Friday, February 10, 2012

‘ေနာက္ၾကည့္မွန္’၊ ‘ငယ္ခ်စ္’ နဲ႔ ‘ေဒါင္းအလံ’


ကိုေပါက္ | ေသာၾကာေန႔၊ ေဖေဖၚဝါရီလ ၁၀ ရက္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ၂၂ နာရီ ၅၇ မိနစ္


(မင္းကိုႏိုင္ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး)

နယူးေဒလီ (မဇၥ်ိမ) ။         ။ “ေနေစာင္းရင္ ေဖေသာင္းတို႔ အေရေတာင္းၿပီ…” ဟု စာငတ္ေသာ ဝရမ္းေျပး
ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ေတာသူမေလး မခင္ေအး တို႔၏ သံေယာဇဥ္...။ အေရးေတာ္ပံု ေနာက္ခံကား၊ သပိတ္တပ္သားတို႔၏ ေအာင္ပြဲ…

“ရွင့္အတြက္ မွန္တခ်ပ္ လႉခ်င္လိုက္တာ”

“ရွင့္႐ုပ္ကို ျပန္ၾကည့္ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာခိုင္းရာမွာ ဘာျဖစ္က်န္ရစ္မွန္း မသိသူေတြအတြက္ ေနာက္ၾကည့္မွန္တခ်ပ္ လႉခ်င္တာ”

ေခတ္က ျဖတ္သန္းဆဲပင္…။

သမိုင္းေခတ္တခုကို အမွတ္မဲ့ မျဖတ္သန္း။ အႏုပညာျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ေလ့ရွိသူမွာ စာေရးဆရာပင္ ျဖစ္ေတာ့ သည္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ‘မင္းကိုႏိုင္’ ကား တအုပ္တည္းႏွင့္ စာေရးဆရာ မည္ထိုက္စြာ။

သူ႔ကဗ်ာ၊ သူ႔ပန္းခ်ီ၊ သူ႔ဝတၳဳ၊ ေနာက္ သူ႔မိန္႔ခြန္းမွာပင္ အႏုပညာ ပါသည္။ ေက်ာင္းရယ္၊ ေဒါင္းရယ္၊ ရင္ခြင္ရယ္… တြင္တြင္သံုးသည္။ သို႔ေသာ္ လူထုကို အိပ္ေငြ႔ခ်ေသာ အႏုပညာမဟုတ္။

အႏုပညာကို ‘ငယ္ခ်စ္’တဲ့။ သို႔ေသာ္ မိဘမ်ားက ‘ေဒါင္းအလံ’ နဲ႔ ေပးစားလိုက္သတဲ့။

ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္ႏွင့္ စာေရးဆရာ မင္းကိုႏိုင္တို႔၏ ငယ္ခ်စ္အေပၚ သံေယာဇဥ္ႏွင့္ အိမ္သူအေပၚ သစၥာတို႔ကို သိရွိႏိုင္ရန္ မဇၥ်ိမ သတင္းေထာက္ ကိုေပါက္ က ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားသည္။ မအားလပ္သည့္ၾကားမွ အခ်ိန္လု၍ ေျဖၾကားေပးထားသည္။

backmirrar
ကိုမင္းကိုႏိုင္ က သံခ်ပ္လည္း ထိုးတယ္၊ ကဗ်ာလည္း ေရးတယ္၊ ဝတၳဳလည္း ေရးတယ္။ ဆိုေတာ့ဗ်ာ…

ပန္းခ်ီလည္း ဆြဲတယ္ေလဗ်ာ။

ဟုတ္သားပဲ။ ပန္းခ်ီလည္း ေရးတယ္။ ဝတၳဳလည္း ေရးတယ္။ ‘ေနာက္ၾကည့္မွန္’ဝတၳဳက ေနာက္ပိုင္းေခတ္ေတြ ဆက္ေရးလို႔ ရေသးတဲ့သေဘာ ေတြ႔ရတယ္။ ဆက္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရွိလားဗ်။

ဒီလိုပါဗ်ာ။ ‘ေနာက္ၾကည့္မွန္’ ဆက္ရန္ရွိေသးတဲ့သေဘာက စာဖတ္သူရဲ႕ခံစားမႈ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က အဲဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္ရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သင့္မယ္လို႔ေတာင္ ေတြးတယ္ဗ်။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ သံေယာဇဥ္
ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥၾကီးဆိုေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔ကို သံေယာဇဥ္က ေပးတာေတြက ၾကည္ႏူးစရာေတြထက္ ေဆြးေျမ့စရာေတြ
က ပိုမ်ားေနလို႔ပါဗ်ာ။

