔က လူငယ္ေတြကို စီစစ္ၿပီးမွ ထားတာရွိတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီလူငယ္ေတြကလည္း လက္နက္မဲ့ ေလ။ လက္နက္မဲ့ဆိုေတာ့ တကယ္တမ္းသာ အႏၱရာယ္ျပဳခ်င္တယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့ အဲဒီ လူငယ္ေတြဟာ ဘာမွ လုပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္တခုက ႐ံုးမွာဆိုရင္လည္း တခုရွိတာက ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္သည္ ျပည္သူလူထုနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါက် ျပည္သူလူထုနဲ႔ ကင္းကြာသြားမယ့္ဟာမ်ဳိးလည္း မျဖစ္ရေအာင္ လံုၿခံဳေရးလည္း အထိုက္အေလွ်ာက္ ရွိေအာင္ဆိုတဲ့ဟာမ်ဳိး ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီးေတာ့ ႏွစ္ဘက္မွ်ၿပီးလုပ္ေနရတယ္ဆိုေတာ့ တဘက္က ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း လံုၿခံဳေရး ဂ႐ုစိုက္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ တဘက္က ၾကည့္မယ္ဆိုရင္လည္း လံုၿခံဳေရးအရ ဟာကြက္ရွိတယ္ဆိုတာလည္း - လုပ္မယ့္သူကေတာ့ ဟာကြက္ေတြ ျမင္ေနမွာပဲ။ အဲဒီမ်က္လံုးနဲ႔ေတာ့ မၾကာခဏၾကည့္ၿပီးေတာ့ သံုးသပ္ေနတာပါပဲ။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။  ။ ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်။ အထူးသျဖင့္ေပါ့ေနာ္။ ဒီဘက္ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတြမွာ ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕လံုၿခံဳေရးဟာ အင္မတန္အေရးႀကီးတယ္လို႔ ခံယူထားတာရွိတယ္ေလ။ ဥပမာအားျဖင့္ ေျပာရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ဆယ္လ္ မြန္ရပ္ရွ္တီ (Salman Rushdie) လို စာေရးဆရာေပါ့ေနာ္။ သူ႔ရဲ႕အေရးအသားေတြေၾကာင့္ အစၥလာမ္မစ္ႏိုင္ငံေတြ၊ အစြန္းေရာက္ေတြက ေဒါသထြက္ၿပီးေတာ့ ေသဒဏ္အမိန္႔ခ်ၿပီးေတာ့ သတ္ျဖတ္လုပ္ႀကံဖို႔ အေထာက္အထားေတြရွိေနတဲ့အခါက်ေတာ့ သက္ဆိုင္ရာလံုၿခံဳေရးအဖဲြ႔ေတြအေနနဲ႔ သူ႔ကို တကယ့္ကို လံုၿခံဳေရးေတြ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ စီမံေပးတာေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ရတယ္ေလ။
အခု ဗမာျပည္မွာဆိုရင္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ တုိင္းျပည္အတြက္အေရးပါတဲ့ ႏိုင္ငံသားတေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးတေယာက္ရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို အကာအကြယ္ေပးဖို႔ဟာ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရရဲ႕ တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတာကို အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ တရားဝင္တင္ျပႏိုင္ဖို႔ မရွိဘူးလား။
ဦးဝင္းထိန္။  ။ အဲလိုတင္ျပတာလည္း မရွိခဲ့ဘူး။ တင္ျပဖို႔လည္း အစီအစဥ္ ရွိဟန္မတူဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူ႔လံုၿခံဳေရးကို ျပည္သူလူထုကို အပ္ႏွင္းထားတဲ့သေဘာမ်ဳိး ရွိတဲ့တခ်က္။ ေနာက္တခ်က္က ဥပမာ- ရာဂ်စ္ဂႏၵီတို႔လို bulletproof က်ည္ကာအက်ႌဝတ္ဖို႔ေတာင္မွ သူ႔မွာ လံုးဝဆႏၵမရွိဘူး။ အဲလိုဝတ္လို႔ရွိရင္ သိကၡာက်တယ္လို႔ အေတြးအေခၚရွိတဲ့ အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဘက္က အဲဒီ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ရွိတယ္။ ေနာက္တခုက ၉၅၊ ၉၆ က်ေနာ္အျပင္မွာရွိတံုးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို ေထာက္လွမ္းေရးကေန တာဝန္ယူေပးတာရွိတယ္။ ယူေပးေသာ္လည္းပဲ ဒီလူေတြက မေျဖာင့္မတ္ဘူး။ ဘယ္လိုမေျဖာင့္မတ္သလဲ ဆိုလို႔ရွိရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕လံုၿခံဳေရးလုပ္ေပးတဲ့ အပိုင္းကတပိုင္း၊ ေနာက္တပိုင္းက အဲလိုလုံၿခံဳေရးလုပ္ေနၿပီးေတာ့မွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အိမ္ထဲကိုဝင္တဲ့ လူေတြရဲ႕အေၾကာင္းေတြ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့မွာ က်ေနာ္တို႔လုပ္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြကို တဖက္တလမ္းကေနၿပီးေတာ့မွ သူတို႔သိသြားတဲ့အခါမွာ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေႏွာင့္ယွက္တာေတြ။ ဒီေတာ့ သူတို႔က လံုၿခံဳေရးေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ လံုၿခံဳေရးေပးတယ္ဆိုတဲ့ အမူအယာျပၿပီးေတာ့မွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕လုပ္ငန္းေတြကို နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေႏွာင့္ယွက္တဲ့ အေထာက္အထားေတြ ေတြ႔ခဲ့ရဖူးတယ္။
အဲဒီေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔က ဒီလံုၿခံဳေရးကို သက္ဆိုင္ရာအာဏာပိုင္ဆီကို လုပ္ေပးပါလို႔ေတာ့ ေမတၱာရပ္ခံလိမ့္မယ္လို႔လည္း က်ေနာ္ေတာ့မထင္ဘူး။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။ ။ ေလာေလာဆယ္မွာက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက သီးျခားအားျဖင့္ လံုၿခံဳေရးကို တာဝန္ယူေပးႏိုင္တဲ့ ပုဂၢလိက အဖဲြ႔အစည္းေတြေရာမရွိဘူးလား။ ျပင္ပမွာဆိုလို႔ရွိရင္ေတာ့ ပုဂၢလိကအဖဲြ႔အစည္းေတြနဲ႔ သီးျခားလံုၿခံဳေရးယူေပးေနတဲ့ အဖဲြ႔အစည္းေတြရွိတယ္ေလ။ အလားတူပဲ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္လူငယ္ေတြကို သီးသန္႔အားျဖင့္ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ေလ့က်င့္သင္တန္းေပးႏုိင္တဲ့ လက္နက္ကိုင သေဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ လံုၿခံဳေရးအျမင္နဲ႔ လံုၿခံဳေရး႐ႈေဒါင့္ကေန ၾကည့္တတ္ဖို႔၊ ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ သင္တန္းေပးႏုိင္မဲ့ အဖဲြ႔အစည္းေတြ၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြေရာ မရွိဘူးလားခင္ဗ်။
ဦးဝင္းထိန္။ ။ ရွိေတာ့ရွိႏိုင္တယ္။ ကုမၼဏီေတြ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးအဖဲြ႔အစည္းေတြအတြက္ ကုမၼဏီေတြအတြက္ ရဲအရာရွိေဟာင္းေတြ၊ တပ္အရာရွိေဟာင္းေတြကေနၿပီးေတာ့မွ ေလ့က်င့္ၿပီးေတာ့ လံုၿခံဳေရး လုပ္ေပးေနတာေတြ က်ေနာ္သိေနပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္းပဲ အေရးႀကီးတဲ့ပုဂၢိဳလ္အတြက္ personal bodyguard သေဘာမ်ဳိး လုပ္ေပးတဲ့ service ကေတာ့ ရွိဟန္ေတာ့ မတူဘူး။ ရွိလုိ႔ရွိရင္လည္း က်ေနာ္တို႔ သံုးမယ္ဆိုရင္ အင္မတန္ စဥ္းစားရမယ့္ကိစၥပဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က လက္ခံခ်င္မွ လက္ခံမယ္။
ဦးသန္းလြင္ထြန္း။ ။ တျခားေရာ ဒီ လံုၿခံဳေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဦးဝင္းထိန္အေနနဲ႔ အေတြ႔အႀကံဳရွိခဲ့တဲ့ လူတေယာက္အေနနဲ႔ေပါ့ေနာ္။ ဘာမ်ားျဖည့္စြက္ေျပာစရာရွိလဲခင္ဗ်။
ဦးဝင္းထိန္။ ။ ေျပာရတာေတာ့ ခက္တယ္ဗ်။ က်ေနာ္တပ္ထဲမွာ ေနတုန္းကတည္းက ဦးေနဝင္းရဲ႕လံုၿခံဳေရးကို က်ေနာ္လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ လက္နက္ကိုင္ၿပီးေတာ့မွ လမ္းတေလွ်ာက္လံုး ေစာင့္ေပး၊ ကင္းေစာင့္ေပးရတဲ့ အလုပ္ကတခု။ လက္နက္မကိုင္ဘဲနဲ႔ အရပ္ဝတ္နဲ႔ လက္နက္ငယ္ေလးေတြ ခါးၾကားထိုးၿပီးေတာ့မွ လုပ္ေနတဲ့အပိုင္းကတပိုင္း ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးကလုပ္ေနတဲ့အပိုင္း အဲဒီလိုအဆင့္ဆင့္ လုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ေတြ အေတြ႔အႀကံဳရွိခဲ့ေတာ့ အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကို လံုၿခံဳေရးလုပ္ေပးေနတာကို professional eye တကယ့္ လံုၿခံဳေရးကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တခုခုျဖစ္တိုင္း က်ေနာ္တုိ႔က ဘုရားတေနရတာေပါ့။
http://www.voanews.com/burmese/news/democracy-forum/burma_forum_01-05-10-111300034.html

အေမရိကန္ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈ အလြယ္တကူ ႐ုတ္သိမ္းလို႔မရ

အေမရိကန္ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈ အလြယ္တကူ ႐ုတ္သိမ္းလို႔မရ

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္လာ ကတည္းက ျမန္မာစစ္အစိုးရ အေပၚ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး အေရးယူ ပိတ္ဆို႔မႈဟာ အေလးထား ေဆြးေႏြးစရာ ကိစၥအျဖစ္ ျပန္လည္ ေပၚထြက္လာပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္ၿပီး ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ အဲဒီလို အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈမ်ားအေပၚ သူ႔ရဲ႕သေဘာထားကို ေမးျမန္းတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပံုက ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ စီးပြားဆက္ဆံမႈအေပၚ ၀ါရွင္တန္ရဲ႕ ပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ျပန္ဖြင့္ႏိုင္မယ့္ ေသာ့ခ်က္ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွာသာ ရိွေနသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီလို႐ႈျမင္တာကို မၾကာေသးခင္က The Washington Times မဂၢဇင္းမွာ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ Suu Kyi seeks to review sanctions on Myanmar ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးကို ဥပမာအျဖစ္ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေဆာင္းပါးက အေမရိကန္ ကြန္ဂရက္က အမည္မေဖာ္လိုတဲ့ သတင္းရင္းျမစ္တခုကို ကိုးကားၿပီး အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ “ကြန္ဂရက္ လႊတ္ေတာ္ အမတ္အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဘယ္လိုေျပာမလဲဆိုတာကို လမ္းညႊန္အျဖစ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။

“တကယ္လို႔ ပိုၿပီးလက္ေတြ႕က်တဲ့ ေစ့စပ္ညိႇႏႈိင္းမယ့္ လမ္းေၾကာင္းတခုကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က လွမ္းမယ္ဆိုတာကို လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ား ျမင္ရရင္ ဒါဟာ ပိုၿပီးေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့ ရပ္တည္ခ်က္တရပ္ ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔အတြက္ အေျခအေန အမ်ားအျပား ဖန္တီးပါလိမ့္မယ္” လို႔ ေဆာင္းပါးမွာ ေရးထားပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္က ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ပါတီျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (NLD) ဟာ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ပါတီရဲ႕မူ၀ါဒေတြကို ျပန္လည္သံုးသပ္ဖို႔ ဆႏၵရိွၿပီး ေ၀ဖန္သူေတြ ေျပာေနသလို အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြဟာ စစ္အစိုးရကိုထက္ သာမန္ျပည္သူေတြကို ပိုၿပီးထိခိုက္နစ္နာေစတာ ဟုတ္၊ မဟုတ္  ရွာေဖြေလ့လာသြားမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

“အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြဟာ တကယ္ပဲ ျပည္သူေတြကိုသာ ထိခိုက္ေနတယ္လို႔ က်မတို႔ေတြ႕လို႔ရိွရင္၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ရလဒ္ တခုမွ မရိွဘူးဆိုရင္၊ ဒါေတြကို ရပ္တန္႔ဖို႔အခ်ိန္ က်၊ မက်ျပန္စဥ္းစားဖို႔ ပိတ္ဆို႔မႈေတြကို လုပ္တဲ့သူေတြကို က်မတို႔ဘက္က ေျပာဆိုဖို႔ စဥ္းစားရလိမ့္မယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပါပဲ” လို႔ အဲဒီေဆာင္းပါးအတြက္ တယ္လီဖုန္းေမးျမန္းခန္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူက “ေကာင္းပါၿပီ၊ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြ ဖယ္ရွားဖို႔ အခိ်န္တန္ပါၿပီလို႔ ေျပာ႐ံုေလာက္နဲ႔ လြယ္ကူတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး” လို႔ ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ထားသလိုပဲ အေရးယူပိတ္ဆို႔ေရး မူ၀ါဒေတြမွာ တခုခု အေျပာင္းအလဲလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္တာဟာ အေမရိကန္ အစိုးရအေပၚမွာသာ လံုးလံုးလ်ားလ်ား မူတည္ေနပါတယ္။ အေရးယူပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ ႏွစ္ႏိုင္ငံခ်င္းေပးတဲ့ အေထာက္အပံ့ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံတကာ အေထာက္အပံ့ေတြ ေပးတဲ့ေနရာမွာ ပိတ္ဆို႔တားဆီးမႈေတြ လုပ္တာကို ရပ္တန္႔ဖို႔ သမၼတ အိုဘားမားအစိုးရနဲ႔ အေမရိကန္ ဥပေဒျပဳအမတ္ေတြက ဆံုးျဖတ္တဲ့ေနရာမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ အခ်က္တခုအေနနဲ႔ေတာ့ ပါပါလိမ့္မယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေရးႀကိဳးပမ္းမႈေတြကို ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကတည္းက ဥပေဒမ်ားျပဌာန္းၿပီး ျမန္မာစစ္အစိုးရကို ဖိအားေပးခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ ကြန္ဂရက္က အဓိကပါတီႀကီးႏွစ္ခုစလံုးရဲ႕ ေထာက္ခံမႈေတြကို ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားသူမ်ား ရရိွခဲ့တာမွန္ေပမယ့္ ဥပေဒျပဳအမတ္မင္းမ်ားက သူတို႔ရဲ႕ရပ္တည္ခ်က္ကို ေန႔ခ်င္းညခ်င္း အေျပာင္းအလဲေတာ့ လုပ္လိမ့္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပဌာန္းၿပီးျဖစ္တဲ့ ဥပေဒေတြမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ဘယ္လိုအေျခအေနမွာ ႐ုတ္သိမ္းမယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြလည္း ျပဌာန္းၿပီးသားပါ။ လြတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္စလံုးနဲ႔ အိုဘားမားအစိုးရဟာ အေရးယူပိတ္ဆို႔ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တခုခုခ်မယ္ဆိုရင္ အဲဒီ အေျခခံစည္းကမ္းခ်က္ေတြကို က်င့္သံုးလိုက္နာဖို႔လည္း တာ၀န္ရိွပါတယ္။

အေမရိကန္အစုိးရရဲ႕ အျပင္းထန္ဆံုး အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈတခုျဖစ္တဲ့ “ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အက္ဥပေဒ ၂၀၀၃” မွာ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြကို မ႐ုတ္သိမ္းမီ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလံုးကို လႊတ္ေပးရမယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ကို ေဖာ္ျပ ထားပါတယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီပဲယင္းၿမိဳ႕အနီး စစ္အစိုးရ ေထာက္ခံအားေပးတဲ့ လူဆိုးလူမိုက္ေတြက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါေတြကို ရက္ရက္စက္စက္ တိုက္ခိုက္သတ္ျဖတ္ခဲ့တာကို တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ ျပဌာန္းခဲ့တဲ့ ဒီဥပေဒမွာ စစ္အစိုးရဟာ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးေတြျဖစ္တဲ့ လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ စည္း႐ံုးခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ စုေ၀းခြင့္နဲ႔ သတင္းစာ လြတ္လပ္ခြင္ေတြကို ေလးစားလိုက္နာရမယ္ဆိုတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြလည္း ထည့္သြင္းထားပါ တယ္။ ယေန႔အထိ အျပဳသေဘာတိုးတက္မႈေတြ တခုမွ မေတြ႔ရပါဘူး။

အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈကို ဖယ္ရွားဖို႔ ေနာက္ထပ္ အဓိကျပႆနာတခုကို ၂၀၀၃ အက္ဥပေဒရဲ႕ အခန္း ၃ “ျမန္မာစစ္အစိုးရကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစတဲ့ စီးပြားကုန္သြယ္ ဆက္ဆံမႈေတြကို တားျမစ္ျခင္း” မွာ သြားေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒီအခန္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ပစ္မွတ္ေတြထဲမွာ ျပည္ေထာင္စု ႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအသင္းနဲ႔ ၎ကိုဆက္ခံတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းမွန္သမွ် ပါ၀င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဥပေဒအရ အဲဒီအသင္းကေန ပါတီအသြင္ေျပာင္းသြားၿပီး ႏို၀င္ဘာလ ၇ ရက္ေန႔ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ေရြးေကာက္ခံေနရာ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းနီးပါး အႏိုင္ရထားတဲ့ ျပည္ေထာင္စု ၾကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးပါတီ (ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ) ေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈမ်ားထဲမွာ ပါ၀င္ေနပါတယ္။

အဲဒီ အက္ဥပေဒကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရာမွာ အေမရိကန္သမၼတဟာ ဥပေဒပါအခ်က္တို႔ကို ကင္းလြတ္ခြင့္ ေပးခြင့္ရိွတဲ့ အခြင့္အာဏာကို အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္က သမၼတကို ေပးထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုကင္းလြတ္ခြင့္ အာဏာကို က်င့္သံုးတဲ့အခါ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားအရသာလွ်င္ က်င့္သံုးႏိုင္မွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ရဲ႕ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြကို တစိတ္တပိုင္းျဖစ္ေစ၊ တခုလံုးျဖစ္ေစ ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္းတာဟာ အေမရိကန္ရဲ႕ အမ်ိဳးသားအက်ိဳးစီးပြား အေပၚမွာသာ အေျခခံၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေတာင္းဆိုမႈအေပၚမွာ အေျခခံမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒီအခ်က္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သေဘာေပါက္တဲ့အတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ၂၀၀၉ ခုႏွစ္က စစ္အစိုးရေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊထံ ပုဂၢိဳလ္ေရးစာ ႏွစ္ေစာင္ေရးသားေပးပိုခဲ့ၿပီး စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြ ျပန္လည္႐ုတ္သိမ္းေရးအတြက္ ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္ခ်င္ပါတယ္လို႔ ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥကို ေဆြးေႏြးဖို႔ သူ႔ရဲ႕ပန္ၾကားခ်က္ကို စစ္အစိုးရက လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့ပါတယ္။

အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ႐ုတ္သိမ္းဖို႔ဆိုရင္ စစ္အစိုးရဟာ “ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားတဲ့ အတိုက္အခံေတြကို အႀကီးအက်ယ္ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနမႈသည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ အမ်ိဳးသားလံုၿခံဳေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒကို ထူးထူး ျခားျခား ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည္” လို႔ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ အေမရိကန္သမၼတေဟာင္း ဘီလ္ ကလင္တန္ လက္ထက္ကစလို႔ သမၼတ အဆက္ဆက္က အမိန္႔ထုတ္ျပန္ ေၾကညာထားခ်က္ကိုလည္း လက္ရိွသမၼတ အိုဘာမားက ျပန္လည္႐ုတ္သိမ္းဖို႔ လိုအပ္ပါ တယ္။

သမၼတရဲ႕ဒီလို အမိန္႔ဒီဂရီေတြကို အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ပံုမွန္ ျပန္လည္ေလ့လာသံုးသပ္မႈမ်ား ရိွေနၿပီး ႏွစ္စဥ္ သက္တမ္းတိုးမႈကိုလည္း လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။ တကယ္လို႔ အဲဒီလို ေလ့လာသံုးသပ္မႈမ်ားက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ သိသာထင္ရွားတဲ့ တိုးတက္မႈရိွေနတယ္လို႔ ေတြ႕ရိွခဲ့ရင္ သမၼတဟာ သူ႔ရဲ႕အမိန္႔ကို ထပ္မံသက္တမ္း မတိုးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ မူ၀ါဒပိုင္းမွာ အေျခခံက်က် အေျပာင္းအလဲတခု ျဖစ္လာမွာပါ။

ဒါေပမယ့္ စစ္အစိုးရဖက္က အတိုက္အခံေတြအေပၚ ျပဳမူဆက္ဆံမႈေတြမွာ တိုးတက္မႈမရိွခဲ့တာေၾကာင့္ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ႐ုတ္သိမ္းမယ့္ ဒီလို ပထမေျခလွမ္းကို စတင္ဖို႔ အေမရိကန္ဖက္ကလည္း အေျခခံအေၾကာင္းရင္းမရိွ ျဖစ္ေနပါတယ္။

တကယ္လို႔မ်ား ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို ေရွးရႈၿပီး အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြကို ႐ုတ္သိမ္းေပးဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဆံုးျဖတ္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ အဲဒီအေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြက အဓိက ဦးတည္ထားတဲ့ စစ္အစိုးရရဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မရိွဘူးဆိုရင္ သူလည္းပဲ ဘာမွလုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။     ။
http://www.irrawaddy.org/bur/index.php/editorial/2009-02-27-05-56-44/5138-2010-12-04-08-39-34

ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္းထံ သို ့ေရာက္ခဲ့တယ္




ရန္ကုန္သားရဲ့ေမြးေန့ တရက္မွာ ေရႊတိဂံု ဘုရား ကိုေရာက္သြားခဲ့တယ္ဗ်ာ…ဟိုးယခင္က်ေနာ္တို ့ ငယ္ငယ္ က ဘုရားဖူး ေတြနဲ့ က်ိတ္က်ိတ္တိုးစည္ကားခဲ့တဲ့ေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးဟာ ခုဆိုရင္ ဘုရားဖူးဧည္ ့သည္ေတြ အေတာ္ နည္းပါးလာတာကိုေတြ ့ရတယ္ဗ်…။ ျပည္သူေတြရဲ့ စား၀တ္ေနေရးက်ပ္တည္းလာတာနဲ့လဲသက္ဆိုင္တယ္ထင္ ပါ့ ဗ်ာ…။ က်ေနာ္လည္းဘုရား၀တ္ျပဳ ၊ ေမြးေန ့ေထာင္ ့ မွာေရသပါၸယ္ျပီး ..ျမိဳ ့ထဲဖက္သြားဖို ့ ဘုရားေတာင္ ဖက္ မုဒ္ က ဆင္းခဲ့တယ္..။ ကားမွတ္တိုင္ေရာက္ေတာ ့မေရာက္တာၾကာျပီ ျဖစ္တဲ့ ကားဂိတ္ရဲ့ေနာက္ေက်ာဖက္ မွာ ရွိတဲ့က်ေနာ္တို ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့အထင္ကရ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ အုတ္ဂူေတြထားရွိတဲ့ ေနရာဖက္လွမ္း ေမွ်ာ ္ ၾကည့္မ ိ လိုက္တယ္…။ အဲဒီမွာက ေတာင္ဖက္အစြန္းဆံုးမွာက ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္းရဲ ့အုတ္ဂူ..ျပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကေတာ္..ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို ့ ရဲ့မိခင္ေဒၚခင္ၾကည္ အုတ္ဂူ ..၊ ျပီးေတာ့ စုဖုရားလတ္ ရဲ့ အုတ္ဂူ..ေျမာက္ဖက္အစြန္းဆံုးမွာေတာ္ ျမန္မာျပည္က တဦးတည္းေသာကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွူးခ်ဳပ္ ဦးသန္ ့ ရဲ့အုတ္ဂူ တို့ တတန္းထဲတည္ရွိေနတယ္ေလ….။
က်ေနာ္လဲေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွုိင္း ၊ အန္တီစုရဲ့အေမ ေဒၚခင္ၾကည္ ၊ စုဖုရားလတ္ နဲ ့ဦးသန္ ့တို ့ရဲ့အုတ္ဂူေတြ ကို ၀င္ေရာက္ဂါရ၀ျပဳဖို ့ စိတ္ကူးရလာတာ နဲ့ပဲ..။ ျခံ၀န္းတံခါး ကိုအသာတြန္းဖြင့္ ျပီး ၀င္လာခဲ့တယ္ဗ်ာ…။ အုတ္ဂူေတြရဲ့ပါတ္၀န္းက်င္မွာေတာ့ ျမက္ရိုင္းေတာလို ျဖစ္ေနထဲ က စိတ္ထဲတမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္ဗ်ာ….။ ဒါနဲ့ပဲ က်ေနာ္ေတာင္ဖက္အစြန္ဆံုးမွာ ရွိတဲ့ဆရာၾကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္းရဲ့ အုတ္ဂူဆီအရင္၀င္လိုက္တယ္…။ အထဲမွာ ဖုန္ေတြသဲေတြ အထပ္ထပ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်…။ သံတံခါးၾကီးကလည္း တြန္းလိုက္တာနဲ့ ဆီမရွိလွည္း၀င္ရိုးသံၾကီးလိုပဲ..ကြဲအက္အက္အသံၾကီးမည္လာတယ္…။ အတြင္းခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္စိတ္ထဲ အေတာ္ မေကာင္းျဖစ္မိသြားထယ္…။ ဆရာၾကီးရဲ့အုတ္ဂူေခါင္းရင္း အေပၚ မွာေတာ့ ပန္းမ်ားေျခာက္ေသြ ့ေနျပီ ျဖစ္တဲ့ ပန္းအိုးအေဟာင္းေလး တလံုးပဲတင္ထားတာေတြ ့ရတယ္ ..က်န ္ တာေတြ က ေတာ ့ ဖုန္ေတြအလိ္မ္းလိမ္း နဲ့ပါ….။ က်ေနာ္စိတ္ထဲ မွာေတာ ့ …ေၾသာ္တခ်ိန္က တို ့ တေတြကိုေတာ္ေစခ်င္ တတ္ေစခ်င္ လြန္းတဲ့.. ဆရာၾကီး…တိုင္းျပည္ေကာင္းစားဖို ့ ဆိုရင္ဘယ္သူ့မ်က္ႏွာမွမေထာက္ေျပာခဲ့..ဆိုခဲ့ .. သင္ၾကားေပးခဲ့ တဲ့ ဆရာၾကီးဟာ.. ခုခ်ိန္မွာ ဖုန္ေတြ သဲေတြၾကားမွာ အထီးက်န္ဆန္စြာနဲ့ပဲ ထာ၀ရ အိပ္စက္ခဲ့ရျပီ….။ က်ေနာ္စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာ နဲ့ ၀န္းက်င္တေလွ်ာက္မ်က္စိကစားၾကည္ ့မိတဲ့အခါ မွာေတာ့… ဆရာၾကီးရဲ့ အမွာစကားတခ်ိဳ့ ကို နံရံ မွာေဖာင္းၾကြစာလံုးေတြ နဲ့ေရးထားေလ ရဲ့… ဆရာၾကီးရဲ့ အမွာစကားေတြ ကေတာ ့… . ဆရာမေသခင္တိုင္းျပည္မွာတကယ့္ျငိမ္းခ်မ္းေရးအစစ္ကိုျမင္သြားခ်င္တယ္…၊ ေကာင္းမ်ိဳးအေထြေထြ ရယ္ ႏွင့္ ခ်ြန္ေစ ျမေစ ေစာ ..ေဒါင္းအိုးေ၀ရယ္လို ့တြန္ေစ ကေစ ေသာ….၊ တျပည္သား နယ္ခ်ဲ့ အစြန္းရန္ကို တြန္းလွန္ေစဖို ့..တကယ္တကဲ့ တြန္းလွန္ဖို ့အေရးကလဲမေ၀းေတာ ့ ျပီမို့..အေရးၾကီးလွ်င္ျဖင့္ ေသြးနီးျပီး.. ေသြးစည္းရာဆိုသည္ ့အတိုင္း….ကိုင္း..ထထၾကြၾကြ နွင့္ ၀ိုင္းၾကေပေရာ ့… အစရွိတဲ ့စာသားမ်ားကို ဖတ္မိတဲ့အခါမွာေတာ့..ဆရာၾကီးရဲ့ ျပည္သူေတြေပၚထားခဲ့တဲ့ ေစတနာ…ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵ ကို ပိုမို နားလည္ လာပါတယ္…။
ခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အဖိုး သာသက္ရွိထင္ရွားရွိေနဦးမယ္ဆိုရင္ေလ…က်ေနာ္ေတြးၾကည့္ မိပါတယ္… အာဏာကိုမက္ေမာတဲ့ လူတစု..က တိုင္းျပည္ကို ေသနတ္ နဲ ့ခ်ိန္ျပီးအုပ္ခ်ုပ္ေနတာေၾကာင့္… တိုင္းျပည္ၾကီး တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ဆင္းရဲ မြဲေတလာတာေတြ…ႏိုင္ငံတကာအလယ္မွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ မ်က္နွာငယ္ရပံုေတြ… ရဟန္းသံဃာေတြ ကို..မင္းအာဏာသံုးျပီးညဥ္းပမ္း ႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္တာေတြ…ျပည္သူေတြရဲ့အက်ိဳးစီးပြားကို လိုလားလို ့..ျပည္သူ့အခြင့္အေရးေတြ ကိုမေၾကာက္မရြ ့ံေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတဲ့…ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ… ကို ဖမ္းဆီးႏီပ္စက္ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်တာေတြ….အခ်ိဳ ့ ဆိုလဲ..မိသားစုေတြ အကြဲကြဲအျပားျပား နဲ့ တိုင္းတပါး ကိုတိမ္းေရွာင္သြားရတဲ ့…ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ိဳးခ်စ္ၾကီးေတြ…ဒီလိုေတြ တိုင္းျပည္တြင္းမွာအကြဲကြဲ အျပဲျပဲ ျဖစ္ေနတာေတြ ကို အဖိုးသာ ခုခ်ိန္မ်က္ျမင္ေတြ ့ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေလ…..အဖိုးရယ္…. အဖိုးေနရာကေန က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည္ ့မိတယ္….ရင္ကေမြးခဲ့တဲ့သားသမီးေတြ အခ်င္းခ်င္း..တေယာက္နဲ့တေယာက္. . အျငိဳး တၾကီးနဲ့ အျပန္အလွန္သတ္ျဖတ္ေနၾကတာကို..ထိုင္ၾကည္ ့ျပီး..ပူေဆြးေန တဲ ့ မိဘ တေယာက္ ရဲ့ခံစားမွု့ မ်ိဳးကို… အဖိုးခံစားရမယ္လို့ ထင္ပါတယ္….ခုခ်ိန္မွာေတာ့အဖိုးရယ္..က်ေနာ္တို့ ေလ….က်ေနာ္တို ့ ရဲ့ ဆင္းရဲ ဒုကၡ ေတြကို ကယ္တင္ႏိုင္မယ့္ အဖိုးတို ့ လို.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို ့ လို…အာဂ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ ကို.. တမ္းတ မိပါတယ္… က်ေနာ္တို ့ တေတြ မွာ…အာဏာရွင္ေတြ မတရားအုပ္ခ်ဳပ္ေနတာကို…မခံမရပ္ႏိုင္ျဖစ္လြန္းလို ့…. . ျပည္သူ တရပ္လံုးက…ရသင္ ့ရထိုက္ တဲံအခြင္ ့အေရးေတြ ေတာင္းဆိုမိျပန္ရင္…ဘာမွမရတဲ့ ျပင္….က်ေနာ္တို့ရဲ့ ရဟန္း သံဃာေတြ…အကိုေတြ..အမေတြ..ရဲ့ခႏၶာ ကိုယ္ေတြမွာသာ….လွံစြပ္ရာေတြ..ေသနတ္ဒင္ရာေတြ… က်ည္ဆံရာ ေတြသာ… ရခဲ့တယ္အဖိုးရဲ့….ခုဆိုရင္လဲၾကည့္ဦးေလ…က်ေနာ္တုို ့ရဲ့အကိုၾကီးေတြ .. အမၾကီးေတြဟာ.. ဟိုး…. ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားေရခဲေတာင္ၾကီးေတြ ရွိတဲ့ နား…ခိုက္ခိုက္တုန္ခ်မ္းေအးတဲ့ အရပ္ေဒသေတြ… ေတာအထပ္ထပ္.. ေတာင္ေတာင္အထပ္ထပ္ ကိုျဖတ္ေက်ာ္သြားရတဲ့အရပ္ေဒသေတြ မွာရွိတဲ့…အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲက အုတ္တိုက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးေတြထဲမွာ….ေနေရာင္ျခည္ကိုေတာင္မျမင္ႏိုင္ေတာ ့ တဲ့..အက်ဥ္းစံ ရာဇ၀တ္သားၾကီး ေတြျဖစ္ေနျပီ….။ တကယ္ေတာ့သူတို ့ ဟာ အနာဂါတ္ရဲ့သူရဲေကာင္းၾကီးေတြပါ.. အဖိုးရယ္…က်ေနာ္တို ့ တိုင္းျပည္ဟာ..သူရဲေကာင္းေတြ ျပည္ ့ႏွက္ေနတဲ့ တိုင္းျပည္ပါ…အဖိုးရယ္….ဒါေပမယ့္.. အားမတန္လို့ ဆိုျပီးမာန္ေတာ့ မေလွ်ာ့္ဘူး..အဖိုး…ေနာင္အနာဂါတ္မွာ..ေဒါင္းတြန္သံမျပတ္ေစရပါဘူး….အဖိုးမွာခဲ့တဲ့ အတိုင္း…
ေကာင္းမ်ိဳးအေထြေထြ ရယ္ ႏွင့္ ခ်ြန္ေစ ျမေစ ေစာ ..ေဒါင္းအိုးေ၀ရယ္လို ့တြန္ေစ ကေစ ေသာ….
ဆိုတဲ့စကားကိုေျမ၀ယ္မက်နာခံရင္းနဲ့…
ရန္ကုန္သား

၈၈မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းေဇယ်ကိုမေမ့သူမ်ား...

ေရႊေက်ာင္းသား

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ ့သား ကိုထိန္လင္းႏူတ္ဆက္ညစာစားပြဲ









http://www.baymyanmar.com/2010/12/blog-post_06.html မွတဆင့္ေဖၚျပပါသည္။

"A Way Ta Nay Yar" Music Concert New York, 20 November 2010



http://gossip.myanmarcelebrity.com/2010/12/video-way-ta-nay-yar-music-concert-new.html

လွိဳင္သာယာၿမိဳ႔နယ္ အတြင္း ေပးေဆာင္ေနရေသာ အႏွိပ္ခန္းလိုင္းေၾကးမ်ား ႏွင့္ လာဘ္စားေနသူမ်ားစာရင္း ...

ရန္ကုန္တိုင္းဒန

ဌာနမွူးျမင့္ေသာင္း ၂၀၀၀၀ိ

ရဲအုပ္ေအာင္ျမတ္စိုး ၂၀၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္ရဲသူ ၂၀၀၀၀ိ

ရန္ကုန္တိုင္း ထလနႏုိင္

ဌာနမွဴး ရဲမွဴးစိုးညြန္႔ ၂၀၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္ ေတဇာမုိး ၂၀၀၀၀ိ

အရာခံ သန္းေဇာ္ျမင့္ ၂၀၀၀၀ိ

တကက သိန္းေမာင္ႀကီး ၂၀၀၀၀ိ

ရန္ကုန္တိုင္း စစရ

ဌာနမွဴးရဲမွဴး ဘုန္းမင္းစိုး ၂၀၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္ ျမင့္ေအာင္ ၂၀၀၀၀ိ

တကက စိန္ျမင့္ ၂၀၀၀၀ိ

ေျမာက္ပိုင္းခရိုင္ဦးစီး ၁

ရဲအုပ္ သူရေဇာ္ ၂၀၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္ေဇာ္ဖုန္း၀င္း ၂၀၀၀၀ိ

ဗေျမာက္ပိုင္းခရိုင္ မူးယစ္

ဒုရဲအုပ္လွေက်ာ္ဦး ၂၀၀၀၀ိ

ဗေျမာက္ပိုင္းခရိုင္ဦးစီး ၁

ဒုရဲအုပ္သန္းစိုး ၂၀၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္ထြန္းႏိုင္ ၂၀၀၀၀ိ

အၾကမ္းဖက္

ဒုရဲအုပ္ေအာင္ရဲမင္း ၂၀၀၀၀ိ

ေျမာက္ပိုင္းခရိုင္ ဒန

ရဲအုပ္ဗ်က္ဆန္း ၂၀၀၀၀ိ

ရဲအုပ္ေဇာ္မင္းဦး ၂၀၀၀၀ိ

တကက ေအာင္သိန္းႏိုင္ ၁၅၀၀၀ိ

တကကေက်ာ္ျမသိန္း ၁၅၀၀၀ိ

ေျမာက္ပိုင္းခရိုင္ မူးယစ္

တကကလြင္ေမာ္ ၁၅၀၀၀ိ

ေျမာက္ပိုင္းခရိုင္ ဦးစီး ၁

ဒုရဲအုပ္ ေအာင္ေက်ာ္ ၂၀၀၀၀ိ

ၿမိဳ႔နယ္မွဴး ရဲအုပ္ခင္ေမာင္စိန္ ၅၀၀၀၀ိ

စခန္းမွဴး ရဲအုပ္လွေအာင္ ၃၀၀၀၀ိ

စခန္းမွဴး(ေအာက္) ရဲအုပ္ေက်ာ္ေဇယ် ၅၀၀၀၀ိ

နယ္ထိန္းေခါင္းေဆာင္ ဒုရဲအုပ္ ေစာ္ႏုိင္ဦး ၂၀၀၀၀ိ

နယ္ထိန္းေခါင္းေဆာင္(ေအာက္) ဒုရဲအုပ္ခ်စ္တင္ ၂၀၀၀၀ိ

နယ္ထိန္း သက္ဆိုင္ရာ ၂၀၀၀၀ိ

ၿမိဳ႔နယ္တာ၀န္မွဴး အဖြဲ႔

ဒုရဲအုပ္၀ဏၰေဆြ ၁၅၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္ ေအာင္ဆန္းထြန္း ၁၅၀၀၀ိ

တြဲဖက္နယ္ထိန္း သက္ဆိုင္ရာ ၂၀၀၀၀ိ

ရဲအုပ္ျမင့္ဦး ၂၀၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္ခင္ေမာင္ညြန္႔ ၁၅၀၀၀ိ

ဒုရဲအုပ္သန္းဇာ္ ၁၅၀၀၀ိ

မယက ဦးေက်ာ္ႏုိင္ ၃၀၀၀၀ိ

စစစ ဒုရဲအုပ္ေအာင္စိုးမင္း ၂၀၀၀၀ိ

ရယက ဥကၠဌ သက္ဆုိင္ရာ ၃၀၀၀၀ိ

ခလရ ၅၃၂ တပ္ရင္းစရဖ ၂၀၀၀၀ိ

စရဖ (ေတာင္ဒဂံု) အငယ္ေလးေကာက္ခံ (အင္ေဖာ္မာ) ၂၀၀၀၀ိ

စရဖ (အကူ ၁ ) ၁၀၀၀၀ိ

စရဖ (အကူ ၂) ၂၀၀၀၀ိ

လွိဳင္သာယာမွ ညီအကိုတစ္ဦးမွ ေပးပို႔လာေသာ စာရင္းႏွင့္ လာဘ္စားေနသူမ်ား၏ စာရင္းျဖစ္ပါသည္။ ပံုမွန္ လာဘ္ေပးေနရရံုသာမက ၄င္းတို႔ စားေသာက္ေနေသာ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားသို႔ စားေသာက္ထားသမွ် လာေရာက္ေပးေဆာင္ခုိင္းျခင္း၊ ဇိမ္မယ္မ်ားကို ၄င္းတို႔ ႏွစ္သက္သည့္ တည္ခိုးခန္းမ်ားသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးရျခင္း၊ ၄င္းတို႔ ႏွစ္သက္သမွ် အရက္၊ ေဆးလိမ္၊ အျခားစားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကိုပါ ၀ယ္ျခမ္းေပးရျခင္း၊ (သို႔) ရွင္းလင္းေပးေဆာင္ေပးရျခင္း အစရွိေသာ အျပဳအမူမ်ားကိုပါ အလြန္အႀကဴး ျပဳမူေနၾကေၾကာင္း သတင္းေပးပို႔ပါသည္ခင္ဗ်ာ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီးသန္းေရႊ ေျမးမွ မန္ယူအသင္း အား ေဒၚလာသန္းတစ္ေထာင္ျဖင္႔ ၀ယ္ဖို႔ေျပာ

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီးသန္းေရႊ ေျမးမွ မန္ယူအသင္း အား ေဒၚလာသန္းတစ္ေထာင္ျဖင္႔ ၀ယ္ဖို႔ေျပာ

