မစို့မပို့နဲ့ အသားကျ သွားရင် တစ်သက်လုံး မစို့မပို့ပဲ နေရတော့မှာ

​မီးတွေ ၂၄ နာရီ ပျက်မယ် ဆိုပြီး အသံလွှင့် လိုက်တော့ လူတွေ ပူညံ ပူညံ ဖြစ်ကုန်တယ်။ ပြီးတော့မှ တကယ် မပျက်ပါဘူး၊ အချိန်ပိုင်း လောက်ပဲ ဖြတ်မှာပါ ဆိုတော့ တော်ပါသေးရဲ့ ဆိုပြီး စိတ်သက်သာ သွားကြတယ်။ အဲဒီမှာ အရင်ကလို ၂၄ နာရီ မီးလင်းခဲ့တဲ့ အခြေအနေ ပြန်မရောက်တာကို လက်ခံနိုင် သွားကြတယ်။

ညဘက်တွေ ၈ နာရီကနေ မနက် ၆ နာရီ အထိ အပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်ထားတုန်းက လူတွေ အဆင်မပြေ ဖြစ်ကြတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ၁၀ နာရီ ကနေ ၄ နာရီ ဆိုပြီး ပြန်လျှော့ ပေးလိုက်တဲ့ နည်းနည်း လှုပ်သာ လှည့်သာ ရှိသွားတယ်။ အဲဒီမှာ အရင်ကလို စိတ်ကြိုက် သွားလာလို့ ရတဲ့ အခြေအနေ ပြန်မရောက် တာကို လက်ခံ သွားကြတယ်။

ဆီစျေးတွေ ၂ ထောင်ကျော် အထိ တက်သွားတော့ သွားရေး လာရေး တော်တော် ခက်ခဲ ကြတယ်။ တကယ်လို့များ ၁၀၀-၂၀၀ လောက် ပြန်ကျပြီး ၁၈၀၀-၁၉၀၀ ဝန်းကျင်လောက် ပြန်ဖြစ်ရင် တော်သေးတယ်လို့ တွေးကြမှာပဲ။ အရင်လို တစ်ထောင်ဝန်းကျင်နဲ့ ရတဲ့ အခြေအနေ ပြန်မရောက်တာကို လက်ခံသွားကြ လိမ့်မယ်။

အဲဒါ အာဏာရှင်တွေ လုပ်နေကြ အကွက်တွေကို ဥပမာ ပြောပြတာ။ နိုင်ငံသား တစ်ယောက်ရဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ သက်သာ ချောင်ချိမှု တွေကို အတင်း အဓမ္မ သိမ်းယူပြီးမှ သူတို့ မထိခိုက်ရုံ မစို့မပို့လေး ပြန်ပေးတာ။ 

အဲဒီ မစို့မပို့နဲ့ အသားကျ သွားရင် တစ်သက်လုံး မစို့မပို့ပဲ နေရတော့မှာ။ 

အခွင့်သာခိုက်မှာ ရုန်းမထွက်ကြရင် တစ်သက်လုံး မစင်တွင်း ထဲမှာပဲ ပျော်ပိုက်နေ ရလိမ့်မယ်။

Zin Thaw Naing ရေးသားသည်။

Photo: Crd