ဒီစာအုပ္ ေရးခဲ့တုန္းက ဘယ္လိုစိတ္ေစတနာမ်ဳိးနဲ႔ ေရးခဲ့လဲဗ်။

၈၈ အာဏာသိမ္းၿပီးကာစမွာ ေရးတာပါ။ အဲတုန္းက က်ေနာ္တို႔က ေက်ာင္းသားဘဝ ၂ဝ ေက်ာ္ပဲ ရွိၾကေသးေတာ့ ငယ္သူအေတြးနဲ႔ ငယ္သူအေရးေတြပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးတခန္းက်မွ က်ေနာ္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေထာင္ကလြတ္လာတဲ့ ၂ဝဝ၅ ေလာက္က်မွ ေနာက္ဆံုးတမ်က္ႏွာကို ေရးတာ။ မခင္ေအး က ကေလး ႏွစ္ေယာက္ ရၿပီးေတာ့ ရထားေပၚ ကေန ေရအိုးစင္ေလးေတြ လိုက္ရွာေနစဥ္မွာ ေရသန္႔ဗူးေတြ ေပၚလာၿပီ ဆိုတာေလးကို ေရးလိုက္တာေလ။

အေၾကာင္းအရာ ေရြးခ်ယ္တာ၊ တင္ျပတာက ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္တို႔၊ ဆရာျမသန္းတင့္တို႔ရဲ႕ ပံုစံမ်ဳိးေတြ႔ရ ပါတယ္။ ဒီဆရာေတြရဲ႕စာေပၾသဇာေရာ ဘယ္ေလာက္ရွိခဲ့လဲဗ်။

သူတို႔တင္ မကဘူးဗ်။ က်န္တဲ့ရသစာေပနယ္က ဆရာေတြရဲ႕ၾသဇာေတြလည္း က်ေနာ့္အေပၚ သက္ဝင္ေကာင္း သက္ဝင္ေနပါလိမ့္မယ္။ ခုနက ခင္ဗ်ား ေရြးေမးသြားတဲ့ ဆရာႏွစ္ပါးရဲ႕ၾသဇာလည္း မကင္းဘူးဆိုတာ ဝန္ခံပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေတြးၿပီး၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးလိုက္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ အရင္ဆံုးလက္ရာ ဆိုတာမ်ဳိးကေတာ့ ေရွးေရွ႕က ရွိခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာေတြေပၚမွာေတာ့
ေဖာက္ထြက္ဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ပါလိမ့္မယ္။ တခုေတာ့ ရွိတယ္ဗ်။ က်ေနာ္ ဒီစာကို ေရးတာက အသက္ ၂၆ ႏွစ္ အရြယ္မွာ ေရးလိုက္တာ။ တလံုးတပါဒမွ ျပန္ျပင္ထားျခင္းမရွိဘူးဗ်ာ။ ပထမဆံုး အၾကမ္းစေရးတဲ့ လက္ေရးမူ ကိုပဲ ႐ိုက္ျဖစ္သြားတာဗ်။ တခါတည္း ပံုႏွိပ္ခံလိုက္ရတာမ်ဳိးဆိုေတာ့ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အ႐ိုးခံ အတိုင္းပဲ ျဖစ္ေနတာ
ေတာ့ အမွန္ပဲေလ။
MKNopennldoffice
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရၿပီးရင္ စာေရးဆရာပဲ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီလိုပဲ စစ္နဲ႔ေတာ္လွန္ေရးကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ သိန္းေဖျမင့္၊ သခင္ဗဟိန္း၊ ဗိုလ္မႉးခ်စ္ေကာင္း၊ ဦးႏု၊ ျမသန္းတင့္ စသျဖင့္ စာေရးေကာင္းၾကပါတယ္။ ကိုမင္းကိုႏိုင္တို႔ေရာ စာေပဆက္လက္ေရးသားေနဖို႔ေရာ စိတ္ကူးရွိလားဗ်။