ျမန္မာစစ္ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဴပ္မွႈးၾကီးသန္းေရႊသည္  မန္ခ်က္စတာ ယူႏိုက္တက္ ေဘာလံုးအသင္းကို ေဒၚလာ သန္း တစ္ေထာင္(တစ္ဘီလီယံ) ျဖင္႔ ၀ယ္ယူဖို႔ ၂၀၀၉ ဇန္န၀ါရီလတြင္ စဥ္းစားခဲ႔ေၾကာင္း ၀ိကီလိခ္မွ ဖြင္႔ခ်ေသာ
အေမရိကန္သံတမန္ လွ်ဳိ႕၀ွက္သတင္းမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးသန္းေရႊေျမး ဖိုးလျပည့္က မန္ခ်က္ စတာကလပ္ ရွယ္ယာမ်ားကို ၀ယ္ယူဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ပူဆာခဲ႔ေၾကာင္း လွ်ဳိ႔၀ွက္သတင္းကို ရန္ကုန္ရွိ အေမရိကန္သံရံုးမွ ၀ါရွင္တန္သို႔ ေပးပို႔ခဲ႔သည္။
ဆိုင္ကလုန္း နာဂစ္ ကို ေႏွးေကြးစြာ ေျဖရွင္းျခင္းအေပၚ ကုလသမဂၢမွ စိတ္ဆိုး ေဒၚသထြက္မွႈမ်ား ရွိေနခ်ိန္တြင္ မန္ခ်က္စတာ ေဘာလံုး အသင္းအား ေဒၚလာ သန္းတစ္ေထာင္ျဖင္႔ ၀ယ္ယူဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီး သန္းေရႊကို ဖိုးလျပည့္မွ အတင္း အက်ပ္ ပူဆာေနခဲ႔သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မွႈးၾကီးက ေဘာလံုး အသင္း ၀ယ္ယူလိုက္လွ်င္ ျဖစ္ေပၚလာမည့္ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရး ျပႆနာမ်ားကို စဥ္းစားခဲ႔ေၾကာင္း အေသးစိတ္ သတင္း ေပးပို႔မွႈတြင္  ေဖာ္ျပထားသည္။
နာဂစ္ဆိုင္ကလံုးမွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ျဖစ္ခဲ႔ျပီး လူ ၁၄၀၀၀၀ အသက္ဆံုးရွႈံးခဲ႔ရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ေျမးအဖိုး မန္ခ်က္စတာ ၀ယ္ဖို႔ စဥ္း စားခဲ႔သည္မွာ ၂၀၀၉ ဇန္န၀ါရီလ အေစာပိုင္းတြင္ ျဖစ္သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီးက မန္ယူကို ၀င္ယူလိုက္လွ်င္ အစိုးရအတြက္ ေ၀ဖန္မွႈမ်ားျဖစ္ေပၚျပီး အဆိုးျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ေသာေၾကာင္႔၊ ေဒၚလာ သန္းေပါင္း မ်ားစြာ အကုန္က်ခံျပီး ျမန္မာ႔ အမ်ဳိးသားေဘာလံုးကလပ္မ်ား ဖန္တီးဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ႔သည္။ ထုိအခ်ိန္ နာဂစ္မုန္းတိုင္းးဒဏ္မွ အသက္ရွင္ က်န္သူမ်ားမွာ အုိးမဲ႔အိမ္မဲ႔၊ ေသာက္သံုးေရမဲ႔ ျဖစ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာအေမရိကန္သံရံုး အတည္ျပဳခ်က္အရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီးသန္းေရႊအေနျဖင္႔ ေရနံ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕မ်ားမွ ရရွိေသာ ေငြေၾကးျဖင္႔ မန္ခ်ာစတာ ေဘာလံုးအသင္းကို ၀ယ္ယူဖို႔ ေငြအလံုအေလာက္ရွိႏိုင္ေၾကာင္း၊ ေဒၚလာ တစ္ဘီလီယံျဖင္႔ ၀ယ္ယူလိုက္လွ်င္ မန္ခ်က္စတာ အသင္းပိုင္ စေတာ႔ရွယ္ယာ ၅၆ ရာခိုင္ႏွႈန္းကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေပးပို႔ခ်က္တြင္ ပါရွိသည္။
ဖိုးလျပည့္ရဲ႕ ပူဆာမွႈကို အစားထုိးေပးဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီးက ျမန္မာေဘာလံုးအသင္းမ်ား ထူေထာင္ရန္၊ ေဘာလံုးကြင္းသစ္မ်ား တည္ေဆာက္ရန္၊ ႏိုင္ငံျခားကစားသမားမ်ား ေခၚယူရန္အတြက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ၾကီး ရွစ္ဦးကို ေငြအလုံအေလာက္ ခ်ေပးခဲ႔သည္။ ထိုစီးပြားေရးလုုပ္ငန္းရွင္မ်ားမွာ တကယ္႔ ေဘာလုံုးကလပ္အသင္း ပိုင္ရွင္မ်ား မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ေဘာလံုးသမားလစာ၊ အားကစား၀တ္စံု၊ အသင္းေၾကာ္ျငာ၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ခစတဲ႔ ကုန္က်မွႈကို မိမိတို႕ဖာသာ အကုန္က် ခံရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အမိန္႔ေပးေျပာဆိုခဲ႔သည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္ ထိုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ရွစ္ဦးက မိမိတို႔ တိုင္းႏွင္႔ျပည္နယ္အသီးသီးတြင္ ေဒၚလာတစ္သန္းတန္ ေဘာလံုးကြင္းမ်ား တည္ေဆာက္ဖို႔ သတင္းေပးပို႔ခ်က္တြင္ ပါရွိသည္။
မေကြးအသင္းမွာ တစ္လလွ်င္ လစာေငြ ေဒၚလာ ၁၅၅၀၀၀ ကုန္က်သည္။ ဘဏ္လုပ္ငန္းႏွင္ ဆက္စပ္ေနေသာ ကေမၻာဇ အသင္းမွာ ၂၀၀၉ ေဘာလံုးရာသီအတြက္ ေဒၚလာ ၂သန္း ကုန္က်ခဲ႔သည္။ ရန္ကုန္ယူႏို္က္တက္ ေဘာလံုး အသင္းမွာ အာဖရိကမွ ေၾကးစား ေဘာလံုးသမား ၅ဦး၊ ဒယ္လ္တာ ယူနိုက္တက္မွာ အာဂ်င္တီးနားမွ ေဘာလံုးသမားမ်ားစြာ ေခၚယူ ခဲ႔သည္။
အေမရိကန္သံရံုး ေဖာ္ျပခ်က္တြင္ ‘ဒီေလာက္ ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားတဲ႔လုပ္ငန္းကို အက်ဳိးအျမတ္မရွိဘဲ ဘာေၾကာင္႔လုပ္ေနၾကတာလဲ ဟုေမးေသာအခါ၊ အားလံုးမွာ ေရြးခ်ယ္္စရာမရွိပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီးကခိုင္းရင္ အားလံုး  ေစာဒက ျပန္တက္ခြင္႔မရွိပါဘူး’ ဟု ေျဖၾကားေၾကာင္း ပါရွိသည္။
ထိုစီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ၾကီးမ်ားမွာ ေဆာက္လုပ္ေရးကန္ထရိုက္မ်ား၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာႏွင္႔ မိုင္းတြင္းမ်ား၊ သြင္းကုန္လိုင္စင္မ်ား ကို အစိုးရထံမွ ရရွိေနသူမ်ားျဖစ္သည္။ ၂၀၀၉ ေမလတြင္ စတင္ခဲ႔တဲ႔ ျမန္မာႏို္င္ငံ ေဘာလံုးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရွိ ကလပ္မ်ားပိုင္ရွင္မ်ားတြင္ ဖိုးလျပည့္အား ကလပ္ေဘာလံုးလုပ္ငန္း အေသးစိတ္အစီစဥ္ဆြဲေပးသူ ေခတ္ပ်က္သူေဌး ေဇာ္ေဇာ္ လည္းပါရွိသည္။ ေဖာ္ေဖာ္မွ ဖိုးလျပည့္အား သူတည္ေထာင္ထားေသာ ကလပ္အသင္းတြင္ လာေရာက္ ေဆာ႔ကစားဖို႔ ေျပာဆိုသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွႈးၾကီးသန္းေရႊက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအေပၚ ေ၀ဖန္မွႈမ်ားႏွင္႔ စီးပြားေရး လူမွႈေရးျပႆနာမ်ားကို လမ္းေၾကာင္းလႊဲဖို႔လည္း ရည္ရြယ္ ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ားက ေျပာဆိုေၾကာင္း ေဖာ္ျပသည္။
မန္ယူအသင္း ၀ဘ္ဆိုဒ္ ခ်က္ခ်င္းတုန္႔ျပန္ခ်က္မွာ ျမန္မာအာဏာပိုင္မ်ားက ၀ယ္ယူခဲ႔လွ်င္ပင္ ေရာင္းခ်မည္မဟုတ္ၾကာင္း၊ ပရိတ္သတ္က အျပင္းအထန္ ဆန္႔က်င္သြားၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မန္စီးတီးအသင္းလိုမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ မန္ယူအသင္း ကို အက်င္႔ပ်က္အာဏာရွင္မ်ားအား လံုး၀ ရွယ္ယာမ်ားခြဲေ၀ေရာင္းခ်မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္းတုံ႔ျပန္ေဖာ္ျပခဲ႔သည္။
သတင္း Guardian
မူရင္းသတင္း Source : http://www.guardian.co.uk/world/us-embassy-cables-documents/212931
http://www.maukkha.org/index.php?option=com_content&view=article&id=1144%3A2010-12-06-17-15-58&catid=119%3A2010-10-11-07-36-06&Itemid=373

DVB - 1.12.2010 - Interview with Daw Aung San suu Kyi

ျမန္မာျပည္မလြတ္လပ္သေရြ႔ ကၽြႏု္ပ္လည္းမလြတ္လပ္ပါ

( ၉၀ ) ႏွစ္ေျမာက္အမ်ိဳးသားေအာင္ပြဲေန႔ အခမ္းအနား ႏွင္႔ မွတ္တိုင္စာၾကည္႔တိုက္ ဖြင္႔လွစ္ျခင္း အခမ္းအနား ( ကိုရီးယား )

SYCB monthly Bulletin for November (Vol.4, Issue-46)

SYCB Monthly Bulletin for November (Vol.4, Issue-46)

2004- 08 -19 - NLD's Ethnic Policy

2004 08 19 - NLD's Ethnic Policy

NLD Attitude for Ethnic Nationalities

1996 02 12 - NLD Attitude for Ethnic Nationalities

ႏွင္းရနံ႕ေတြ ကြ်ံဝင္လာတဲ့အခါ……….( ၁၉၉၆ - ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ႕ )



( ေရးသားသူ - ေအာင္မုိး၀င္း )
အသံ (၁)
က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ၿဖဴးၿမိဳ႕ကလာတက္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြေလ။
ၿမိဳ႕ကိုခဏအလည္ၿပန္ဖို႔ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ေနတုံး၊ စားေသာက္ဆိုင္မွာ ခဏဝင္စားေသာက္ႀကတယ္။
က်ေနာ္တို႔နဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ စားေသာက္ေနတဲ့သူေတြက စည္ပင္သာယာကရဲေတြ။ သိတ္မႀကာဘူးဗ်။
သူတို႔အရိွန္ရလာတယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔စကားေၿပာတာဆူတယ္တဲ့။ တေယာက္က မ်က္ႏွာဆြဲထိုးခံခ်င္လို႔လားလို႔ေမးတယ္။
က်ေနာ္တို႔လည္း လူငယ္ပဲေလ။ ၿပန္ၿပီး မိုက္ႀကည့္ႀကည့္တာေပါ့။ အေၿခအေနေတကြ တစထက္တစတင္းမားလာတယ္။
“မေအ -ိုးေတြ၊ဘာလူပါးဝတာလဲ။ ႀကာတယ္ကြာ။ရိုက္ပစ္”တဲ့။ သူတို႔ေလးေယာက္ ဝုန္းကနဲထလာတယ္။
က်ေနာ္တို႔က ေက်ာင္းသားေတြပါလို႔ေၿပာတယ္။ မရဘူးဗ်ာ။ အဲ့ဒီမူးေနတဲ့စည္ပင္သာယာရဲေတြက၊
“ ေအး-- ေက်ာင္းသားဆိုရင္ ငါတို႔က ပိုၿပီးရိုက္ခ်င္တယ္” တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ဘာမွၿပန္ေၿပာခ်ိန္မရလိုက္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔လက္ထဲက
ဒုတ္ေတြ။ က်ေနာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္အႏွံ႕ပလူပ်ံလာတယ္။ က်ေနာ္က ထြက္ေၿပးႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ က်ေနာ့သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့
ထုိးကန္ရိုက္ႏွက္ၿပီး အင္းစိန္ရဲစခန္းေခၚသြားတယ္လို႔သိရတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ-အဲ့ဒီေန႔က အေဆာင္မွာ အထူးညေနစာ ( Special Dinner) ရိွတယ္။ Special Dinner ေကြ်းတယ္ဆိုတာ
စာေမးပြဲနားနီးရင္ တပတ္တခါ အသားေကာင္းေကာင္းခ်က္ေကြ်းတဲ့ေန႔ကိုေၿပာတာ။ ေထာင္ထမင္းလိုေန႔တိုင္းစားေနရတာထက္စာရင္
အဲ့သလို Special Dinner ေန႔ေရာက္လာရင္ေတာ့ မဆိုးပါဘူး။ ညေန (၅) နာရီေလာက္ဆို လူစံုမွာ အေသအခ်ာပဲ။
ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းမွာ ရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိစၥကိုညေနစာစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာအားလံုးကိုညွိႏိႈင္းႀကမယ္ လို႔
သေဘာတူလိုက္ႀကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီညေနက အထူးညေနစာစားပြဲမွာ အစည္းအေဝးတခုလိုလုပ္ၿဖစ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။
ေစာ္ဘြားႀကီးကားဂိတ္မွာၿဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့အေႀကာင္းအရာကို ေက်ာင္းသားတေယာက္က လက္ေရးနဲ႔ေရးၿပီးရွင္းထားတယ္။
ညေနစာ စားၿပီးတာနဲ႔ အင္းစိန္ရဲစခန္း ကို ဝိုင္းႀကမယ္ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္တရပ္ကိုေဆြးေႏြးထားတယ္။
ဆရာေတြက က်ေနာ္တို႔ဘာလုပ္မလဲဆိုတာကို မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ေစာင့္ႀကည့္ေနတာမို႔လား။
ညေနစာ စားေနတံုးမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕စာရြက္ေလးကို တဝိုင္းၿပီးတဝိုင္း လက္ဆင့္ကမ္းဖတ္လိုက္ႀကတယ္။
ေက်ာင္းသားတေယာက္ကတိုးတိုးေလးေၿပာတယ္။
“ ကိုယ့္လူတို႔ ဒီကေန႔ညေနစာကို အဝႀကိတ္ထားေနာ္။ ပဲြက တညလုံးၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္သာြ းႏိုင္တယ္” တ့ဲ။
A ေဆာင္-အေဆာင္မွဴး ဦးေအးေအာင္က အနားကိုကပ္လာတယ္။ “ဘာပဲြလဲက။ြ မင္းတို႔ဖဲဝိုင္း တညလုံးေထာင္ႀကမလို႔လား” တ့ဲ။
သူေမးတာက သဘာဝက်ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း ဖဲတအားရိုက္တဲ့ေကာင္ေတြမို႔လား။ “ ဆရာေရာ ရွယ္ယာပါအံုးမလား”
ဆိုေတာ့ နထင္ကို ခပ္ဖြဖြရိုက္ၿပီး လွည့္ထြက္သြားတယ္။ ၿဖစ္ႏိုင္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ ဒီညမွာ ဖဲရိုက္၊အရက္ေသာက္ ႀကိဳက္တာလုပ္။
ဆရာေတြအတြက္ ၿပႆနာမရိွဘူး။ အစိုးရနဲ႔ထိပ္တိုက္ေတြ႕မဲ့ကိစၥေတြၿဖစ္လာမွသာ သူတို႔လည္း ႀကားကစိတ္ညစ္ရတာမို႔လား။
သူတို႔စိတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ တခုခုၿပန္လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ရိပ္မိလို႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေစာင့္ႀကည့္ေနတာေနမွာေပါ့။
က်ေနာ္တို႔ကလည္း ညေနစာ စားၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းေရွ႕လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ဆံုႀကဖို႔ အခ်က္ၿပထြက္လိုက္တယ္။
အသံ(၂)
လူေတြအားလုံးနီးပါး ထမင္းစားခန္းကေနထြက္လာေတာ့ ညေန ေၿခာက္နာရီခဲေြ လာက္ရိွသြားၿပီ။
တခ်ိဳ႕ကေက်ာင္းေရွ႕လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာထိုင္ေနႀကသလို၊ တခ်ိဳ႕က ကြမ္းယာဆိုင္ေလးေဘးက ကားမွတ္တိုင္မွာ
မေယာင္မလည္ရပ္ေနႀကတယ္။ အုပ္စုႏွစ္စုခြဲလိုက္ႀကၿပီး (၄၅) ဘတ္စ္ကားေပၚလွမ္းတက္လိုက္ႀကတယ္။
အရင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့အုပ္စုက အင္းစိန္ေစ်းနားမွာ ေစာင့္ေပါ့။
ရဲစခန္းကို စတင္ဝိုင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္က (၇) နာရီေက်ာ္၊ ရွစ္နာရီေလာက္ရိွသြားၿပီေလ။
အင္းစိန္ရဲစခန္းက ဝရုန္းသုန္းကားဆူညံေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕အသံကိုလည္းႀကားေရာ၊မီးေတြအားလံုးပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။
ရဲေတြအားလံုးေနရာယူႀကဖို႔ သူတို႔ရဲ႕အရာရိွက အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။ အေပါက္ေတြႀကားကေန က်ေနာ္တို႔ကိုခ်ိန္ထားတဲ့
ေသနတ္ေတြ၊ ခိုးႀကည့္ေနတဲ့မ်က္ႏွာေတြကို ေနာက္ဆံုးေတြ႔လိုက္ရတယ္။ တေလာကလံုးေမွာင္က်သြားတယ္။
ညအေမွာင္ထဲမွာ ေသနတ္ေမာင္းတင္သံေတြႀကားရတယ္။ ေၿဖာင္း--ေၿဖာင္း-ကလစ္--ေၿဖာင္း-- ဆိုတဲ့အသံေတြလည္းပါတယ္။
“ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ေအးခ်မ္းစြာၿပန္သြားႀကဖို႔။ တိုက္ခိုက္လာမယ္ဆိုရင္ မိမိတို႔အေနနဲ႔လည္း ပစ္ခပ္ရမွာၿဖစ္ေႀကာင္း”
ရဲစခန္းအတြင္းက ေအာ္ေၿပာတဲ့အသံကိုႀကားေနရတယ္။
ေႀကာက္စိတ္ရွိသလားလို႔ကိုယ့္ဘာသာေမးေနခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ပါဘူး။ ၿဖစ္ခ်င္ရာၿဖစ္ကြာ ဆိုတဲ့စိတ္ကအရင္ေရာက္သြားတယ္။
ရဲစခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ၿပီးဝင္လိုက္ႀကတယ္။
ရံုးခန္းအေပါက္ကိုလည္းေရာက္ေရာ မီးေတြအကုန္ၿပန္လင္းလာတယ္။ ေသနတ္နဲ႔ထိုးခ်ိန္ထားတဲ့ ရဲသားေတြရဲ႕လက္ေတြက
တုန္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔က “ ဖမ္းဆီးထားတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို လာေခၚတာၿဖစ္ေႀကာင္း၊ ေက်ာင္းသားေတြကိုေတြ႔ခ်င္ေႀကာင္း
ေၿပာတဲ့အခါ၊ ရဲစခန္းမွဴးက ေဇာေခြ်းၿပန္ေနတဲ့မ်က္ႏွာကိုတခ်က္သုတ္ၿပီးဖမ္းဆီးထားတယ္ဆိုတဲ့ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕
နာမည္ကိုေမးတယ္။ ေနာက္-- သူတိုအေနနဲ႔အဲ့ဒီေက်ာင္းသားေတြကိုဖမ္ဆီးထားၿခင္းမရိွေႀကာင္း၊
ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းစည္ပင္ရဲေတြကိုသာ သြားေရာက္ေမးေစလိုေႀကာင္း ၿငင္းဆိုခ့ဲတယ္။
အသံ (၃)
ရဲစခန္းအၿပင္ဘက္ကိုထြက္လာေတာ့ ေမာ္ကြန္းထိန္းဦးစိန္ေ႒းနဲ႔ အေဆာင္မွဴးေတြ၊ ဆရာေတြေရာက္ေနၿပီ။
ေက်ာင္းသားေတြအေဆာင္ကိုၿပန္ႀကဖို႔အတြက္နားခ်ေနႀကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားအုပ္လမ္းေလွ်ာက္သြားရာတေလွ်ာက္မွာ
သူတို႔ကားက ကပ္ပါေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက ေက်ာင္းသားႀကီး သံုးေယာက္က (၄၅) ဘတ္စ္ကားတစီးကိုတားလိုက္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြအားလံုးကလည္း အဲ့ဒီကားေပၚကိုတက္လိုက္ႀကတယ္။ ပထမေတာ့ ဆရာေတြက က်ေနာ္တို႔တေတြ
ေက်ာင္းဘက္ဆီကိုၿပန္ႀကေတာ့မယ္ထင္ေနတာ။ အင္းစိန္လမ္းဆံုကိုေရာက္မွ သူတို႔သေဘာေပါက္သြားႀကတယ္။
က်ေနာ္တို႔တေတြ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္း အေဝးေၿပးကားဂိတ္ဝင္းဆီကို ဦးတည္ေနၿပီဆိုတာ။
အသံ (၄)
ေက်ာင္းသားအုပ္စုက ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကားဂိတ္မွာရိွတဲ့ စည္ပင္သာယာရဲစခန္းကိုဝိုင္းလိုက္တယ္။
ရဲေတြလည္း အေၿခအေနကိုခန္႔မွန္းမိပံုရတယ္။ ရံုးခန္းကိုပစ္ထြက္ေၿပးသြားႀကတယ္။
ရွမ္းၿပည္နယ္ကေက်ာင္းလာတက္တဲ့ေက်ာင္းသားတေယာက္က တံခါးမွန္ေတြကိုရိုက္ခဲလြ ိုက္ၿပီး ရုံးခမ္းထဲကိုဝင္လိုက္တယ္။
ည(၉) နာရီေလာက္ရိွသြားၿပီေလ။ ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းအေဝးေၿပးကားဂိတ္မွာ နယ္ကိုထြက္ခြာေတာ့မဲ့ကားေတြက အၿပည့္ပဲ။
ခရီးသည္ေတြလည္း စိတ္ဝင္တစားဝိုင္းအံုလာႀကတယ္။ဒီ သတင္းက နယ္အသီးသီးကိုၿပန္႔ႏွံ႕သြားေတာ့မွာ ေသခ်ာတယ္။
ဆရာေတြက “ကဲ သားတို႔ဘာၿဖစ္ခ်င္သလဲ၊ လိုခ်င္တာရရင္ အိမ္ၿပန္ႀကမွာလား” လို႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း
တာဝန္ရိွသူေတြနဲ႔ေတြ႔မယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကို မလႊတ္ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔လည္းၿပန္စရာအေႀကာင္းမရိွဘူး လို႔ အေၿဖေပးခ့ဲတယ္။
သိတ္မႀကာဘူး။ ခရိုင္ရဲမွဴးအၿပင္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးတာဝန္ခံေတြေရာက္လာတယ္။
က်ေနာ္တို႔ဘက္က ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္ (၅) ေယာက္နဲ႔ေဆြးေႏြးမယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ရတယ္ေလလို႔ေၿပာရင္း
က်ေနာ္တို႔ဘက္မွာ အလိုလိုေခါင္းေဆာင္ၿဖစ္လာတဲ့ ေက်ာင္းသား (၅) ေယာက္က ရံုးခန္းထဲကိုဝင္လိုက္တယ္။
အၿဖစ္အပ်က္ေတြကိုအေသးစိတ္ၿပန္လည္ဇာတ္စံုခင္းႀကတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကေခါင္းမာတယ္။အေလ်ာ့ေပးခ်င္ပံုမရဘူး။
“ေက်ာင္းသားကိုရိုက္ခဲ့တဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကို ဒီညဖမ္းဆီးဖို႔ဆိုတာမၿဖစ္ႏိုင္ဘူး” တဲ့။ေက်ာင္းသားကိူယ္စားလွယ္တေယာက္က
ဝင္ေၿပာတယ္။“ဘာလို႔မၿဖစ္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္တို႔ကိုလာဖမ္းလို႔မေတ႔တြ ့ဲအခါ က်ေနာ္တို႔မိသားစုထဲက
တေယာက္ေယာက္ကိုဖမ္းတာမဟုတ္လား။ သူတို႔ကိုလည္း အဲ့သလို အႀကပ္ကိုင္ဖမ္းဆီးေပါ့” တဲ့
အသံ (၅)
ေက်ာင္းသားေတြန႔ဲတာဝန္ရိွသူေတြႀကားအေၿခအတင္စကားေၿပာေနတာ (၄၅) မိနစ္ေလာက္ရိွသြားၿပီ။
ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကားဂိတ္အၿပင္ဘက္ကလမ္းမေတြမွာလည္းကားေတြႀကဲသြားသလို၊ ကားဂိတ္အတြင္းက အေဝးေၿပးကားေတြကို
တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္ထုတ္ေနတယ္ဆိုတာကိုသိလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြ တခုခုလုပ္မွၿဖစ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္။
မတ္လ (၁၃) ရက္ေန႔တံုးက ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ပိတ္မိသလိုမ်ိဳးမပိတ္မိဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။
ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က အေဆာင္ကိုၿပန္သြားၿပီး လူထပ္ေခၚတယ္။က်ေနာ္တို႔ကလည္း ေဆြးေႏြးပြဲကိုရပ္ပစ္ဖို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။
“ အန္ကယ္တို႔ကို ၁၀ မိနစ္ေလာက္ထပ္အခ်ိန္ေပးပါမယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကိုရိုက္တဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကို ဒီညအတြင္းဖမ္းဆီး
အေရးယူပါမယ္ဆိုတဲ့အေၿဖကိုမရခဲ့ရင္၊ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကို က်ေနာ္တို႔တာဝန္မယူႏိုင္ဘူး” လို႔ေၿပာရင္း
အခန္းထဲက ထြက္လိုက္ႀကတယ္။ ညက တၿဖည္းၿဖည္းေမွာင္လာၿပီ။အၿပင္မွာ အစီအစဥ္ေတြကို စံနစ္တက်ႀကိဳၿပင္ထားတဲ့
ေက်ာင္းသားႀကီးတေယာက္က အေဝးေၿပးကားဂိတ္ထဲဆီဝင္လာတဲ့ ကားႀကီးတစင္းကိုေခ်ာဆြဲလိုက္တယ္။
ေမာ္ကြန္းထိန္း ဦးစိန္ေ႒းနဲ႔ ဆရာေတြက “ သားတို႔ဘယ္သြားႀကမွာလဲ” လို႔ စိုးရိမ္တႀကီးေမးတယ္။
“ဆရာတို႔ မႀကာခင္သိမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ေရွ႕မွာ ကားကိုပိတ္ၿပီးမရပ္ဖို႔ေတာင္းပန္ပါတယ္။
မလိုလားအပ္တဲ့အရာေတြ ဆရာတို႔နဲ႔က်ေနာ္တို႔ႀကားမွာ မရိွေစခ်င္ဘူး လို႔သတိေပးလိုက္မိတယ္။
ဘယ္သူပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေရွ႕ကေန ပိတ္တားရင္ ၿဖတ္သာတိုက္ပစ္လိုက္ေတာ့လို႔ ကားေမာင္းသူကို ေအာ္ေၿပာလိုက္တယ္။
ကားသမားကလည္း ငါ့ညီတို႔ၿဖစ္ေစခ်င္တာသာေၿပာပါ။ အကို႔သားလည္း တကၠသို္လ္တက္ေနတယ္ေလ။
ငါ့ညီတို႔ခံစားေနရတဲ့ကိစၥကို အကိုနားလည္ပါတယ္ တဲ့။ သူကလည္း က်ေနာ္တို႔ကိုလိုက္ပို႔ရတာ ေပ်ာ္ေနပံုပါပဲ။
ည (၁၀) နာရီထိုးသြားၿပီ။ က်ေနာ္တို႔တေတြ နာရီကိုတခ်က္ႀကည့္လိုက္ၿပီး တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ႀကည့္လိုက္ႀကတယ္။
သူတို႔ဘက္က လိုက္ေလ်ာမႈတစံုတရာမရိွေတာ့တဲ့အခါ၊ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကလည္းၿပန္လည္အႀကပ္ကိုင္တဲ့နည္းကိုသံုးရေတာ့မယ္။
မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ေက်ာင္းသားအုပ္ကို လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ ေရႊ႕ပစ္ရမယ္။ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ဆႏၵၿပရင္
ညမွာ လူမသိသူမသိပိတ္ဖမ္းမယ္။ အဖမ္းခံရမဲ့အတူတူ လူၿမင္ကြင္းေရွ႕မွာ အဖမ္းခံမယ္ လို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ႀကတယ္။
ဝီစီ မႈတ္သံကိုေပးလိုက္ႀကဖို႔ က်ေနာ္တို႔ခ်င္းအခ်က္ေပးလိုက္ႀကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကားစတင္ထြက္ၿပီ။
အေဆာင္ကိုၿပန္သြားတဲ့ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူတို႔လည္း ေက်ာင္းသားေတြန႔ညဲ ိွခ့ဲၿပီးၿပီ တ့ဲ
အင္းစိန္လမ္းမႀကီးတေလွ်ာက္ နဲ႔ ၿပည္လမ္းတေလွ်ာက္မွာလည္း ေက်ာင္းသားေတြခ်ီတက္လာေနႀကၿပီလို႔
ေနာက္ထပ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ေအာ္ဟစ္ေၿပာဆိုေနႀကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရည္ရြယ္ခ်က္က ဒီလို--
က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြ မနက္လင္းခ်ိန္ထိ ေက်ာင္းသားအုပ္ကို လွည္းတမ္းလမ္းဆံုမွာ စုစည္းထားႏိုင္ခဲ့ရင္
ၿပည္သူေတြသိရိွသြားမယ္။ က်ေနာ္တို႕ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို ဝင္ေရာက္ပူးေပါင္းေတာင္းဆိုလာႏိုင္တယ္။
အသံ(၆)
ည(၁၀း၁၅) ေလာက္ကတည္းက လွည္းတန္းလမ္းဆံုတခုလံုးကို ေက်ာင္းသားေတြက သိမ္းပိုက္ထားလိုက္ၿပီ။
ၿပည္သူေတြကလည္းစိတ္ဝင္တစားပဲ။ ဘာၿဖစ္ႀကတာလဲ၊ဘာကူညီေပးရမလဲ ဆိုၿပီး အဝိုင္းႀကီးေဘးမွာ ရပ္ႀကည့္ေနႀကတယ္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္နားက ဓါတ္မီးတိုင္ေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႔တေတြေတာင္းဆိုခ်က္ေတြကို လက္ေရးနဲ႔ေရးလိုက္ႀကတယ္။
ၿပည္သူေတြႀကားကိုေဝဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕က မိတၱဴကူးစက္ဆိုင္ကိုသြားႀကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ထဲမွာ
ေနာက္ထပ္တိုးလာတဲ့အရာက “ အခုလိုမတရားသၿဖင့္ရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးမႈကို အစိုးရအသံလႊင့္႒ာနေတြကေနတရားဝင္
ေတာင္းပန္ရမယ္”ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲၿဖစ္တယ္။ က်န္တဲ့အခ်က္ေတြက အတူတူပါ။
အာဏာပိုင္ေတြကလည္း လည္တယ္ဗ်။ သူတို႔ဘက္က တစံုတရာလိုက္ေလ်ာရေတာ့မယ္ဆိုတာကိုသေဘာေပါက္ေနႀကတယ္။
က်ေနာ္တို႔တေတြ လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ တနာရီခြဲေလာက္ ဝိုင္းဖြဲ႕ထိုင္လိုက္ၿပီး လမ္းေတြကို ပိတ္ဆို႔ပစ္လိုက္တယ္။
ညသန္းေခါင္ယံေလာက္မွာ လက္ထိပ္တန္းလန္းေတြန႔ဲ ဖမ္းေခၚလာတဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကို အာဏာပိုင္ေတြက
လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာစုေဝးေနတဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္ဆီေခၚယူလာတယ္။ ဒီ မ်က္ႏွာေတြဟုတ္လားလို႔ ေမးတယ္။
နာမည္ေတြကိုမိတ္ဆက္ေပးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက ေက်ာင္းသားတေယာက္က သူတို႔မ်က္ႏွာေတြကိုႀကည့္ၿပီး၊ “ဟုတ္တယ္။
သူတို႔ပဲလို႔ေၿဖလိုက္တယ္”ေက်ာင္းသားေတြကို ကန္ေတာ့ေတာင္းပန္ဖို႔လိုက္ လို႔ အမိန္႔ေပးလိုက္တယ္။
က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြက “ မလိုပါဘူး။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ထက္ႀကီးပါတယ္။
ခင္ဗ်ားတို႔ဘာသာဆက္လက္အေရးယူလိုက္ပါလို႔ ေၿပာရင္းေက်ာင္းသားအုပ္ကိုအေဆာင္ၿပန္ႀကဖုိ႔ အခ်က္ေပးလိုက္တယ္။
(အထက္ပါအၿဖစ္အပ်က္ေတြက ေအာက္တိုဘာ (၂၁) (၂၂) ရက္ညမွာၿဖစ္ခဲ့တဲ့အရာေတြၿဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြကိုရိုက္တဲ့ စည္ပင္ရဲေတြကိုဖမ္းေခၚၿပအၿပီးမွာ ေက်ာင္းသားအုပ္စုအတြင္း အယူအဆႏွစ္ခုကြဲတယ္။
တခ်ိဳ႕က စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးဆႏၵၿပပြဲေတြဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုၿပီးရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲမွာ သပိတ္စခန္းဖြင့္ဖို႔လႈံ႕ေဆာ္ႀကတယ္။
ေက်ာင္းသားအမ်ားစုကေတာ့တိုက္ပြဲဟာ အကန္႔အသတ္ရိွရမယ္။ လိုခ်င္တာရၿပီ ဆိုရင္ ေခတၱရပ္ဆိုင္းဖို႔လုိတယ္။
အေႀကာင္းရာတခုၿခင္းကိုႀကည့္ၿပီးမွ တဆင့္ၿပီးမွတဆင့္ ဆက္အရိွန္ၿမွင့္သင့္တယ္လု႔ယိ ူဆႀကတ့ဲအတြက္ အေဆာင္ၿပန္ခ့ဲႀကတယ္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ထဲ စုေဝးဖို႔ေရာက္ရိွသြားတ့ဲ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ဆႏၵၿပပကဲြ ိုဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ဖို႔အခြင့္အေရးမရခ့ဲပါဘူး)
အသံ (၇)
ေအာက္တိုဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈဟာ ေအာင္ၿမင္မႈရခ့ဲပါတယ္။ ဒါေပမ့ဲ အ့ဒဲ ီလႈပ္ရွားမႈမွာ ဦးေဆာင္ခ့ဲသူေတြကိုအေရးယူ
ဖမ္းဆီးမဲ့ေၿခလွမ္းေတြကလည္းထင္ထင္ရွားရွားၿမင္ေနရတယ္။ အထူးသၿဖင့္ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား
ေခါင္းေဆာင္ (၅) ေယာက္ေနထိုင္တဲ့အေဆာင္အခန္းေတြဆီကို ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးကေန ဆင့္ေခၚစာေတြပို႔ခဲ့တယ္။
ေမာ္ကြန္းထိန္းရုံးခန္းကိုဆီကိုလည္းေရာက္သြားေရာ၊ အ့ဲဒီအခန္းထဲမွာ ေမာ္ကနြ ္းထိန္း ဦးစိန္ေ႒းကိုေနာက္ကေန
ထိန္းခ်ဳပ္ထားပံုရတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္(ေကာ္လံကတံုးအၿဖဴနဲ႔ကခ်င္လံုခ်ည္ဝတ္ထားတယ္) က ေၿပာဆိုေဆြးေႏြးသမွ်ကို
လိုက္မွတ္ေနတယ္။ ပါေမာကၡဦးႀကင္စိုးက ေနာက္ေနာင္ ဒီလိုလႈပ္ရွားမႈေတြကို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး ဆိုတဲ့ ဝန္ခံလက္မွတ္ေတြကို
ေရးထိုးခိုင္းတယ္။ အိမ္ေတြမွာတပတ္ဆယ္ရက္ေလာက္ၿပန္နားႀကဖို႔၊တိုက္တြန္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပါေမာကၡဦးႀကင္စိုးနဲ႔ေမာ္ကြန္းထိန္း
ဦးစိန္ေ႒းကို အာခံၿငင္းဆိုတ့ဲ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ေယာက္ရိွတယ္။ တေယာက္က ရံုးခန္းကိုလံုးဝမလာပဲ သပိတ္ေမွာက္ၿပီး၊
တေယာက္ကေတာ့ ရံုးခန္းဆီကိုလာေရာက္ၿပီး ပါေမာကၡခ်ဳပ္ကို ေမးခြန္းေတြထုတ္တယ္။
“ အိမ္ကိုၿပန္ခိုင္းရေအာင္ ေက်ာင္းကတရားဝင္ပိတ္လို႔လား” “ အိမ္ေရာက္ရင္ ေထာက္လွမ္းေရးကဖမ္းမွာမို႔လား” လို႔
ေမးခြန္းထုတ္တယ္။ ဦးႀကင္စိုးက လက္မွတ္ထိုးခိုင္းတဲ့အခါ “ ေက်ာင္းသားေတ ြ မတရားသၿဖင့္ဖမ္းဆီးရိုက္ႏွက္ခံထားရာက
လြတ္ေၿမာက္ေအာင္လုပ္တဲ့အရာဟာ မွန္ကန္တဲ့အရာၿဖစ္တဲ့အတြက္ လက္မွတ္ထိုးစရာ မလိုဘူး” လို႔
ၿငင္းဆန္ၿပီး ရံုးခန္းထဲကထြက္သြားခဲ့တယ္။
အသံ (၈)
ႏိုဝင္ဘာလတေလွ်ာက္လံုး ေက်ာင္းထဲမွာ လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္ၿဖစ္ေနေတာ့တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းအာဏာပိုင္ေတြရဲ႕
ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ဆင့္ေခၚေမးခြန္းထုတ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ကို ေဒါသထြက္ေနႀကသလို၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေအာက္တိုဘာ
ေအာင္ၿမင္မႈအတြက္ အားရေက်နပ္ေနႀကၿပီး စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးကိုဆက္လုပ္ႀကဖို႔ နည္းလမ္းရွာေနႀကတယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ေဒါသကိုထပ္ၿပီးမီးရိႈ႕ေပးမဲ့ၿဖစ္ရပ္တခုေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား ဆိုတ့ဲအမည္နဲ႔ထုတ္ေဝတဲ့စာေစာင္ေတြဟာ ေက်ာင္းသားထုႀကားမွာပ်ံ႕ႏွံ႕ေနခဲ့တယ္။
အ့ဲဒီစာထဲမွာ “ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ကားခမေပးပဲ ဘတ္စ္ကားစပယ္ယာန႔ ဲ ရန္ၿဖစ္လို႕ၿဖစ္၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာလည္း
ရပ္ကြက္ကလူေတြနဲ႔ရန္ၿဖစ္ၿပီး ကေလကေခ်ဆန္ဆန္လုပ္ေနႀကတဲ့အတြက္ သိကၡာမရိွေတာ့ဘူး။ ေအးခ်မ္းစြာပညာသင္ႀကားမႈကို
ေႏွာက္ရွက္ခ်င္တဲ့သူေတြၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါေႀကာင့္ ဒီလိုေက်ာင္းသားေတြကို ဝိုင္းၿပီး ရႈတ္ခ်ႀကဖို႔” ဆိုတဲ့ ႏိႈးေဆာ္စာၿဖစ္တယ္။
ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အဲ့ဒီစာကိုယူၿပီး ပါေမာကၡခ်ဳပ္ရံုးခန္းဆီသြားဝိုင္းႀကတယ္။
ဒီစာ ဟာ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြထုတ္ေဝတာမဟုတ္ေႀကာင္း၊ ပါေမာကၡခ်ဳပ္အေနနဲ႔ တရားဝင္စာထုတ္ၿပန္ေပးပါ
ဆိုေတာ့ ပါေမာကၡ ဦးႀကင္စိုးက မနက္ၿဖန္ႀကရင္ သူကိုယ္တိုင္ထုတ္ၿပန္ေပးပါမယ္လို႔ ဂတိေပးခဲ့တယ္။
အသံ (၉)
ေနာက္တေန႔ မနက္ (၉) နာရီမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ရံုးခန္းကို သြားေရာက္ႀကၿပန္တယ္။
ပါေမာကၡ ဦးႀကင္စိုးက ရံုးခန္းမွာ မရိွဘူး။ မေန႔က သူေပးခဲ့တဲ့ ဂတိကိုခ်ိဳးေဖာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ေမာ္ကြန္းထိန္းရံုးခန္းေရွ႕မွာ
ေက်ာင္းသားေတြ ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနႀကၿပီ။ က်န္တဲ့ေက်ာင္းေတြမွာလည္း အဲ့လိုမ်ိဳးစာေတြၿပန္႔ေနတယ္။ တၿခားေက်ာင္းက
ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔တိုင္ပင္ႀကတယ္။ ညေနခင္းကိုေရာက္လာတဲ့အခါ ေအာက္တိုဘာလတံုးက လႈပ္ရွားမႈအတိုင္း လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ
စုေဝးႀကၿပန္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ ေက်ာင္းသားအုပ္က ပိုမ်ားတာေပါ့။ ေက်ာင္းေပါင္းစံုပါလာၿပီကိုး။
ညသန္းေခါင္ယံခ်ိန္ကိုေရာက္လာေတာ့ ကြန္ၿပဴတာတကၠသိုလ္ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးေက်ာ္သိန္း၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ ဒု-ပါေမာကၡခ်ဳပ္
ဦးညီလွငယ္ ( ဗိသုကာ)တို႔တေတြဦးေဆာင္ၿပီး လွည္းတန္းလမ္းဆံုက ေက်ာင္းသားေတြကိုလာေတြ႔တယ္။
“သက္ဆိုင္ရာေက်ာင္းအသီးသီးကိုၿပန္ႀကဖို႔” ဆိုတဲ့စကားေတြကို အသံခ်ဲ႕စက္ေတြနဲ႕ေအာ္ဟစ္ႀကတယ္။ မႀကာဘူး။
ေက်ာင္းသားအုပ္ေတြဆီကိုေရာက္ရိွလာတယ္။ အေဆာင္ကိုၿပန္ဖို႔ ကားေတြစီစဥ္ထားေႀကာင္း၊ ဆရာတို႔ရဲ႕စိုးရိမ္မႈကိုနားလည္ေစ
လိုေႀကာင္း လာေရာက္ေၿပာဆိုႀကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း “ ဆရာတို႔ကို က်ေနာ္တို႔က မိဘလိုသေဘာထားပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ကိုခ်စ္တယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ဆႏၵကိုလည္းနားလည္ေပးပါ ဆိုၿပီး ထိုင္ကန္ေတာ့လိုက္ႀကတယ္။ သူတို႕နားခ်သလို
ၿပန္လိုက္သြားဖို႔မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးမို႔လား။
အသံ(၁၀)
ဒီအတိုင္းဆက္ေနရင္ ဆရာေတြရဲ႕အေပ်ာ့ဆြဲသိမ္းသြင္းနည္းေအာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြအားနာနာနဲ႔ၿပန္သြားႀကေတာ့မယ္။
က်ေနာ္တို႔တေတြ လွည္းတန္းလမ္းဆံုကေနခြာဖို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္ႀကတယ္။ ႀကည့္ၿမင္တိုင္ဘက္ကိုဦးတည္လိုက္ႀကၿပီး
ၿမိဳ႕ထဲကိုခ်ီတက္လိုက္ႀကတယ္။ ဆူးေလးဘုရားေရွ႕မွာ ေခတၱနားႀကတယ္။ ဘုရားေစတီႀကီးကို မ်က္ႏွာမူႀကတယ္။
ထုိင္ရွစ္ခိုးသစၥာဆိုလိုက္ႀကတယ္။ လူထုကလည္း ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုတံုးကအတိုင္းပဲ။
တၿမိဳ႕လံုးအံုးအံုးႀကြက္ႀကြက္ လိုက္အားေပးႀကတယ္။
အစားအေသာက္ေတြ၊ ေရေတြ တိုက္ေကြ်းသူေတြကလည္း လမ္းတေလွ်ာက္ေတြ႔ေနရတယ္။
က်ေနာ္တို႔တေတြ အေမရိကန္သံရံုးေရွ႕မွာ ေခတၱရပ္လုိက္တယ္။ တရားေဟာႀကတယ္။
ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးေရွ႕မွာလည္းအဲ့ဒီအတိုင္းပဲ။ နယ္အသီးသီးကိုထြက္ခြာႀကမဲ့ ခရီးသည္ေတြကို
က်ေနာ္တို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈအေႀကာင္းေၿပာေပးပါဆိုေတာ့ ခရီးသည္ေတြက လက္ခုပ္တီးအားေပးေအာ္ဟစ္ႀကတယ္။
အသံ(၁၁)
တခုခုေတာ့မွားေနခဲ့တယ္ေလ။ တကယ္တမ္း က်ေနာ္တို႔အုပ္စုသေဘာတူထားတာက ဘူတာႀကီးေရွ႕မွာရပ္နားၿပီးရင္၊
ၿမိဳ႕ထဲကိုၿပန္ခ်ီတက္မယ္။ ဆူးေလဘုရားေရွ႕မွာ တညလံုးထိုင္သပိတ္ဆင္ႏဲြႀကမယ္ လို႔ ဆံုးၿဖတ္ထားတာ။
ဒါေပမဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္ကို ဦးေဆာင္ေခၚသြားသူတခ်ိဳ႕ ရန္ကုန္တိုင္းစစ္႒ာနခ်ဳပ္ေရွ႕က လမ္းမႀကီးကိုၿဖတ္လိုက္ၿပီး
ေရႊတိဂံုဘုရားဘက္ဆီကို ဦးတည္လိုက္ႀကတယ္။ ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ လူအုပ္က အဲ့ဒီလမ္းေႀကာင္းကို မႀကိဳက္ဘူး။
ဒါေႀကာင့္လည္းဆက္မလိုက္ႀကေတာ့ဘူး။ ဘူတာႀကီးေရွ႕မွာရပ္ေနတံုးက ေနာက္ကိုႀကည့္လိုက္ရင္ တေမွ်ာ္တေခၚၿမင္ေနရတဲ့
လူတန္းႀကီးလည္းမရိွေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားတန္းကလည္း အေယာက္ (၂၀၀) ေလာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။
ခင္ဗ်ားမွတ္မိလားမသိဘူး။အဲ့ဒီလမ္းေႀကာင္းကိုၿပတဲ့သူက ဆိုကၠားေပၚကလူ၊ သူန႔အဲ ခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲလုပ္ေနသူ
တေယာက္က က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားအုပ္ထဲမွာ ရိွေနတယ္။ သူက ေၿခတဘက္ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ နဲ႔ေလ။
ဒီႏွစ္ေယာက္က ဘယ္လိုပတ္သက္ေနတာလဲ။ ၿပန္စဥ္းစားႀကည့္စမ္းပါ။
အသံ(၁၂)
က်ေနာ္တို႔တေတြ ေရႊတိဂုံဘုရားေတာင္ဘက္မုဒ္က ဦးေထာင္ဘို႔ လမ္းထဲကို ခ်ိဳးေက႕ြ လိုက္တ့ဲအခ်ိန္မွာ၊ ခရာမႈတ္သံေတြ
ႀကားလိုက္ရတယ္။ ဆႏၵၿပေက်ာင္းသားအုပ္စုရဲ႕ေနာက္မွာ လံုထိန္းရဲေတြက တန္းစီေနရာယူလိုက္ၿပီး လမ္းေႀကာင္းတခုလံုး
ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ေရႊတိဂံုဘုရားမုဒ္ေရွ႕မွာေတာ့ အခ်ဳပ္ကားေတြနဲ႔ စစ္လံုထိန္းရဲေတြက ပိတ္ဆို႔ေနရာယူလိုက္တယ္။
ေမာ္ကြန္းထိန္းန႔ဲပါေမာကၡေတြက “ သားတို႔ခဏရပ္ပါအံုးေဆြးေႏြးစရာရိွလို႔” ဆိုၿပီးေၿပးလာတယ္။
က်ေနာ္တို႔ကလည္း အဲ့ဒီလမ္းဆံုကိုအၿမန္ေက်ာ္တက္သြားခ်င္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ပိတ္မိလို႔မၿဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ေနာက္က်သြားၿပီ။
ေက်ာင္းသားေတြကို ဆရာေတြက အတင္းရပ္ခိုင္း၊စကားေၿပာေနတံုးမွာလံုထိန္းရဲေတြက လမ္းေႀကာင္းကို ပိတ္ဆို႔လိုက္ၿပီ။
အသံ (၁၃)
လူဖမ္းပြဲစေတာ့မယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔သေဘာေပါက္လိုက္ႀကၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကအေတြ႕အႀကံဳမရိွႀကဘူးမို႔လား။
မတ္လလႈပ္ရွားမႈမွာ အေတြ႕အႀကံဳရိွတဲ့သူေတြက အကုန္အဖမ္းမခံႀကဖို႔။ ေခါင္းေဆာင္တခ်ိဳ႕ဟာ လြတ္ေအာင္ထြက္သြားရမယ္လို႔
တိုက္တြန္းအႀကံေပးတယ္။ တခ်ိဳ႕မရဘူး။ အကုန္လိုက္သြားမယ္တဲ့။ ေက်ာင္းသူေတြကိုေရွ႕တက္ထိုင္ခိုင္းတယ္။
ညွိမရေတာ့လည္း အခ်ိန္ကုန္ခံမေနေတာ့ဘူး။ ဒီလႈပ္ရွားမႈဟာ ဒီေနရာမွာ ဖမ္းဆီးခ်ိဳးႏွိမ္ခံရၿပီး မီးေသသြားလို႔မၿဖစ္ဘူး။
ဒီတိုက္ပြဲကို ဆက္ၿမွင့္မွၿဖစ္မယ္။ ေရႊတိဂံုဘက္ဆီက ေတာင္ကုန္းမို႔မို႔လမ္းကေလးဆီကုိ ထကြ ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ထြက္ေပါက္ေတ႔ြႏိုင္မယ္။
လံုထိန္းရဲေတြက သူတို႔ရဲ႕နံပါတ္ဒုတ္ေတြနဲ႔ရိုက္ႏွက္ဖို႔ညာသံေပး ၿပင္ဆင္လိုက္ႀကတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြလည္း
ေရႊတိဂံုပတ္လမ္းဘက္ဆီကေန ထြက္ေၿပးခဲ့ႀကေတာ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာ (၃) ရက္ေန႔မနင္းခင္းႀကီးေလ။ အုတ္တံတိုင္းေတြကိုဘယ္လို
ေက်ာ္မိလဲမသိပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာကိုၿဖတ္အၿပီးမွာ လမ္းမေပၚေရာက္သြားတယ္။
ေတြ႔တဲ့ဘတ္စ္ကားတစီးေပၚတက္ၿပီး အေဆာင္ကိုၿပန္ခဲ့တယ္။
အသံ (၁၄)
တကယ္ေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြကို ၿပန္သြားဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူေတာ့ဘူး။ ေရႊတိဂံုဘုရားေရွ႕မွာ ဆႏၵၿပေက်ာင္းသားေတြကို
ဘယ္လိုႏွိမ္ႏွင္းပစ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ဆရာေတြက သိၿပီးေလာက္ၿပီထင္တယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း တကၠသိုလ္ထဲမွာ
ထပ္ၿပီးကူးစက္မလာေအာင္ ေက်ာင္းတံခါးအားလံုးေရွ႕မွာ ဆရာေတြကရပ္ေစာင့္ေနတယ္။
အၿပင္ကၿပန္လာတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို ၿပန္ဝင္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး။ ဒါေႀကာင့္ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြက ၿမိဳ႕ထဲကိုၿပန္သြားၿပီး၊
အေဆာင္ဖံုးေတြကုိလွမ္းဆက္ႀကတယ္။အေဆာင္မွဴးက ဖံုးဆက္သူေတြကိုေမးတဲ့အခါ ၿမိဳ႕ထဲက အမ်ိဳးေတြက
စိုးရိမ္လို႔ဆက္တာၿဖစ္ေႀကာင္းမိတ္ဆက္ႀကတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြလာကိုင္တဲ့အခါက်မွ ေရႊတိဂံုဘုရားေရွ႕မွာ
ေက်ာင္းသားေတြအဖမ္းခံလိုက္ရၿပီၿဖစ္ေႀကာင္းအသိေပးလိုက္ႀကတယ္။ လြတ္ေၿမာက္ေရးအတြက္
ၿပန္လည္လူစုႀကဖို႔တိုင္ပင္ႀကၿပန္တယ္။ တခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းရဲ႕အေရွ႕ေၿမာက္ဘက္မွာရိွတဲ့ ႀကိဳ႕ကုန္းဘက္က အေပါက္ကေန
ေက်ာင္းထဲကိုၿပန္လည္ခိုးဝင္ခဲ့ႀကတယ္။ အေဆာင္ကိုၿပန္ေရာက္ေတာ့ မနက္လင္းေတာ့မယ္ေလ။
အသံ (၁၅)
ေရႊတိဂံုဘုရားေရွ႕မွာေရာက္သြားႀကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအပါအဝင္၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲတေလွ်ာက္ ဆႏၵၿပလမ္းေလွ်ာက္ရမွာ ပါဝင္ခဲ့သူ
စုစုေပါင္း(၆၀၉) ေယာက္အဖမ္းခံလိုက္ရၿပီဆိုတဲ့သတင္းေႀကာင့္ စာသင္ခန္းမွာေရာက္ေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး
ပင္မအေဆာက္အဦေအာက္ဆီကိုဆင္းလာႀကတယ္။ ဘယ္သူမွ စာဆက္သင္မေနႀကေတာ့ပါဘူး။
ဖမ္းဆီးခံေက်ာင္းသားေတြကို ခ်က္ခ်င္းလႊတ္ေပးဖို႔အတြက္ ဆႏၵၿပပြဲေတြဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႀကမွာၿဖစ္ေႀကာင္း
ေႀကၿငာလိုက္ႀကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ-အဲ့ဒီလႈပ္ရွားမႈမွာ မႏၲေလးစက္မႈတကၠသိုလ္က ေၿပာင္းလာတဲ့ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕
အင္အားက အမ်ားဆံုးပဲ။ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြထဲမွာလည္းပြက္ေလာရိုက္ေနၿပီ။ မနက္ (၁၀)ေက်ာ္ကတည္းက ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာ
လွည့္လည္ဆႏၵၿပေနႀကၿပီ။ မႀကာဘူး။ ဒု-ေမာ္ကြန္းထိန္း ဦးသန္းစိန္ က သတင္းေကာင္းတခုသယ္လာတယ္။
မနက္အေစာႀကီးကဖမ္းသြားတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို က်ိဳကၠဆံကြင္းထဲမွာ ထိန္းသိမ္းထားတာတဲ့။
မႀကာခင္ၿပန္လႊတ္ေပးမွာမို႔၊ ေက်ာင္းကို ေန႔လည္ (၁၂) နာရီေလာက္မွာ ၿပန္ေရာက္လာလိမ့္မယ္ တဲ့။
သူေၿပာသလိုပါပဲ ကိုစိုးထြန္း ( ယၡဳ ရွစ္ေလးလံုးမ်ိဳးဆက္) အပါအဝင္ RIT ေက်ာင္းသား (၇၅) ေယာက္ေလာက္ၿပန္လြတ္
လာႀကတယ္ေလ။ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အလံေတြကို အၿမင့္ဆံုးထိလႊင့္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ေနႀကတယ္။
ဒါ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ေလ။ တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ၿမည္ဟိန္းေနတဲ့ ပင္မအေဆာက္အဦ ( Building 1)
အသံ (၁၆)
ေက်ာင္းသားဆႏၵၿပပြဲေတြက ရပ္မသြားပါဘူး။တၿခားၿမိဳ႕ေတြကိုလည္းကူးစက္ကုန္ၿပီ။ ေမာ္လၿမိဳင္၊ ပဲခူး၊ မႏၱေလး၊မံုရြာ--
ဘက္ေတြမွာလည္း စာရြက္ႀကဲလူစုဖို႔လုပ္ေနႀကၿပီ။ တကယ္ေတာ့ ၁၉၉၆ ဆိုတာ ၿမန္မာၿပည္ကုႏိ ိုင္ငံၿခားသားေတြလာလည္ဖို႔အတြက္
ခရီးသြားႏွစ္အၿဖစ္သတ္မွတ္ထားတဲ့ႏွစ္ေလဗ်ာ။ဒီ ႏွစ္မွာ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့တိုက္ကြက္ကို ေက်ာင္းသားေတြက
ေရြ႕ကစားလိုက္တယ္။ႏိုင္ငံၿခားခရီးသြားေတြမလာပဲ ေက်ာင္းသားဆႏၵၿပပဲေြ အာ္သံေတြသာ ဆူညံလာခ့ဲတယ္။
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေရွ႕နဲ႔လွည္တန္းလမ္းဆံုမွာ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕မိန္႔ခြန္းေတြကေက်ာင္းသားထုကို
လႊမ္းမိုးထားဆဲ။ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔လည္း ဆက္လက္ခြင့္ၿပဳထားဖို႔မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး လို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပံုရတယ္။
ဒီဇင္ဘာ (၆)ရက္ညဦးပိုင္းကစၿပီး တကၠသိုလ္အသီးသီးက ေက်ာင္းသားေတြဟာ လွည္းတန္းလမ္းဆံုဆီကိုၿပန္လည္ေရာက္ရိွလာႀက
ၿပန္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ရုပ္ပံုကားခ်ပ္ႀကီးကို ကိုင္ေဆာင္ထားႀကတဲ့လူငယ္ေတြက ေက်ာင္းသားထုအခြင့္အေရးနဲ႔
ေက်ာင္းသားသမဂၢဖြဲ႔စည္းေရးကို ေတာင္းဆိုခဲ့ႀကၿပန္တယ္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္းအမ်ားႀကီးပဲ။ သူတို႔က စင္ေပၚမွာတက္
စကားေၿပာေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြထက္၊ ေဘးကေန စီစဥ္ေပးေနတဲ့သူဘယ္သူလဲဆိုတာကိုပဲလိုက္ရွာႀကည့္ေနႀကတယ္။
ထံုးစံအတိုင္း လုပ္ႀကံသတင္းေတြနဲ႔ဇာတ္လမ္းဆင္ၿပီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္မလို႔မို႔လား။ ဆရာေတြကလည္းေရာက္လာၿပီး
စစ္တပ္ဟာ ၿဖိဳခြဲမွာၿဖစ္ေႀကာင္း။ ဆရာတို႔လာေခၚေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မလိုက္ရင္၊ ေနာင္ၿဖစ္လာမဲ့အက်ိဳးဆက္ေတြကို
တာဝန္မယူႏိုင္ေႀကာင္း ရွင္းလင္းေၿပာဆိုတယ္။ ညသန္းေခါင္ေက်ာ္သြားၿပီ။ လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာရိွတဲ့ဆိုင္ေတြကလည္းအစားအစာနဲ႔
ေသာက္ေရေတြကို ကူညီၿပီးေထာက္ပံ့ေနဆဲပဲ။ ေနာက္မွ သိရတယ္ အဲ့ဒီဆိုင္ေတြလည္း ခ်ိတ္ပိတ္ခံရ၊
ေက်ာင္းသားဆႏၵၿပပြဲကိုကူညီခဲ့တဲ့သူေတြလည္း စီးပြားဖ်က္ဆီးခံရ၊ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းက်ခံရတယ္။ ဒီဇင္ဘာ (၇) ရက္
မနက္(၄း၃၀)ေလာက္ကစၿပီး၊ ေက်ာင္းသားအုပ္ကိုၿဖိဳခြဲမဲ့ အဓိကရုဏ္းႏွိမ္ႏွင္းေရးရဲေတြက တၿဖည္းၿဖည္းကပ္လာၿပီ။
မနက္ငါးနာရီထိုးေလာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ေက်ာင္းသားအုပ္ကို မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ပက္ၿပီးၿဖိဳခြဲတယ္။ နံပါတ္တုတ္ေတြနဲ႔
ဝင္ေရာက္ရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးလိုက္ႀကေတာ့တယ္။
လွည္းတန္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြရိုက္ႏွက္ဖမ္းဆီးခံေနရၿပီလို႔ႀကားတဲ့ ႀကိဳ႕ကုန္းေဆာင္က ေက်ာင္းသားအုပ္ေတြကလည္း
လွည္တန္းလမ္းဆံုဆီကို အကူအညီေပးဖို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ႀကတယ္။ သမိုင္းလမ္းဆံု နဲ႔ ဆင္ေရတြင္းမွတ္တိုင္ေတြမွာ
အဓိကရုဏ္းႏိွမ္ႏွင္းေရးရဲေတြန႔ဲထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္လိုက္ႀကရတယ္။ လူထုက ရဲေတြကို ခနဲ ႔ဲပစ္ေပါက္ခ့ဲႀကတ့ဲအတြက္
ေက်ာင္းသားေတြလြတ္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ လွည္းတန္းလမ္းဆံုက ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ မီးသတ္ပိုက္ေတြနဲ႔ၿဖိဳခြဲၿပီး
ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားႏိုင္ခဲ့တယ္။
အသံ (၁၇)
ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလို၊ တႏိုင္ငံလုံးဆီၿပန္႔ႏံွ႕သြားမ့ဲ အေထအြ ေထြသပိတ္အထိေတာ့ေရာက္မသြားခ့ဲပါဘူး။ ဒါေပမ့ဲ
မ်ိဳးဆက္တခုနဲ႔တခုအႀကားလက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္လိုက္ႀကတဲ့ ပြဲတပြဲလို႔ေၿပာရင္မမွားဘူး။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက
၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုမွာ ပါဝင္ခ့ဲတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ အဓိကေသြးထိုးလႈံ႕ေဆာ္သူေတြၿဖစ္တယ္လို႔စြပ္စြဲခဲ့တယ္။
ေက်ာင္းဝင္နံပါတ္ေတြကိုႀကည့္ၿပီး သံသယရိွသူေတြအားလံုးကိုစတင္ဖမ္းဆီးလိုက္တယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္
အပါအဝင္ နယ္အသီးသီးက ေက်ာင္းသားေတြ ရာခ်ီၿပီးအဖမ္းခံခဲ့ရတယ္။ အစိုးရစာရင္းေတြအရေတာ့ ဒီဇင္ဘာ (၇)ရက္ေန႔မနက္မွာ
ဖမ္ဆီးခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားအေရအတြက္ (၂၆၄)ေယာက္ရိွတယ္ လို႔ဆိုတယ္။ က်ေနာ္တို႔အထင္ေတာ့ (၄၀၀) ေက်ာ္မယ္။
ဒီဇင္ဘာ (၈) ရက္ေန႔မွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားေတြက ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပင္မမွာ ဆႏၵၿပပြဲထပ္မံက်င္းပႀကတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းနဲ႔သိမ္ႀကီးေစ်းထဲမွာ ဆက္လက္တရားေဟာခဲ့ႀကတယ္။ အကန္႔အသတ္မရိွေက်ာင္းပိတ္လိုက္ၿပီ ဆိုၿပီး
အေဆာင္မွာေနထိုင္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြ တရက္အတြင္းအိ္မ္ၿပန္ႀကဖို႔ ေက်ာင္းအာဏာပိုင္ေတြက အမိန္႔ထုတ္ေႀကၿငာခဲ့တယ္။
အေဆာင္မွာက လူ(၂၂) ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္ေလ။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြက တေယာက္ၿပီးတေယာက္လာဆြဲေနၿပီ။
က်ေနာ္တို႔လည္း ရန္ကုန္က ခြာမွၿဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ေနႀကၿပီ။
၁၉၉၆ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈဟာ အက်အဆံုးမ်ားခဲ့ေပမဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြႀကားမွာမီးညႊန္႔ေတြကို ေပါင္းကူးေပးခဲ့တဲ့
ေဆာင္းညေတြၿဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ မနက္လင္းအားႀကီးအခ်ိန္ေရာက္လာတိုင္း နံပါတ္ဒုတ္ေတြနဲ႔ေၿပးဝင္လာတဲ့ စစ္ဖိႏွပ္သံေတြကို
မွတ္မိႀကေနလိမ့္မယ္လို႔ယံုႀကည္ေနပါတယ္။ ယမ္းနံ႔ေတြႀကားမွာ အိမ္ၿပန္ဖို႔ႀကိဳးစားေနတဲ့ က်ေနာ္လိုေက်ာင္းသားေတြ
အမ်ားႀကီးရိွေနမယ္ဆိုတာ အမွန္ပါ။
ေအာင္မိုးဝင္း
အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္တခ်က္
ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမတိုင္ခင္ကတည္းက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္နယ္ေၿမအတြင္းမွာ ၿပႆနာေပါင္းမ်ားစြာ
တည္ရိွေနခဲ့ပါတယ္။ ၿပႆနာအမ်ိဳးအစား (၄) မ်ိဳးထက္မနည္းရိွခဲ့တယ္။
၁၉၉၁ ႏိုဘယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေထာက္ခံဆႏၵၿပပြဲလည္းၿပီးေရာ အထက္ဗမာၿပည္က ေက်ာင္းသားေတြအတြက္
မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ကိုဖြင့္ေပးလိုက္ၿပီး လူစုခြဲလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၁၉၉၅ မွာ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ ၊ပဥၥမႏွစ္ (လွ်ပ္စစ္) နဲ႔
(ၿမိဳ႕ၿပ) အတန္းေတြကို ဆက္လက္ဖြင့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ လုံေလာက္တ့ဲေက်ာင္းဆရာန႔စဲ က္ပစၥည္းေတြရိွမေနဘူး။ ဒါေႀကာင့္သူတို႔တေတြ
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းၿပန္လာတက္ရတယ္။ အဲ့ဒါဟာ ၿပႆနာရဲ႕အစလို႔ထင္တယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္ကို
ေက်ာင္းလာတက္ရတဲ့ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြက ဧည့္သည္ေတြလိုမ်ိဳးပါပဲ။
အတန္းထဲမွာ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္အတြက္ လက္မွတ္ထိုးစာရြက္ေပးတဲ့အခါ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားၿဖစ္ေနတယ္။
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသိုလ္နဲ႔ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသိုလ္ဟာ ခြဲၿခားဆက္ဆံခံေနရတယ္လို႔ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားေတြက ခံစားခဲ့ႀကရတယ္။
ဒါက ႀကိဳ႕ကုန္းေဆာင္ေက်ာင္းသားထုႀကားမွာ မေက်နပ္မႈၿဖစ္ေနတဲ့အခ်က္တခ်က္၊ ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းဝင္းအတြင္းမွာ
နံပါတ္(ဖိုး) ေရာင္းခ်ေနတဲ့ကိစၥ၊ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြဆို လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထဲမွာ ေဆးမူးေနတယ္။
စစ္ေထာက္လွမ္းေရးက တရားဝင္လာေရာက္ေရာင္းခ်ေနတယ္ဆိုတဲ့သံသယစိတ္ေႀကာင့္ေက်ာင္းသားထုဟာ ပါေမာကၡေတြ၊
အေဆာင္မွဴးေတြကုိ ဖိအားေပးေနခဲ့ႀကတယ္။တတိယအခ်က္က- ပါေမာကၡဦးႀကင္စိုးရဲ႕ေက်ာင္းေဆာင္ဆိုင္ရာစည္းမ်ဥ္း
စည္းကမ္းေတြ၊ည(၉) နာရီေက်ာ္ရင္ ဂစ္တာမတီးရ၊ အမ်ိဳးသမီးေဆာင္ေရွ႕မွာသြားေရာက္မသီဆိုရ ဆိုတ့ဲတားၿမစ္မႈေတြက
ေက်ာင္းသားေတြကို စိတ္အေႏွာက္အရွက္ၿဖစ္ေနတယ္။ စတုတၳအခ်က္ကေတာ့ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြထဲမွာ ေက်ာင္းသားခ်င္း
ရိုက္ပြဲေတြခဏခဏၿဖစ္ခဲ့ႀကတယ္။ ( ေက်ာင္းသားနဲ႔အရပ္သားႀကားမွာၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ရန္ပြဲေတြကလည္း ၁၉၉၅-၉၆
ကာလတေလွ်ာက္အမ်ားဆံုးၿဖစ္မယ္ထင္တယ္)။ ေက်ာင္းသားထုဟာ ဒီအေၿခအေနေတြကို မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ
ဒီဇင္ဘာေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈကိုၿဖစ္ေပၚေစတဲ့ မီးပြားေတြေပၚလာခဲ့တယ္။
ႀကိဳ႕ကုန္းေဆာင္ (F) နဲ႔ ( A ) ေဆာင္အတြင္းက အစည္းအေဝးမွတ္တမ္းေတြကို သိမ္းထားေပမဲ့ စကၤာပူ နဲ႔ နယူးဇီလန္မွာ
ေရာက္ရိွေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။