အႏုပညာက က်ေနာ့္ရဲ႕ ငယ္ခ်စ္ပဲေလဗ်ာ။ အႏုပညာထဲကေန ထြက္လာၿပီးေတာ့သာ ေဒါင္းအလံ ကိုင္မိလ်က္သား
ျဖစ္သြားၿပီးေတာ့ တေလွ်ာက္လံုး ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားမႈမွာ ပါလာတာကိုး။ က်ေနာ့္ရဲ႕ မူရင္းျဖစ္တဲ့ အႏုပညာကို တေန႔မဟုတ္တေန႔မွာ အေရာက္ျပန္သြားမွာ။ ေလာေလာဆယ္လည္း အခ်ိန္မ်ားရရင္ ရသေလာက္ လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးရွိ တယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႔ဘဝမွာေတာ့ အခ်ိန္မရဘူးဗ်။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားတယ္ဆိုတာ အင္မတန္ ဖိဆီးပါတယ္ဗ်ာ။ လူတေယာက္ရဲ႕ ဘဝတခုလံုးနီးပါးေလာက္ ေပးရတာကိုးဗ်။ အႏုပညာဆိုတာ က်ေနာ့္ ငယ္ခ်စ္ပါ။ ငယ္ခ်စ္ကို မေပါင္းခဲ့ရဘဲ ‘ဦးေႏွာက္’ ဆိုတဲ့ မိဘေတြက ေပးစားလိုက္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးေခၚေခၚ၊ ဒီမိုကေရစီ အေရးေခၚေခၚ လႈပ္ရွားမႈၾကီးနဲ႔ ညားၿပီးေတာ့ ဒီေန႔ထိ ခရီးသြားေနရတာကိုး။ က်ေနာ့္အျဖစ္က အဲဒါပါပဲ။ တခ်ိန္မွာ
ေတာ့ ငယ္ခ်စ္ဆိုတဲ့ အႏုပညာနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုတာ အဲဒါကို ေျပာတာပါ။

ဒီလို အႏုပညာသမားတေယာက္လည္းျဖစ္တယ္၊ ႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈလည္း ေပးေနရတယ္။ စာေပေဝဖန္ေရးေတြ မွာ စံႏွစ္ရပ္ျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးစံနဲ႔ အႏုပညာစံ တိုင္းထြာအကဲျဖတ္ၾကေတာ့ ကိုမင္းကိုႏိုင္ေရာ ဒီစံႏွစ္ရပ္အေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားလဲ။

စာတပုဒ္၊ အႏုပညာတရပ္ဟာ လူသားေတြရဲ႕ စာရိတၱပိုင္းဆိုင္ရာ၊ အေတြးအေခၚပိုင္းဆိုင္ရာကို အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ရတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ တျခားေပတံနဲ႔ မတိုင္းေတာ့ဘူး။ အနာဂတ္အတြက္ လူေတြရဲ႕ အသိတရား ဆိုင္ရာ၊ စိတ္ဓါတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ အဆိပ္အေတာက္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ပါပါ/မပါပါ က်ေနာ္ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ အဆိပ္အေတာက္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အႏုပညာကိုပဲ ၾကည့္မွာပါ။ အႏုပညာသမားတေယာက္အေနနဲ႔ ေတြးရင္ေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ က်ေနာ္ အျမဲအေျဖေပၚပါတယ္။

သံခ်ပ္ေတြ ထိုးခဲ့တုန္းက ဘယ္လိုစတိုင္နဲ႔ ထိုးခဲ့လဲဗ်။

ရန္ကုန္၊ ေအာက္ပိုင္းဟန္မ်ဳိးလို႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျမင္ဆရာေတြ ရွိပါတယ္။ ေျပာရင္ လည္း မကုန္လို႔ပါ။ သၾကၤန္ကို တကယ္ခ်စ္ၿပီးေတာ့ တႏွစ္တာ ရွာေဖြထားတာေလးေတြကို အကုန္ခံ၊ အျပဳတ္ခံ ၿပီးေတာ့ တကယ္ထိုးခဲ့ၾကတဲ့ သၾကၤန္ဆရာသမားေတြ ရွိပါတယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ ဆရာေမာင္စိမ္းနီ တို႔ရဲ႕ကားဆိုရင္
ေရာက္ရာအရပ္မွာ က်ေနာ္တို႔ကားကို ရပ္ၿပီးေတာ့ ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာေတြေပါ့ဗ်ာ။ အဲလို အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ နာမည္ေတြ ဆက္ေျပာရင္ က်န္သြားမွာစိုးလို႔ပါ။ သူတို႔တေတြ ေရွ႕ကေန အစျပဳခဲ့တဲ့ ဟန္ေတြ အတိုင္း လိုက္ၾကတာပါ။ ေလာကၾကီးတခုလံုးကို သေရာ္တဲ့အျမင္၊ ဟာသရႈေဒါင့္က ၾကည့္တာမ်ဳိးေတာ့ ပါတာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ တကယ္ၾကိဳက္တာကေတာ့ ေလာကကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအျမင္၊ တရားမွ်တေရးအျမင္နဲ႔ၾကည့္ၿပီးေတာ့မွ အဲဒီအေပၚမွာ တိုက္ပြဲဝင္ရဲတဲ့ သံခ်ပ္မ်ဳိးကို က်ေနာ္တို႔ ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။
MKNopennldoffice1
ဒီႏွစ္အတြက္ သံခ်ပ္ေတြ ထိုးဖို႔ စိတ္ကူး စီစဥ္ထားတာ ရွိလားဗ်။

အရင္ သံခ်ပ္ေလာကကေန ဒီေန႔ စာေပ၊ ႐ုပ္ရွင္ေလာကေတြထဲကို ေရာက္လာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ သၾကၤန္ပိုးေတြ
ေတာ္ေတာ္ထေနၿပီလို႔ သိရတယ္ဗ်။ အနည္းဆံုးေတာ့ က်ေနာ့္မွာရွိတဲ့ အေတြးေတြ၊ အျမင္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ ထုတ္ျပခြင့္ ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မရသည္ျဖစ္ေစ အဲဒီဆရာေတြ ထုတ္ျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ သြားၿပီး အားေပးရမွာပဲ။ က်ေနာ္ သြားေမွ်ာ္ၿပီးေတာ့ စိတ္ၾကိဳက္ လြင့္ပါခံစားဦးမွာေပါ့ဗ်ာ။

သံခ်ပ္အေပၚ သေဘာထားေရာဗ်ာ။ ဒီသံခ်ပ္က သႀကၤန္နဲ႔ ပြဲလမ္းေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ အေရးပါတယ္ဆိုတာ။

ဒါက ရွိကိုရွိရမွာဗ်။ တိုင္းျပည္တျပည္မွာ သံခ်ပ္ဆိုတာ ႐ိုး႐ိုးေလး၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေအာ္သံပဲ၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ရင္ဖြင့္သံပဲ။ ျပည္သူ႔ဘဝေတြက ဘယ္လိုရွိေနတယ္၊ ျပည္သူေတြ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာကို သံခ်ပ္နဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ တာက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာ ရွိလာခဲ့တဲ့ အစဥ္အလာေကာင္းေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါကို ဒီအေမွာင္ေခတ္ၾကီးတေလွ်ာက္လံုးမွာ (အထူးသျဖင့္ဗ်ာ) စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၈၉ ကေန အပိတ္ခံရတာပဲဗ်။ ဒီေန႔ ဒီမိုကေရစီကို သြားၿပီ၊ ခ်ီတက္ၿပီဆိုတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာ့ ဖြင့္ကို ဖြင့္ေပးရမယ္ဗ်ာ။ ခြင့္ကို ခြင့္ျပဳရမယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ သံခ်ပ္သမားေတြဘက္ကလည္း ျပည္သူ႔ကိုယ္စား ေအာ္ႏိုင္ဟစ္ႏိုင္ သီေၾကြးႏိုင္ဖို႔၊
ျပည္သူ႔ကိုယ္စား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားေတြ ေျပာႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကိုယ္တိုင္လည္း ဖန္တီးယူရမယ္။ သူမ်ားေပးမွ ရမယ္ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ၊ မိမိရဲ႕ မူလအခြင့္အေရးအျဖစ္နဲ႔ သႀကၤန္သံခ်ပ္ေတြကို ဖန္တီးၾကဖို႔ လိုတယ္လို႔
ျမင္ပါတယ္ဗ်ာ။

အခုေရာ ေရးထားတဲ့စာေတြ ရွိလားဗ်။ မထုတ္ရေသးတာေတြ။

မရွိေသးဘူးဗ်။ ကဗ်ာေတြပဲ အေဟာင္းေတြ ျပန္ရွာေနတာ။

ျဖည့္စြက္ေျပာခ်င္တာမ်ား ရွိေသးလားခင္ဗ်။

က်ေနာ္အခု Facebook တခု လုပ္မယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဘဝတခုလံုးဆိုတဲ့ အိမ္ၾကီးေတာ့ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အႏုပညာ ဆိုတဲ့ အခန္းေလးတခန္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ တျခားအေၾကာင္းေတြ မပါဘဲနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာ၊ ကဗ်ာလက္ရာ၊ အေတြးေလး၊ ကာတြန္းေလး၊ ဓါတ္ပံုေလး ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အႏုပညာသပ္သပ္ အခန္းေလးတခန္းကိုေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြ ဝင္ၿပီးေတာ့ မွ်ေဝခံစားႏိုင္လိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ့္ဘဝတခုလံုး၊ အိမ္တခုလံုး ေဖာ္ျပႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး။

Facebook နာမည္ ဘာျဖစ္မလဲဗ်။

၈၈ မင္းကိုႏိုင္ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ၈၈၈၈ မင္းကိုႏိုင္ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ စမ္းေတာ့ စမ္းၾကည့္ထားၿပီးၿပီ။ အကုန္မတင္ရေသးဘူး။

http://www.mizzimaburmese.com/interview/8991-2012-02-10-16-34-17.html

0 အၾကံျပဳျခင္း: